Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၈၁၅)</h2> <h2 style="text-align:center">ဒါက မင်းရဲ့ အကောင်းဆုံး တိုက်ခိုက်မှုလား (Part-2)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>သူသည် ရှောင်တိမ်းခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေကာ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံစသည် လေတိုက်ခတ်ခြင်းမရှိဘဲ လွှင့်ပျံနေသည်။</p> <p> </p> <p>ကွဲပြားခြားနားသော သူတော်စင် ကိုယ်ထည်များ၏ အသွေးအသားတို့သည် ပွက်ပွက်ဆူလာပြီး ၊ ရွှေအဆင်းရှိ ရောင်ဝါများက သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ရစ်ပတ် ထွက်ပေါ်လာသည်မှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် ရွှေရောင်မီးတောက်များဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p> အဝေးကနေ ကြည့်မည်ဆိုပါက ၊ ရွှေသတ္တုဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသော နေမင်းကြီးသည် လူ့လောကကို ထွန်းလင်းစေကာ အရပ်ရှစ်မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသလိုပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ ဟမ် !”</p> <p> </p> <p>“ ကိုယ့်ရဲ့ အကျွမ်းကျင်ဆုံး ဓားလမ်းစဉ်ကို မသုံးဘဲ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုတည်းနဲ့ ငါ့ရဲ့ လှံကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြံနေတာလား... ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တဲ့ အိပ်မက်ပဲ “</p> <p> </p> <p> ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ရှောင်ဝူရှန်းသည် မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားလက်နက် အမတမျှော်စင်၌ ရှိစဉ်က စူးချန်ကဲ ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သော အရည်အချင်းမှာ  ဓားလမ်းစဉ် တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ကာယစွမ်းအားနှင့် ပတ်သတ်၍ ၊  သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှလွဲ၍ ကျန်သူများအနေဖြင့် လုံးဝ မသိရှိကြသေးချေ။</p> <p> </p> <p>………</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ ဒေဝလာကကို လက်သီးဖြင့် လှဲချခြင်း”</p> <p> </p> <p> </p> <p>စူးချန်ကဲ၏ ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ၊ အလွန် အားကောင်းသော လက်သီးတစ်ချက်သည် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း !</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤလက်သီးတစ်ချက်၏ စွမ်းအားသည် အလွန်ပင် တောက်ပလွန်းပြီး ၊ ကောင်းကင်ယံတွင် တောက်ပသော နေမင်းလိုပင် ၎င်း၏ တောက်ပသော အလင်းတန်းများဖြင့် မိုးကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို  လွှမ်းခြုံပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အဆိုပါစွမ်းအား၏ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုအောက်တွင် ၊ ကောင်းကင်ပြာကြီး တစ်ခုလုံး အောက်သို့ ပြိုကျလာသည့်အလား  ထင်မှတ်ရသည်။</p> <p> </p> <p> မျက်စိရှေ့မှောက်ရှိ ဤမြင်ကွင်းသည် လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးသားကို အလွန်အမင်း လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော နေမင်းကြီးသဖွယ် တောက်ပသော လက်သီးအလင်း.....</p> <p> </p> <p> ကောင်းကင်ပြင်ကိုပင် ဖောက်ထွင်းနိုင်စွမ်းရှိသည့် မြေပြင်မှ ထိုးဖောက်ထွက်လာသော လှံအလင်း.....</p> <p> </p> <p>ဤနှစ်ခု၏ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုတွင် ၊ မည်သူက အင်အားကြီး၍ မည်သူက အားနည်းမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ရလဒ်သည် လုံးဝ ကွဲပြားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မှော်အတတ် နှစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်သော အလင်းတန်းများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု တူညီဟန်ရသော်လည်း ၊ ယင်း၌  ပါဝင်သော အစွမ်းသတ္တိမှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသည်။</p> <p> </p> <p>စူးချန်ကဲ၏ လက်သီးသည် ဥက္ကာခဲနှင့် တူပြီး၊ ရှောင်ဝူရှန်း၏ လှံမှာ ကျောက်စရစ်ခဲမျှသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စွမ်းအားနှစ်ခု ထိမိသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ၊ လှံအလင်းသည် ခံနိုင်ရည် မရှိဘဲ တခဏအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လှံအလင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရုံသာမက ထိုနတ်ဘုရားလှံသည်လည်း ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရကာ ပြာမှုန့်များအဖြစ် မိုးကောင်းကင်အနှံ့  ပြန့်ကျဲသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> ဆက်လက်၍ ၊ လက်သီးအလင်း၏ ကြွင်းကျန်စွမ်းအားသည် လျော့ကျမသွားဘဲ ရှောင်ဝူရှန်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း .....</p> <p> </p> <p>သွေးအန်သံ!</p> <p> </p> <p> ရှောင်ဝူရှန်း၏ လက်မောင်းရိုးသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ  ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရပြီး ၊ သွေးများက နေရာအနှံ့ ပက်ဖြန်းကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p> အဆိုပါ ကြောက်ခမမ်းလိလိ စွမ်းအားသည် သူ၏ ညာလက်ကို ချိုးဖြတ်ပစ်ခဲ့ပြီးနောက်တွင် ဤမျှပင် ပျောက်ကွယ်မသွားသေးဘဲ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ်  ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>သွေးနှင့် အသားများ ပြည့်နှက်နေသော အပိုင်းအစများသည် ကောင်းကင်အနှံ့  ပြန့်ကျဲသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘုန်း!</p> <p> </p> <p>ဤမျှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားအောက်တွင် ၊ သူတစ်ကိုယ်လုံးသည် အမြောက်ဆန်တစ်ခုကဲ့သို့  နောက်ပြန် ပစ်သွင်းခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အဝေးတစ်နေရာသို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပြီး ၊ ထိုဧရိယာတစ်ဝိုက်တွင် မြေကြီးများ အက်ကွဲကာ ပြိုကျသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “ ဘုရားရေ.....”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော ကျင့်ကြံသူတိုင်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် စူးချန်ကဲ၏ အထူးကျွမ်းကျင်ဆုံး မဟာလမ်းစဉ်မှာ ဓားလမ်းစဉ်ဟုသာ  ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တဖက်လူ၏ ကာယစွမ်းအားသည် ဤမျှထိ အင်အားကြီးမားလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် တဖက်လူတွင် ကိုယ်ထည်ခြောက်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ကို  တွေးမိလိုက်ချိန်တွင်  ချွေးအေးများပင် စီးကျလာသည်။</p> <p> </p> <p>သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင်ဖြင့် မှန်ပေ၏။ ကိုယ်ထည် အမျိုးအစား ခြောက်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော လူ့ဘီလူးတစ်ကောင်သည် ကာယစွမ်းအားတွင် မည်သို့ အားနည်းနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤအရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွေးမိသွားပြီးနောက်တွင် ၊ လူတိုင်း ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မိမိတို့သည် စူးချန်ကဲကို အထင်ကြီးလွန်းသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ၊ သို့သော် အမှန်တကယ်တန်းတွင် သူတို့သည် စူးချန်ကဲကို အလွန် လျှော့တွက်မိခဲ့ကြောင်း နားလည်သွားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>………</p> <p> </p> <p>“ဒါက မင်း ဒီလောက်ထိ ယုံကြည်ချက်ရှိနေတဲ့ အကောင်းဆုံး တိုက်ခိုက်မှုလား”</p> <p> </p> <p>“တကယ်ကို ညံ့လွန်းတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် စူးချန်ကဲသည်  လေဟာပြင်ကို ညင်သာစွာ လျှောက်နင်းကာ ရှောင်ဝူရှန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟားဟား... စူးချန်ကဲ..... မင်း စောင့်ကြည့်နေ....”</p> <p> </p> <p>“ငါ့ ဖုန်းယွင်လှံခန်းမက.... သေတဲ့အထိ ရန်ငြိုးမကြေဘူး ....”</p> <p> </p> <p>အပျက်အစီးများထဲတွင် လဲလျောင်းနေသော ရှောင်ဝူရှန်းသည် ဆံပင်များ  ဖွာလန်ကျဲနေကာ သူ၏  ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်မှာ ဆိုးဆိုးရွားရွား ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ဖုန်းယွင်လှံခန်းမ၏ လှံနတ်ဘုရားဟု ချီးကျူးခံရသော ထိပ်တန်း တည်ရှိမှုသည် ယနေ့တွင် ဤအခြေအနေထိ ဆိုးရွားစွာ ရိုက်နက်ခံလိုက်ရသည်မှာ စဉ်းစားရန်ပင် ခက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် စကားပြောရန်ပင် အလွန် ခက်ခဲနေပြီး၊ စကားလုံးတစ်လုံး ထုတ်ပြောလိုက်တိုင်း ပါးစပ်ထဲမှ သွေးများ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ အန်ထွက်လာတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် စူးချန်ကဲသည် ဤအရာအတွက် ကရုဏာသက်ခြင်း အနည်းငယ်မျှပင် မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>စူးချန်ကဲသည် တဖက်လူ၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ  မြှောက်တင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သေတဲ့အထိ ရန်ငြိုးမကြေဘူးတဲ့လား”</p> <p> </p> <p>“ဟား၊ မင်း မှားနေပြီ ထင်တယ်...ငါသေမှာ မဟုတ်ဘူး မင်းသေမှာ “</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ ဖုန်းယွင်လှံခန်းမက ဒီမှာရှိတဲ့ လူတိုင်း သေရမှာ “</p> <p> </p> <p> အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပါးစပ်ထဲမှ ထွက်ကျလာသော စူးချန်ကဲ၏ စကားလုံးများသည် ရှောင်ဝူရှန်းကို ရေခဲဂူထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည့်အလား ခံစားရစေသည်။</p> <p> </p> <p>……….</p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်မူ ၊</p> <p> </p> <p>ထျန်းချန်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းမှ ထိပ်တန်း ပါရမီရှင် နှစ်ဦးဖြစ်သော ကျန်းယွီကျင်းနှင့် ချုးရှောင်တို့သည် ကြယ်စုသခင် ပါရမီရှင် သုံးဦး၏ နှိပ်ကွပ်ခြင်းကို  ခံလိုက်ရပြီး၊ လမ်းဘေးခွေးတစ်ကောင်လိုပင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း လုံးဝဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော အင်အားစုနှစ်ဖွဲ့မှ ကျင့်ကြံသူများမှာ ၎င်းတို့၏ ယုံကြည်ချက်များ ဆုံးရှုံးသွားရုံသာမက စိတ်နှလုံးသားသည်ပင် အောက်ဆုံးသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဤစကားလုံးနှစ်လုံးသာလျှင် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ဖျတ်ခနဲ့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည် - သွားပြီ။</p> <p> </p> <p>မိမိတို့၏ အဓိကခေါင်းဆောင်များသည်  နှိမ်နင်းခံလိုက်ရချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူတို့လို ပုစွန်ဆိတ်လေးများသည် မူလကတည်းက တဖက်လူ၏ ပြိုက်ဘက် မဟုတ်ချေ။ ယခုတွင်မူ ၊ သူတို့တွင် ခုခံဖို့ အခွင့်အရေး နည်းနည်းမျှပင် မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ချန်ကဲ ဆက်ခံသူ အသက်ချမ်းသာပေးပါ....တောင်းဆိုပါတယ် “</p> <p> </p> <p>သတ္တိနည်းသော ကျင့်ကြံသူများသည် လက်ထဲမှ လက်နက်များကို ပစ်ချကာ စူးချန်ကဲရှိရာ ဦးတည်ရာဘက်သို့ လှည့်ကာ ဦးညွှတ်ဒူးထောက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p> “ဒီအစီအစဉ်ကို ရှောင်ဝူရှန်းတစ်ယောက်တည်း စီစဉ်ခဲ့တာ ... ကျွန်တော်တို့ ချန်ကဲဆက်ခံသူကို ပစ်မှားဖို့ လုံးဝ  ဆန္ဒမရှိခဲ့ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ် ချန်ကဲ ဆက်ခံသူ ..ဒီကိစ္စဟာ ရှောင်ဝူရှန်း ဒီအမြင်မရှိတဲ့ကောင်ကြောင့်ပါ.... ကျွန်တော်တို့နဲ့ လုံးဝ မဆိုင်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ချန်ကဲ ဆက်ခံသူ ကျေးဇူးပြုပြီး သက်ညှာပေးပါ .... ကျွန်တော်တို့ ကျေးဇူးဆပ်ပါမယ်၊ ချန်ကဲ ဆက်ခံသူကို ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခမရှာတော့ပါဘူး”</p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p> <p> </p>


Save