Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကူးမိသားစုမှ ချွေးမ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် လီမိသားစု၏ စည်းမျဉ်းများနှင့်အညီ အင်တာဗျူးဝင်ရန် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေရသော ဒုတိယသခင်လေးကူးသည် သူ၏အလှည့်မရောက်မီ နေရာများပြည့်သွားမည်ကို အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။</p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လီမိသားစုက လူအမြောက်အမြား ခေါ်ယူနေခြင်းဖြစ်သည်။ အင်တာဗျူးတန်းစီနေသူများမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့သို့ရွေ့လျားသွားရာ ဒုတိယသခင်လေးကူးသည် မနက်မှစ၍ မွန်းတည့်ချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် လီမိသားစုသခင်လေး နေ့လယ်စာမစားမီ သူ၏အလှည့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>ဒုတိယသခင်လေးကူးသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ လီမိသားစုသခင်လေး၏ မေးခွန်းများစွာကိုဖြေကြားပြီးနောက် ဝမ်းသာစရာစကားတစ်ခွန်းကို ကြားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> "မင်းကို အလုပ်ခန့်လိုက်ပြီ။ သန်ဘက်ခါ မနက်စောစောမှာ ဒီကိုလာစုပါ။ အားလုံးကို ရက်ကန်းရုံဆီ ခေါ်သွားပေးမယ်။"</p> <p>ဒုတိယသခင်လေးကူးသည် ရွှေတုံးကြီးတစ်တုံးကောက်ရလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ပါးစပ်မှာပြုံးဖြီးနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးပေါ့ပါးလန်းဆန်းသွားသလို ခံစားရကာ လီမိသားစုခြံဝင်းထဲမှ မည်သို့ထွက်လာခဲ့မှန်းပင် မသိလိုက်တော့ပေ။</p> <p>ဤမျှကောင်းမွန်သော သတင်းကိုကြားပြီးနောက် ဒုတိယသခင်လေးကူး ပထမဆုံး လုပ်ခဲ့သည့်အရာမှာ အပေါင်ဆိုင်သို့သွားကာ သူ၏ ဂွမ်းထိုးအင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီကို ကြေးပြားခြောက်ဆယ်ဖြင့် ပေါင်နှံပြီး ဆန်ဆိုင်မှ ဆန်တစ်အိတ် ဝယ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ဆန်အိတ်ကို ထမ်းလျက် အိမ်သို့ပြန်လာသော ဒုတိယသခင်လေးကူးသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုတစ်ခုကို ပြန်လည်ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>အိမ်ထောင်ဦးစီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် မိသားစုစားဝတ်နေရေးအတွက် ဆန်အနည်းငယ်ကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပြီမဟုတ်လော။</p> <p>သူ၏မိသားစုသည် ဘုံခြံဝင်းတစ်ခုအတွင်းရှိ အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင် သုံးယောက်တူတူ ကျပ်တည်းစွာနေထိုင်ကြရသည်။ ဒုတိယသခင်လေးကူး တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ဇနီးဖြစ်သူထံမှ အားနည်းတိုးလျလှသော အသံကိုကြားလိုက်ရသည်။ "ဒုတိယသခင်လေးကူး... ရှင် ဘာတွေထမ်းလာတာလဲ"</p> <p>ဒုတိယသခင်လေးကူးသည် ဆန်အိတ်ကိုဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ မြှောက်ပြလိုက်ပြီး…</p> <p> "ငါ ဆန်ဝယ်လာတယ်ကွ" ဟု အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာ... ရှင် ဆန်ဝယ်လာတယ်"</p> <p>ကူးကတော်သည် ကုတင်ပေါ်မှလူးလဲထကာ ဒုတိယသခင်လေးကူး၏ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ကို စိုးရိမ်တကြီးဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ မိသားစုတွင် ငွေကြေးပြတ်လပ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ဒုတိယသခင်လေးကူးမှာလည်း အလုပ်အကိုင်မရသဖြင့် မိသားစုမှာထမင်းမချက်ရသည်မှာ နှစ်ရက်ပင်ရှိလေပြီ။ ဒုတိယသခင်လေးကူးသည် အလုပ်ရှာရန် ဟိုဟိုဒီဒီပြေးလွှားနေရသဖြင့် ခွန်အားရှိစေရန် ယမန်နေ့က ပေါက်စီတစ်လုံး စားခဲ့ရသော်လည်း ကူးကတော်နှင့် သူ၏မိခင်အိုကြီးမှာမူ နှစ်ရက်တိတိ ဘာမှမစားရသေးပေ။ ယခု ဆန်ကိုမြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကူးကတော်၏ မျက်နှာပေါ်၌ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p>"ဒီဆန်တွေကို ဘယ်ကရလာတာလဲ"</p> <p>"ငါ့ရဲ့ ဂွမ်းထိုးအင်္ကျီနဲ့ ဘောင်းဘီကို ခြောက်ဆယ်နဲ့ သွားပေါင်လာတာ"</p> <p>"ဘာ..."</p> <p>ဒုတိယသခင်လေးကူး၏ စကားကိုကြားသောအခါ ကူးကတော်မှာ အလွန်စိတ်ပျက်သွားပြီး မျက်နှာမှာညှိုးကျသွားတော့သည်။ ဒုတိယသခင်လေးကူး တစ်နေရာရာမှငွေအနည်းငယ် ရှာဖွေလာနိုင်သည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ဂွမ်းထိုးအင်္ကျီကိုပေါင်နှံ၍ ရလာသောငွေဖြစ်နေမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ လာမည့်ဆောင်းရာသီတွင် ဒုတိယသခင်လေးကူး၌ ဝတ်စရာ ဂွမ်းထိုးအင်္ကျီမရှိတော့မည်ကိုတွေးမိကာ ကူးကတော်၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မျက်ရည်များ ချက်ချင်းစီးကျလာတော့သည်။</p> <p>"ဒုတိယသခင်လေးကူးရယ်... နောက်နှစ် ဆောင်းရာသီကို ရှင် ဘယ်လိုဖြတ်သန်းတော့မလဲ"</p> <p>"မိန်းမ... ငါပြောတာကို အရင်နားထောင်ပါဦး"</p> <p>သားနှင့်ချွေးမတို့ ငြင်းခုံနေသံကိုကြားသောအခါ ကုတင်ပေါ်ရှိ မိခင်အိုကြီး နိုးလာခဲ့သည်။ သူမသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ ချွေးမဖြစ်သူ၏လက်ထဲရှိ ဆန်အိတ်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ မိခင်အိုကြီးက မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့်….</p> <p> "ငါ့သားရယ်... အမေ ဒီနှစ်ရက်အတွင်း ဗိုက်ဆာလွန်းလို့မေ့လဲတော့မယ်။ တကယ်ကို မခံနိုင်တော့ဘူး။ သားလည်းဆန်ဝယ်လာပြီဆိုတော့ အမေတို့သောက်ဖို့ ဆန်ပြုတ်မြန်မြန်လေး ပြုတ်ပေးပါဦးကွယ်"</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မိခင်အိုကြီး၏ခေါင်းမှာ ဘေးသို့စောင်းကျသွားပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်လှဲကျသွားကာ နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းပြောရန်ပင် ခွန်အားမရှိတော့ပေ။</p> <p>ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ စကားကိုကြားသောအခါ ကူးကတော်သည် ဒုတိယသခင်လေးကူးနှင့် ဆက်မငြင်းခုံတော့ဘဲ နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ နံရံကိုမှီလျက် ဘုံမီးဖိုချောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ဆန်ပြုတ်ပြုတ်ရန် မီးမွှေးလေတော့သည်။ ခဏအကြာတွင် ဆန်ပြုတ်ကျက်သွားခဲ့သည်။ ကူးကတော်သည် ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်လုံးလေးကို သတိထား၍ကိုင်ဆောင်ကာ သူတို့၏အခန်းဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဆန်ပြုတ်နံ့ကို ရသောအခါ ကုတင်ပေါ်ရှိ မိခင်အိုကြီးမှာ အတင်းရုန်းကန်ထလာခဲ့သည်။ ဒုတိယသခင်လေးကူးသည် ပဲ့နေသောပန်းကန်လုံးအချို့ကိုရှာဖွေကာ မိခင်အိုကြီးအား ဦးစွာ ဆန်ပြုတ်ခပ်ပေးပြီးနောက် ဇနီးဖြစ်သူနှင့် သူ့အတွက် တစ်လုံးစီ ခပ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>ကူးကတော်မှာ ဒုတိယသခင်လေးကူး၏ ဂွမ်းထိုးအင်္ကျီအတွက် စိတ်ပူနေဆဲဖြစ်ရာ ဒုတိယသခင်လေးကူးကို ကျောခိုင်းထားပြီး စကားမပြောဘဲ နေလေသည်။</p> <p>မိခင်အိုကြီးမှာမူ ဆန်ပြုတ်ပူနေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ တစ်ခွက်လုံးကို အငမ်းမရ သောက်ချလိုက်သည်။ ပူနွေးသောဆန်ပြုတ်များ ဗိုက်ထဲသို့ ရောက်သွားသောအခါမှ မိခင်အိုကြီး၏ စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည်လန်းဆန်းလာတော့သည်။ ထိုအခါမှသာ…</p> <p> "ငါ့သားရယ်... နောက်ဆုံးတော့ အမေ ငတ်မသေတော့ဘူးပေါ့။ သားလည်း မြန်မြန်သောက်လိုက်ပါဦး"</p> <p>သို့သော် ဒုတိယသခင်လေးကူးမှာ ဆန်ပြုတ်သောက်ရန် အလျင်မလိုပေ။ ကျောခိုင်းထားသော ဇနီးဖြစ်သူကိုဆွဲလှည့်လိုက်ပြီး…</p> <p> "မိန်းမ... ငါပြောတာကိုနားထောင်ပါဦး။ ငါ ဂွမ်းထိုးအင်္ကျီကိုပေါင်ရဲတာက ငါ အလုပ်ရလာလို့ကွ"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကူးကတော်၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာကာ "ဘာအလုပ်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>"လီမိသားစုအတွက် ရက်ကန်းသမားအလုပ်လေ။ တစ်လကို လစာ ငွေနှစ်သျှူးရမယ့်အပြင် တစ်နေ့ကို အသားဟင်းနဲ့ ထမင်းသုံးနပ် ကျွေးဦးမှာ"</p> <p>"ဘာ..."</p> <p>"မြို့အရှေ့ဘက်က လီမိသားစုလေ။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ငါမင်းကိုပြောပြဖူးတဲ့ ဆပ်ပြာရောင်းတဲ့ လီမိသားစုပေါ့။ သူတို့က ရက်ကန်းရုံအသစ်တစ်ခုဆောက်ပြီး ငါ့ကို ရက်ကန်းသမားအဖြစ် အလုပ်ခန့်လိုက်ပြီကွ။ တစ်လကို ငွေနှစ်သျှူးနဲ့ ထမင်းကျွေးမှာ။ ဒါကြောင့်လည်း ငါက ဂွမ်းထိုးအင်္ကျီကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပေါင်လိုက်တာပေါ့။ နောက်လ လစာရရင် ပြန်ရွေးလို့ရပြီလေ"</p> <p>ဤမျှကောင်းမွန်သော သတင်းကိုကြားလိုက်ရသောအခါ ကူးကတော်သည် ကောင်းကင်ဘုံက နောက်ဆုံးတော့ မျက်စိဖွင့်ကြည့်ပေးပြီဟုခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အတန်ကြာမှင်တက်ထိုင်နေပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရရယ်မောသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရယ်မောနေရင်းမှပင် သူမသည် ပြန်လည်ငိုကြွေးလာပြန်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ် သူမ၏ ငိုကြွေးခြင်းမှာ ဝမ်းသာမျက်ရည်များသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>တစ်လလျှင် ငွေနှစ်သျှူးဆိုသည်မှာ မိသားစုသုံးယောက်၏ စားဝတ်နေရေးအတွက် ဖူလုံလှပေသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့မိသားစု၏ ကံကြမ္မာ အချိုးအကွေ့တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာပြီး စားစရာ ရရှိလာပြီဖြစ်သည်။</p> <p>စစ်ပွဲများနှင့် လူတွေအသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် ရုန်းကန်နေရသော ဤကသောင်းကနင်း ကာလများတွင် စားစရာရှိနေခြင်းကပင် အလွန်ပျော်ရွှင်စရာကောင်းလှပေသည်။</p> <p>ဒုတိယသခင်လေးကူးသည် ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်လုံးကို ဇနီးဖြစ်သူထံ အမြန်ကမ်းပေးလိုက်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် "မိန်းမ... ဆန်ပြုတ်ကို မြန်မြန်သောက်လိုက်။ ပြီးရင် မင်းလည်း လီမိသားစုဆီသွားပြီး 'အင်တာဗျူး' ဝင်ကြည့်လေ။ သူတို့က အမျိုးသမီးအလုပ်သမားတွေလည်း ခေါ်နေတယ်လို့ ကြားတယ်။ မင်းပါ အလုပ်ရသွားရင် ငါတို့မိသားစု ကြီးပွားပြီပဲ"</p> <p>ကူးကတော်သည် ခဏမျှကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားပြီးနောက် မျက်ရည်များကို အမြန်သုတ်ကာ ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကိုယူ၍ အငမ်းမရသောက်ချလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် အင်္ကျီပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်နှင့် ပြာများကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး လီမိသားစုဆီသို့ သွားရန်ပြင်လိုက်ရာ ဒုတိယသခင်လေးကူးက သူမကို ဆွဲထားလိုက်သည်။</p> <p>"မိန်းမ... နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက်ထပ်သောက်သွားပါဦး။ လမ်းတစ်ဝက်မှာ မေ့လဲနေဦးမယ်"</p> <p>ကူးကတော်က ခေါင်းညိတ်ကာ ဆန်ပြုတ်ကိုအငမ်းမရ ထပ်သောက်လိုက်ပြီးနောက် ဒုတိယသခင်လေးကူးကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ တံခါးကိုတွန်းဖွင့်ကာ မြို့အရှေ့ဘက်ရှိ လီမိသားစု၏ ခြံဝင်းဆီသို့ အပြေးအလွှား ထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p>လူသစ် လေးရာခေါ်ယူပြီးနောက် လီကျစ်သည် ရက်ကန်းလုပ်သားများကို အုပ်စုလေးဆယ် ခွဲခြားလိုက်သည်။ ရက်ကန်းအုပ်စုတစ်ခုစီအတွက် ဆပ်ပြာလုပ်ငန်းမှ အရည်အချင်းရှိသော ဆွေမျိုးများထဲမှ အုပ်စုခေါင်းဆောင်တစ်ဦးစီကို ရွေးချယ်ခန့်အပ်လိုက်သည်။</p> <p>သူတို့ကို ကြီးကြပ်ရေးမှူးဟု ခေါ်ဆိုပြီး တစ်လလျှင် လစာ သုံးသျှူးပေးချေသည်။ ဆပ်ပြာလုပ်ငန်းတွင် လစ်လပ်သွားသော နေရာလေးဆယ်ကိုတော့ အသစ်ခေါ်ယူထားသော လူများနှင့် အစားထိုးဖြည့်တင်းလိုက်သည်။</p> <p>နှစ်ဆန်း (၃) လပိုင်း ကုန်ဆုံးချိန်တွင် လီကျစ်မှာယူထားသော လွန်းပျံရက်ကန်းစင်များ အားလုံးကို တပ်ဆင်ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်သည်။ ရက်ကန်းလုပ်သားများအား လျှို့ဝှက်ချက်ထိန်းသိမ်းရေး စည်းမျဉ်းများကို ထပ်ခါတလဲလဲရှင်းပြပြီး လျှို့ဝှက်ချက်ပေါက်ကြားပါက ကြုံတွေ့ရမည့် အကျိုးဆက်များကို သတိပေးပြီးနောက် လီကျစ်သည် ရက်ကန်းလုပ်သားများကို အလုပ်စတင်ခွင့် ပြုလိုက်သည်။</p> <p>လွန်းပျံရက်ကန်းစင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် လီကျစ်သည် လူခေါ်ယူရာတွင် ရက်ကန်းအတွေ့အကြုံကို အဓိကမထားဘဲ ရက်ကန်းလုပ်သားများ၏ ရိုးသားဖြောင့်မတ်မှုကိုသာ အဓိကထားရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အစပိုင်းတွင် အချို့သောရက်ကန်းလုပ်သားများမှာ အလုပ်မကျွမ်းကျင်ကြပေ။ သို့သော် လီကျစ်ပေးသော ခံစားခွင့်များမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လွန်းသဖြင့် ရက်ကန်းလုပ်သားများသည် အလွန်ကြိုးစားပမ်းစားလုပ်ကိုင်ကြသည်။ မကျွမ်းကျင်သူများပင်လျှင် ရက်အနည်းငယ် လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ကျွမ်းကျင်သွားကြလေသည်။</p> <p>အလုပ်စတင်သည်မှာ တစ်လမပြည့်သေးသဖြင့် လစဉ်လစာငွေကို မရရှိသေးသော်လည်း ရက်ကန်းလုပ်သားများမှာ လီကျစ်ပေးသော အသားဟင်းပါသည့် ထမင်းသုံးနပ်ဆိုသည့် ခံစားခွင့်ကြောင့် အံ့အားသင့်နေကြရဆဲဖြစ်သည်။ မနက်တိုင်းတွင် ပေါက်စီ သို့မဟုတ် ဆန်ပြုတ်နှင့်အတူ ကြက်ဥတစ်လုံး ပုံမှန်စားရသည်။ နေ့လယ်တိုင်းတွင် ထမင်းအဝစားရပြီး လူတစ်ဦးလျှင် ဝက်သား သုံးတုံးစီပါရှိသည်။ ထို့အပြင် သခင်လေးက နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အပိုအဆာပြေစာတစ်နပ်ကိုပါ ကျွေးမွေးသေးပြီး ထိုအထဲတွင်လည်း ဝက်သား ပါဝင်သေးသည်။</p> <p>မင်မင်းဆက်ခေတ်ရှိ ဆင်းရဲသားများမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် တစ်နေ့လျှင် ထမင်းနှစ်နပ်သာစားရပြီး အသားဟင်းမှာလည်း အလွန်နည်းပါးလှရာ ဤသည်မှာ သူတို့အတွက် အထက်တန်းလွှာများ၏ ခံစားခွင့်မျိုးပင်ဖြစ်နေတော့သည်။ ဤဗဟုသုတနည်းပါးသော သာမန်အရပ်သားများ၏ အသိစိတ်ထဲတွင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကြီးများ လုပ်ကိုင်နေသော သူဌေးကြီးများသာ ဤကဲ့သို့ စားသောက်နိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားကြပေသည်။</p> <p>လီကျစ်တစ်ယောက် ဝက်သား၊ ကြက်ဥ၊ သို့မဟုတ် ကြက်သား မဝယ်နိုင်မည်ကိုတော့ စိုးရိမ်မနေခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ထန်းကျင်းမြို့သည် မြို့တော်နှင့် လီနှစ်ရာခန့်သာ ကွာဝေးပြီး မြို့တော်အနီးတစ်ဝိုက်တွင် မြို့တော်ရှိ လူဦးရေတစ်သန်းကျော်အတွက် အသားများ ထောက်ပံ့ပေးနေသော ဝက်မွေးမြူရေးသမား အမြောက်အမြားရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထန်းကျင်းမြို့တွင် အသားဈေးများတက်လာပါက မရေမတွက်နိုင်သော ဝက်ကုန်သည်များသည် မြို့တော်သို့သွားကာ ဝက်များကို ထန်းကျင်းမြို့သို့ သယ်ယူလာကြမည်သာဖြစ်သည်။ ဤခေတ်တွင် မော်တော်ကားများမရှိသော်လည်း ဝက်လှောင်ချိုင့်များကို နွားလှည်းများဖြင့် သယ်ယူပို့ဆောင်နိုင်သေးသည်။</p> <p>နောင်တစ်ချိန်တွင် လီကျစ်သည် သူ၏စက်မှုလုပ်ငန်းများကို တိုးချဲ့ကာ အလုပ်သမား ရာနှင့်ချီ ထောင်နှင့်ချီ၍ ငှားရမ်းခဲ့လျှင်ပင် သူတို့၏ အသားစားသုံးမှုမှာ မြို့တော်တစ်ခုလုံး၏ စားသုံးမှုပမာဏနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ပင်လယ်ထဲမှ ရေတစ်စက်မျှသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save