Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၈၉၈</h2> <h2 style="text-align: center;">စက်မဲ့လေယာဉ်၊</h2> <h2 style="text-align: center;">ရေနွေးငွေ့တာဘိုင်သင်္ဘောနှင့် ဧရာမသားရဲကြီး</h2> <h2 style="text-align: center;">တစ်ကျော့ပြန်တွေ့ဆုံခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“အပြင်လူအဖွဲ့တွေ အားလုံးက ကုန်းမြေသစ်ကနေ ဆုတ်ခွာသွားကြပြီ မဟုတ်လား။ သူ နောက်ထပ် ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီတစ်ခါ ချာလီက အသေခံတပ်သားလွှတ်လိုက်တာကို ကြည့်ရင် ဒါဟာ အပြင်လူတစ်ယောက်ကို ဗန်ပိုင်းယားအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်တာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ညွှန်ပြနေတယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းယွင်ထျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ဆိုလိုတာက ငါတို့ ရှားနိုင်ငံထဲက မဟာမိတ်အဖွဲ့ အတော်များများက ချာလီရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကို ရောက်နေပြီလို့ ပြောချင်တာလား။”</p> <p> </p> <p>“အတိအကျပဲ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့က ချာလီရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေတဲ့အတွက် တခြား ကုန်းမြေသစ်တွေကလည်း အေးချမ်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ အပြင်လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ တခြားကုန်းမြေသစ်တွေကို စူးစမ်းတာက ဘယ်သူ့ရဲ့ သံသယကိုမှ နှိုးဆွနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ တခြားကုန်းမြေတွေမှာရှိတဲ့ တည်ျနရာကူးပြောင်းခြင်းဂိတ်တွေမှာ ဗန်ပိုင်းယားတွေ ဖြတ်သန်းသွားလာခြင်း ရှိ၊မရှိ သေချာစစ်ဆေးခိုင်းလိုက်ရမလား။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါက အလုပ်ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တခြားကုန်းမြေသစ်တွေအတွက် တည်နေရာကူးပြောင်းခွင့်တွေကို အခုဆို အတော်များများ ဖွင့်ပေးထားပြီးပြီ။ နည်းနည်းကြီးတဲ့ မဟာမိတ်အဖွဲ့တိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်းဂိတ်တွေ ရှိနေကြပြီ။ ဗန်ပိုင်းယတွေမှာတောင် သူတို့ကိုယ်ပိုင် တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်းဂိတ်တွေ ရှိနေလောက်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။ ကျန်းယွင်ထျန်းက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့ရဲ့ လေ့ကျင့်ရေးတွေကို အရှိန်မြှင့်ပြီး အဲဒီ ဗန်ပိုင်းယားတွေကို အမြန်ဆုံး သွားရောက်နှိမ်နင်းဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။”</p> <p> </p> <p>“မှန်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ သမန်းဝံပုလွေ လေ့ကျင့်ရေးကိုလည်း လက်မလွှတ်နဲ့ဦး။”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ။”</p> <p> </p> <p>ထိုညွှန်ကြားချက်များကို ပေးပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် တာအိုကျမ်းစာကို ဆက်လက်လေ့လာရန် သူ၏ အိပ်ခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အန်းယွဲ့ထံမှ စာတိုတစ်စောင် ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင် ထောက်ပံ့ရေးသေတ္တာထဲကနေ ပစ္စည်းအသစ်တစ်ခု ထွက်လာတယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အန်းယွဲ့ကို ချက်ချင်း ဖုန်းခေါ်ပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဘာအသစ်လဲ။”</p> <p> </p> <p>“C အဆင့် စက်မဲ့လေယာဉ် ပုံစံပြကွက်ပဲ။”</p> <p> </p> <p>အန်းယွဲ့က ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီသည် ခဏတာ ကြောင်အသွားခဲ့ပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီပစ္စည်းက အခုလောလောဆယ် သိပ်ပြီး အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက လေယာဉ်ပျံတွေဆီကို လှမ်းလိုက်တဲ့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ။ အခု စက်မဲ့လေယာဉ်တွေ ထွက်လာပြီဆိုတော့ လေယာဉ်ပျံတွေ လာဖို့က သိပ်မဝေးလောက်တော့ဘူး မဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p>အန်းယွဲ့က အကောင်းမြင်စိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ကျုပ်လည်း အဲဒီလိုပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီသည် ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် ယီထျန်းဂရုချက်းကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ ထောက်ပံ့ရေးသေတ္တာထဲကနေ ငါ ဒါလေး ရလိုက်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ရဲ့ အတွင်းမီးလောင်ပေါက်ကွဲအင်ဂျင်ကို အသုံးချလို့ ရပြီ။ [အသေးစားကုန်တင်ကား ထုတ်လုပ်မှုပုံစံ] ၁။”</p> <p> </p> <p>“ဒီပစ္စည်းက သိပ်အသုံးဝင်ပုံမရဘူး မဟုတ်လား။ အခုလောလောဆယ် ပစ္စည်းတွေ သယ်ယူဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးက ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ပဲလေ။”</p> <p> </p> <p>“အခု အသုံးမဝင်သေးပေမဲ့ ကျွန်းတွေ တဖြည်းဖြည်း ကြီးလာတာနဲ့အမျှ ခရီးတို သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက် ကုန်တင်ကားတွေက အတော်လေး ခေတ်စားလာလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>“အတိအကျပဲ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်သာ မရှိတော့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ကျောက်တိုင်က်သာ မရှိတော့ရင် ငါတို့လည်း လက်နက်ချလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။ ငါတို့ လုံးဝ ရှင်သန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>“ဒါတော့ မသေချာဘူး။ ကျုပ်တို့ဆီမှာ လူအများကြီး ရှိနေတာပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် မရှင်သန်နိုင်ဘဲ နေမှာလဲ။”</p> <p> </p> <p>“ဟင်း... မင်းက အရမ်း အကောင်းမြင်လွန်းနေတာပဲ။ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင် မရှိရင် အရာအတော်များများကို ထုတ်လုပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီ သားရဲတွေကို မင်း ဘယ်လို ရင်ဆိုင်မှာလဲ။”</p> <p> </p> <p>“မှန်တယ်။ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင် မရှိတော့လို့ လက်နက်ခဲယမ်းတွေ မထုတ်လုပ်နိုင်တော့ရင် မင်း ဘာလုပ်မှာလဲ။ မင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် လက်နက်တိုက် ရှိလို့လား။”</p> <p> </p> <p>“ဒါက တကယ့်ပြဿနာပဲ။ ဒါဆို ငါတို့ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်မရှိဘဲ ဘယ်လို ရှင်သန်မလဲဆိုတာကို အခုကတည်းက စပြီး သုတေသန လုပ်ထားသင့်သလား။”</p> <p> </p> <p>“မင်း သုတေသန လုပ်ချင်လုပ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရတော့ အဲဒါက မလိုအပ်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်။ တကယ်လို့ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ကို သိမ်းသွားမယ်ဆိုရင် ငါတို့ ကမ္ဘာဟောင်းဆီကို ပြန်ပို့ခံရတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ။”</p> <p> </p> <p>“ကမ္ဘာဟောင်းကို ပြန်ရမယ် ဟုတ်လား။ မင်းက နေ့ခင်းကြောင်တောင် အိပ်မက်မက်နေတာပဲ။”</p> <p> </p> <p>“လူဆိုတာ အိပ်မက် ရှိရတယ်လေ။ တကယ် ဖြစ်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်လည်း အခုချက်ချင်း မျက်နှာသစ်ပြီး အိပ်လိုက်တော့။ မင်း အိပ်မက်ထဲမှာ အကုန်လုံး ရနိုင်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို ကြည့်ရင်း တွေးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>“ဖြစ်နိုင်တာက နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်က တကယ်ပဲ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဘယ်လို ရှင်သန်မလဲဆိုတာက ဒီကအပြင်လူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေနဲ့ သိပ်ပြီး သက်ဆိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ထိုအရာမှာ ဒီက ဒေသခံများသာလျှင် ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည့် မေးခွန်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် ကိုယ်လက်သန့်စင်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်ရှိ ချီလင်နှင့် ကျားဖြူတို့ကို ဘေးသို့ ဖယ်ခိုင်းကာ အနားယူရန် လှဲလျောင်းလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက် ငါးနာရီ တိတိတွင် ရှောင်းယီ နိုးလာခဲ့လေသည်။ စိတ်ထင်၍လား မသိသော်လည်း မကြာသေးမီက သူ၏ စိတ်ဝိဉာည်က ထူးထူးခြားခြား လန်းဆန်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ငါ တာအိုကျမ်းစာတွေကို ဖတ်နေလို့များလား။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ ထရပ်လိုက်ပြီး ဝရန်တာသို့ ထွက်ကာ အဝေးရှိ စိမ်းလန်းစိုပြည်သော တောအုပ်ကို ကြည့်လိုက်၏။ အခုဆိုရင် ကမ်းခြေကို လုံးဝ မမြင်ရတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ မြင်နိုင်သည်မှာ အဝေးက မြင့်မားသော အဆောက်အဦး အချို့သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“စနစ် လက်မှတ်ထိုးဝင်မယ်။”</p> <p> </p> <p>“လက်မှတ်ထိုးဝင်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည်။ ရရှိသောဆုလာဘ်- ရေနွေးငွေ့တာဘိုင်သင်္ဘောပုံစံကွက် (SSS အဆင့်) ၁ ရရှိသည်။”</p> <p> </p> <p>“ရေနွေးငွေ့တာဘိုင်သင်္ဘောပုံစံကွက် - သက်ဆိုင်ရာ ပစ္စည်းများကို ပံ့ပိုးပေးခြင်းဖြင့် အမျိုးမျိုးသော သတ်မှတ်ချက်နှင့် မော်ဒယ်ရှိသော ရေနွေးငွေ့တာဘိုင်သင်္ဘောများကို ထုတ်လုပ်နိုင်သည်။”</p> <p> </p> <p>“နောက်ဆုံးတော့ သင်္ဘောပုံစံကွက်အသစ် တစ်ခု ထွက်လာပြီပေါ့။”</p> <p> </p> <p>ထိုဆုလာဘ်ကို မြင်သောအခါ ရှောငယီက အံ့သြစွာ ပြောလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီသည် သင်္ဘောများ၏ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုအကြောင်း သိပ်မသိသော်လည်း ဤပုံစံကွက်သည် အနည်းဆုံး SSS အဆင့်ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ S အဆင့်သံချပ်ကာ စစ်သင်္ဘောထက် သာလွန်မည်မှာ သေချာပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီ အခန်းထဲ ပြန်ဝင်လာပြီး ကိုယ်လက်သန့်စင်ကာ တာအိုကျမ်းစာကို ဆက်လက်လေ့လာရန် စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဖတ်ရှုမှု နက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ ရှောင်းယီသည် မိမိကိုယ်တွင်း၌ နက်နဲသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြစ်ပေါ်လာသလို ခံစားနေရပြီဖြစ်သည်။ ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ အတိအကျ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရှောင်းယီက မလောပါချေ။ တာအိုကျမ်းစာများကို တစ်ဆင့်ချင်း ဆက်လက်ဖတ်ရှုနေရုံသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နံနက် ခုနစ်နာရီတွင် ရှောင်းယီ မနက်စာစားရန် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့၏။ သူ အီကြာကွေး တစ်ခုကို လှမ်းယူလိုက်စဉ်မှာပင် ဧည့်ခန်းရှိ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်မှ မက်ဆေ့ခ်ျများကို ကြည့်နေသော ဆုဝမ်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင် မဟာမိတ်အဖွဲ့တစ်ခုက ရှေးဦးဧရာမသားရဲကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရလို့ ကျွန်မတို့ဆီက တော်ပီဒိုတွေကို ဝယ်ချင်နေပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဟမ်...”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်းယီ ကြောင်အသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မဟာမိတ်အဖွဲ့တစ်ခုက တကယ်ပဲ ဧရာမသားရဲကြီးနဲ့ တိုးနေတာလား။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ဆုဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့ကို အရင် ငွေချေခိုင်းလိုက်။ ပြီးရင် ငါ အစ်ကိုကျန်းကို အဲဒီကို သွားကြည့်ဖို့ စီစဉ်ပေးလိုက်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီ ယခင်က အုပ်စုထဲတွင် ပြောထားသည့်အတိုင်း သူတို့ အသုံးပြုသမျှအတွက် ငွေပေးချေရမည်ဖြစ်ပြီး တော်ပီဒိုများကို ‘းယီရန်ပင်း မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင်သာ ပစ်ခတ်ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ဒေသခံများက တော်ပီဒိုကဲ့သို့ လက်နက်မျိုးများအား ရရှိသွားမည်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး တားဆီးရန်အတွက် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့။”</p> <p> </p> <p>ဆုဝမ်က ပြန်ဖြေပြီးနောက် ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် စာပြန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အရင်ဆုံး ငွေပေးချေပါ။ ကျွန်မတို့ဘက်က လူလွှတ်ပြီး တော်ပီဒိုတွေကို အသုံးပြုပေးပါမယ်။”</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ အိုင်ဒီမှာ ကျိယွီးဖြစ်ပြီး သူက ပြန်ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်တို့ဘာသာ ငါတို့ အသုံးမပြုလို့ မရဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>“စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ကျွန်မတို့ကျွန်းပိုင်ရှင်က တော်ပီဒိုအသုံးပြုပုံနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အုပ်စုထဲမှာ ရှင်းပြထားပြီးသားပါ။ အကယ်၍ ဒါကို မလိုက်နာနိုင်ရင်တော့ ကျွန်မတို့ တော်ပီဒိုတွေ မရောင်းနိုင်ပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>ဆုဝမ်က ပြတ်သားစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အခြားကျွန်းတစ်ခုပေါ်၌ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ရှေ့ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူသည် အနီးတွင် ထိုင်နေသော ကျိကျန့်ထျန်းကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိကျန့်ထျန်းက ခဏတာ စဉ်းစားပြီးမှ ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“သူတို့ကို သဘောတူလိုက်။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့။”</p> <p> </p> <p>ကျိယွီက ဆုဝမ်ထံသို့ ချက်ချင်း စာပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေကို ကျုပ်တို့ သဘောတူပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျိကျန့်ထျန်းက သူ၏ လက်ကိုင်ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ကျိပါ့ထျန်းထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး သူတို့က ကိုယ်တိုင်လာပြီး သုံးပေးမယ်လို့ ဇွတ်ပြောနေတယ်။ အခြေအနေက အရေးကြီးနေတော့ ကျုပ် သဘောတူလိုက်ရတယ်။ အဲဒီ ယီရန်ပင်းက အရင်က ကျိယင်ကို မြင်ဖူးပုံရတယ်။ ကျိယင်ကို ခဏလောက် ပုန်းခိုင်းထားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ။ ငါ ကျိယင်ကို ပုန်းခိုင်းထားလိုက်မယ်။ အဲ့ဒီသားရဲကြီးကို အရင်ဖြေရှင်းလိုက်ပါ။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့။ ဒါဆို ယီရန်ပင်းရဲ့ အဖွဲ့ကို ကျုပ်ပဲ သွားကြိုလိုက်ပါ့မယ်။”</p> <p> </p> <div> <p>ကျိကျန့်ထျန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p> </div>


Save