Book List

<h2 style="text-align: center;">အင်မော်တယ်အဖေ</h2> <h2 style="text-align: center;">စာစဉ်(၁၆၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၉၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">နတ်ဆိုးအရှင်သခင်များကို သတ်ဖြတ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နတ်ဆိုးအရှင်သခင် ထုန်ဟိုင်၏ သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝုန်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏နှလုံးသား ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘ဒါက စွမ်းအားကြီးတဲ့လူ။ သောက်ကျိုးနည်း… ငါက သူ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး။ ငါ ပြေးမှ ဖြစ်မယ်’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နတ်ဆိုးအရှင်သခင်က အရူးမဟုတ်ပေ။ သူက အစွမ်းထက်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုအချို့ကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း သူ့ပြိုင်ဘက်၏ အဝတ်အစားများကိုပင် မထိနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တခြားတစ်ယောက်က သူ့ကို သတ်ချင်ရင် ကြက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကို သတ်ရသလို လွယ်ကူမယ်ဆိုတာ သူ သိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ လုံးဝ ပေါ့ဆလို့ မဖြစ်ဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရမည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားကသာ ဒီလိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်လိမ့်မယ်’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နတ်ဆိုးအရှင်သခင် ထုန်ဟိုင်က သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် အေးစက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ငါ့နတ်ဆိုးစစ်သည်တွေ သွားပြီး သူ့ကို သတ်လိုက်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဂါး…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထောင်ပေါင်းများစွာသော နတ်ဆိုးစစ်သည်များ ရှေ့သို့ ပြေးတက်လာကြသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် နတ်ဆိုးအရှင်သခင် ထုန်ဟိုင်က နောက်ဆုတ်ပြီး ထွက်ပြေးရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီအချိန်မှာပဲ -</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းက ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား” ယွဲ့ဝူဝေ၏ မျက်လုံးများက အေးစက်နေပြီး ညာဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အာကာသတံဆိပ်တစ်ခုနှင့်အတူ အဆများစွာ ပိုမိုအားကောင်းသော သူ၏ စွမ်းအားက နတ်ဆိုးအရှင်သခင် ထုန်ဟိုင်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝုန်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နတ်ဆိုးအရှင်သခင် ထုန်ဟိုင်၏ မျက်နှာအမူအရာ တောင့်တင်းသွားသည်။ သူ့နှလုံးသား နစ်မြုပ်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘သောက်ကျိုးနည်း ဒီကိုလာဖို့ ခုနက ဘယ်သူ သတင်းပေးလိုက်တာလဲ ငါ မင်းကို သတ်မယ်’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အရှင်…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက သူ၏အရှင်သခင်ကို ခေါ်ချင်နေသည်။ သို့သော် သူ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွဲ့ဝူဝေက နတ်ဆိုးစစ်တပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး သူ့ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်ကို သူ အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်နေခဲ့ရ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွဲ့ဝူဝေက လက်မောင်းကို မြှောက်ပြီး သူ့ကို ရိုက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဖြောင်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နတ်ဆိုးအရှင်သခင် ထုန်ဟိုင် လွင့်စင်သွား၏။ သူ လည်ပတ်နေစဉ် သူ့ခြေထောက်တစ်ဖက် အဖမ်းခံလိုက်ရသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က မြေကြီးနှင့် ထိတွေ့သွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဘန်း။ ဘန်း။ ဘန်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘ဒီအဘိုးကြီးက တကယ် ရက်စက်တာပဲ’ နတ်ဆိုးအရှင်သခင် ထုန်ဟိုင် မှင်တက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သန်းပေါင်းများစွာသော နတ်ဆိုးစစ်သည်များအားလုံး မှင်တက်သွားကြ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“နေဦး ဘာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သောက်ကျိုးနည်း ငါ အိပ်မက်မက်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါတို့အရှင်သခင် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘အဲဒါ တခြားသူ မဟုတ်ဘူး တကယ့် နတ်ဆိုးအရှင်သခင်ပဲ ပြီးတော့ သူက ဒီအတိုင်း သယ်ဆောင်ခံရပြီး ရိုက်နှက်ခံနေရတာလား ဒါက ရူးသွပ်လွန်းတယ်’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဲဒီလူ အဲဒီလူက နတ်ဆိုးအရှင်သခင် ထုန်ဟိုင်ထက်တောင် ပိုစွမ်းအားကြီးတယ်။ ဘုရားရေ ငါတို့ သွားပြီ။ တခြား နတ်ဆိုးအရှင်သခင်တွေကို အခုသွားအကြောင်းကြား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နတ်ဆိုးအရှင်သခင် ထုန်ဟိုင်က ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်၏။ ‘ငါ့ဖင်ကြီးကို သွားအကြောင်းကြားလိုက် အဲဒီ နတ်ဆိုးအရှင်သခင်တွေတောင်မှ ဒီလိုကျွမ်းကျင်သူမျိုးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းရှိမှာ မဟုတ်ဘူး သူတို့က သူ့ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်ဘက်တွင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းမူ၊ ယိုဟော့နှင့် ချန်းချန်ချင်တို့ အပါအဝင် သူ့အဖွဲ့ဝင်များက အကြီးအကဲယွဲ့သည် အလွန်စွမ်းအားကြီးကြောင်း သိကြ၏။ (ယိုဟော့ = နက်ရှိုင်းမီးတောက်။)</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် အကြီးအကဲယွဲ့က နတ်ဆိုးအရှင်သခင် ထုန်ဟိုင်၏ တင်ပါးကို ကန်လိုက်သည့် မြင်ကွင်းမှာ အတော်လေး တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါ ပုံရိပ်ယောင် ဖြစ်ရမယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အန်းယီက သူသိသမျှအရာအားလုံးကို မေးခွန်းထုတ်နေပြီ ဖြစ်၏။ သူက ဘယ်အချိန်က ပုံရိပ်ယောင်ထဲ ကျရောက်သွားသလဲဆိုတာကိုတောင် တွေးတောနေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဘန်း။ ဘန်း။ ဘန်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နတ်ဆိုးများစွာ၏ အကြည့်အောက်တွင် သူတို့၏ အရှင်သခင်များထဲမှ တစ်ပါးဖြစ်သော ထုန်ဟိုင်မှာ ဆိုးရွားစွာ အရိုက်ခံနေရပြီး ပို၍ပို၍ အားနည်းလာ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျေးဇူးပြုပြီး…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထုန်ဟိုင်က သနားညှာတာဖို့ တောင်းပန်တာ အသုံးမဝင်ဘူးဆိုတာ သိပေမဲ့ မသေချင်တဲ့အတွက် သူ ကြိုးစားကြည့်လိုက်သည်။ ရလဒ်က သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက အချိန်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ပြီး ဖိနှိပ်မှုကို ချိုးဖျက်ရန် သူ၏ အင်အားအားလုံးကို အသုံးပြုကာ စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အရာ ဖြစ်လာခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဘန်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆုံးတွင် ခပ်အုပ်အုပ်အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အတက်အကျများက စွမ်းအားကြီးလှ၏။ စွမ်းအင်က ဧရာမမှိုပွင့်ကြီးပုံစံတောင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နတ်ဆိုးအရှင်သခင် ထုန်ဟိုင်က ဤကမ္ဘာမှ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်၏။ နတ်ဆိုးနန်းတော်၏ နတ်ဆိုးအရှင်သခင် ရှစ်ပါးမှာ ယခု ခုနစ်ပါးအထိ လျော့နည်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွဲ့ဝူဝေက နတ်ဆိုးအရှင်သခင် ထုန်ဟိုင်ကို သတ်ဖြတ်ရန် တိုက်ရိုက်အကျဆုံးနှင့် အကြမ်းတမ်းဆုံး နည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အကြိမ်ကြိမ် နောက်ဆုတ်ပြီးနောက် နတ်ဆိုးများက ဤလူများ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားကြသည်။ သူတို့ လုံးဝ ခုခံနိုင်မည့် နည်းလမ်းမရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သွားကြစို့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်က အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး ယွဲ့ဝူဝေအနားသို့ ချဉ်းကပ်သွား၏။ ထိုကဲ့သို့ပင် သူတို့က သောင်းနှင့်ချီသော နတ်ဆိုးများကြားမှ ဖြတ်လျှောက်သွားကြသည်။ သူတို့က ကြီးမားပြီး ကျယ်ဝန်းသော လမ်းမကြီးတစ်ခုကို လျှောက်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သမီး ဘယ်လိုလဲ” ယွဲ့ဝူဝေက ယွဲ့ရှောင်နိုကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။ “ညည်းအဖေ ငါက အံ့ဩစရာ မကောင်းဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မကောင်းပါဘူး” ယွဲ့ရှောင်နိုက နဖူးကို ထိပြီး ပင်ပန်းသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အဖေ သမီး အဖေ့ကို ဘာမှမဝေဖန်ချင်တော့ဘူး။ အဖေက မုတ်ဆိတ်ဖြူထားပြီး ပညာရှိဆန်တဲ့ပုံစံကိုပဲ ထားချင်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ အဖေက အဲဒီလူကို အရမ်းကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ရိုက်နှက်လိုက်တယ်။ အဖေက ပညာရှိနဲ့ လုံးဝမတူဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွဲ့ဝူဝေ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကောင်းပြီလေ သူ ဘာပဲလုပ်လုပ် သူက မချောမောတဲ့အတွက် မှန်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားပြီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘ဒါမှမဟုတ်…’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွဲ့ဝူဝေ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘နှစ်ရာပေါင်းများစွာ ငါ့အနားမှာ ရှိနေခဲ့တဲ့ မုတ်ဆိတ်ရှည်ကြီးကို ငါ ရိတ်ပစ်လိုက်ရမလား ထားလိုက်တော့ ဒါပြီးရင် ငါ အဲဒီအကြံကို ပြန်စဉ်းစားလိုက်မယ်’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဲဒီထဲမှာ ရှိနေတာက မင်းရဲ့ ပစ်မှတ်မဟုတ်ရင်တောင် အဲဒါက အရမ်းစွမ်းအားကြီးတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ” ယွဲ့ဝူဝေက ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါက ပန်းတိုင်ပဲ ကျွန်တော် ခံစားလို့ရတယ်” ကျန်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါက ပိုတောင်ကောင်းသေးတယ်” ယွဲ့ဝူဝေက ခဏတာ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် အသံပို့လွှတ်ခြင်းနည်းစနစ်ကို အသုံးပြုပြီး ကျန်းဟန်ကို ပြောလိုက်၏။ “ဒါကို စောစော အဆုံးသတ်ပြီး ကမ္ဘာမြေကို ပြန်ကြရအောင်။ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ငါ မကောင်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ရနေတယ်။ အတိုချုံးပြောရရင် ဒီတစ်ခါ ငါတို့ သတိထားသင့်တယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကောင်းပြီ” ကျန်းဟန်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့ ဆက်လက်ရွေ့လျားသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆုံးတွင် တောင်ထိပ်ငယ်လေးတစ်ခုပေါ်၌ အဝေးမှ ကမ်းရိုးတန်းကို သူတို့ မြင်လိုက်ရ၏။ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ အဝေးမှ ပင်လယ်ပြင်များက မြည်တမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့ရှေ့ရှိ ဧရိယာမှာ ရေခဲများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူတို့က မိုးပျံမြို့တော်ဟု ဆိုသောအရာကို မမြင်ရပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါတောင် ဒီမှာ မပျံသန်းနိုင်ဘူး” ယွဲ့ဝူဝေက ပြောလိုက်သည်။ “ဒီနေရာရဲ့ အဆင့်က အရမ်းမြင့်လွန်းတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စိုးရိမ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာ၏။ သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ အဲဒါက ရှေ့ဖြစ်ဟောပညာရဲ့ တုံ့ပြန်မှုပဲ ကြီးလေးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မှာလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွဲ့ဝူဝေ၏ မျက်နှာအမူအရာက တည်ငြိမ်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ဂရုမစိုက်ဟန် ရှိနေသည်။ သူက အရာအားလုံးကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြပ်နေသဖြင့် သူ၏ နှလုံးသားက အနည်းငယ် လေးလံနေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်တဲ့သူတွေက မခံစားရချေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဖေ” ချန်းချွမ်က ရှေ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်၏။ “လူတွေ အများကြီးပဲ ဧရာမလူဝံတွေနဲ့ ခွေးဖြူတွေကို သား မြင်ရတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဧရာမလူဝံဘုရင်နဲ့ ခွေးဖြူဘုရင်တို့လည်း အဲဒီမှာ ရှိတယ်” အခြားသူများက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြောလိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“လူသား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိတယ် သူတို့အားလုံးက ခုနစ်ပါးကန္တာရနယ်မြေမှာ တော်တော်လေး စွမ်းအားကြီးကြတယ်။ နတ်ဆိုးတွေ ပိုများပြီး ဆန်းကြယ်သားရဲတွေက အရေအတွက် အများဆုံးပဲ။ ဒါပေမဲ့ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်က အသန်မာဆုံးပဲ။ အဲဒီလူလေးယောက်က သူတို့ ခေါ်ထားတဲ့ နတ်ဆိုးအရှင်သခင်တွေ ဖြစ်နိုင်တယ်” ယွဲ့ဝူဝေက ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါတို့ ရှေ့ဆက်သွားရင် သူတို့ ငါတို့ကို မြင်လိမ့်မယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဖေ အဖေက အမေနဲ့ သမီးကို သေချာစောင့်ကြည့်ထားရမယ်နော်” မုန့်မုန့်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စိတ်မပူပါနဲ့ အဖေ ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်” ကျန်းဟန်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်၏။ “ခဏနေ အဖေ အလုပ်ရှုပ်သွားရင် အကြီးအကဲယွဲ့နဲ့ဆို သမီးတို့ ဘေးကင်းမှာပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူက ချီးကျူးလိုက်သည်။ “သူသာ လှုပ်ရှားလိုက်ရင် ရှေ့ကလူတွေက သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုအနည်းငယ်ကိုတောင် ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွဲ့ဝူဝေက မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး နောက်ပြောင်ရန် စိတ်မပါပေ။ သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “ရေခဲပြင်ပေါ်ကို သွားကြစို့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီမှာ ဘာမှမမြင်ရ။ ထို့ကြောင့် သူတို့ ထပ်မံရှေ့ဆက်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟင်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဲဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နဂါးတာအိုအရှင်၊ ထျန်းရှင်းကျိနှင့် ကြေးဝါအင်မော်တယ်တို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩသော အမူအရာများ ရှိနေကြ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ခုနစ်ပါးကန္တာရနယ်မြေက စွမ်းအားကြီးတဲ့ လူသားတွေအားလုံး ဒီမှာ ရှိနေကြတယ် ပြီးတော့ တခြားသူတွေက လာဖို့ အင်အားမရှိကြဘူး။ အပြင်မှာ ကာကွယ်ရေးလိုင်း သုံးခု ရှိတယ်။ ဒီလူတွေက ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာကြတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူတို့က မျိုးနွယ်စုသုံးခုစလုံးနဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိနေတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝှစ်။ ဝှစ်။ ဝှစ်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တခြားသူတွေလည်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြတယ်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ထုန်ဟိုင် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ” နတ်ဆိုးအရှင်သခင်တစ်ပါးက မပျော်မရွှင် ပြောလိုက်၏။ “သူ အဲဒီကို မသွားဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူက သူတို့ကို ပေးသွားခိုင်းလိုက်တာလား သူတို့ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ လုံလောက်အောင် သူ မပါးနပ်ဘူးလား” အခြား နတ်ဆိုးအရှင်သခင်တစ်ပါးက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ထားလိုက်ပါ ခဏနေရင် ငါ ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားလိုက်မယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သုံးမီတာမြင့်သော ကျောက်တုံးနတ်ဆိုးဘုရင်က နတ်ဆိုးအရှင်သခင် ရှစ်ပါးထဲမှ တစ်ပါးဖြစ်သည်။ သူက ခွန်အားဖြင့် တတိယအဆင့်ရှိပြီး ရှစ်ပါးထဲမှ အရေးကြီးဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူက ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါကိုမြင်တော့ ထျန်းရှင်းကျိက ပြောလိုက်တယ်။ “ကျောက်တုံးနတ်ဆိုးဘုရင် သူတို့ ဒီကိုရောက်လာမှတော့ စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်တယ်လို့ သတ်မှတ်လို့မရဘူး ပြဿနာရှာစရာ မလိုပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်တယ် သူတို့က ကာကွယ်ရေးလိုင်းသုံးခုကို ကျော်ဖြတ်လာမှတော့ သူတို့က စွမ်းအားကြီးပြီး ခွန်အားကြီးတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ” ကြေးဝါအင်မော်တယ်က ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူတို့ စွမ်းအားကြီးလား မကြီးလားဆိုတာက ငါ့အပေါ်မှာ မူတည်တယ်” ကျောက်တုံးနတ်ဆိုးဘုရင်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက သူတို့ကို လုံးဝ လေးစားမှု မပြပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟားဟားဟား” ဧရာမလူဝံဘုရင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး အသံကြမ်းဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ကျန်းဟန်ယန် ကျောက်တုံးနတ်ဆိုးဘုရင်က မင်းဆီ လာနေပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘယ်သူလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါ နတ်ဆိုးဘုရင်လို့ ခေါ်တဲ့ ကျန်းဟန်ယန်လား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကြေးဝါအင်မော်တယ်၏ မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘သူက အခုမှ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ လူသား မဟုတ်ဘူးလား’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘သူက နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး တခြားကမ္ဘာက လာတာ။ သူက ပင်လယ်မျက်လုံးထဲက ဓားကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဆွဲထုတ်ပြီး ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ လက္ခဏာတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့သူပဲ’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘ကျန်းဟန်ယန်က ဘယ်သူလဲ’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းဟန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ ဦးဆောင်သူနှစ်ဦးမှာ ယွဲ့ဝူဝေနှင့် ကျန်းဟန်တို့ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ခွဲခြားဖို့ လွယ်ကူပါသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူ့ကို သွားဖမ်း”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူ့ကို ဖမ်း”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဆန်းကြယ်သားရဲဘုရင် အများအပြားက ပျော်စရာကို ကြည့်ရတာ နှစ်သက်ကြ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျောက်တုံးနတ်ဆိုးဘုရင်က မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်လာသည်။ “မင်းတို့က ကာကွယ်ရေးလိုင်းတွေကို ဖြတ်ကျော်လာတဲ့အတွက် တကယ်ပဲ စွမ်းအားကြီးပါတယ် ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ဒီမှာ ရပ်ချင်ရင် ငါ့ကို အနိုင်ယူရမယ် မဟုတ်ရင် သေရမယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟွန့်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွဲ့ဝူဝေက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခု လက်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် လုပ်လိုက်မယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက ယွဲ့ဝူဝေကို တပ်စောင့်တာဝန်ယူခိုင်းပြီး တိုက်ခိုက်မှု လျှော့ချရန် စီစဉ်ထား၏။ ယွဲ့ဝူဝေ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရလဒ်အနေဖြင့် ကျန်းဟန်က ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူ ရူးနေတာလား” ဧရာမလူဝံဘုရင် လန့်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘အထွတ်အထိပ်ကျွမ်းကျင်သူအစား သူက ဘာလို့ လှုပ်ရှားရတာလဲ’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘ကျန်းဟန်ယန်က နာမည်ကြီးပေမဲ့ သူ့ခွန်အားက ကျောက်တုံးနတ်ဆိုးဘုရင်လောက် သေချာပေါက် မကောင်းဘူး’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘သူက သေလမ်းရှာနေတာ မဟုတ်ဘူးလား’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူက ရန်သူကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ အဆုံးသတ်လိုက်မယ်ဆိုတာ သံသယဖြစ်စရာ မလိုပါဘူး” နတ်ဆိုးအရှင်သခင်တစ်ပါးက သူ၏အကဲဖြတ်ချက်ကို ပေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နဂါးတာအိုအရှင်က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ကျန်းဟန်ယန် မင်းက ဒီနေရာ ဒါမှမဟုတ် ခုနစ်ပါးကန္တာရနယ်မြေကို မသိဘဲ မင်းအဖွဲ့ကို ဒီကို ခေါ်လာခဲ့တာ။ မင်းက အရမ်းမာနကြီးတယ်။ ဒီနေ့ မင်း သေသွားရင် မင်းအဖွဲ့က ကျန်တဲ့သူတွေလည်း သေလိမ့်မယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ့စကားအရ သူက ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသာထင်ရှားလှ၏။ သို့သော် သူက လူသားမျိုးနွယ်၏ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှုအကြောင်း ဘာမှမပြောခဲ့သဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ ကျန်းဟန် သူ့ကို ရွံရှာခြင်းမှ တားဆီးပေးနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်း အခု ထွက်သွားရင် မင်း ဒီကို တစ်ခါမှ မလာဖူးသလို ငါတို့ ဟန်ဆောင်ပေးလို့ ရတယ်” ထျန်းရှင်းကျိက ပြောလိုက်၏။ “မင်းက ငယ်ပါသေးတယ် ကျောက်တုံးနတ်ဆိုးဘုရင် မင်း ကြည့်…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အပိုစကားတွေ တော်လိုက်” ကျောက်တုံးနတ်ဆိုးဘုရင်က အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “မင်း ဆက်ပြောနေရင် ငါ နောက်ထပ် လူနည်းနည်း ထပ်သတ်လိုက်မယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထျန်းရှင်းကျိ၏ မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားပြီး ကျန်းဟန်ကို ကြည့်လိုက်၏။ ကျန်းဟန် ထွက်သွားလျှင် သူက ထိုလူများကို ဘေးကင်းစေရန် အကောင်းဆုံး ကူညီပေးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာလို့ ဒုက္ခခံနေမှာလဲ” ကျန်းဟန် ရှေ့ဆက်တိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ထျန်းရှင်းကျိက မျက်လုံးမှိတ်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သေလိုက်တော့ ကောင်လေး” ရက်စက်သော အပြုံးဖြင့် ကျောက်တုံးနတ်ဆိုးဘုရင် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ အလွန်မြန်၏။ သူက လက်သီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံသာဖြစ်ပြီး လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ခန္ဓာကိုယ် ရှိ၏။ သူ၏ထံမှ လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သာမန် ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို ချေမှုန်းပစ်နိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ သာမန်ပုံရသော လက်သီးက ကျန်းဟန်နှင့် ပို၍ပို၍ နီးကပ်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နတ်ဆိုးအရှင်သခင်များနှင့် နတ်ဆိုးဘုရင်များစွာတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။ လူသားများက ခေါင်းခါလိုက်ကြ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဲဒီလူက သူ့ဘာသာသူ သေလမ်းရှာနေတာပဲ သူ တောင်းဆိုတာ သူရသွားတာ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဆန်းကြယ်သားရဲများက ပွဲကြည့်ပရိသတ်များအဖြစ် ကြည့်ရှုနေကြသည်။ ကျန်းဟန်၏ နောက်လိုက်များမှလွဲ၍ လူတိုင်းနီးပါးက ကျန်းဟန် ရှုံးနိမ့်မည်ဟု ထင်ကြ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းဟန် တက်သွားကတည်းက သူ့တွင် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိကြောင်း သူတို့ ယုံကြည်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဒါက တကယ်ကို ဖြစ်ခဲ့တာပါ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျောက်တုံးနတ်ဆိုးဘုရင်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် မည်းမှောင်သွားပြီး အခြားသူများက သူ၏အပြုံးကို ထူးဆန်းသည်ဟုသာ ထင်မြင်လိုက်ကြ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မင်းခန္ဓာကိုယ်က ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးလို အရမ်းမာကျောပြီး သန်မာတယ် ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကိုတောင် မတားနိုင်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟင်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျောက်တုံးနတ်ဆိုးဘုရင်၏ မျက်လုံးများက ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ့လက်သီးက မြင့်မားသော အရှိန်ဖြင့် ကျရောက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်က လက်မောင်းကို မြှောက်ပြီး လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဂလုန်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တိုက်မိသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကျောက်တုံးနတ်ဆိုးဘုရင်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ မှင်တက်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၉၁) ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save