Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၈၀၉)</h2> <h2 style="text-align:center">ထာဝရ ပြန်ပြင်လို့ မရတော့တဲ့သူ</h2> <h2 style="text-align:center">မင်းကို အားရှင်းလို့ ခေါ်မယ် (Part-1)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>ကျောက်ဟွ အမတဧကရာဇ်မင်းသည် ဤအရာများကို ရှေးကျသော  ခေတ်ကာလများကတည်းက စုဆောင်းထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ယခုခေတ်တွင် ဤကဲ့သို့ ထွက်ကုန်များသည် အမတနယ်မြေတစ်ခုလုံး၌ပင် ရှာဖွေရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင်၊ သူသည် ကျောက်ဟွ အမတဧကရာဇ်မင်း၏ ဆန္ဒကို ပြီးမြောက်ပြီးနောက်တွင် စနစ်မှ  ဆုချီးမြှင့်မည့် ကောင်းကင်ရတနာဖန်ဆင်းခြင်းအတတ်ကိုလည်း ရရှိပေဦးမည်။ ထိုအရာသည် နတ်ဘုရားလက်နက် အမတမျှော်စင်၏ စစ်မှန်သော အမွေအနှစ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအတတ်ကို ရရှိပြီးနောက်တွင်၊ သူသည်  ကောင်းကင်လမ်းစဉ် အာဏာစက်ဓားနှင့် ဓားသေတ္တာ ကိုးလက်တို့ကို သန့်စင်ကာ တစ်ဖန် ပြုပြင်နိုင်ပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p>သန့်စင်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း လိုအပ်သော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ အဖိုးတန်ရတနာများသည် ပင်လယ်သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ များပြားလှသည်။</p> <p> </p> <p>ယခု ကျောက်ဟွ အမတဧကရာဇ်မင်း ပေးအပ်ခဲ့သော ဤအာကာသလက်စွပ်သည် သူ၏ အခက်အခဲကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"လူကြီးမင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>စူးချန်ကဲသည် တစ်ဖန် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ထပ်မံ စကားမဆိုတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူ့စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းများစွာ ရှိနေသည်။ မိမိ၏ ဖခင်ကြီးသည် ဘယ်အရပ်ကိုများ ကြွသွားပြန်လေသနည်း။ သူသည် ထိုနှစ်က လျှို့ဝှက်များကို သိလိုသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်၊ သူသည် ဤမျှ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။ နိယာမပုံရိပ်ယောင်၏ တည်ရှိချိန်သည် ကြာရှည်မခံချေ။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်ရာ ၊ အားရှင်းနှင့် ကျောက်ဟွ အမတဧကရာဇ်မင်းတို့ကို ခဏအတူနေခွင့်ပေးလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>စူးချန်ကဲ၏ စိတ်ထဲက အတွေးများကို သိရှိနေပုံရသော  ကျောက်ဟွ အမတဧကရာဇ်မင်းသည် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ အားရှင်းကို တစ်ဖန် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နိယာမစွမ်းအားများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်လာခြင်းကြောင့် သူ၏ အသွင်ပုံရိပ်သည် အနည်းငယ် မှိန်ဖျော့လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်က အပြုံးကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်ကာ၊  နူးညံ့သိမ်မွေ့သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "အားရှင်း၊ ငါ့အတွက် အချိန် သိပ်မရှိတော့ဘူး...ငါ ထွက်ခွာသင့်ပြီ ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ထွက်ခွာတယ်?"</p> <p> </p> <p>"သခင် နောက်ထပ် ဘယ်ကို သွားရမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒီနေရာက ငါတို့ရဲ့ အိမ် မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>သူသည် အားရှင်း၏ သံသယများကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟွ အမတဧကရာဇ်မင်းသည် အားရှင်း၏ ဦးခေါင်းကို တစ်ဖန် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြယ်တာရာကဲ့သို့  နက်ရှိုင်းလှသော ထိုမျက်ဝန်းတစ်စုံသည် အားရှင်းမှတ်ဉာဏ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ၌ ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>သူသည် တစ်ချိန်က ဤသို့ ပြောခဲ့ဖူးသည်။ မိမိသေဆုံးပြီးနောက် ၊ အားရှင်းသည် မိမိအား မေ့သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့မိသည်။</p> <p> </p> <p>မိမိသေဆုံးပြီးနောက် ၊ အားရှင်းကိုလည်း မေ့သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့မိသည်။</p> <p> </p> <p>"အားရှင်း၊ ငါ မင်းကို ဘာလို့ ဒီနာမည်ပေးခဲ့ရလဲဆိုတာ မင်း မှတ်မိသေးလား"</p> <p> </p> <p>"နာမည်.....?"</p> <p> </p> <p>အားရှင်းသည် ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး၊ သူ့စိတ်ထဲတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော်လည်း ၊ သို့သော် သူသည် ထင်ထင်ရှားရှား မှတ်မိနေသေး၏။</p> <p> </p> <p>"သခင် စိတ်ချပါ... အားရှင်း တစ်ခါမှ မမေ့ဖူးဘူး"</p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ၊ ကျောက်ဟွ အမတဧကရာဇ်မင်း၏ နှုတ်ခမ်းသားများသည် ကျေနပ်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွှတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် အားရှင်း၏နဖူးနှင့် ဖိကပ်ကာ ၊  မျက်လုံးများကို ညင်သာစွာ မှိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အားရှင်း၊ ငါ မရှိတဲ့ နေ့ရက်တွေမှာ... စစ်မှန်တဲ့ ခံစားချက်ဆိုတာ ဘာမှန်း မင်း နားလည်နိုင်ဖို့ကို ငါ မျှော်လင့်မိတယ်....."</p> <p> </p> <p>"မင်းမှာ ကမ္ဘာလောကကြီးကို ချစ်တတ်တဲ့ စိတ်နှလုံးသား ရှိစေချင်တယ်...."</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း၊ ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့သော အလင်းရောင် အက်ကွဲကြောင်းများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် စတင် ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင်  ကျောက်ဟွ အမတဧကရာဇ်မင်းသည် အက်ကွဲတော့မည့် ကြွေထည်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>"ကမ္ဘာလောကကြီးကို ခံစားတတ်တဲ့ စိတ်နှလုံးသား"</p> <p> </p> <p>"ကမ္ဘာလောကကြီးကို ပြန်ပေးဆပ်လိုတဲ့ စိတ်နှလုံးသား"</p> <p> </p> <p>ကွဲအက်သံ..</p> <p> </p> <p>ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့သော အက်ကြောင်းများသည် ဆက်လက် ပျံ့နှံ့နေကာ သူ၏ မျက်နှာအထိ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>"သခင် .....?"</p> <p> </p> <p>" ငါ သွားပြီးနောက် မင်း ငါ့ကို မမေ့သွားဖို့ကို ငါ ပိုပြီး မျှော်လင့်မိတယ်"</p> <p> </p> <p>ဟူး—</p> <p> </p> <p> ဆိတ်ငြိမ်နေသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် လေးပြည်တစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်မှုန့်များ လွင့်စင်သွားသလိုပင်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟွ အမတဧကရာဇ်မင်း၏ အက်ကွဲပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သော ခန္ဓာကိုယ်သည် မိုးကောင်းကင်အပြည့် အလင်းမိုးများအဖြစ်သို့ ကြဲလွင့်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လေညင်း၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင်၊ လူ့လောကကြီးမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>............</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာလောက၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၊ အချိန်နှင့်အာကာသတို့သည် ဤအချိန်တွင် လုံးဝ ရပ်တန့်သွားဟန်နှင့် တူသည်။</p> <p> </p> <p> တောက်ပလှပသော မြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်ပါလျက်ဖြင့် ၊ စူးချန်ကဲ၏ မျက်လုံးထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုများနှင့်သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မျိုးဆက်တစ်ဆက်၏ အမတဧကရာဇ်မင်း ၊ ဒေဝလောကရှိ ထောင်ပေါင်းများစွာသော နယ်မြေများတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သော  အမတဧကရာဇ်မင်း တစ်ပါးသည် အလင်းရောင်ကင်းမဲ့သော ထောင့်တစ်နေရာတွင် လေညင်းနှင့်အတူ လူ့လောကမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဤလောကတွင် တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့သည့်အတိုင်း မည်သည့်အရိပ်အယောင်မှ မကျန်ရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အားရှင်းဟု အမည်ရသော ထိုသံမဏိစက်ရုပ်လေး တစ်ကောင်သာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် သူ တစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>..........</p> <p> </p> <p>အချိန်မည်မျှ ကြာသွားခဲ့လေသလဲ မသိ။</p> <p> </p> <p>အားရှင်းသည် ပြန်သတိကပ်လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မော့လိုက်ပြီး မိုးကောင်းကင်တစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့နေသော အလင်းမိုးများကို ငေးကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်....."</p> <p> </p> <p>ဘာဖြစ်လို့လဲ?</p> <p> </p> <p> သခင်ကို သူကိုယ်တိုင် ပြန်လည် ပြုပြင်ပြီးပြီမဟုတ်လား?</p> <p> </p> <p>မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင်၊ သူ ပျက်စီးသွားချိန်၌ သခင်ဖြစ်သူသည် သူ့ကို ပြန်လည် ပြုပြင်ပေးတတ်ပြီး ၊ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပျက်သွားခဲ့ရင်တောင်မှ ၎င်းသည် အချိန်အတော်ကြာမှသာ ဖြစ်တတ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘာဖြစ်လို့လဲ?</p> <p> </p> <p>သူ ခုနလေးတင် ပြန်ပြုပြင်ထားတဲ့ သခင်က နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ပြန်ပျက်သွားပြီတဲ့လား?</p> <p> </p> <p>...........</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်၊ အားရှင်းသည် ဘာစကားမှာမဆိုချေ။</p> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ရွှေရောင်ခေါင်းတလားရှေ့သို့ တစ်ဖန် လျှောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်သည်းလေးများဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ဟွရှင်းကျောက်စိမ်း အပိုင်းအစများကို တစ်ဖန် ကောက်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ၊ ကျောက်ဟွ အမတဧကရာဇ်မင်း၏ ပျက်စီးနေသော ကိုယ်ခန္ဓာအပေါ်တွင်  ဆက်လက် ကောက်တင်လိုက်သည်။ သို့သော် ဟွရှင်းကျောက်စိမ်း အပိုင်းအစများသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်ဖန် လိမ့်ကျသွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ဖြင့် ယခင်ကအတိုင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ချန်ကဲ!"</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင်၊ ခန်းမအပြင်ဘက်မှ ခေါ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ထူးချွန်သော လူငယ်ပါရမီရှင်တစ်စုကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဤနေရာသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာသော လော့ရန်ယွီပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လမ်းတစ်လျှောက်လုံးရှိ မြင်ကွင်းများမှာ အပျက်အစီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊  ဤနေရာတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်းကို ပြသနေသည်။</p> <p> </p> <p>စူးချန်ကဲသည် ဘေးအန္တရာယ်ကင်းစွာ ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရမှသာလျှင် လော့ရန်ယွီသည် စိတ်သက်သာရာ ရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"အားရှင်း ခုလိုဖြစ်နေတာ..... "</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်၏ အငွေ့အသက်သည် အနည်းငယ် မူမမှန်သည်ကို သတိပြုမိသော လော့ရန်ယွီက ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်တော့မှ ပြန်ပြင်လို့ မရတော့တဲ့သူတစ်ယောက်ကို ပြန်ပြင်နေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>စူးချန်ကဲသည် သက်ပြင်းရှည် တစ်ချက် ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို အကျဉ်းချုပ်ကာ ပြောပြခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တခဏချင်းတွင်၊ လောကကြီးသည် သေခြင်းတမန်ကဲ့သို့ ဆိတ်ငြိမ်ခြင်းသို့ တစ်ဖန် ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း စကားမဲ့နေကြပြီး၊ သို့သော် လူတိုင်း၏ မျက်ဝန်းများက တစ်နေရာတည်းကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟွ အမတဧကရာဇ်မင်း၏ ပျက်စီးနေသော ကိုယ်ခန္ဓာကို အဆက်မပြတ် "ပြုပြင်" နေသော အားရှင်းကိုသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမယ့်.... ဟွရှင်းကျောက်စိမ်း အပိုင်းအစတွေက လုံးဝ ကြေမွသွားပြီး စွမ်းအင်တွေလည်း ဆုံးရှုံးသွားပြီ....."</p> <p> </p> <p>လော့ရန်ယွီမှာ ဆက်လက် မခံစားနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p> "အခု ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား.... ကျောက်ဟွ အမတဧကရာဇ်မင်း လူကြီးမင်းကို ပြန်ပြင်လို့ ရနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>ဤစကားများကို ကြားသော်လည်း စူးချန်ကဲသည် ဖြေကြားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချကာ ၊ ထိုနောက် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်၍ ကောင်းကင်ဘဏ္ဍာ ဓာတ်ငါးပါး အမတစေတီ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"သွားကြစို့၊ သူတို့ကို ခဏလောက် တစ်ယောက်တည်း နေခွင့်ပေးလိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>.........</p> <p> </p> <p>အားရှင်းသည် လုပ်ဆောင်ချက်ကို စက်ယန္တရားဆန်ဆန်  ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်နေသည်နှင့်အမျှ။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ရိုက်နှိပ်ထည့်သွင်းထားသော နိယာမ ပုံစံများသည် ချို့ယွင်းသွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>မရေတွက်နိုင်သော ရုပ်ပုံမြင်ကွင်းများသည် ၎င်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပထမဆုံး တွေ့ဆုံခြင်းပဲ ...ငါ နာမည်က လီတောက်၊ မင်းရဲ့ သခင်ပဲ"</p> <p> </p> <p>"သခင်.....?"</p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p> <p> </p>


Save