Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၅</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်းသားငယ် ပိုင်ပုအိုက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ချစ်သူရှိခဲ့တာလား..."<br />  </p> <p>လီနန်ခယ့်က စားပွဲကိုတဒေါက်ဒေါက်ခေါက်ရင်း ရေရွတ်သည်။<br />  </p> <p>ထို့နောက် စာရွက်နှင့်ခဲတံကိုထုတ်ကာ စာလုံးအနည်းငယ်ချရေးပြီး ထပ်မေးသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်မဝမ်၊ လင်မိသားစုနဲ့ပက်သက်တဲ့ အတင်းအဖျင်းတချို့ ဒီရက်ထဲကြားမိသေးလား။ ကောလဟလပဲဖြစ်ဖြစ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်"</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးလီက လိုချင်တာကိုဘယ်မှာရှာရမယ်မှန်း ကောင်းကောင်းသိတာပဲ"<br />  </p> <p>ဝမ်ဟူသဲ့ကပြုံးလျက်ဆိုသည်။ အရိပ်အမြွက်တစ်ခုကိုပေးနေသော စကားလုံးများ။</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့် ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံး၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုနေရာမှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေက ကောင်းကင်ကကြယ်တာရာတွေထက်တောင် များလှသေးမဟုတ်လား။ ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ အပါးတော်မြဲ အရိပ်သက်တော်စောင့်တွေတောင် မမလေးတို့ ခေါင်းအုံးပေါ်ကရလာတဲ့ လျှို့ဝှက်စကားတွေလောက် အသိမစုံနိုင်ဘူးထင်ရဲ့"</p> <p> </p> <p>"အမယ် ဒါကချီးကျူးတာလား ကဲ့ရဲ့တာလားတော်"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ဟူသဲ့က စူအောင့်အောင့်ပုံစံလုပ်ကာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က အမြန်ဖြေလာ၏။ "သေချာပေါက် ချီးကျူးစကားပေါ့ အစ်မရယ်"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ဟူသဲ့က ဝါးခနဲရယ်ချလိုက်ပြီး တစ်ချိန်လုံးတိတ်ဆိတ်စွာ နားစိုက်ထောင်နေသော လိန်ရှင်းနန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီးမှ ဖြည်းညင်းစွာဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"လင်မိသားစုက အတင်းအဖျင်းဆိုရင် လွန်ခဲ့တဲ့တစ်လလောက်ဖြစ်သွားတဲ့ ကြင်ယာတော်မင်းသမီးကိစ္စတော့ ရှိခဲ့တယ်"</p> <p> </p> <p>ကြင်ယာတော်မင်းသမီး ကိစ္စ။</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်နှင့် လိန်ရှင်းနန်တို့ အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ဟူသဲ့က လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်ပြီးမှ ခပ်ဖြည်းဖြည်းပြောပြလာသည်။</p> <p> </p> <p>"လွန်ခဲ့တဲ့တစ်လလောက်က အန်းဖိန်မင်းသားရဲ့ သားအငယ်ဆုံးလေးက အပြင်လောကမှာ ခရီးလှည့်လည်ရင်း တုန်းချီခရိုင်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနောက် လင်မိသားစုသမီးကြီးနဲ့ဆုံခဲ့ရတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ဒီလေလွင့်နေတဲ့ မင်းသားငယ်လေးက လင်မိသားစုရဲ့ သမီးကြီးကို တကယ်စွဲလမ်းသွားခဲ့တာ၊ သူ့နောက်ကို တကောက်ကောက်လိုက်ပြီး သူ့ကို ကြင်ယာတော်အဖြစ် တင်မြှောက်လက်ထပ်ချင်တယ်လို့တောင် အော်ဟစ်နေခဲ့တာ။ လင်အိမ်တော်ရှေ့မှာတောင် သူက ဒီမိန်းကလေးကလွဲရင် တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ လက်မထပ်ဘူးလို့ ကျိန်ဆိုခဲ့သေးတယ်"</p> <p> </p> <p>"ပိုင်ပုအိုက်ကလား"</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန်က မျက်ခုံးတို့ မသိမသာတွန့်ချိုးလျက် မေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်ကပိုင်ပုအိုက်လဲ"</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်၏ အူလည်လည်အမူအရာကိုမြင်သော် လိန်ရှင်းနန်က စိတ်ရှည်လက်ရှည်ရှင်းပြလာသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိ အငြိမ်းစားဧကရာဇ် ပိုင်ယောင်ချွမ်တွင် ပိုင်ယောင်မင်အမည်ရှိ အန်းဖိန်မင်းသားဟုခေါ်တွင်သည့် နောင်တော်တစ်ပါးရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမင်းသားသည် ငယ်နုစဥ်အခါက ထျန်းဝူဧကရာဇ် ပိုင်ယောင်ချွမ်နှင့်အတူ တောင်ပိုင်းမြောက်ပိုင်း နယ်တကြောတွင် တိုက်ပွဲများအတူဆင်နွှဲကာ စစ်ရေးအောင်မြင်မှုများစွာ ရရှိထားသူဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>နိုင်ငံတော်အာဏာ တည်ငြိမ်လာပြီး တိုင်းပြည်အင်အား တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ အန်းဖိန်မင်းသားသည် ထျန်းဝူဧကရာဇ်ထံမှ သံသယအပွားမခံရစေရန်နှင့် နောက်ကွယ်မှကြိုးကိုင်လိုမှုများကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် အာဏာအားလုံးကို ပြန်လည်အပ်နှင်းကာ အိမ်တော်တွင်သာ အေးအေးဆေးဆေး အနားယူနေထိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းဝူဧကရာဇ် ထူးဆန်းသော မေ့မြောခြင်းဝေဒနာကို ခံစားလာရပြီးနောက် ပြည်သူအများက အန်းဖိန်မင်းသားမှ ထီးနန်လက်လွှဲယူဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုမင်းသားသည်ကား ထီးနန်းကို မျက်စောင်းပင်လှည့်မထိုးခဲ့။</p> <p> </p> <p>ထိုသူသည် စားချင်သည့်အချိန်စား၊ ကစားချင်သည့်အချိန်ကစား၊ အိပ်ချင်သည့်အချိန်အိပ်ကာ နိုင်ငံရေးရာများနှင့် နန်းတွင်းအရှုပ်အထွေးများကြား ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမပြုဘဲ လွတ်လွတ်ကင်းကင်း နေထိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်တော်တွင်လည်း ဇနီးမယား ‌‌မောင်းမမိဿန်များ ရေတွက်မရအောင် ပေါများလှချည့်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကောလဟလများကိုတော့ ရှောင်လွှဲလို့မရခဲ့။ အထူးသဖြင့် ရင်ခွင်ပိုက်ဧကရာဇ်ငယ် နန်းတက်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ပိုင်ယောင်မင်ပုန်ကန်လေတော့မည်ဟူသော သတင်းအစအနများက တစ်စတစ်စ များပြားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို မင်းသားငယ်ပိုင်ပုအိုက်ဆိုသူမှာ အန်းဖိန်မင်းသား မူးမူးနှင့်ပေါင်းသင်းခဲ့သော အစေခံတစ်ဦး၏သားငယ်မျှသာဖြစ်ရာ မိသားစုတွင်း နေရာမရလှပေ။</p> <p> </p> <p>မိခင်ဖြစ်သူ သေဆုံးပြီးနောက်တွင် မင်းသားငယ်မှာ ဂရုစိုက်သူမရှိသည့်အဆုံး ပြည့်တန်ဆာရုံများတွင်သာ အချိန်ကုန်တေလေနေခဲ့တော့၏။</p> <p> </p> <p>တဖြည်းဖြည်းနှင့် စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ အကျင့်ပျက်လူငယ်တစ်ယောက်ထက် မပိုတော့။</p> <p> </p> <p>အမှန်တော့ အစပထမတွင် မင်းသားငယ်၏မွေးနာမည်သည် ပိုင်ယန့်ယန်ဟုဖြစ်သော်လည်း ကြီးပြင်းလာပြီးနောက် ထိုနာမည်သည် ရိုးစင်းလှချည့်ဟု ခံစားရသဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ပိုင်ပုအိုက်ဟု ပြောင်းလဲမှည့်ခေါ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပွဲသဘင်တစ်ခုတွင် "ဒီကမ္ဘာပေါ်က မိန်းမတွေဆိုတာ အပျော်ရှာဖို့သက်သက်ပဲ၊ ချစ်ပေးဖို့မထိုက်တန်ဘူး" ဟုပင် ပြောခဲ့ဖူသည်။</p> <p> </p> <p>အချစ်မပါဘဲ ပိုင်ဆိုင်လိုခြင်းသက်သက်သည် လူ‌ပွေလူရှုပ်တစ်ယောက်၏စိတ်ထားသာပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အချို့ကမူ မင်းသားငယ်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘမေတ္တာမရရှိခဲ့သည်ကို မိမိကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်သည့်အနေဖြင့် ဤအမည်ကို မှည့်ခေါ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ အမှန်တရားကိုတော့ သူကိုယ်တိုင်သာ သိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>(ပိုင်ပုအိုက်ဆိုတာ အချစ်ကိုမလိုလားသူ လို့ အဓိပ္ပာယ်ရပါတယ်တဲ့ /ဇွန်)</p> <p> </p> <p>အန်းဖိန်မင်းသားကိုယ်တိုင်ကလည်း သားအရင်းဖြစ်သူ အမည်ပြောင်းသည့်ကိစ္စကို စိတ်တောင်မဝင်စားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"အဲ့လိုကိစ္စတွေ ရှိခဲ့မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုဇာတ်ကြောရှည်ကြီး၏ လီနန်ခယ့်၏စိတ်ထဲမှ မြူအုပ်ကြီးကို အနည်းငယ်ရှင်းလင်းပေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ဝမ်ဟူသဲ့ကို ဆက်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်တော့ ဘာဆက်ဖြစ်သလဲ"</p> <p> </p> <p>"နောက်တော့လား"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ဟူသဲ့က ပြုံးသည်။</p> <p>"နောက်တော့ မင်းသားငယ်လေးက သူ့အဖေကိုရအောင်စည်းရုံးမယ်လို့ကြွေးကြော်ပြီး နန်းမြို့တော်ဆီပြန်သွားခဲ့တယ်။ အဖေဆီက ခွင့်ပြုချက်ရရင် လင်မိသားစုရဲ့သမီးကြီးကို လာရောက်တောင်းရမ်းမယ်ပေါ့။ လင်မိသားစုလည်း သတင်းကောင်းမျှော်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကြတယ်"</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းကိုခါရမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူဌေးကြီးလင် သူ့သမီးဂုဏ်သတင်းထိခိုက်မှာကို ဘာတွေဒီလောက်ကြောက်နေရသလဲ တွေးနေတာ။ အခုတော့နားလည်ပြီ။ ပိုင်ပုအိုက်ဆိုတဲ့လူက လုံးဝယုံကြည်စရာမှမရှိတာကို"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ဟူသဲ့က ဆိုသည်။</p> <p>"ယုံရသည်ဖြစ်စေ မယုံရသည်ဖြစ်စေ၊ သူတို့မှာ‌မျှော်လင့်ချက်တော့ရှိနေသေးတယ်လေ၊ နောက်ပြီး လင်မိသားစုရဲ့သမီးကြီးကလည်း တကယ်ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အလှလေးတစ်ယောက်မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>"အရာရှိလိန်ကိုတော့ မယှဥ်နိုင်ပေမဲ့ သူကလည်း ယောက်ျားတွေစွဲလမ်းနှစ်ခြိုက်သွားနိုင်တဲ့ မိန်းကလေးမျိုးပဲ။ ဒီမင်းသားငယ်လည်း သူနဲ့တွေ့မှ တကယ်ချစ်မိသွားပြီး လူသိရှင်ကြား လာရောက်တောင်းရမ်းလက်ထပ်လိမ့်မလား ဘယ်သူသိနိုင်မလဲနော်"</p> <p> </p> <p>"သမီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ အဆင့်အတန်းရော ကြွယ်ဝမှုပါရှိတဲ့မိသားစုတစ်ခုကို တွယ်ကပ်နိုင်ဖို့မလွယ်ဘူးလေ။ အခွင့်အလမ်းရလာတုန်းမှာ အလွတ်မခံတာအကောင်းဆုံးပဲ။ ဟုတ်တယ်မလား"</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန်က မထောက်ခံကြောင်း ‌ပြောလိုက်ချင်သော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏အလုပ်ကို သတိရမိသဖြင့် ဆက်မငြင်းခုံနေတော့။</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲ ဝဲလည်လှည့်နေသော လက်ဖက်ရွက်လေးကို ငေးကြောင်ကြောင်ကြည့်နေရင်း သူ့ခေါင်းထဲရှိသဲလွန်စများကို တစ်ချက်ချင်းခွဲခြမ်းစိပ်ဖြာကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် တိုးတိုးရေရွတ်၏။</p> <p> </p> <p>"အခွင့်အလမ်းရှိတုန်း လက်လွတ်မခံဘဲ ဖမ်းဆွဲထားရမယ်တဲ့လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save