Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၆</h2> <h2 style="text-align: center;">ဖုံးကွယ်လိုသော</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ရှန်းဟွာမျှော်စင်မှ ထွက်လာသောအခါ ကောင်းကင်ယံမှာ လုံးဝ မှောင်အတိကျနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ညကောင်းကင်ယံတွင် အေးစက်စွာတည်ရှိနေသော လမင်းကြီးမှာ ကြည်လင်သန့်စင်လျက်ရှိကာ အပြစ်အနာကင်းစင်ချောမွတ်သော မှန်ဝိုင်းကြီးတစ်ချပ်နှင့် တူလှသည်။</p> <p> </p> <p>ရှန်းဟွာမျှော်စင် အတွင်းဘက်မှ ဆူညံလှုပ်ရှားမှုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အပြင်ဘက်မှာ များစွာပို၍ တိတ်ဆိတ်လှသည်။ အလျင်အမြန် လျှောက်လှမ်းသွားလာနေသော လမ်းသွားလမ်းလာများမှလွဲ၍ လမ်းဘေးဈေးသည် အနည်းငယ်သာ အားကြိုးမာန်တက် အော်ဟစ်ရောင်းချလျက်ရှိကြ၏။</p> <p> </p> <p>ရံဖန်ရံခါတွင် လက်နက်အပြည့်အစုံဖြင့် တည်ငြိမ်အေးစက်သော အသွင်ရှိသည့် မြို့စောင့်ရဲမက်များ ကင်းလှည့်နေသည်ကို တွေ့ရတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မေရှင်းအာ ဘယ်ကိုရောက်နေမယ်လို့ထင်သလဲ"</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန်က မှိန်ဖျဖျဖြစ်နေသော အိမ်အမိုးအကာများကိုကြည့်ကာ တိုးတိုးလေးမေးလိုက်သည်။</p> <p>"မိစ္ဆာထွက်ပြေးသွားတုန်းက ဘယ်ဓားစာခံကိုမှဖမ်းမသွားခဲ့ဘူး။ မဟုတ်မှ တခြားမိစ္ဆာတွေများ ရှိနေနိုင်ဦးမလား"</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က ခေါင်းယမ်းသည်။</p> <p>"မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မိစ္ဆာက အဘိုးချင်တစ်ယောက်တည်းပဲ။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ ထူးဆန်းနေတာက သူဘာလို့ မေရှင်းအာအခန်းကို အရင်သွားရတာလဲဆိုတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"လင်မိသားစုတစ်ခုလုံးကို လက်စားချေချင်လို့ဖြစ်မျာပေါ့"<br />  </p> <p>"ဒါပေမဲ့ဘာလို့ မေရှင်းအာအခန်းကိုမှ အရင်ဝင်ရတာလဲ။ နောက်ပြီး အခန်းကရော ဘာလို့အဲ့လောက်ရှုပ်ပွကျန်ခဲ့တာလဲ"<br />  </p> <p>ထိုအမျိုးသားက မေးခွန်းတစ်ခုတည်းကို ထပ်ခါထပ်ခါမေးရင်း သော့ချက်ကို အလေးထားစဥ်းစားနေဟန်ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန်မှာ ဆွံ့အသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် လက်လျှော့အရှုံးပေးချင်စိတ် အနည်းငယ်ဝင်လာမိသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>အတိတ်တုန်းက မည်သို့သောအမှုကိစ္စပင်ဖြစ်ပါစေ အခက်အခဲတချို့ ရံဖန်ရံခါကြုံရတတ်သည်ဆိုလျှင်တောင် ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးကာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အမှုကိုကူညီဖြေရှင်းဖို့ လီနန်ခယ့်ကို အကူခေါ်လိုက်ချိန်မှစ၍ ဉာဏ်ပညာအရတွင် သူမကပဲနောက်ကောက်ကျနေသလိုလို ခံစားချက်မျိုး ဝိုးတဝါးဖြစ်ပေါ်လာကာ ထိုသူ၏အတွေးစဥ်ကို အမီလိုက်ရန် ခက်ခဲလှကြောင်း သိလာရ၏။</p> <p> </p> <p>သူမ တစ်ခုကိုနားလည်လိုက်အပြီးတွင် ထိုသူက နောက်တစ်ခုအကြောင်းစကားစလာတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်နေကုန် ဟိုပြေးသည်လွှား ပင်ပန်းခဲ့ရအပြီး မိစ္ဆာ၏ဇာစ်မြစ်ကို သူတို့ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့ကာ ဝမ်ယင်းယင်းနှင့် လင်ကျောက်ယွဲ့တို့၏ မိုးနီရေနောက်ကွယ်က လက်သည်တရားခံကိုလည်း သတ်မှတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့တိုင် သူမစိတ်ထဲတွင်တော့ ရှုပ်ထွေးကျန်ရစ်လျက်။<br />  </p> <p>"ဘာလို့ အဲ့လိုတပ်အပ်တွေးရတာလဲ" လိန်ရှင်းနန် မတတ်သာသည့်အဆုံး ရှင်းပြဖို့သာတောင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာဖြူဖြူလှလှလေးကိုကြည့်ကာ ပြုံးသည်။</p> <p>"ဦးတည်ချက်က အရမ်းရှင်းလင်းနေတာပဲ။ အဲ့ကောင်က သေချာပေါက် မေရှင်းအာကိုပစ်မှတ်ထားနေတာပဲလေ"</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့လဲ" သူမ ယခုထိတိုင် နားမလည်သေး။</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ထိုသူကအဖြေမပေးဘဲ ဝေ့လည်ကြောင်ပတ် ခန့်မှန်းချက်တွေထုတ်ပြလာသည်။</p> <p>"မဟုတ်မှ မေရှင်းအာကသူ့အပေါ် တစ်ခုခုလုပ်ခဲ့လို့နေမှာပေါ့။ အဲ့လိုမှမဟုတ်ရင်..."<br />  </p> <p>ထိုအမျိုးသား စကားစဖြတ်သွားပြန်သည်ကိုမြင်သော် လိန်ရှင်းနန် လက်သီးတစ်ချက်သာကျွေးလိုက်ချင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က ပုခုံးထက်မှ ဖုန်မှုန့်တချို့ကို သာသာခါထုတ်ရင်း ဆိုလာသည်။</p> <p>"ခေါင်းဆောင်လိန်၊ အခုအရမ်းနောက်ကျနေပြီဆိုတော့ ဝမ်မိသားစုဆီ မနက်ဖြန်မနက်မှသွားကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"မနက်ဖြန်မနက်မှလား"</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန် လုံးဝနားမလည်ဟန်ဖြင့် မျက်လုံးလေးတွေဝိုင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>လက်သည်တရားခံကို သူတို့ဖမ်းဆုပ်မိပြီးပြီမဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်အဖြေရှာမရသေးတဲ့ မေးခွန်းလေးတချို့ကျန်နေသေးတယ်။ မနက်ဖြန်မှသွားလည်း နောက်မကျကောင်းပါဘူး"</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က ဗိုက်ကိုပွတ်ရင်း ကူကယ်ရာမဲ့ဆိုလာသည်။</p> <p>"ကျွန်တော် ဗိုက်လည်းအရမ်းဆာနေပြီဗျာ"</p> <p> </p> <p>ပေါ်တင်သတိပေးခံလိုက်ရမှ လိန်ရှင်းနန်လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံး တစ်နေကုန်အလုပ်များပြီး ဘာမှမစားခဲ့ရသေးကြောင်း အမှတ်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမကိုယ်တိုင်ပင် မနက်ကပေါက်စီနှစ်လုံးဖြင့်သာ ဗိုက်ဖြည့်ခဲ့ရသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးက နည်းနည်းရှက်သွားသည့်ဟန်ရှိကာ ချက်ချင်းအလျှော့ပေးလာပြီး ဆိုသည်။</p> <p>"ဒါဆို စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှာကြတာပေါ့ ကျွန်မကျွေးပါ့မယ်"<br />  </p> <p>အမျိုးသာက ယဥ်ကျေးစွာငြင်းပယ်လာသည်။</p> <p>"မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော့်ဇနီးက အိမ်မှာညစာစားဖို့ စောင့်နေလောက်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက်နောက်ကျနေပြီကို ရှင်သေချာရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>လော့ချန်းချိုး ဒီအချိန်ထိ မစားမသောက် ထိုင်စောင့်နေလိမ့်မည်ဟုတော့ လိန်ရှင်းနန်မထင်ပါ။ စားစရာချန်ထားရုံလောက်သာ ဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က လုံးဝသေချာနေသောအသံဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p>"သေချာပေါက်‌ စောင့်နေဦးမှာပါ"</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန်လည်း ဘာမှထပ်မပြောနေတော့။</p> <p>"ဟုတ်ပြီ ဒါဆိုကျွန်မရှင့်ကို အိမ်ထိလိုက်ပို့ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး အိမ်သို့ရောက်သောအခါ စားပွဲပေါ်တွင် နွေးနေဆဲဖြစ်သော ဟင်းလျာများနှင့် ဆေးကျမ်းတစ်အုပ်ကိုကိုင်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာစောင့်ဆိုင်းနေသော အမျိုးသမီးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လိန်ရှင်းနန်မှာ လုံးဝဆွံ့အသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်းချိုး၏ လိမ္မာရိုကျိုးမှုကြောင့်သာမက ဤလင်မယားနှစ်ယောက်၏ တစ်‌ယောက်ကိုတစ်ယောက် နားလည်သိတတ်ကြမှုကို ပိုအံ့သြရခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ရင်ထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ချဉ်စူးစူးခံစားချက်တွင် အခါးအချိုတို့ရောပြွမ်းနေသော အရသာမျိုး။ ဤကဲ့သို့သော အိမ်ထောင်ရေးဘဝမျိုးကို  တောင့်တသွားမိသလိုလို ခံစားချက်မျိုး။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ်နေ့လည်အထိပြန်မရောက်ရင် စောင့်မနေပါနဲ့လို့ မမှာထားဘူးလား။ စားနှင့်တာမဟုတ်ဘူးကွာ"<br />  </p> <p>လီနန်ခယ့်က ထိုင်ခုံမှာဝင်ထိုင်ရင်း ဆူပူသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်းချိုးက နှုတ်ခမ်းလှလှလေးများကို ဖိပြုံးရင်း ချိုမြိန်စွာဆိုသည်။</p> <p>"ကျွန်မလည်းသိပ်မဆာသေးတာနဲ့ ယောက်ျားကိုစောင့်နေလိုက်တာပါ"</p> <p> </p> <p>ပြောရင်းဆိုရင်း တူနှင့်ပန်းကန်လုံးတစ်စုံကို ထပ်ထုတ်လာကာ လိန်ရှင်းနန်ကိုပါ ဖိတ်ခေါ်လာသည်။</p> <p>"ခေါင်းဆောင်လိန်၊ အတူစားရအောင်ပါ"</p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူးရှင် ကျွန်မ—"</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန် အားနာပါးနာ ငြင်းဆန်မည်အပြု အမျိုးသမီးက ထမင်းပါထည့်ပေးနေပြီးဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရပြီး ဟင်းနံ့များကလည်း မွှေးကြိုင်နေသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူများအိမ်တွင် အရှက်မရှိ ထမင်းဝင်စားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင်တော့ ထိုထမင်းတစ်နပ်မှာ တကယ်ကို တန်ဖိုးရှိခဲ့သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>အစားအစာများ သူမပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်သွားသည့်အခိုက်အတန့်တွင် စစ်မှန်သော ဟင်းချက်နည်းပညာအား အမှန်တကယ် နားလည်သွားခဲ့သလို ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် သူမယခုမြည်းစမ်းနေသော ကြာစွယ်တို့ဖူးဟင်း။</p> <p> </p> <p>ပါးစပ်ထဲ စထည့်လိုက်ချိန်တွင် အနည်းငယ်ခါးသက်ပြီး ပူနွေးသော်လည်း ချက်ချင်းပင် မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူမ၏ဦးနှောက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ စိတ်လက်ပေါ့ပါးကြည်ရွှင်ခြင်းအား ပေးစွမ်းကာ အဆက်မပြတ်စားသောက်ချင်စိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေလေသည်။</p> <p> </p> <p>နန်းမြို့တော်မှ နာမည်ကြီးစားဖိုမှူးများပင် ဤအိမ်ချက်လက်ရာကို မီနိုင်မည်မထင်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတော့ ဤရွက်ကြမ်းရည်ကျို အမျိုးသမီးကို လီနန်ခယ့်အလွန်တန်ဖိုးထားရသည့်အကြောင်းရင်းအား နားလည်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထက်စွမ်းသောဆေးပညာနှင့် ယဥ်ကျေးသောကိုယ်ကျင့်စရိုက်ကို အသာထားဦ၊ ဤထိပ်တန်းဟင်းချက်လက်ရာ တစ်ခုတည်းကပင် ယောက်ျားသားတို့၏ အစာအိမ်နှင့်နှလုံးသားကို အပိုင်သိမ်းနိုင်ဖို့ လုံလောက်ပေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မအမျိုးသား ခေါင်းဆောင်လိန်ကို ဒုက္ခတွေသိပ်မပေးခဲ့ဖို့တော့ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>လော့ချန်းချိုးက ညင်သာစွာစကားစလာသည်။</p> <p> </p> <p>အစားအသောက်ကောင်းများထဲ ခေါင်းထိုးနေသော လိန်ရှင်းနန်က ထမင်းကိုကမန်းကတန်းမျိုချရင်း ဆိုသည်။</p> <p>"ဘယ်ကသာ၊ ရှင့်အမျိုးသားက အရမ်းတော်တာပဲကို"<br />  </p> <p>"ဘာအရှုပ်မှမလုပ်ခဲ့လို့ တော်သေးတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>လော့ချန်းချိုးသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ဟင်းတစ်ဖတ်ကိုယူကာ လိန်ရှင်းနန်၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မအမျိုးသားက တစ်ခါတလေတော့ လက်လွယ်စပယ်နိုင်တတ်တယ်။ နောင်မှာ အမှားတစ်ခုခုလပ်ခဲ့မိရင်လည်း ခေါင်းဆောင်လိန်သည်းခံပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့ သည်းခံပေးမှာပါ"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီး၏ လိမ္မာသိတတ်မှုကြောင့် လိန်ရှင်းနန်မှာ လီနန်ခယ့်တစ်ယောက် ဒီလိုဇနီးကောင်းမျိုး ရှာတတ်ပါပေ့ဟုသာ တွေးမိလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုစကားများနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>ဆိုတော့ လီနန်ခယ့်ကို သူနဲ့အတူ အလုပ်ဆက်လုပ်စေချင်တဲ့သဘောပေါ့။</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန်သည် လီနန်ခယ့်ကို တစ်ချက်စွေကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုသူမှာ အစားမှလွဲ၍ တခြားအာရုံမရောက်ဟန်။</p> <p> </p> <p>သူမရင်ထဲ ပဋိပက္ခများစွာ ဆူညံလာခဲ့သည်။<br />  </p> <p>တစ်ရက်တာသော ဤအချိန်လေးအတွင်း လီနန်ခယ့်၏ထက်မြက်မှုကို သူမမျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်ရာ ထိုသူ၏ အမှုစစ်ပါရမီအား အမှန်ပင်ချီးကျူးမိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အန္တရာယ်များစွာဖြင့် လည်ပတ်နေရသော ညကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့ထဲထိ အပါခေါ်ဖို့ရန်ကား ထိုသူ၏ဘေးကင်းမှုကို အာမခံနိုင်စွမ်းမရှိပြီ။ တစ်ခုခုလွဲမှားခဲ့လျှင် ဤချစ်စဖွယ်ဇနီးမောင်နှံမှာ တစ်သက်တာဝေးကွာရပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန်သည် လော့ချန်းချိုး၏ရည်ရွယ်ချက်အစစ်အမှန်ကို ခန့်မှန်းမရသည့်အဆုံး တိတ်တိတ်သာနေလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>စားပွဲပေါ်ရှိ ဆီမီးအိမ်က လူသုံးဦး၏ အရိပ်များကို လင်းထိန်စေလျက်။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အတိုင်းဆိုလျှင် လင်မယားနှစ်ဦးတည်း ထမင်းသာငုံ့စားကာ တိတ်ဆိတ်နေတတ်သော်လည်း လိန်ရှင်းနန်ရှိနေခြင်းက အနည်းငယ်အနေရခက်သည်ဆိုဆို သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသလိုတော့ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အပြင်လူသည် အပြင်လူသာပင်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း သတိရှိစွာဖြင့် စားသောက်ပြီးစီးချိန်တွင် ထိုဇနီးမောင်နှံအား ဆက်လက်အနှောင့်အယှက်မပေးလိုတော့ဘဲ နှုတ်ဆက်ပြန်လာခဲ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ မထွက်ခွာမီ လော့ချန်းချိုးက သူမအတွက် ဆေးဝါးအချို့ကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန် အတွင်းဒဏ်ရာများ သူမစမ်းသပ်သိရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သဖြင့် ရောဂါလက္ခဏာများ သက်သာစေရန် မနက်ဖြန်တွင် အကြောပြင်နှိပ်နယ်ရန် ပြန်လာခဲ့ဖို့လည်း သေချာမှာကြားခဲ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အမှုစုံစမ်းတာ အဆင်ပြေရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>လော့ချန်းချိုးက စားပွဲပေါ်မှ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို သိမ်းဆည်းရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဆင်ပြေခဲ့ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အင်္ကျီလက်စထဲမှ သစ်ရွက်နှစ်ရွက်ကို ထုတ်ကာ ဇနီးဖြစ်သူကိုပြလိုက်သည်။</p> <p>"မိန်းမ၊ ဒီအရွက်တွေကို မင်းသိသလား"</p> <p> </p> <p>မေရှင်းအာ၏ အဝတ်ဗီရိုအောက်မှ တွေ့ရှိခဲ့သော သစ်ရွက်နှစ်ရွက်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဤအရွက်များကို ထိုအခန်းအတွင်းရှိ ပန်းပင်အားလုံးနှင့် လိုက်လံနှိုင်းယှဉ်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း ဆင်တူသောသစ်ရွက်မျိုး မတွေ့ခဲ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါက သေရည်သောက်နတ် မက်မွန်ပန်းပင်ရဲ့ သစ်ရွက်တွေလေ၊ အဖြူရောင်ဒါတူရာလို့လည်း ခေါ်ကြတယ်"</p> <p> </p> <p>လော့ချန်းချိုးက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ပန်းပင်နာမည်ကိုရွတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါတွေက မေ့ဆေးအစွမ်းနဲ့ ပန်းနာရင်ကြပ် သက်သာစေတဲ့ အာနိသင်ရှိပြီး များသောအားဖြင့်တော့ မေ့ဆေးအပြင်းစားတွေ ထုတ်လုပ်ရာမှာ သုံးကြတယ်"</p> <p> </p> <p>မေ့ဆေးအပြင်းစားတွေလား။</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့် အံ့သြသွားရသည်။<br />  </p> <p>လော့ချန်းချိုးက သူ့လက်ထဲမှ သစ်ရွက်များကို ယူကြည့်လိုက်ပြီး ထပ်ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ့အပြင် ဒီအပေါ်မှာ ဇော်ဂျီပန်းဝတ်မှုန်တွေနဲ့ ပိုချီကွေ့ပင်အနံ့တွေလည်း ပါနေသေးတယ်။ သေရည်သောက်နတ် မက်မွန်ပန်းနဲ့ ဇော်ဂျီပန်းကို များသောအားဖြင့် မူးယစ်ဆေးအပြင်းစားတွေထုတ်ဖို့ တွဲသုံးတတ်ကြတယ်၊ အရက်ထဲကို သင့်တင့်တဲ့ပမာဏတစ်ခု ထည့်လိုက်ရင် တစ်ခွက်တည်းနဲ့ ချက်ချင်းမူးမေ့သွားစေနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နှစ်ခုလုံးက အဆိပ်ရှိတာကြောင့် အဆိပ်အတောက်ကိုထိန်းချုပ်ဖို့ ပိုချီကွေ့ကိုထည့်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>နတ်ဆေးသမားတော် ဇနီးသည်၏ အသေးစိတ်ရှင်းလင်းချက်က လီနန်ခယ့်ကို တစ်ချိန်လုံး စနောင့်စနင်းဖြစ်နေစေခဲ့သော မေးခွန်းတစ်ခုအား အဖြေထုတ်ပေးလိုက်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p>မရေမရာကောက်ချက်ချမှုများလည်း ရှင်းလင်းပြတ်သားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘာကြောင့် မေရှင်းအာ၏ အခန်းထဲတွင် ဤဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများ ရှိနေရသနည်း။</p> <p> </p> <p>ဘာအတွက် အသုံးပြုခဲ့ခြင်းပေနည်း။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်းချိုး မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ပန်းကန်ဆေးနေစဉ် လီနန်ခယ့်သည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် ငန်းမမကြီးကိုပွေ့ကာ လိပ်ဆရာကြီး‌ဘေးတွင်ထိုင်ရင်း လေအေးအေးကိုခံစားလျက် ဆက်လက်စဥ်းစားနေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ခေါင်းထဲ မေရှင်းအာနှင့်ပတ်သက်သည့် အမျိုးမျိုးသော သဲလွန်စများကို သီးသန့်ခွဲထုတ်ကာ စီစဉ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှစ်လပိုင်း လေးရက်နေ့ ညနေခင်းတွင် မေရှင်းအာသည် ဒဏ်ရာရထားသော သမီးဖြစ်သူနှင့် စကားများခဲ့ကြသည်။ ထိုစဉ်က အစေခံမလေးရှန်းအာက လင်‌ကျောက်ယွဲ့၏ "သူနဲ့သမီး တစ်ယောက်ကိုပဲရွေး" ဟူသော ဒေါသတကြီးအော်သံကို ကြားလိုက်ရသည်ဟု။</p> <p> </p> <p>(အမှားပြင်ဆင်ချက် - အရှေ့ပိုင်းမှာ သခင်မကြီးကအော်တယ်လို့ မှားရေးခဲ့မိပါတယ်။ အမှန်က လင်ကျောက်ယွဲ့ကအော်တာပါ။ /ဇွန်)</p> <p> </p> <p>ထိုည သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ဟယ့်ချင်းယွီသည် အိမ်တွင်း၌ပင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှစ်လပိုင်း ငါးရက်နေ့တွင် မေရှင်းအာသည် သူမ၏ အဝတ်ဟောင်းအချို့ကို ထုပ်ပိုးကာ အကုန်လုံးကို မီးရှို့ပစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ အဝတ်တွေကို မီးရှို့ပစ်ခဲ့တာလဲ"<br />  </p> <p>လီနန်ခယ့်သည် ငန်းမမကြီး၏တင်ပါးကို အသာအယာပွတ်သပ်ရင်း မျက်လုံးများလက်ခနဲတောက်သွားလျက် ငန်းမမကြီးကိုမေးသကဲ့သို့ ‌ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ပဲ ဗီရိုထဲကို ကြွက်တွေဝင်သွားလို့များလား"<br />  </p> <p>ငန်းမမကြီးကတော့ ဟန်မပျက်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ထိုအမျိုးသား သူမအပေါ် နေ့စဥ်ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကိုင်တွယ်မှုများကြောင့် အလွန်စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူမကိုယ်သူမ မသန့်စင်တော့သလို ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီအတိုင်းဆို အဘိုးဟွမ်ကို ဘယ်လိုမျက်နှာပြရတော့မလဲ။</p> <p> </p> <p>"ကြွက်တွေအပြင် တခြားဘာအကြောင်းရင်းက အဝတ်တွေမီးရှို့ရလောက်တဲ့အထိ ပြင်းထန်တာလဲ။ အဝတ်ဗီရိုထဲက အဝတ်အစားပမာဏနဲ့ ရှန်းအာရဲ့စကားအရ ရှို့ခဲ့တာ တစ်ခါတည်းတော့မကလောက်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဒါမှမဟုတ် အဝတ်တစ်ထည်တည်းကိုပဲ ရှို့ချင်တာကို တခြားသူတွေ မရိပ်မိအောင် တခြားအဝတ်တွေကိုပါ ရောရှို့လိုက်တာလား"</p> <p> </p> <p>"ဒီနေရာမှာ‌ မေးခွန်းက အဲ့ဒီအဝတ်တစ်ထည်မှာ ဘာတွေပေသွားလို့ရှို့ချင်ရတာလဲ"<br />  </p> <p>"လျှော်ရဖွပ်ရခက်တဲ့ တစ်ခုခုများ စွန်းပေသွားလို့လား"</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့် သူ့ဘာသာ အကြိမ်ကြိမ်မေးခွန်းထုတ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>မေးခွန်းများက အဓိကအချက်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ မြူထုများအတွင်း ဖုံးကွယ်နေသော အဖြေတစ်ခုသည် စိတ်ထဲတွင် ဘွားခနဲပေါ်ထွက်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်သည် ရုတ်တရက် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး စကားလုံးသုံးလုံးကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ထုံးမှုန့်တွေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save