Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၈</h2> <h2 style="text-align: center;">မူမမှန်သော ပညာသင်လူငယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အမှန်အတိုင်းဝန်ခံရလျှင် ပညာသင်ဝမ်၏ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျဝန်ခံမှုက လီနန်ခယ့်ကို အကြီးအကျယ်အကျပ်ရိုက်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ခုခံအားမရှိသောဝါဂွမ်းလုံးလေးကို အားပြင်းပြင်းထည့်ကာပိတ်ရိုက်လိုက်သော ခံစားချက်မျိုး။</p> <p> </p> <p>မင်းအစ်ကိုကြီး ငါကတော့ ယုံကြည်မှုတွေအပြည့်သွင်းပြီး ကျွမ်းကျင်သူတွေကြားက ရင်ဆိုင်တိုက်ပွဲကို အပြည့်အဝခင်းကျင်းပြဖို့ ပြင်ဆင်ထားလိုက်ရတာ။ အခုတော့ လက်ခမောင်းတောင်မခတ်ရသေးဘူး၊ မင်းကလက်မြှောက်နှင့်ပြီတဲ့လား။</p> <p> </p> <p>မှန်းချက်နှင့်နှမ်းထွက် မကိုက်လွန်းလှသဖြင့် လီနန်ခယ့် အကြီးအကျယ် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူတစ်ညလုံး သေသေချာ‌ချာပြင်ဆင်ခဲ့သော မေးခွန်းအားလုံးကို အလဟဿချောင်ထိုးပစ်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရလျှင် သူလိုချင်သည့်ဇာတ်လမ်းမျိုးမှာ လှည့်ကွက်များလွန်းလှသော လူသတ်သမားကို သူ၏အဆင့်ဆင့်သော စစ်မေးမှုများအောက်တွင် မောက်မာဝင့်ကြွားမှုမှ ဆင်ခြေသုံးကာ ကာကွယ်လာမှု၊ ထို့နောက် နေစရာမရှိတော့အောင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လာမှု... နောက်ဆုံးတွင်မှ ထိုသူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာခံစစ်များ လုံးဝပြိုလဲသွားပြီး ငိုယိုဝန်ခံလာသည်အထိ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံတွေ့လိုခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မြင့်မားဝင့်ကြွားသော ရွှေဘုံနန်းစံ နတ်သမီးတစ်ပါးကို ရိုကျိုးသေဝပ်လာအောင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပညာပြဆုံးမလိုခြင်းဖြစ်သော်ငြား ပညာပေးခန်းပင်မစရသေးမီ နတ်သမီးက ဒူးထောက်ခေါင်းမှောက်လျက်ရှိလေပြီ။</p> <p> </p> <p>အောင်မြင်မှုကြောင့် စိတ်ကျေနပ်စရာမရှိ၊ ကြိုးစားအားထုတ်လိုက်ရခြင်းပင်မရှိ။</p> <p> </p> <p>"မင်းမှာ ငြင်းစရာမရှိတော့ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်မေးသည်။<br />  </p> <p>ပညာသင်ဝမ်၏နှုတ်ခမ်းများက လှောင်ပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွှတ်သွားပြီး အေးတိအေးစက်ဆိုသည်။</p> <p>"ဖုံးစရာဖိစရာ တစ်ခုမှမရှိတော့ဘူး။ ခင်ဗျားတို့ဒီထိရောက်လာတယ်ဆိုကတည်းက သက်သေလက်ဝယ်ပါလာလို့မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>"ညီလေးရယ်၊ သက်သေရထားတယ်ဆိုတိုင်းလည်း မင်းကိုအခုချက်ချင်းဖမ်းခေါ်သွားလို့မှမရတာ"</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က အားပေးဖို့ကြိုးစားသည်။</p> <p> </p> <p>ပညာသင်ဝမ်၏မျက်နှာက မပြောင်းမလဲ ညစ်ညူးခါးသက်မြဲ။</p> <p>"သတ်လိုက်တယ်ဆို သတ်လိုက်တယ်ပဲပေါ့။ အလိမ်အညာတွေဘယ်လောက်ဆိုဆို အမှန်တရားက ဆိတ်ကွယ်ရာမရှိဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ အရှုံးပေးလိုမှုက လီနန်ခယ့်ကို ကူကယ်ရာမဲ့ဖြစ်စေသည်။ ဒီအထိပြောပြီးမှတော့ လက်လျှော့ဖို့သာရှိတော့သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ပညာသင်ဝမ် ဘာကြောင့် ဤမျှလွယ်လွယ်ကူကူဝန်ခံလိုက်ရသနည်း သိပ်မသင်္ကာလှသဖြင့် လီနန်ခယ့် ထပ်စုံစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းစာကြည့်ခန်းကို တစ်ချက်လောက်လိုက်ကြည့်လို့ရလား"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့"<br />  </p> <p>ပညာသင်ဝမ်က မငြင်းမဆန်ပင်ခေါ်ပြသည်။ စာကြည့်ခန်းမှာ ရှင်းလင်းသပ်ရပ်လျက်။</p> <p> </p> <p>အခန်းတွင်းရှိ နံ့သာဖြူနံ့သင်းသင်းလေးက ထူးခြားသောငြိမ်သက်ခြင်းကို ဆောင်ကျဥ်းပေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>ပြတင်းပေါက်နားတွင် နှင်းဆီကိုင်းသားနှင့် စကျင်ကျောက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော စားပွဲကြီးတစ်လုံးရှိပြီး နာမည်ကြီးလက်ရေးမူများကို သေသေသပ်သပ်စီတင်ထားကာ မှင်ဖြင့်ဆွဲထားသော ရှုခင်းပုံတစ်ပုံလည်း ဖြန့်ခင်းလျက်သားရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ပြတင်းအပြင်ဘက်တွင် တံတိုင်းနံရံလေးဘက်လုံးကို နွယ်ပင်များက ဖုံးလွှမ်းထားရာ စိမ်းစိုသာယာလှသည်။</p> <p> </p> <p>စာကြည့်ခန်းကို တစ်ချက်အကဲခတ်လိုက်ရုံဖြင့် ပညာသင်ဝမ်သည် လိမ္မာယဥ်ကျေးကာ စိတ်ကူးစိတ်သန်း သစ်လွင်လွတ်လပ်သော ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ဦးမော့ထွန်းတောက်လာချိန်တွင် စာပေလက်ရာကောင်းများချန်ထားခဲ့နိုင်မည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦးပင်။</p> <p> </p> <p>ကံမကောင်းစွာပင် သူ့အနာဂတ်သူ ဖျက်ဆီးမိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန်၏ စစ်မေးခြင်းဖြင့် ပညာသင်ဝမ်သည် ကျူးလွန်ခဲ့သော ပြစ်မှုအသေးစိတ်အား ချပ်လှပ်ထားခြင်းမရှိ ဝန်ခံလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်မိသားစုအိမ်တော်ကို မည်သို့ခိုးဝင်ကာ မိုးနီရေကို မည်သို့ထည့်သွင်းတိုက်ကျွေးခဲ့ကြောင်း။</p> <p> </p> <p>(ဝမ်မျိုးရိုးတွေက အသံထွက်တူနေပေမဲ့ စာလုံးပေါင်းမတူပါ။ တရုတ်စာမှာ အသံအနိမ့်အမြင့်လိုက်ပြီး စာလုံးကွဲပါတယ်။ /ဇွန်)</p> <p> </p> <p>မူလပထမတွင် လိန်ရှင်းနန်သည် တခြားတစ်ဦးတစ်ယောက်ကို ကာကွယ်ပေးချင်၍များ ဤမျှလွယ်လွယ်ကူကူဝန်ခံခြင်းပေလားဟု သံသယရှိသေးသော်လည်း လူငယ်လေး၏ထွက်ဆိုချက်များကို ကြားပြီးချိန်တွင်တော့ ပညာသင်ဝမ်သည် မိန်းကလေးနှစ်ယောက် မိုးနီရေသောက်သုံးမိခြင်း၏ တရားခံအစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း လက်ခံလိုက်ရတော့၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာကြောင့်လဲ"</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန် အကြောင်းရင်းကို နားမလည်နိုင်သေး။</p> <p> </p> <p>ပညာသင်ဝမ်၏မျက်လုံးများက ဆုံချက်ပျောက်ကာ သေခြင်းရှင်ခြင်းကို အရေးမထားတော့သောလေသံဖြင့်သာ ပြောပြလာသည်။</p> <p>"ကျင်းအာသေသွားတယ်လေ။ ကျွန်တော်လက်စားပြန်ချေချင်တယ်... ဒါပါပဲ။"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့..."</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန် ပြန်လည်ငြင်းခုန်လိုသော်လည်း ဝမ်ကျင်းအာသေဆုံးရသည့်အကြောင်းရင်းမှာလည်း ဝမ်ယင်းယင်းကြောင့် မှန်နေပြန်ရာ နှလုံးသားထဲရှိ ခံစားချက်အရှုပ်အထွေးများကြား မည်သည့်စကားလုံးမှ ထွက်မလာနိုင်ခဲ့တော့။</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန် သူ့ကိုစစ်မေးနေစဥ် လီနန်ခယ့်က ပညာသင်ဝမ်၏ပစ္စည်းများကို လိုက်လံစစ်ဆေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>ပန်းချီကားများ၊ လက်ရေးမူများမှသည် နေ့စဉ်သုံး ပရိဘောဂပစ္စည်းများအထိ။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရတ် လျှို့ဝှက်အံဆွဲတစ်ခုကို ရှာတွေ့လိုက်သဖြင့် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သော် အထဲတွင် ကဗျာစာရွက်ထုပ်တစ်ထုပ်သာ တွေ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>ကဗျာရေးသားသူလက်မှတ်ရေးထိုးမထားသော်လည်း ပညာသင်ဝမ်၏လက်ရေးဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်သည် ထိုသိမ်းဝှက်ကွယ်ဖွက်ခြင်းခံထားရသော ကဗျာစာရွက်လေးများအား တစ်ရွက်ချင်းလှန်လှောဖတ်ရှုမိသော် သံသယများ တဖြည်းဖြည်းလွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝမ်ကျင်းအာအကြောင်းပြောပါဦး။ သူက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ"</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က ကဗျာစာရွက်ထုပ်ကို အံဆွဲငယ်ထဲပြန်ပိတ်သိမ်းကာ ပညာသင်ဝမ်ဆီလျှောက်လာပြီး မေးခွန်းထုတ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပညာသင်ဝမ်သည် အချိန်အကြာကြီးငြိမ်ကျနေခဲ့ပြီးမှ ညင်ညင်သာသာဆိုလာ၏။</p> <p>"သူ့မှာ  နောက်ခံအသိုင်းအဝိုင်းနဲ့ပက်သက်ပြီး စိတ်မလုံခြုံမှုတွေများတယ်။ အိမ်မှာဆိုရင် အမြဲတမ်းသတိလေးကပ်နေပြီး အဆူမခံရအောင် ဂရုတစိုက်ရှောင်လေ့ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>"တကယ်တော့ မိသားစုဝင်တွေကလည်း သူ့ကိုဆို သိပ်ဂရုမစိုက်ကြဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကြီးပြင်းလာရလို့ထင်ပါရဲ့။ သူက အာရုံစိုက်ခံရဖို့ မျှော်လင့်နေတတ်တယ်။ အဲ့ဒီလူချမ်းသာအသိုင်းအဝိုင်းတွေထဲ ဝင်ဆံ့ဖို့ကိုလည်း အမြဲ ခဲခဲယဥ်းယဥ်းကြိုးစားနေတတ်တာ။ ဝမ်ယင်းယင်းတို့နဲ့ပက်သက်နေတာလည်း အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ"<br />  </p> <p>ပညာသင်ဝမ်၏စကားများမှာ ရှန်းအာပြောခဲ့သည့်အတိုင်း မခြားနားပါပေ။ လီနန်ခယ့်က သူသိချင်သောအဓိကအချက်ကိုသာ ရည်ရွယ်ပြီး စကားစခြင်းဖြစ်သည်။<br />  </p> <p>ထို့ကြောင့် စကားဖြတ်ကာ တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဆက်ဆံရေးဘယ်လိုရှိကြလဲ"<br />  </p> <p>ဤမေးခွန်းတွင် ပညာသင်ဝမ်နှုတ်ဆိတ်သွားကာ ခေါင်းပါငုံ့ကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်ကလည်း အဖြေကြားရမည်ဟု မျှော်လင့်ထားသည်မဟုတ်။ သူ့ခန့်မှန်းချက်များကို စတင်ထုတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့နှစ်ယောက် အရင်ကတော့ဆက်ဆံရေးကောင်းခဲ့ကြမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ဝမ်ကျင်းအာဘက်က တမင်ရှောင်ဖယ်သွားတာမျိုး ဖြစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>ပညာသင်ဝမ် ခေါင်းပြန်မော့လာပြီး လီနန်ခယ့်ကို မမှိတ်မသုန်စိုက်ကြည့်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဒေါသပါ ရောယှက်ပါဝင်၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူ၏တုံ့ပြန်ပုံကြောင့် လီနန်ခယ့် သူ့ခန့်မှန်းချက်မှန်သွားကြောင်းသိလိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်သည်။</p> <p>"ဝမ်ယင်းယင်းကိုရော မင်းဘယ်လိုအမြင်ရှိသလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဝမ်ယင်းယင်းကိုလား..."</p> <p> </p> <p>ပညာသင်ဝမ်၏မျက်နှာချောချောက ထိုနာမည်ကို ပြင်းစွာရွံရှာဟန်ဖြင့် ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ ထို့နောက် အံကြိတ်သံတင်းတင်းဖြင့် ပြောလာ၏။</p> <p>"အဲ့ကောင်မက သေသင့်တဲ့ခွေးမ"</p> <p> </p> <p>တင်းမာသောဒေါသမျက်နှာက ထိုမိန်းကလေးကို သေသွားသည့်တိုင် မကျေနပ်ချက်များမကုန်သေးကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က ထိုင်ခုံတစ်လုံးကိုဆွဲကာ လူငယ်၏နောက်တွင်ချပေးလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်ဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း အေးအေးဆေးဆေးဆိုသည်။</p> <p>"ငါက မင်းသူ့ကိုဘယ်လိုလူမျိုးလို့ထင်သလဲဆိုတာ သိချင်ရုံပါ"</p> <p> </p> <p>ပညာသင်ဝမ်က အသက်တစ်ချက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းကာ ခံစားချက်များကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။</p> <p>"အသားကုန်အလိုလိုက်ခံလိုက်ခံထားရပြီး ကမ္ဘာကြီးကသူ့ကိုမူတည်လည်ပတ်နေတယ်လို့ အထင်ရောက်နေတဲ့ မိန်းကလေးပေါ့။ စိတ်မကျေနပ်စရာတစ်ခုခုရှိရင် အနီးအနားကအစေခံလေးတွေကို ရိုက်မယ်ပုတ်မယ်၊ ကျိန်ဆဲမယ်၊ လမ်းသွားလမ်းလာပါမချန် အနိုင်ကျင့်မယ်။ နောက်ဆုံး လူကိုပါသတ်တဲ့အထိပဲ"</p> <p> </p> <p>"တစ်ခါတလေ၊ ခွေးလေးကြောင်လေးတွေကိုတောင် အပျင်းပြေနှိပ်စက်ခိုင်းတာမျိုးရှိသေးတယ်။ ခင်ဗျား လမ်းမှာတွေ့သမျှလူတိုင်းကိုမေးကြည့်လိုက်။ သူတို့အားလုံး အဲ့မိန်းကလေးဘယ်လောက်ရွံဖို့ကောင်းတယ်ဆိုတာကိုပဲ ပြောကြလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်ထပ်မေးသည်။</p> <p>"ဝမ်ယင်းယင်းက ဝမ်ကျင်းအာနဲ့ဟယ့်ချင်းယွီမှာ ပက်သက်မှုတစ်ခုရှိတယ်လို့ အမြဲသတ်မှတ်ထားခဲ့တာတဲ့။ အဲ့ဒါရောဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကိုကြားလိုက်ချိန်တွင် ပညာသင်ဝမ် ‌ဒေါသပိုထွက်လာပြီး မျက်နှာပါနီမြန်းလာသည်။</p> <p>"ကျင်းအာက ဟယ့်ချင်းယွီလိုကောင်ကို ဘယ်တော့မှကြိုက်မှာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့ကြားမှာ ဘာပက်သက်မှုမှမရှိခဲ့တာ သေချာတယ်"</p> <p> </p> <p>"ကျင်းအာကအမြဲ ဂုဏ်သရေရှိတဲ့မိသားစုကသားမျိုးနဲ့ လက်ထပ်ချင်ခဲ့တာ။ ပြစ်မှုမှတ်တမ်းရှိပြီး  အနာဂတ်မရှိတဲ့ စာသင်သားကို ကျင်းအာက ဘယ်‌တော့မှစိတ်ထဲထည့်မှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ပြစ်မှုမှတ်တမ်းလား"</p> <p> </p> <p>ပညာသင်ဝမ်က စိတ်ငြိမ်အောင်ထိန်းကာ ရှင်းပြလာသည်။</p> <p>"လွန်ခဲ့တဲ့ခြောက်နှစ်တုန်းက ဟယ့်ချင်းယွီဟာ ပြည်နယ်အဆင့်စာမေးပွဲမှာ စာခိုးချတဲ့အမှုထဲ ပါဝင်ပက်သက်ခဲ့ရတယ်။ သူ့မှာတော့အပြစ်မရှိပေမဲ့ နိုင်ငံရေးအားပြိုင်မှုတွေနဲ့ ကြားညပ်ပြီး မတရားထောင်ချခံခဲ့ရတာ။</p> <p> </p> <p>"နောက်တော့လွန်လာခဲ့ပေမဲ့ ပြစ်မှုမှတ်တမ်းဆိုတာမျိုးက သန့်စင်လို့ရတဲ့အရာမဟုတ်ဘူးလေ။ သူ့အနာဂတ်လည်းပျက်ဆီးသွားပြီး စာမေးပွဲထပ်ဖြေခွင့်လည်းမရှိတော့ဘူး။ ပညာသင်ဆိုတဲ့ဂုဏ်ပုဒ်ကိုတောင် အနိုင်နိုင်ထိန်းထားရတဲ့အခြေအနေရောက်သွားတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုအကြောင်းကိုပြောပြလာရာတွင်တော့ ပညာသင်ဝမ်၏စကားလုံးများတွင် စာနာမှုများရောယှက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် တစ်ချိန်က တောက်ပသောအနာဂတ်တစ်ခုကိုမျှော်မှန်းကာ ရည်ရွယ်ထားသမျှဖြစ်မြောက်အောင်လုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသူဖြစ်သည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲကံဆိုးမိုးမှောင်ကျကာ အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>စာသင်သားတစ်ယောက်အတွက် ပြန်မထနိုင်လောက်မည့် ထိုးနှက်ချက်ပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုကိစ္စတွေရှိခဲ့တာကိုး၊ သူစောင်းဆရာလုပ်နေတာ မဆန်းတော့ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က စာရွက်နှင့်ခဲတံကိုထုတ်ကာ အချက်အလက်သစ်ကိုမှတ်တမ်းတင်ပြီး မေးသည်။</p> <p>"ဒါဆို ဟယ့်ချင်းယွီကိုရော မင်းဘယ်လိုမြင်လဲ"<br />  </p> <p>ပညာသင်ဝမ်က တစ်ခဏမျှတွေးတောနေပြီး ပြန်ပြောလာသည်။</p> <p>"သူ့ကို အထူးတလည်သဘောကျတာမျိုးတော့ မရှိပေမဲ့ တည်တည်ကြည်ကြည်နေတတ်တဲ့ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်မယ်လို့တော့ ယုံကြည်ပါတယ်။ ကချေသည်တွေကြားမှာ စောင်းဆရာလုပ်နေရတာလည်း သူ့အတွက် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအလုပ်တစ်ခုမလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ထိုအဖြေက လီနန်ခယ့်ကို အကြီးအကျယ်အံ့အားသင့်သွားစေသည်။<br />  </p> <p>သူယခင်ကခန့်မှန်းထားသော အခြေအမြစ်မရှိသည့် အတွေးအမြင်များကို လုံးဝပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည့်စကားပင်။</p> <p> </p> <p>ပညာသင်ဝမ်သည် ညီမဖြစ်သူနှင့် ဆက်နွယ်နေသောကိစ္စကြောင့် ဟယ့်ချင်းယွီကို ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုခြင်း သို့မဟုတ် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အပုပ်ချခြင်းမျိုး မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။ ထို့အစား သူသည် အလွန်မျှတစွာဖြင့် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အမြင်ကိုသာ ပြောပြခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ ကိုယ်ကျင့်စရိုက်ကို ဤမျှဖြင့်သိနိုင်သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ပညာသင်ဝမ်ပြောသကဲ့သို့သာ ဟယ့်ချင်းယွီက လူကြီးလူကောင်း အမှန်ဖြစ်ခဲ့ပါက ထိုသူနှင့် ဝမ်ယင်းယင်း၊ လင်ကျောင်ယွဲ့နှင့် ဝမ်ကျင့်အာတို့ကြားတွင် ချစ်မှုရေးရာပတ်သက်မှုများ လုံးဝမရှိခဲ့နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယင်းယင်းတစ်ယောက်သာ ဟယ့်ချင်းယွီအပေါ် တစ်ဖက်သတ်စုံမက်နေခြင်းဖြစ်ရမည်။</p> <p> </p> <p>‌‌ဘေးတွင်ရှိသော လိန်ရှင်းနန်လည်း မနေနိုင်စွာဝင်မေးလာသည်။</p> <p>"ဒါဆိုရှင်ဘာလို့ လင်ကျောက်ယွဲ့ကိုသတ်ခဲ့သေးလဲ။ အဖြစ်အပျက်အမှန်ကို ကြားခဲ့ပြီးပြီဆိုရင် ဒီကိစ္စက အဲ့မိန်းကလေးနဲ့ ဒီလောက်ထိမသက်ဆိုင်နေမှန်း နားလည်ခဲ့ရမယ်မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ပညာသင်ဝမ်ကဖြေသည်။</p> <p>"တကယ်တော့ကျွန်တော်လည်းအစက တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သေးတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျင်းအာက အဲ့ဒီသူငယ်ချင်းလေးတစ်ယောက်ကိုတော့ ဘယ်လောက်ယုံကြည်ခဲ့သလဲ။ သူကတော့ ဝမ်ယင်းယင်းအနိုင်ကျင့်နှိပ်စက်သမျှတွေကိုလည်း ဝင်မတားသလို နောက်ဆုံး သေသွားတာတောင် ဒီအတိုင်းရပ်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်...ကျွန်တော်သူ့ကို လုံးဝခွင့်မလွှတ်နိုင်လို့ပါ"<br />  </p> <p>"ကျွန်တော်အစွန်းရောက်လွန်းတယ်လို့ ထင်နိုင်ပါတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ လူတိုင်းကြောက်စိတ်ဝင်တဲ့အခါ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မိတာက မှားတဲ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူးလေ။ ကျွန်တော်လည်း သူ့နေရာမှာဆို အရမ်းကြောက်မိပြီး အသက်ရှင်အောင် ကိုယ်လွတ်ရုန်းပြေးမိလောက်မှာပါ"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့နှစ်ယောက်ကိုမိုးနီရေတိုက်ခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်တော်နောင်တမရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့အခုဆို လင်ကျောက်ယွဲ့က ခင်ဗျားတို့အကူအညီနဲ့ အသက်‌ဘေးကလွတ်လာခဲ့ပြီမလား။ သူကံကောင်းသွားတယ်ပဲ ဆိုရမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က တိတ်တိတ်လေးနားထောင်နေပြီး လက်ထဲမှခဲတံကို လှည့်ပတ်ကစားနေသည်။</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန်ကတော့ အံ့သြနေသလို မျက်လုံးပြူးပြူးလေးဖြင့် ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မမှာ မေးခွန်းတစ်ခုကျန်သေးတယ်" လိန်ရှင်းနန်က ပညာသင်ဝမ်ဘက်ကိုလှည့်လိုက်ကာမေးသည်။</p> <p>"ဝမ်ယင်းယင်းနဲ့လင်ကျောက်ယွဲ့ကို ရှင်အဲ့လောက်မုန်းနေမှတော့ ဘာကြောင့်တခါတည်းအဆိပ်မခတ်လိုက်တာလဲ"<br />  </p> <p>ပညာသင်ဝမ်က ထူးထူးဆန်းဆန်းအပြုံးတစ်ခုဖြင့် လီနန်ခယ့်ဆီလှည့်လာသည်။</p> <p>"ခင်ဗျားဉာဏ်အရမ်းကောင်းရဲ့မဟုတ်လား။ ဒီအကြောင်းရင်းကိုရော သိထားလား"</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က တစ်ချက်ပင်တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ဖြေလာသည်။</p> <p>"ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဝမ်ကျင်းအာကို သူ့လက်နဲ့သူ ပြန်လက်စားချေစေချင်လို့လေ"</p> <p> </p> <p>သူ့လက်နဲ့သူ ပြန်လက်စားချေဖို့။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကိုကြားချိန်တွင် လိန်ရှင်းနန်မှာ အစတော့ ခေါင်းရှုပ်သွားဟန်ရှိသော်ငြား တဖြည်းဖြည်း နားလည်သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယင်းယင်းသည် မိုးနီအိပ်မက်ကမ္ဘာထဲမှ အိပ်မက်ဆိုးဆီက အသတ်ခံခဲ့ရသူဖြစ်ပြီး သတ်ဖြတ်သူအိပ်မက်ဆိုးမှာ ဝမ်ကျင်းအာဖြစ်သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>လင်ကျောက်ယွဲ့ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော ထိုအိပ်မက်ဆိုးသည်လည်း ဝမ်ကျင်းအာသာ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်းအာသည် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး မပယ်ဖျက်နိုင်သော စိတ်အစွဲသာဖြစ်၏။<br />  </p> <p>ရင်းနှီးလှသော ညီအစ်မလိုသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်၏ ကြေကွဲဖွယ်အဆုံးသတ်အား ကြုံတွေ့လိုက်ရပြီး တရားခံမှာလည်း သူတို့နှစ်ဦးသာဖြစ်နေပြန်ရာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်နာကျင်မှုမှသည် ဖျောက်ဖျက်မရသောအပြစ်ရှိစိတ်သို့ ဦးတည်ကာ အိပ်မက်ဆိုးများ စတင်မြင်မက်လာခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် မိုးနီအိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် သူတို့ကိုလိုက်ရှာနေသော အိပ်မက်ဆိုးအား ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပညာသင်ဝမ်က လီနန်ခယ့်ကို ထောက်ခံသလိုကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p>"မှန်တယ်။ ကျွန်တော်ကျင်းအာကို သူ့လက်နဲ့သူ လက်စားပြန်ချေစေချင်တာ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့မိုးနီအိပ်မက်ကမ္ဘာထဲမှာ အိပ်မက်ဆိုးမတွေ့ခဲ့ရရင်လည်း ကျွန်တော်သူတို့ကိုအဆိပ်ခတ်သတ်တာဖြစ်ဖြစ် ဓားနဲ့ထိုးသတ်တာဖြစ်ဖြစ် အဆုံးသတ်ပေးဦးမှာပါ"</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန်က တည်ငြိမ်နေဟန်ရသော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမူမမှန်ဖြစ်နေသည့် ပညာသင်လူငယ်လေးကိုကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုးဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝမ်ကျင်းအာပေါ် မင်းရဲ့ခံစားချက်တွေက အရမ်းနက်ရှိုင်းမနေဘူးလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save