Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၈၉၆</h2> <h2 style="text-align: center;">တောတွင်းတိုက်ခိုက်ရေးပြိုင်ပွဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဟေအာသည် သူနှင့်အတူ အမြဲတမ်းလက်တွဲတိုက်ခိုက်လေ့ရှိသော အဖော်များကို ချက်ချင်းသွားရောက်ရွေးချယ်လိုက်၏။ ဆာရာက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်တို့ အဲဒီအဆင့်မြင့်လက်နက်တွေကို သုံးမှာလားလို့ မေးပါရစေ။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက ရယ်မောကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျုပ်တို့က သစ်သားဓားတွေနဲ့ မြှားထိပ်မပါတဲ့ လေးနဲ့မြှားတွေကိုပဲ သုံးမှာပါ။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်း၏စကားကို ကြားရသောအခါ ဆာရာက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူမကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေမိပေသည်။ နတ်သူငယ်များသည် သဘာဝကပေးသော တောတွင်းစစ်သည်တော်များဖြစ်ရာ သူမကို စည်းရုံးသိမ်းသွင်းလိုပါက တောတွင်း၌ သူတို့ကို အမှန်တကယ် အနိုင်ယူပြရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ရှောင်းယီက လမ်းလျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ ပြိုင်ပွဲလုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဆိုတော့ ကျုပ် သက်သေအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးမယ်ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ။ ကျွန်းပိုင်ရှင်က သက်သေအဖြစ်ရှိနေရင် ကျွန်မတို့ စိတ်အေးရတာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>ဆာရာက ဆိုသည်။ ရှောင်းယီကိုယ်တိုင် ကြည့်ရှုနေမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့သာ အနိုင်ရခဲ့လျှင် ကျန်းယွင်ထျန်း၏ လေ့ကျင့်မှုကို ခံယူစရာမလိုတော့သလို ရှောင်းယီကိုလည်း ထပ်မံရှင်းပြနေစရာ မလိုတော့သည့်အတွက် အဆင်ပြေသွားမည်ဟု သူမ တွေးလိုက်မိလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပြီ... ဒီပွဲရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကတော့ လေ့ကျင့်ရေးလက်နက်တွေကို သုံးရမယ်။ ကာကွယ်ရေးဝတ်စုံတွေ ဝတ်ရမယ်။ လေးမြှားနဲ့ အပစ်ခံရသူ ဒါမှမဟုတ် သစ်သားဓားနဲ့ အထိုးခံရသူဟာ ပြိုင်ပွဲက ထွက်ရမယ်။ အသင်းတစ်သင်းလုံး ပြုတ်သွားတဲ့အထိ ပြိုင်ပွဲကို ဆက်သွားမယ်။ နားလည်ကြလား။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက စတင်ပြောကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မတို့က ကာကွယ်ရေးဝတ်စုံတွေ ဝတ်လေ့မရှိဘူး။ ဝတ်ဖို့လည်း မလိုဘူး။” </p> <p> </p> <p>ဟေအာက ချက်ချင်း ကန့်ကွက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါတွေက ကျွန်မတို့ရဲ့ အရှိန်နဲ့ ဖျတ်လတ်မှုကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပြီး ကျန်းယွင်ထျန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ကျုပ်တို့ သတိထားပါ့မယ်။”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟေအာနှင့် အခြားနတ်သူငယ်များ၏ မျက်နှာများ ပို၍ပင် တင်းမာသွားခဲ့ကြ၏။ ၎င်းမှာ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို ဗြောင်ကျကျ အထင်သေးလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဟေအာသည် အမှောင်နတ်သူငယ်ကိုးဦးကို ဦးဆောင်ကာ သူတို့၏ လေးနှင့်မြှားများကို လေ့ကျင့်ရေး လေးမြှားများဖြင့် ဒေါသတကြီး လဲလှယ်လိုက်ကြလေသည်။ ကျန်းယွင်ထျန်းနှင့် ကျန်းရွှဲ့တို့သည်လည်း အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကဲ... ဆန့်ကျင်ဘက် အစွန်းနှစ်ဖက်ကနေ တောထဲကို ဝင်ကြတော့။ ပြိုင်ပွဲ စပြီ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ကြေညာလိုက်သည်။ နှစ်ဖက်စလုံး တောထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်သွားကြတော့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင် ကျန်းယွင်ထျန်းနဲ့ သူ့ဇနီးက အဆင့် မနိမ့်ဘူးမလား။”</p> <p> </p> <p>ဆာရာသည် မမေးဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်ကာ မေးလိုက်၏။ ရှောင်းယီ အနည်းငယ် အံ့အားသွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ် မနိမ့်ဘူး။ အစ်ကိုကျန်းက S အဆင့်၊ အစ်မရွှဲ့က A အဆင့်ပဲ။”</p> <p> </p> <p>“ဘာ...”</p> <p> </p> <p>ဆာရာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွား၏။ ဟေအာ ရွေးချယ်ထားသော နတ်သူငယ်များမှာ အားလုံး S အဆင့် များဖြစ်ကြောင်း သူမ သိထားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်တော့ သူတို့ ရှုံးမှာ သေချာသွားပြီ။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်လို့လား။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ပြုံးလျက် ပြန်မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“လူသား တောတွင်းတိုက်ပွဲ အထူးစွမ်းအားရှင်တွေရဲ့ စွမ်းအားကို မင်း မသိသေးဘူးထင်တယ်။”</p> <p> </p> <p>“အို... သူတို့နှစ်ယောက်ထဲနဲ့ အနိုင်ရနိုင်မယ်လို့ ရှင် ထင်နေတာလား။”</p> <p> </p> <p>ဆာရာ မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သေချာတာပေါ့။ မင်းတို့ နတ်သူငယ်တွေမှာ သဘာဝကပေးတဲ့ အားသာချက်တွေ ရှိတာမှန်ပေမဲ့ အချို့အရာတွေကို လေ့ကျင့်မှုနဲ့ အားကောင်းအောင် လုပ်လို့ရတယ်ဆိုတာ မင်း သိသင့်တယ်။ စစ်မြေပြင်က ဉာဏ်ပညာနဲ့ဆိုရင် အဲဒီ မွေးရာပါ ကွာဟချက်ကို အပြည့်အဝ အစားထိုးနိုင်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ရှင်းပြလိုက်၏။ ဆာရာသည် မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားတော့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်တော့ စောစောက အစ်ကိုကျန်းကို မင်းမေးတဲ့မေးခွန်းက နည်းနည်းတော့ မလိုအပ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ ဆာရာ အနည်းငယ် ကြောင်အသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရှောင်းယီက ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ ငါတို့သာ အဲဒီအဆင့်မြင့်လက်နက်တွေကို သုံးခဲ့ရင် ဒီပြိုင်ပွဲက အဓိပ္ပာယ်ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့လူတွေမှာ ဘာအခွင့်အရေးမှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်လို့ပဲ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီ၏ ယုံကြည်မှုမှာ မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာသနည်းဟု ဆာရာ သိချင်စိတ် ပြင်းပြသွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဟေအာသည် သူ၏အဖွဲ့ကို တောထဲသို့ ဦးဆောင်ဝင်ရောက်ပြီးနောက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အားလုံး လူစုခွဲလိုက်ကြ။ သူတို့က နှစ်ယောက်တည်း ရှိတာ။ ပုန်းနေကြမှာ သေချာတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်ကို တွေ့တာနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေကို ချက်ချင်းလှမ်းခေါ်လိုက်။”</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>ဟေအာ၏ အဖွဲ့ဝင် ဆယ်ဦးသည် ချက်ချင်းပင် လူစုခွဲကာ တောတွင်း၌ ပိုက်စိပ်တိုက်ကာ ရှာဖွေကြတော့သည်။ ဤတောတွင်း မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ကျန်းယွင်ထျန်းက လေ့ကျင့်ရေးအတွက် အထူးတောင်းဆိုထားခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်းတွင် အလိုအလျောက် ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်နိုင်သော ဂုဏ်သတ္တိရှိရာ ဤနေရာရှိ တောအုပ်မှာ စိမ်းလန်းစိုပြည်ပြီး တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များပင် ပေါ်ထွက်လာတတ်သဖြင့် လက်တွေ့ကျသော တောတွင်းပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖန်တီးပေးထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အမှောင်နတ်သူငယ်တစ်ဦးသည် ကျန်းယွင်ထျန်းတို့ ဇနီးမောင်နှံကို ရှာဖွေနေစဉ် သစ်ရွက်ခြောက်များအပေါ် ခြေချလိုက်မိရုံရှိသေး ကြိုးကွင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ခြေထောက်ကို ရစ်ပတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နတ်သူငယ်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှပေသည်။ သူမသည် ခြေဖျားဖြင့် မြေကြီးကို အသာလေးထောက်ကာ သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ နောက်သို့ လွင့်ပျံကာ ဆုတ်ခွာလိုက်လေသည်။ ထိုခဏမှာပင် အနီးအနားမှ မြှားတစ်စင်း ပျံသန်းလာရာ နတ်သူငယ်သည် ဆုတ်ခွာနေစဉ်အတွင်းမှာပင် လေးကိုဆွဲကာ ပြန်လည်ပစ်ခတ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ သူမ ပစ်လိုက်သောမြှားသည် လမ်းကြောင်းလွဲသွားပြီး ပျံသန်းလာသော မြှားကို မထိမှန်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဗုန်း</p> <p> </p> <p>မြှားသည် အမှောင်နတ်သူငယ်၏ လည်ပင်းကို တိတိကျကျ ထိမှန်သွား၏။ ထိုစဉ် အနီးရှိ မြက်တောထဲမှ စပျစ်နွယ်ပင်များဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသော လူရိပ်တစ်ခု ထရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ထွက်လို့ရပြီ။”</p> <p> </p> <p>အမှောင်နတ်သူငယ်က စကားပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ကျန်းယွင်ထျန်းက တားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ပြိုင်ပွဲက ထွက်ရတဲ့သူတွေက စစ်မြေပြင်မှာ စကားမပြောရဘူး။ ဒါက လေ့ကျင့်ရေး စည်းမျဉ်းပဲ။”</p> <p> </p> <p>အမှောင်နတ်သူငယ်သည် ကျန်းယွင်ထျန်းက သူမကိုယ်ပေါ်ရှိ မြှားများအား လိုက်လံသိမ်းဆည်းနေသည်ကို မကျေမနပ် ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး မတတ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားတစ်ဖက်၌လည်း အမှောင်နတ်သူငယ်တစ်ဦးသည် မြေပုံတစ်ခုအနားမှ ဖြတ်သွားစဉ် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိလိုက်သော်လည်း သစ်သားဓားတစ်စင်းမှာ သူမ၏လည်ပင်းကို ထိုးစိုက်ပြီးသား ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဟေအာသည် အလယ်ပိုင်းဒေသတွင် ရှာဖွေနေသော်လည်း ကျန်းယွင်ထျန်းတို့ ဇနီးမောင်နှံကို ရှာမတွေ့သေးပေ။</p> <p> </p> <p>“တခြားသူတွေလည်း မတွေ့ကြဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>ဟေအာသည် မျက်မှောင်ကျုံ့ကာစဉ်းစားရင်း အစွန်တစ်ဖက်သို့ သွားရောက်ရှာဖွေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် အဝေးတစ်နေရာမှ လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ရပ်နေသော လူရိပ်တစ်ခုကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ ဟေအာက အပြေးအလွှားသွားပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“နင် ဘာလို့ မရှာနေတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ထိုအမှောင်နတ်သူငယ်မှာ အမှန်တကယ်တွင် “ကျွန်မလည်း ရှာချင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အသတ်ခံလိုက်ရပြီလေ။” ဟု ပြောချင်နေသော်လည်း စည်းမျဉ်းအတိုင်း အသံတိတ်နေခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟမ်... ဘာဖြစ်လို့လဲ။”</p> <p> </p> <p>ဟေအာ အနားသို့ တိုးသွားစဉ် လေပြင်းတစ်ချက် ရုတ်တရက် တိုးဝှေ့လာရာ သူ ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ လိမ့်ကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ မြှားတစ်စင်းပင်။</p> <p> </p> <p>မြှားကို ရှောင်တမ်းနိုင်လိုက်၍ ဝမ်းသာရန် အချိန်မရမီမှာပင် သူသည် မြက်ကြိုးဖြင့် ရက်လုပ်ထားသော ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြန်သည်။ သူသည် သစ်သားဓားကို အလျင်အမြန်ဆွဲထုတ်ကာ မြက်ကွင်းကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြီး ညာဘက်သို့ ခုခံကာကွယ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ခရက်</p> <p> </p> <p>သစ်သားဓားသည် ပျံသန်းလာသော အခြားမြှားတစ်စင်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုတ်ချလိုက်၏။ ဟေအာသည် အနီးရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်နောက်သို့ အလျင်အမြန်လိမ့်ဝင်သွားပြီး မြှားလာရာ လမ်းကြောင်းကို ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ကျန်းယွင်ထျန်းတို့ကို မတွေ့ရသေးပေ။ ရှေ့နားက သူ့ရဲဘော်များမှာ သေကုန်ပြီထင်တယ်ဟု သူတွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ကျန်းရွှဲ့က ဘေးဘက်မှ ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်း ရှုံးသွားပြီ။ လက်နက်ချလိုက်တော့။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရွှဲ့၏ တစ်ကိုယ်လုံး ရုပ်ဖျက်ထားပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟေအာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ စောစောက ထိုနေရာတွင် လူရှိနေသည်ကို သူ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ရန်သူကို တွေ့ပြီဖြစ်၍ ဟေအာသည် သူ၏လေးနှင့်မြှားကို ဆွဲထုတ်ကာ ကျန်းရွှဲ့ထံသို့ ဆက်တိုက် ပစ်ခတ်တော့လေသည်။ သို့သော် သူ၏ ပစ်မှတ်မှာ လွဲချော်နေပြီး ကျန်းရွှဲ့သည်မူ သူမဘေးမှ ဖြတ်သွားသော မြှားများကို အသာလေးပင် ရပ်ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟေအာသည် မိမိ၏ လက်ဖြောင့်စွမ်းရည်မှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ညံ့ဖျင်းသွားရသနည်းဟု အံ့ဩနေစဉ်မှာပင် သစ်သားဓားတစ်စင်းမှာ သူ၏ လည်ပင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ရှုံးပြီ။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်း၏ အသံက နောက်ကျောဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဟေအား တစ်ကိုယ်လုံး ဆွံ့အသွားခဲ့တော့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်... ရှင် စောစောက ဘယ်မှာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ဟေအာ မမေးဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ မင်းရဲ့ ခြေထောက်အောက်မှာပဲ ရှိနေတာလေ။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက သူ၏သစ်သားဓားကို ပြန်သိမ်းရင်း ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ ဆယ်ယောက်လုံး အပြုတ်တိုက်ခံလိုက်ရပြီ။ ပြိုင်ပွဲပြီးပြီ။ သွားကြစို့။”</p> <p> </p> <p>“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”</p> <p> </p> <div> <p>ဟေအာက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ကျန်းယွင်ထျန်းက သူ၏ခြေထောက်အောက်တွင် ရှိနေခြင်းကို မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်လား၊ သို့မဟုတ် အမှောင်နတ်သူငယ်အားလုံး ရှုံးနိမ့်သွားခြင်းကို မယုံကြည်နိုင်သည်လား၊ သို့မဟုတ် နှစ်ခုစလုံးလား ဆိုသည်မှာမူ မသေချာပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p> </div>


Save