Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၀</h2> <h2 style="text-align: center;">သဲလွန်စတည်နေရာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ပညာသင်ဝမ်ကို စစ်မေးပြီးနောက် လိန်ရှင်းနန်သည် သူမ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို အကြောင်းကြားကာ နောက်ဆုံးစီရင်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းရန်အတွက် သူ့ကို ခရိုင်ရုံးအကျဉ်းထောင်သို့ ပို့ဆောင်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာသတ္တဝါနှင့် သင်္ချိုင်းလူသားတို့၏ တည်နေရာကို မသိရသေးသော်လည်း ဝမ်ယင်းယင်း အသတ်ခံရမှုမှာ အမှုမှန်ပေါ်ပေါက်သွားသည့်အတွက် အနည်းဆုံးတော့ ဝမ်မိသားစုအတွက် အဖြေတစ်ခုရရှိခဲ့ပြီး ခရိုင်ဝန်မင်း ရှန်ချုန်းဟယ်မှာလည်း မျက်နှာငယ်ကြီးဖြင့် နေ့တိုင်းပူပန်ပျာယာနေစရာ မလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"တခြားမရှင်းတဲ့ကိစ္စတွေများ ရှိနေသေးလား"<br />  </p> <p>လမ်းမကျယ်ပေါ်လျှောက်လှမ်းရင်း တစ်ချက်တစ်ချက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတတ်သော ထိုအမျိုးသားကိုကြည့်ကာ လိန်ရှင်းနန်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အများကြီးရှိသေးတယ်"<br />  </p> <p>လီနန်ခယ့်သည် အကျင့်ပါနေသည့်အတိုင်း မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားကိုနှိပ်နယ်ရင်း ပြောလာသည်။</p> <p>"အမှန်တော့ ဟယ့်ချင်းယွီကို ဘယ်သူကများ အသက်ပြန်သွင်းခဲ့တာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်စဉ်းစားနေတာ"</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ အမှု၏အဓိကအကျအဆုံး မြှုပ်ကွက်ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်သည် သူ့စိတ်ထဲတွင် အမှု၏ဖြစ်စဥ်အချိန်ဇယားကို အကြမ်းချစီမံကြည့်ပြီးပြီဆိုသော်ငြား လစ်ဟာနေသောထိုတစ်နေရာက သူ့ကို အလွန်အတွေးများစေသည်။</p> <p> </p> <p>တကယ်တော့ ဟယ့်ချင်းယွီကို မည်သူအသက်သွင်းခဲ့သနည်း ဆိုသောမေးခွန်းက ရှုပ်ထွေးနေခြင်းမဟုတ်။</p> <p> </p> <p>ဘာကြောင့်အသက်သွင်းခဲ့သနည်း ဟူသောအကြောင်းရင်းက အဓိကဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန်ကလက်ပိုက်ကာ လီနန်ခယ့်လိုပင် စတင်ခွဲခြမ်းစိပ်ဖြာကြည့်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"သင်္ချိုင်းလူသားတွေ အသက်ပြန်ဝင်လာဖူးတဲ့ စည်းမျဥ်းတွေအရ ကွယ်လွန်သူကို အချစ်ဆုံး၊ အစွဲလမ်းဆုံးလူကပဲ မိုးနီအိပ်မက်ထဲမှာ သူတို့ကို အသက်ပြန်သွင်းနိုင်တာ။"</p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့် ဟယ့်ချင်းယွီကအသက်ပြန်သွင်းတဲ့လူက သေချာပေါက်သူ့အပေါ် အင်မတန်နက်ရှိုင်းတဲ့ခံစားချက်တွေ ရှိနေလောက်မယ်"<br />  </p> <p>"ဒါပေမဲ့လက်ရှိမှာ လင်ကျောက်ယွဲ့နဲ့ဟယ့်ချင်းယွီကြား ဘာပက်သက်မှုမှမရှိတဲ့အကြောင်း ကျွန်မတို့အတည်ပြုပြီးလာခဲ့ပြီ။ မိန်းကလေးက မောက်မာတတ်တဲ့သဘာဝရှိတာကြောင့် မိသားစုနောက်ခံမရှိတဲ့ ပြစ်မှုမှတ်တမ်းရှိ သာမန်စာသင်သားတစ်ယောက်ကို သေချာပေါက် အထင်တသေးပဲဆက်ဆံမှာ"</p> <p> </p> <p>"လင်ကျောက်ယွဲ့ကိုဖယ်ထုတ်ပြီးရင် ဝမ်ယင်းယင်းနဲ့ဝမ်ကျင်းအာ ကျန်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ဝမ်ကျင်းအာကတော့ အချိန်တော်တော်ကြာကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ၊ ပညာသင်ဝမ်ကလည်း သူ့ညီမက ဟယ့်ချင်းယွီကို ကြိုက်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ အာမခံခဲ့တယ်။ ဝမ်ယင်းယင်းကတော့ ဟယ့်ချင်းယွီ အသက်ပြန်ရှင်လာပြီးနောက်မှာ မိုးနီဆေးတိုက်ကျွေးခံခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာ အိပ်မက်ဆိုးဆီက အသတ်ခံခဲ့ရတာ"</p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့် အဲ့ဒီမိန်းကလေးသုံးယောက်လုံးကို ဟယ့်ချင်းယွီအမှုကနေ လုံးဝဖယ်ထုတ်ထားလို့ရတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟယ့်ချင်းယွီသင်ခဲ့ဖူးတဲ့ကျောင်းသားတွေဆီလည်း ကျွန်မလူလွှတ်စုံစမ်းပြီးပြီ။ အများစုက သူ့ကိုရိုသေလေးစားကြပြီး ကိုယ်ရေးကိုယ်တာပက်သက်မှုလည်း တစ်ခုမှမရှိခဲ့ဘူး"<br />  </p> <p>"နောက်ပြီး ဟယ့်ချင်းယွီရဲ့မရီး အစ်မကျန်းကိုလည်း ကျွန်မကိုယ်တိုင်သွားပြီး သေချာစစ်မေးထားတယ်။ သူလည်း သူ့မတ်ကလေးကို အတော်ချစ်ခင်ပေမဲ့ လူသေကို မိုးနီအိပ်ကမ္ဘာကနေတစ်ဆင့် ပြန်အသက်သွင်းဖို့လုံလောက်တဲ့ စွဲလမ်းမှုမျိုးမရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>"တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အစ်မကျန်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျွန်မမှော်လက်နက်သုံးပြီစစ်ဆေးခဲ့သေးတယ်။ မိုးနီအကြွင်းအကျန်အငွေ့အသက် မတွေ့ရဘူးရယ်"</p> <p> </p> <p>"သူ့မရီးလည်း ဒီကိစ္စမှာပါဝင်ပက်သက်မနေဘူးလို့ သတ်မှတ်ထားလို့ရတယ်"</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန်က ခွဲခြမ်းစိပ်ဖြာတင်ပြအပြီး တစ်ဖက်မှ တုံ့ပြန်သံမကြားသဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သော် သူမအား ထူးထူးဆန်းဆန်းငေးမောနေသည့် ထိုအမျိုးသားကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးမှာ ငေးမောခံရခြင်းကြောင့် အနည်းငယ် မနေတတ်မထိုင်တတ်ဖြစ်သွားဟန်ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က လက်မထောင်ပြကာ အထက်လူကြီးကိုမြှောက်ပင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ညကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့မှာ ရာထူးမြင့်မြင့်ယူထားနိုင်တဲ့အမျိုးသမီးဆိုတော့ တကယ်ကိုမျှော်လင့်ထားသလိုပါပဲ။ အရည်အချင်းက တစ်နေရာမှလစ်ဟာမနေဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုယောက်ျား၏ ရှားရှားပါးပါးမြှောက်ပင့်စကားကြောင့် ရှက်ခဲလှသောအမျိုးသမီးလည်း မျက်နှာရဲတက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ရှင်းမပြတတ်စွာပင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုသေးသေးလေးကိုလည်း ခံစားနေရသေး၏။</p> <p> </p> <p>လူတော်တစ်ယောက်ရဲ့ ချီးကျူးစကားက သာမန်နဲ့တော့မတူဘူးပေါ့လေ။<br />  </p> <p>"ကဲ ဆက်ပြောပါဦး"</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးတွင် ပြုံးယောင်သမ်းလာပြီး သူမကနှုတ်ခမ်းကိုအသာကိုက်ကာ မတတ်သာစွာစွာ ခေါင်းယမ်းပြလေသည်။</p> <p><br /> "ကျန်တာကိုတော့ ဘယ်လိုဆက်ရှင်းပြရမလဲမသိတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က တည်ငြိမ်စွာဆိုသည်။</p> <p>"သံသယရှိနိုင်တဲ့သူအားလုံးကို ဖယ်ထုတ်ပြီးပြီဆိုတော့ အရေးကြီးတဲ့လူတစ်ယောက်ကိုမှ ထည့်မတွက်ထားမိတဲ့သဘောပဲ။ ခင်ဗျား ဘယ်သူလို့ထင်သလဲ"<br />  </p> <p>"ကျွန်မမတွေးတတ်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးက ခေါင်းကိုသာဆက်ယမ်းပြလာသည်။</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က တမင်တကာ အရိပ်အမြွက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်တောင် မသိဘူးဆိုမှတော့ အခု ကျွန်တော်တို့ သဲလွန်စရှာဖို့ ဘယ်ကိုသွားသင့်သလဲ"</p> <p> </p> <p>သဲလွန်စအတွက်လား။</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန် မျက်ခုံးတန်းလေးများကို တင်းတင်းစုကြုတ်ကာ လမ်းလယ်တွင်ရပ်လိုက်ပြီး စတင်တွေးတောသည်။<br />  </p> <p>လီနန်ခယ့်က သူမကို တွန်းအားမပေးဘဲ နံဘေးတွင်အလိုက်တသိ ငြိမ်သက်စွာရပ်နေရင်း သူ၏ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အထက်လူကြီးအမျိုးသမီးလေး အဖြေပေးလာမည့်အချိန်ကိုသာ စိတ်ရှည်ရှည်စောင့်ဆိုင်းပေးနေခဲ့သည်။<br />  </p> <p>လမ်းမပေါ်တွင် လမ်းသွားလမ်းလာများ တဖြည်းဖြည်းများပြားလာသည်။</p> <p> </p> <p>လမ်း‌ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ဈေးသည်များက ကုန်စည်များကို အော်ဟစ်ရောင်းချလျက်။</p> <p> </p> <p>အေးစိမ့်စိမ့်လေတသုတ် တိုက်ခတ်သွားပြီး အမျိုးသမီး၏ဆံနွယ်နက်နက်များကို ပွတ်သတ်ထိခတ်သွားခဲ့သည်။ မင်ရောင်နက်နက်စကတ်ရှည်၏ အနားသတ်များကိုလည်း လှုပ်ခတ်လွင့်ခါသွားစေခဲ့ရာ သေမျိုးလူသားတို့၏ကမ္ဘာတွင် အနုပညာမြောက် မင်ဆေးခြယ်ပန်းချီကားတစ်ချက်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည့်အလား ခံစားရစေသည်။ ဤလမ်းမတကြောလုံးတွင် နှစ်ခါပြန်တွေးစရာပင်မလို၊ သေချာပေါက် အလှဆုံးမြင်ကွင်းတစ်ခုသာဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လမ်းသွားလမ်းလာတိုင်း သူမကိုလှည့်ကြည့်သွားကြကာ ချီးမွမ်းသံများ မကြာမကြာထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် သူမဘေးတွင် ယှဥ်တွဲရပ်နေသော ကျော့မောသေသပ်သည့်ဟန်ပန်ဖြင့် ရုပ်ရည်ချောချောလူငယ်ကိုမြင်သော် လူအများမှာ အင်မတန်လိုက်ဖက်ညီလှသော နတ်ဖက်သည့်စုံတွဲပါပေလားဟူသောအတွေးဖြင့် သက်ပြင်းချရုံသာတတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟယ့်ချင်းယွီမရီးကို သွားရှာကြတာပေါ့"<br />  </p> <p>လိန်ရှင်းနန်သည် အဓိကကျသောအချက်ကိုရှာတွေ့ဖို့ အချိန်အကြာကြီးမစဥ်းစားလိုက်ရပါ။ သူမ၏မျက်လုံးများ တလက်လက်တောက်လာပြီး မှတ်ချက်ချသည်။</p> <p> </p> <p>"သူ့မရီးရဲ့နေအိမ်က ကျွန်မတို့အဖြေရှာတွေ့မဲ့ တစ်ခုတည်းသောနေရာပဲဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က လက်ဖျောက်တစ်ချက်တီးကာ ပြုံးယောင်ယောင်ဖြင့်ဆိုသည်။</p> <p>"အဖြေမှန်ပဲ"</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ဟယ့်ချင်းယွီ၏မရီးဖြစ်သူ အစ်မကျန်းသည် မိဘနှစ်ပါးစလုံး ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော တစ်ကောင်ကြွက်မုဆိုးမတစ်ယောက်ပင်။<br />  </p> <p>ခင်ပွန်းဖြစ်သူ မရှိတော့ရှာရုံမက ကလေးတစ်ယောက်မှလည်း မကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ခင်ပွန်းဖြစ်သူ သေဆုံးသွားသောနှစ်များစွာတလျှောက် သူမသည် တစ်ယောက်တည်းသာနေထိုင်ခဲ့ပြီး ညီငယ်ကိုစောင့်ရှောက်ပေးဖို့ မှာကြားသွားသော ခင်ပွန်း၏နောက်ဆုံးစကားအား တတ်နိုင်သလောက်ဖြည့်ဆည်းပေးရှာလေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်နည်းဆိုရလျှင် ဟယ့်ချင်းယွီသည် သူမ၏တစ်ဦးတည်းသော သက်ရှိထင်ရှား ဆွေမျိုးသားချင်းဖြစ်ခဲ့သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်နှင့်လိန်ရှင်းနန်တို့ သူ့အိမ်သို့ရောက်သွားချိန်တွင် အစ်မကျန်းသည် အိမ်နီးချင်းများ၏အကူအညီဖြင့် မတ်ဖြစ်သူ၏အသုဘကိုစီစဥ်ရင်း အလုပ်များနေချိန်ဖြစ်သည်။ နီရဲယောင်ကိုင်းနေသော မျက်လုံးများမှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုဖြင့် တစ်ချိန်လုံးမရပ်မနား ငိုကြွေးထားခဲ့ပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်၏ လာရင်းရည်ရွယ်ချက်ကို ခန့်မှန်းမိဟန်ဖြင့် အစ်မကျန်းသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ နှစ်ဦးသားကို အခန်းတစ်ခုထဲဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အရာရှိမင်းများရယ်၊ သိလိုရာသာမေးကြပါတော့။ ကျွန်မသိသမျှ ဘာတစ်ခုမှဖုံးကွယ်မထားဘဲ အမှန်အတိုင်းဖြေပေးပါ့မယ်။ လူသတ်သမားကို အတတ်နိုင်ဆုံးမြန်မြန်ဖမ်းပေးပြီး မောင်လေးရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကဝိညာဥ်အတွက် ငြိမ်းချမ်းမှုရအောင်ရှာပေးကြဖို့ပဲ ကျွန်မမျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>အစ်မကျန်းသည် ပြောရင်းဆိုရင် တစ်ဖန်ငိုကြွေးလာပြန်သည်။<br />  </p> <p>လီနန်ခယ့်ကသူမကို နှစ်သိမ့်စကားအနည်းငယ်ဆိုပေးပြီး အဓိကမေးခွန်းဆီတန်းသွားလိုက်သည်။</p> <p>"ဟယ့်ချင်းယွီက ဘာကြောင့် တစ်ခါမှအိမ်ထောင်မပြုခဲ့တာလဲ"<br />  </p> <p>"သူဘာတွေတွေးနေသလဲတော့ ကျွန်မလည်းအသေအချာမသိပါဘူး။ တစ်ယောက်တည်းနေရတာကို ကျင့်သားရနေလို့လည်းဖြစ်နိုင်သလို သူ့အခြေအနေက မိသားစုတစ်ခုရဲ့ဝန်ကို ထမ်းပိုးရှာကျွေးနိုင်မယ်လို့မထင်တာလည်း ပါလောက်မယ်"</p> <p> </p> <p>အစ်မကျန်းက ရှိုက်သံသဲ့သဲ့ဖြင့် ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟယ့်ချင်းယွီက စောင်းသမားတစ်ယောက်ဆိုတော့ မိန်းကလေးတွေနဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာပက်သက်မှုတွေ ရှိခဲ့ဖူးသလား"</p> <p> </p> <p>"မဖြစ်နိုင်တဲ့ကိစ္စပါရှင်"<br />  </p> <p>အစ်မကျန်းက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ကာကွယ်လာသည်။</p> <p>"ချင်းယွီက တစ်ခါတလေ အပျင်းကြီးတတ်တယ်ဆိုပေမဲ့ မိန်းကလေးတွေကိုထိခိုက်စေမဲ့သူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ကိုလာပြီးချဥ်းကပ်ကြတဲ့ အစေခံမိန်းကလေးတွေ အများကြီးရှိခဲ့ပေမဲ့ အားလုံးကို တစ်ချက်တောင်လှည့်ကြည့်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။ မိန်းကလေးတွေရဲ့ဂုဏ်သတင်းကို ဖျက်ဆီးမိမှာစိုးလို့ သူ့ဘက်က တတ်နိုင်သမျှ ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်းနေပေးခဲ့တာ"<br />  </p> <p>ထိုအကြောင်းကိုပြောနေရင်း သူမရုတ်တရတ် ငိုရှိုက်လာပြန်သည်။</p> <p>"အရာရှိမင်းများရယ်၊ မဟုတ်မှ သူ့ဆီကအငြင်းခံခဲ့ရတဲ့မိန်းကလေးတစ်ယောက်ယောက်များ အချစ်ကြီးလို့ အမျက်ကြီးပြီး ချင်းယွီကိုသတ်လိုက်လေရော့လား"</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က ပြန်မဖြေဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ စဥ်းစားခန်းဝင်နေခဲ့သည်။<br />  </p> <p>သို့သော် သူ့ဘက်မှအဖြေစကားမကြားရသောကြောင့် အစ်မကျန်းမှာ သူမခန့်မှန်းချက်မှန်ကန်သွားပြီဟု ကောက်ချက်ချကာ ရှိုက်သံများပိုလို့ကျယ်လောင်လာပြီး ပေါင်ကိုရိုက်ကာရိုက်ကာ ဟစ်ကြွေးငိုယိုလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ချင်းယွီရေ၊ ငါ့မောင်လေး မတရားသဖြင့်သေသွားရတာပါလား။ အဲ့ဒီမိန်းကလေးတွေကို စောင်းတီးသင်မသွားပါနဲ့လို့ ငါအထပ်ထပ်အခါခါသတိပေးတဲ့ကြားက ဖြစ်သွားရတာ။ အဲ့ဒီမိန်းမလှတောထဲ နစ်ဝင်သွားရင် အနှေးနဲ့အမြန်တော့ဒုက္ခဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ အစ်မမပြောခဲ့ဘူးလား။ မင်းကနားမှမထောင်ခဲ့တာပဲလေ"</p> <p> </p> <p>"ဒီအစ်မပြောစကားကို စောစောစီးစီးနားထောင်ခဲ့ရင် ဒီလိုအဆုံးသတ်မျိုး ကြုံရပါဦးမလား။ အဲ့ဒီမိန်းကလေးတွေကြား ရောထွေးနေရတာ ဘာများထူးခြားနေလို့ ရုန်းမထွက်နိုင်ခဲ့ရတာလဲ။ အိမ်မှာပဲ ဒီအစ်မနဲ့နေရတာ မင်းအတွက်ပိုမလုံခြုံခဲ့ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီး၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးလှစွာသော ငိုကြွေးသံမှာ ဘေးကလူများကိုပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိစေသည်။</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်လည်း ငိုသံကိုနားထောင်နေရင်း တစ်ခုခုလွဲချော်နေသလိုခံစားရသဖြင့် သူအမြန်ဖြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဟယ့်ချင်းယွီသေရတာက အဲ့ဒီမိန်းကလေးတွေနဲ့ ဘာမှမပက်သက်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တစ်ခုသိချင်တာက ဟယ့်ချင်းယွီမှာ ငယ်ရည်းစားရှိခဲ့သေးသလား"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save