Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း 37</h2> <h2 style="text-align: center;">အထက်လူကြီးက အမာခံပရိတ်သတ်လေးအဖြစ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>နောက်တစ်ရက် မနက်စောစောတွင်။</p> <p> </p> <p>မနေ့ညက အမှုကိစ္စတစ်ခုလုံးကို အပြန်ပြန်အလှန်လှန် တွေးတောဆင်ခြင်နေခဲ့သဖြင့် လီနန်ခယ့်သည် ပုံမှန်ထက် များစွာနောက်ကျပြီး နိုးလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ကြီးမှာ ငါးဗိုက်သားပြင်လို ဖြူညစ်ညစ်အရောင်မှ ကြည်လင်တောက်ပသော ကောင်းကင်ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် မနက်ခင်းနေရောင်နုနုသည် သစ်ပင်သစ်ကိုင်းများကြားမှ ဖြတ်သန်းဖောက်ထွင်းကာ သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ အနွေးဓာတ်များဖြန့်ကျက်လျက် ပေါ့ပါးလန်းဆန်းစေသည်။</p> <p> </p> <p>မနက်စာမှာလည်း ပြင်ပြီးဆင်ပြီးသား အသင့်ပင်။<br />  </p> <p>ထုံးစံအတိုင်း ကျောက်ကပ်အားဖြည့် အစားအသောက်များသာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ခြံဝင်းထဲရှိ လော့ချန်းချိုးမှာ ရိုးရှင်းဖြူလွသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ရေကန်နံဘေးငုတ်တုတ်ထိုင်ကာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏အဝတ်များအား လျှော်ဖွပ်သန့်စင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖိနပ်များနှင့်ခြေအိတ်များ စိုစွတ်မည်စိုးသောကြောင့်လားမသိ၊ လော့ချန်းချိုးသည် ခြေဗလာသက်သက်လေးဖြင့် စကတ်စကိုသိမ်းစု၍ ထိုင်နေခဲ့သည်။ လီနန်ခယ့်ဘက်မှကြလျှင် သူမ၏ နူးညံ့သွယ်လျသော ခြေသလုံးလေးများနှင့် သေးငယ်လုံးဝန်းကာ ကျောက်စိမ်းသားလေးအလားဖြူဝင်းသည့် ခြေချောင်းကလေးများကို မြင်တွေ့နေရသည်မှာ အလွန်ပင်မျက်စိပသာဒဖြစ်လှကာ မလွှဲတမ်းငေးကြည့်ချင်စဖွယ်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက်အစောကြီး အဝတ်တွေလျှော်နေပြီလား"</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က ပျင်းကြောဆန့်ရင်း နွေးထွေးသောနေမင်းကိုမျက်နှာမူကာ အားရပါးရသမ်းဝေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အမျိုးသမီးသည် အဝတ်လျှော်ရာတွင် အထူးပြုလုပ်ထားသောဆပ်ပြာတစ်မျိုးကို အသုံးပြုတတ်၏။<br />  </p> <p>၎င်းမှာ ခေတ်သစ်အဝတ်လျှော်ဆပ်ပြာမှုန့်များနှင့် မတူဘဲ ဝက်ပန်ကရိယကို အမှုန့်ဖြစ်အောင်ကြိတ်ချေပြီးမှ ပဲမှုန့်နှင့်အမွှေးနံ့သာများထည့်ထားသော ဆပ်ပြာတစ်မျိုးပင်။</p> <p> </p> <p>၎င်းကို ပဲစေ့ဆပ်ပြာဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။<br />  </p> <p>လော့ချန်းချိုးက သူ့ကိုလှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးပြလာသည်။</p> <p>"ယောက်ျားဒီနေ့အိပ်ရာထတာ နည်းနည်းနောက်ကျတယ်နော်၊ ညကအရမ်းနောက်ကျမှအိပ်ရာဝင်တာများလား။ ကျန်းမာရေးအတွက်မကောင်းဘူးရှင့်"<br />  </p> <p>"မင်းရော ညနောက်ကျမှအိပ်ပြီး အစောကြီးထတတ်တာပဲမဟုတ်လား" လီနန်ခယ့်က ပြန်ချေပလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မတူဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>လော့ချန်းချိုးက ဆံမျှင်စတချို့ကို နားရွက်နောက်သို့သပ်တင်လိုက်ပြီး သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့လေး ဆိုလာသည်။</p> <p>"ရှင့်ဇနီးက ငယ်ကတည်းကဒီလိုပဲနေလာတော့ အသားကျနေပါပြီ"<br />  </p> <p>"ကိုယ်မင်းကို ကူလျှော်ပေးမယ်"<br />  </p> <p>လီနန်ခယ့်က သူမဘေးတွင်အတူထိုင်ချကာ အဝတ်များကိုကူညီလျှော်ဖွပ်ပေးဖို့ပြင်သော်လည်း အမျိုးသမီးက ခပ်မြန်မြန်ပင် ငြင်းပယ်လာ၏။<br />  </p> <p>"ယောက်ျားရယ်"</p> <p> </p> <p>လော့ချန်းချိုးက ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ကူကယ်ရာမဲ့ဟန်ဖြင့် ခပ်နောက်နောက်ကြည့်ကာ အသံမြူးမြူးလေးဖြင့် စနောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"တခြားယောက်ျားတွေဖြင့် အိမ်မှုကိစ္စဆို ရှောင်ချင်ကြလွန်းလို့။ ရှင့်ကျမှ မီးဖိုထဲလည်းကူတယ်၊ အဝတ်လည်းလျှော်ကူချင်သေးသတဲ့။ ဘေးလူတွေလှောင်ပြောင်ကြမှာ မကြောက်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က မကျေမနပ်တုံ့ပြန်လာသည်။</p> <p>"ဒါက ဘာလှောင်စရာရှိနေလို့လဲ။ လင်မယားချင်းချင်း ကူညီသင့်တာကူညီရမှာပေါ့။ မောင်တထမ်းမယ်တရွက် ဆိုတဲ့စကားပုံ မကြားဖူးဘူးလား။ နှစ်ယောက်အတူမျှလုပ်တော့ အလုပ်တွေမြန်မြန်ပြီးတာပေါ့။ အိမ်မှုကိစ္စရော အိပ်...အိပ်ရာကိစ္စရော..."</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီး၏ ဆောင်းဦးရေပြင်လို ကြည်လင်သောမျက်လုံးများ အနည်းငယ်ကျဥ်းမြောင်းကာ နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက်ပင့်တက်သွားသည်။ လီနန်ခယ့်အသံမှာတော့ စကားအဆုံးတွင် တိမ်ဝင်ကွယ်ပျောက်သွားလျက်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းရင်းမှာ စကားတစ်ဝက်တွင် ဇနီးသည်က လက်ရိုက်တုတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သောကြောင့်။</p> <p> </p> <p>"အိပ်ရာထဲရော ဘာဖြစ်လဲ ဆက်ပြောလေ"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးက တခြမ်းစောင်းအပြုံးဖြင့် မေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါ...ဪ ဟုတ်သားပဲ။ ဒီနေ့အစ်မလိန်ကို အမှုကိစ္စတစ်ခုကူညီရဦးမှာ ကိုယ်မေ့နေတာ။ ဒါဆို ကိုယ်အခုပဲသွားပြီး—"</p> <p> </p> <p>"အရင်စားသွားပါဦး"<br />  </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ မိန်းမ"</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့် အိမ်ထဲသို့ ခပ်သုတ်သုတ်ပြန်ဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သုတ်ခြေတင်ပြေးထွက်သွားသော ခင်ပွန်း၏နောက်ကျောကိုကြည့်ရင်း လော့ချန်းချိုးရယ်မချဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။ ပုလဲစီထားသည့်နှယ် ညီညာသောသွားတန်းလေးများက အောက်နှုတ်ခမ်းကိုဖိကိုက်လျက် သူမခပ်တိုးတိုးရေရွတ်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ယောက်ျားက တယ်လည်းချစ်စရာကောင်းပါလား"</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ညကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့၏ ရုံးတော်မှာ အစောင့်အကြပ်များ တင်းကျပ်စွာဝန်းရံချထားလျက်။</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့် အပြင်ဂိတ်တံခါးသို့အရောက်တွင် အစောင့်များထံမှတားဆီးခြင်းခံလိုက်ရသည်။ လိန်ရှင်းနန်၏အကူဖြစ်ကြောင်း ပြောရုံနှင့်ပင်မလုံလောက်၊ ထိုစကားကို အထက်သို့တင်ပြပြီးမှ သူ့အား ဂိတ်ဖြတ်ခွင့်ပေးမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်လည်း နားလည်မှုရှိစွာပင် ဂိတ်အပြင်၌ ငြိမ်ငြိမ်လေးစောင့်နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် သံမဏိသည် နံဘေးရှိရုံးတော်တစ်ခုထဲမှ ဗြစ်တောက်ဗြစ်တောက် ဆဲဆိုရင်း ထွက်လာသည်။ ပုံမှန် ယဉ်ကျေးခန့်ထည်သောပုံစံနှင့် လုံးဝမတူ။ ဘာကြောင့်များ ဤမျှဒေါခွီးလာရသည်မသိ။</p> <p> </p> <p>"လောင်လီပါလား"</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်ကိုမြင်တော့ သံမဏိမျက်လုံးများ လက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်ကို သူ၏တင်းကျပ်သောအထက်လူကြီးကိုယ်တိုင် တလေးတစားဆက်ဆံသည်အားမြင်ပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင်လည်း မနှစ်မြို့မလိုလားဟန် မပြရဲတော့ဘဲ စကားစဖို့ အနားသို့ခင်မင်စွာ ချဥ်းကပ်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရာရှိမင်းကတော့ ယဥ်ကျေးနေပြန်ပါပြီ။ ကျွန်တော့်ကို ရှောင်လီလို့ပဲခေါ်ပါဗျာ"</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က အရိုအသေပြုရင်းဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>သံမဏိက လက်ထဲမှခေါက်ယပ်တောင်ကို ရွှစ်ခနဲဖွင့်လိုက်ပြီး မပျော်မရွှင်ဆိုသည်။</p> <p>"ဘယ်လိုစကားမျိုးပြောလိုက်တာပါလိမ့်။ အစ်မလိန်ကိုယ်တိုင်က ခင်ဗျားကို လူရင်းလိုသဘောထားဆက်ဆံနေတာကို ကျုပ်သံမဏိနဲ့ကျမှ ဒီလိုခပ်စိမ်းစိမ်းနေရမတဲ့လား။ အခုကစပြီး ညီအစ်ကိုလိုနေကြတာပေါ့။ အခက်အခဲတစ်ခုခုရှိရင် အချိန်မရွေးလာခဲ့ဗျာ။"</p> <p> </p> <p>"တကယ်လား"</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်မှာ ရင်ထဲထိသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သံမဏိက သူ့ရင်ဘတ်သူ ပြင်းပြင်းပုတ်၏။</p> <p>"ရွှေထက်တောင်စစ်တဲ့စကားပါ။ ကျုပ်ကတိစကားက နာမည်အတိုင်း သံမဏိလိုခိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုကျွန်တော့်ကို ပိုက်ဆံလေးနည်းနည်းချေးလို့ရမလား"</p> <p>လီနန်ခယ့်က လက်နှစ်ဖက်ကိုပွတ်ရင်း အလွန်အမင်းအရှက်သည်းနေဟန်ဖြင့် ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“...”</p> <p> </p> <p>သံမဏိက သက်ပြင်းချကာ သူ့ပုခုံးကိုလာပုတ်သည်။</p> <p>"ပိုက်ဆံကအဲ့လောက်အရေးမကြီးဘူး။ အဓိကက ညီအစ်ကိုအချင်းချင်း ငွေရေးကြေးရေးစကားတွေပြောရတာ ရင်နာစရာကောင်းလွန်းလို့ပါကွာ။ မင်းအတွက် မီးနဲ့ရေကိုကျော်ဖြတ်ပေးမဲ့ ညီနောင်ကောင်းတစ်ယောက် မဆုံးရှုံးချင်ဘူးမလား"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ညီအစ်ကိုတွေလိုဆက်ဆံရေးဆိုမှတော့ ကျွန်တော့်အထင်—"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့။ ဒါနဲ့ အစ်မလိန်ကမင်းကိုစောင့်နေတာ ကြာလှရှိပြီပဲ။ မြန်မြန်သွားလိုက်။ မင်းနောက်ကျရင်း ဟိုကစိတ်ဆိုးနေလိမ့်မယ်။ ငါတို့အထက်လူကြီးက ဒေါသထွက်လွယ်တယ်နော"</p> <p>သံမဏိက လီနန်ခယ့်လက်မောင်းကိုဆွဲကာ အတွင်းဂိတ်ကိုဖြတ်၍ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ မည်သည့်အစောင့်ရဲမက်မှ သူ့ကိုတားဆီးမလာ။</p> <p> </p> <p>သံမဏိစကားမှန်ပေသည်။ လိန်ရှင်းနန် ဒေါသထွက်နေလေပြီ။<br />  </p> <p>သို့သော် လီနန်ခယ့်နောက်ကျလို့ ဒေါသထွက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကောကန်းနှင့်အခြားသူများကြောင့်သာ။</p> <p> </p> <p>"အဲ့မိန်းကလေးကို တစ်ယောက်တည်းလွှတ်မထားပါနဲ့လို့ ငါဘယ်နှခါပြောခဲ့သလဲ။ တစ်ယောက်တည်းလွှတ်မထားနဲ့လို့။ ဒီစကားလေးတစ်ခွန်းတောင် မလိုက်နာနိုင်ကြဘူးလား"</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန်၏ မျက်နှာလှလှမှာ အေးစက်တင်းမာကာ သွယ်လျသောလက်များကာ ထိုင်ခုံနောက်မီကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်မှာ အားပြင်းလှသဖြင့် လက်ဆစ်များပင် အဖြူရောင်သမ်းလျက်။ ထိုထိုင်ခုံကို အချိန်မရွေး ဆွဲဆတ်လွှင့်ပစ်တော့မလိုပင်။</p> <p> </p> <p>"ခေါင်းထဲမှာဦးနှောက်တွေအစား သံတုံးတွေများရှိနေသလား။ မင်းတို့ဦးနှောက်တွေကို အပေါင်ဆိုင်မှာထားခဲ့ကြတာလား"</p> <p> </p> <p>ကောကန်းမှာတော့ မတရားစွပ်စွဲခံရသလို ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်ရှာဖို့ရောက်သွားတော့ ယုန်မလေးမုန့်ကမရှိတော့ဘူးလေ။ ကျွန်တော်ဘာများတတ်နိုင်မှာလဲ။"</p> <p> </p> <p>သူ့နောက်မှငယ်သားတစ်ဦးက အရဲကိုး၍ရှင်းပြလာသည်။</p> <p>"မိန်းကလေးမုန့်က သူ့ဘာသာအပေါ့အပါးသွားဦးမယ်ဆိုပြီး ပျောက်သွားတာပါပဲ။ ငယ်သားတွေလည်း သူတစ်ယောက်တည်းသွားချင်လောက်တယ်ထင်လို့ ခဏလွှတ်ပေးလိုက်မိတာပါ။ ကျွန်တော်တစ်ချိန်လုံးရှာကြည့်နေ..."</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပြီ ဟုတ်ပြီ။ လူများများသာထပ်ပေါင်းပြီး လိုက်ရှာကြတော့"</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန်က လက်တစ်ဖက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ စိတ်မရှည်စွာဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမိန်းကလေးက အတော်မြောက်ကြွမြောက်ကြွနိုင်လွန်းလှသည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ထိန်းလို့မနိုင်။ နောက်တစ်ခေါက်တော့ ထိုမိန်းကလေးကို သင်ခန်းစာကောင်းကောင်းပေးကာ စည်းကမ်းတင်းကျပ်ထားရမည်ဟု တွေးနေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မရတဲ့အဆုံး တင်ပါးကို ကြိမ်ဒဏ်ပါပေးသင့်ပေးရမှာပေါ့။</p> <p> </p> <p>"ခေါင်းဆောင်ရှန်က ဘာပြောလိုက်လဲ" လိန်ရှင်းနန်က သံမဏိကိုမေးသည်။</p> <p> </p> <p>သံမဏိက မကျေမနပ်ပြောလာ၏။</p> <p>"ဝမ်မိသားစုက ဝမ်ယင်းယင်းသေဆုံးမှုရဲ့ တရားခံလူသတ်သမားကိုမြန်မြန်ရှာဖို့ သူ့ကိုဖိအားပေးနေကြတုန်းပဲ။ ခေါင်းဆောင်ရှန် ဒီနှစ်ရက်လုံး တော်တော်စိတ်လောနေပုံပေါ်တယ်။ ခုနကကကျွန်တော့်ကို ဒူးဖက်မတတ်တောင်းပန်နေတာ၊ ဒီကိစ္စကို မြန်မြန်ဖြေရှင်းပေးဖို့"</p> <p> </p> <p>အဲ့ဒီဝမ်မိသားစုကလည်း သူတို့ရဲ့ အရာရှိဆွေမျိုးတွေအားကိုးနဲ့ ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုခုမှမပေးနိုင်ရင် အထက်လူကြီးတွေဆီမှာ တိုင်တန်းမယ်ဆိုပြီး ခြိမ်းခြောက်နေကြတာ။ ကျွန်တော် နည်းနည်းဆူပူလိုက်တော့မှ ငြိမ်သွားကြတယ်"</p> <p> </p> <p>"သူတို့လောနေတာလည်း အပြစ်ပြောလို့မရဘူး။ သမီးအကြီးဆုံးမှ ဖြစ်သွားတာကိုး"</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန်က နားထင်ကိုနာနာပွတ်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချသည်။ ခပ်တင်းတင်းအကြည့်က လီနန်ခယ့်ဆီအရောက်တွင်တော့ ဖျော့တော့သိမ်မွေ့သွားသယောင်။</p> <p> </p> <p>"မိုးနီရေရောင်းနေတဲ့ ဆေးဆိုင်ကိုတော့ ရှာတွေ့ပြီးပြီ။ ကျန်းဆေးဆိုင်တဲ့၊ ဆိုင်ကနေ မိုးနီရေပါတဲ့ ဆေးဝါးပစ္စည်းအတော်များများ သိမ်းဆည်းရခဲ့တယ်။ ဒီအကြောင်းကို တိမ်တိုက်မြို့တော်ဆီ သတင်းပို့လိုက်ပြီး ထပ်ပြီးစုံစမ်းဖို့လည်းစီစဥ်ထားတယ်။ နောက်ပြီးတော့..."</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန်က စားပွဲထက်မှစာလိပ်တစ်လိပ်ယူပြီး လက်ကမ်းပေးသည်။</p> <p>"ကျွန်မဆိုင်ရှင်ကိုစစ်မေးလိုက်တော့ သူအဘိုးချင်ကို ခရုနီဆေးပင်တွေရောင်းခဲ့မိတယ်လို့ ဝန်ခံလာတယ်"</p> <p> </p> <p>"နောက်ပြီး ပညာသင်ဝမ်ရောလာဝယ်သေးလားမေးတော့ ရှစ်လပိုင်းငါးရက်နေ့ ညနေမှာပဲ ပညာသင်ဝမ်ကိုယ်တိုင်သူ့ဆီရောက်လာပြီး ဝယ်သွားပါသေးတယ်လို့ အမှန်အတိုင်းဝန်ခံလာတယ်"</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က တင်ပြချက်စာလိပ်ကိုယူကာ ဂရုတစိုက်ဖတ်ရှုနေသည်။</p> <p> </p> <p>ညကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့၏ စစ်မေးနည်းများမှာ အရိပ်သက်တော်စောင့်များကဲ့သို့ အကြမ်းနည်းမသုံး၊ ရက်စက်ကြောက်မက်ဖွယ် မကောင်းပေသည့် သာမန်လူများအတွက် သူတို့ကိုမျက်နှာချင်းဆိုင် လိမ်ညာလှည့်စားဖို့ရာတော့ ခက်ခဲပေမည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ ဝန်ခံချက်များမှာလည်း ယုံကြည်စိတ်ချရဖွယ်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထွက်ဆိုချက်တစ်ခုကိုမြင်လိုက်အပြီး လီနန်ခယ့် ဇဝေဇဝါဖြင့်မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"သူကအဘိုးချင်ကို ဆေးတစ်အိတ်ပဲရောင်းခဲ့တာလား"</p> <p> </p> <p>သံမဏိကခပ်မဲ့မဲ့ဖြေသည်။</p> <p>"အဲ့ဒီကုန်သည်ပွဲစားတွေက ခေါင်းတော့မာသလားမမေးနဲ့။ အရင်ကမိခဲ့သမျှလူတွေလည်း သူတို့တစ်ထုပ်ပဲရောင်းလိုက်မိတာပါလို့ ညာကြတာချည်းပဲ။ သူတို့ဘယ်လောက်ပမာဏရောင်းခဲ့သလဲဆိုတာ သူတို့အမှတ်မိဆုံးပေါ့"</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်လည်း တစ်ခဏမျှတွေးတောနေပြီး ဘာမေးခွန်းမှထပ်မထုတ်တော့။ ဖတ်ပြီးနောက် စာလိပ်ကို ပြန်ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝမ်မိသားစုဆီ သွားကြတာပေါ့"<br />  </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း လိန်ရှင်းနန်နှင့်လီနန်ခယ့်သာ အတူသွားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လမ်းတွင် လိန်ရှင်းနန်က ပညာသင်ဝမ်နှင့်ပက်သက်ပြီး မနေ့ညက သူမစုံစမ်းရရှိခဲ့သော အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ပြန်လည်ရှင်းပြလာသည်။</p> <p> </p> <p>"ပညာသင်ဝမ်ရဲ့နာမည်ရင်းက ဝမ်ရှောင်းဖန်တဲ့။ မိသားစုရဲ့ ဒုတိယသားပဲ။ လက်ရှိတော့ အသက်၂၄နှစ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့၂နှစ်က ရှို့ချိုင်စာမေးပွဲကိုအောင်ထားတာ။ တော်တော်လေးတော့နာမည်ကြီးတယ်"</p> <p> </p> <p>"နောက်ပြီး ကျားခြောက်ကောင်ဂိုဏ်းမှာလည်း ကျင့်ကြံခဲ့ဖူးတာကြောင့် ခပ်ပျော့ပျော့ပညာသင်ကျောင်းသားတော့မဟုတ်ဘူး။ ကျင့်စဥ်အဆင့်ကသာမန်ပဲဆိုပေမဲ့ မိုးနီကို အစားအသောက်ထဲခိုးထည့်ဖို့ကတော့ သူ့အတွက်ခက်ခဲနေတဲ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျင့်စဥ်အဆင့်ကသာမန်ပဲ ဆိုကာမှ လီနန်ခယ့်စိတ်အေးသွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူက ထူးချွန်ထက်မြက်နေပါက သူတို့နှစ်ယောက်တည်းနှင့် ကိုင်တွယ်နိုင်လောက်မည်မဟုတ်။</p> <p> </p> <p>အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်ထွန်းစာလောက် အချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦး ဝမ်အိမ်တော်အဝင်တံခါးရှေ့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဟောင်းနွမ်းနေသော အနီရောင်ဂိတ်တံခါးကြီးနှင့် ဘေးတစ်ဖက်စီရှိ ကျောက်သားခြင်္သေ့ကြီးများကို ကြည့်ကာ လီနန်ခယ့်၏အမူအရာမှာ အလွန်တည်ကြည်နေခဲ့သည်။</p> <p>"ဒီပညာသင်ဝမ်က အမှုရဲ့ အခက်ခဲဆုံးအစိတ်အပိုင်း ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့ တကယ်ကို သတိထားရမယ်"</p> <p> </p> <p>"ရှင်ပါလာတာပဲ။ သူပြေးမလွတ်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန်က မျက်တောင်ရှည်ရှည်ကော့ကော့ကြီးများကို တဖျတ်ဖျတ်ခတ်ရင်း ထိုယောက်ျား၏ယုံကြည်မှုကို ဆတိုးမြှင့်တင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အမျိုးသမီးမှာ လီနန်ခယ့်၏ အမာခံပရိတ်သတ် မိန်းမငယ်လေးတစ်ဦးနှယ်။</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က ခေါင်းအသာယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော့်အတွေ့အကြုံနဲ့ အာရုံခံစားမှုအရ အထင်အမြင်ထုတ်ကြည့်ရရင် ဒီပညာသင်ဝမ်က သေချာပေါက် ကြောက်စရာကောင်းပြီး ယှဥ်ရမလွယ်တဲ့ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒီအရှုပ်ကို ကျွန်တော်တို့ဖြည်မချနိုင်ရင် အမှုကိုဆက်စုံစမ်းဖို့လည်း ခက်ခဲသွားပြီ" </p> <p> </p> <p>"တိုတိုပြောရရင် အခုလုပ်မဲ့စစ်မေးမှုက တော်တော်ကိုခက်ခဲလိမ့်မယ်။ လက်ထဲမှာ သက်သေအထောက်အထားပါလာရင်တောင် စိန်ခေါ်မှုတွေကြုံရဦးမှာပဲ။ ကျွန်တော့်အာရုံက ဘယ်တော့မှမလွဲဘူး"</p> <p> </p> <p>"အဲ့လောက် ကြောက်စရာကောင်းသလား"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသား၏ သေချာတိကျနေသောလေသံကြောင့် လိန်ရှင်းနန်လည်း ပေါ့ပေါ့တန်တန်သဘောမထားနိုင်တော့ဘဲ စိုးရိမ်စိတ်များလာသည်။</p> <p> </p> <p>ပညာသင်ဝမ်သည်လည်း သာမန်ပညာသင်သားတစ်ယောက်တော့ ဟုတ်မည့်ပုံမပေါ်။</p> <p> </p> <p>စိန်ခေါ်မှုအစစ်အမှန်ကား စတင်လေပြီ။</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်သည် မျက်လုံးများကိုမှေးပိတ်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူသွင်းကာ ရင်ကိုကော့၍ ရှေ့သို့ဆက်လက်ချီတက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သွားကြတာပေါ့။ ကျွမ်းကျင်သူတွေရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်တိုက်ပွဲ ဘယ်လောက်ပြင်းထန်သလဲဆိုတာ ကျွန်တော်ခင်ဗျားကိုပြပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသားသည် အရှိန်အဝါကို အစွမ်းကုန်ထုတ်လွှတ်လိုက်သကဲ့သို့ ရင်ကိုကော့ ခေါင်းကိုမော့ထားသည့်ဟန်မှာ တိုက်ပွဲဝင်သူရဲကောင်းတစ်ယောက်၏ဝိညာဥ်ကို မြင်ယောင်ခံစားရစေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖြောင့်မတ်ရှည်လျားသော ကျောပြင်ကျယ်ကိုကြည့်ရင်း လိန်ရှင်းနန်၏မျက်လုံးများထဲ အလင်းစူးစူးတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။</p> <p>"ကျွန်မတော့ ရှင့်ကိုယုံတယ်"</p> <p> </p> <p>ဒေါက် ဒေါက်</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့် ဂိတ်တံခါးကိုခေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဂိတ်တံခါး၏ သက်တမ်းမှာ နှစ်ပရိစ္ဆေဒ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်ရာ ဆေးသားများကွာကျနေပြီး အနည်းငယ်ကြမ်းတမ်းဟောင်းနွမ်းသော အထိအတွေ့ကို ခံစားရနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် တံခါးရွက်များ ဖြည်းဖြည်းချင်းပွင့်ဟလာသည်။</p> <p> </p> <p>တံခါးကိုဖွင့်ပေးသူမှာ လရောင်ကဲ့သို့ ဖြူစင်သောဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ချောမောပြေပြစ်သောအသွင်အပြင်၊ ထက်မြက်သောအငွေ့အသက်ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မတို့က ညကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့က တာဝန်ရှိသူတွေပါ။ ဝမ်ရှောင်းဖန်ကိုတွေ့ဖို့လာတာပါ"</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန်က ခါးထက်မှတံဆိပ်ပြားကို ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လူငယ်လေးက သူတို့ကိုတစ်ခဏမျှစိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ခပ်ဖြည်းဖြည်းဆိုလာသည်။</p> <p>"ကျွန်တော်ကဝမ်ရှောင်းဖန်ပါ။ ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားတို့အလာကိုစောင့်နေတာ"<br />  </p> <p>ငါတို့အလာကို စောင့်နေတာတဲ့လား။</p> <p> </p> <p>ဒါ ထိပ်တိုက်စိန်ခေါ်လိုက်တဲ့ တိုက်ပွဲစကားပဲမဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်ထံမှ အသေအချာဦးနှောက်ဆေးခံထားရသော လိန်ရှင်းနန်မှာ ထိုစကားတစ်ခွန်းနှင့်ပင် ရှေ့ရှိလူငယ်လေးထံမှ မရိုးရှင်းလှသောခံစားချက်ကို ရလိုက်မိသည်။<br />  </p> <p>"ဟုတ်တယ်။ ဝမ်ယင်းယင်းကို ကျွန်တော်သတ်လိုက်တာ"</p> <p> </p> <p>အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်နေဟန်ရသောလူငယ်လေးက ခါးသီးစွာစကားဆက်လာသည်။</p> <p>"ဝမ်ယင်းယင်းနဲ့လင်ကျောက်ယွဲ့ကို မိုးနီရေတိုက်ခဲ့တာလည်းကျွန်တော်ပါပဲ။ ကျွန်တော့်ကိုဖမ်းသွားကြပါတော့"<br />  </p> <p>“...”</p> <p> </p> <p>စစ်မေးမှုမစရသေးခင် တရစပ်ဝန်ခံလာသော တရားခံရှေ့ ဆွံ့အနေသော အမှုစစ်နှစ်ယောက်ကို မြင်ယောင်ကြည့်ပါလေ။</p> <p> </p> <p>လေထုမှာ အတော်လေးအနေခက်ချင်စဖွယ်။</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန်က ဘေးရှိအမျိုးသားကို ဖြည်းဖြည်းချင်းလှည့်ကြည့်ကာ မပွင့်တပွင့်လေသံလေးဖြင့်ဆိုလာသည်။</p> <p>"အဲ့လောက်ခက်တဲ့ပုံတော့မပေါ်ဘူး‌နော်"</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က ထိုစကားကို တစ်လုံးမှမကြားယောင်ပြုကာ တံခါးရွက်ကြီးကိုပွတ်သပ်ပြီး စကားတွေပြောနေခဲ့သည်။</p> <p>"မာလိုက်တဲ့သစ်သားတံခါး၊ တော်တော်အရည်အသွေးကောင်းတယ်။ ငါ့အိမ်မှာလည်းတပ်ဖို့ တစ်ခုလောက်ဝယ်ရဦးမယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save