Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၉၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">မဟာနတ်ဆိုးခန္ဓာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မင်း သေချာလား" ထျန်းရှင်းကျိက မသေမချာ မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်ယန်က ကိုင်တွယ်ရလွယ်ကူသူတစ်ဦး မဟုတ်ပုံရသည်။ သူက လူများကို စိတ်ဆန္ဒရှိသည့်အတိုင်း သတ်ဖြတ်လေ့ရှိ၏။ အထူးသဖြင့် နတ်ဆိုးဂူတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော နောက်ဆုံးအဖြစ်အပျက်တွင် လူ ၁,၀၀၀ သာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်စေပြီး လူသားများကိုပင် သူ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ လူများစွာသည် သူ့အတွက် လမ်းဘေးရှိ ပေါင်းပင်များနှင့် မထူးခြားကြောင်း ထင်ရှားလှ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ငါ မသေချာဘူး ဒါပေမဲ့ သူက တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ အပေါ်တက်ခွင့်မပေးရင် လူထုဒေါသ ထွက်လာလိမ့်မယ်" နဂါးတာအိုအရှင်က ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့တစ်ယောက်ချင်းစီက သူ့ရဲ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ်နိုင်ပေမဲ့ ငါတို့ အတူတူ အလုပ်လုပ်ရင်တော့ မသေချာဘူး။ နတ်ဆိုးနတ်ဘုရား မပေါ်လာတာ အရမ်းကြာနေပြီ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဟူး"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နဂါးတာအိုအရှင်၏ စကားများက ထျန်းရှင်းကျိကို သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချစေခဲ့၏။ သူ တစ်နည်းနည်းဖြင့် ပင်ပန်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တကယ်တော့ သူမြင်နေရတဲ့ သေးငယ်တဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေကြောင့် ဆွဲဆောင်မခံရဖို့ နဂါးတာအိုအရှင်ကို သူ သတိပေးချင်နေခဲ့တာပင်။ `ကျန်းဟန်ယန် ဒေါသထွက်လာရင် မင်းကိုလည်း သူ့လက်ချောင်းနဲ့ သတ်ပစ်လိမ့်မယ် အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်း ငိုဖို့ အခွင့်အရေးတောင် ရမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါ စိုးရိမ်တယ်`</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝှစ်။ ဝှစ်။ ဝှစ်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်က မုန့်မုန့်၊ ဇီယန်တို့နှင့်အတူ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်ဆုံး သူတို့အောက်တွင် နေရာတိုင်း၌ နတ်ဆိုးများ ရှိနေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဆန်းကြယ်သားရဲများနှင့် လူသားများစွာလည်း ရှိသည်။ မြင်ကွင်းက မကောင်းပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ဇီယန်က နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ထိုကဲ့သို့ပင် သူတို့သုံးဦးက ဖရိုဖရဲကမ္ဘာကြီးအတွင်း တိမ်တိုက်များကို ဖြတ်သန်းကာ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်နေကြ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆုံးတွင် နတ်ဆိုးအရှင်သခင် သုံးပါးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ သိလိုစိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ကျန်းဟန်၏ အဖွဲ့နောက်သို့ သတိထားပြီး စတင်လိုက်ပါလာခဲ့ကြ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့ လှေကားထစ်များကို နင်းလိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ အဲဒီကို သွားဖို့ နည်းလမ်းရှိပြီ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အပေါ်က နန်းတော်က ဘာလဲဆိုတာ ငါ မြင်ရပြီ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ကျန်းဟန်ယန်ကို သတိထားပြီး ဘေးကင်းတဲ့ အကွာအဝေးမှာ နေပါ။ သူက တိုက်ခိုက်မယ့် လက္ခဏာပြတာနဲ့ ငါတို့ အမြန်ဆုံး ပြန်ဆုတ်ကြမယ်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နတ်ဆိုးအရှင်သခင်များသာ ကျောက်တုံးနတ်ဆိုးဘုရင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို သိကြ၏။ ယခု ကျန်းဟန်ယန်က ကျောက်တုံးနတ်ဆိုးဘုရင်ထက် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းနေပြီဖြစ်ရာ သူတို့ ပိုသတိထားရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"သွားကြစို့"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နဂါးတာအိုအရှင်က ဦးဆောင်ပြီး ဒုတိယအဖွဲ့က လှေကားထစ်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကြေးဝါအင်မော်တယ် ခဏတာ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် လိုက်သွားခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထျန်းရှင်းကျိအတွက်မူ… သူက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ ညာဘက်လက်ဖြင့် မန္တန်လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။ သိသာထင်ရှားစွာ သူက တစ်စုံတစ်ခုကို ကံကြမ္မာတွက်ချက်နေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆုံးတွင် သူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လုပ်ဆောင်မှုတွေက နားမလည်နိုင်လောက်အောင်ပါပဲ။ ငါ ဒီကိစ္စမှာ မပါဝင်ချင်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထျန်းရှင်းကျိက သူရှိနေသော နေရာတွင်သာ ရပ်နေခဲ့ပြီး အပေါ်မတက်ခဲ့ပေ။ သို့သော် လူသားမျိုးနွယ်၏ အခြားအဆင့်မြင့်အကြီးအကဲ အများအပြားမှာ လူအုပ်နောက်သို့ မလိုက်ဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ နတ်ဆိုးများတွင် ပိုမိုတင်းကျပ်သော စည်းကမ်းများ ရှိ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နတ်ဆိုးအရှင်သခင် သုံးပါး တက်သွားသောအခါ နတ်ဆိုးများထဲမှ မည်သူမျှ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောကြပေ။ နတ်ဆိုးဘုရင်များက မတက်ရဲကြဘဲ သူတို့ရှိရာနေရာတွင်သာ နေခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဆန်းကြယ်သားရဲများအတွက်မူ သူတို့ထဲမှ အများအပြားက ရတနာများကို သိပ်မမှီခိုကြသဖြင့် ပြန်ဆုတ်ချင်နေကြ၏။ သူတို့ထဲမှ အနည်းငယ်သာ အခြေအနေကို လေ့လာရန် အပေါ်တက်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တိမ်တိုက်များဆီသို့ တက်သွားသော အဖွဲ့များကို သုံးဖွဲ့ ခွဲထား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပထမအဖွဲ့ကို ကျန်းဟန်က ဦးဆောင်ပြီး အနောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးနှင့် လှေကားထစ် အနည်းငယ် ကွာဝေးသည်။ ဒုတိယအဖွဲ့မှာ မီတာထောင်ပေါင်းများစွာ အကွာတွင်ရှိသော နတ်ဆိုးအရှင်သခင် သုံးပါးဖြစ်ပြီး တတိယအဖွဲ့မှာ လူသားအများအပြားနှင့် သူတို့နှင့် အလွန်နီးကပ်သော ဆန်းကြယ်သားရဲအချို့ ပါဝင်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤအချိန်တွင် ကျန်းဟန်က လေနှင့် လှိုင်းတံပိုးများကို စီးနင်းနေသော သင်္ဘောကြီးတစ်စင်းနှင့် တူ၏။ သူပြုလုပ်လိုက်သော ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် လှေကားထစ်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အဖေ" မုန့်မုန့်က တီးတိုးပြောလိုက်၏။ "သမီးတို့နောက်က အဲဒီ နတ်ဆိုးအရှင်သခင်တွေရဲ့ အနောက်မှာ လူတွေအများကြီး လိုက်လာနေတုန်းပဲ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ကိစ္စမရှိပါဘူး" ကျန်းဟန်က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "သူတို့က အပေါ်မှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်ရုံပါ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သူတို့လုပ်နိုင်သမျှ အကုန်ပဲ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့ မသိလိုက်သည်မှာ လူသားအဖွဲ့ထဲတွင် ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦး လမ်းလျှောက်လာသော်လည်း သူ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ဝှစ်ကနဲ အသံ မြည်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အနက်ရောင်လိုင်းတစ်ကြောင်းက သူ၏ဓားလက်ကိုင်မှ ရုတ်တရက် ပျံထွက်လာပြီး သူ့နဖူးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။ သူ၏သူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် သွေးလိုနီရဲသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက ရှေ့ကိုကြည့်ပြီး နတ်ဆိုးအပြုံးတစ်ခုဖြင့် အသံတိုးတိုး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။ "နောက်ဆုံးတော့ ဒါပဲ အဲဒါက ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဆိုးအလောင်းပဲ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက လူအုပ်ထဲတွင် ထူးဆန်းစွာ ပြုမူနေသော်လည်း မည်သူမျှ သတိမထားမိကြပေ။ နဂါးတာအိုအရှင်နှင့် အခြားသူများကို ထားလိုက်ဦး၊ ကျန်းဟန်နှင့် ယွဲ့ဝူဝေပင် သတိမထားမိကြပေ။ ဤထူးဆန်းပြီး နားမလည်နိုင်သော စွမ်းရည်က အလွန်စွမ်းအားကြီး၏။ သူ့အထောက်အထားကလည်း ထင်ရှားနေပုံရသည်။ ၎င်းမှာ ထိုဆန်းကြယ်သော ဖြစ်တည်မှု၊ နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန့်မုန့်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားပြီး ကြည့်လိုက်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်၏။ "အဖေ သမီးကို တိတ်တိတ်လေး ပြောပြ။ အခု အဖေ ဘယ်လောက် သန်မာနေပြီလဲ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"သမီးက သူခိုးတစ်ယောက်လို ပြုမူနေတာပဲ" ဇီယန်က ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန့်မုန့်က တခစ်ခစ်ရယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "တခြားသူတွေ ကြားသွားရင် အဲဒါ ပေါက်သိသွားမှာပေါ့။ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အဖြေက ရှင်းနေတာပဲ" ဇီယန်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်၏။ "နတ်ဆိုးအရှင်သခင်တွေက ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့် ဒါမှမဟုတ် မဟာပြည့်စုံခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်မှာ ရှိကြတယ်။ ကျောက်တုံးနတ်ဆိုးဘုရင်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်အရဆိုရင် သူက မဟာပြည့်စုံခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်မှာ ရှိနေသင့်တယ်။ သမီးအဖေက အဲဒီကောင်ကို လက်ချောင်းတစ်ချောင်းတည်းနဲ့ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တာဆိုတော့ သူက သေချာပေါက် မဟာပြည့်စုံခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့် ဒါမှမဟုတ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်မှာ ရှိနေတယ်လို့ သတ်မှတ်ခံရလိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အဲဒီလိုလား။ ကောင်းပြီ" မုန့်မုန့်က နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ အဖေ အဖေက အဆင့်တွေ အများကြီးကို ဘယ်လို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တာလဲ" မုန့်မုန့် ရုတ်တရက် မှင်တက်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အဖေ အရင်တစ်ခေါက်က ပြောခဲ့သလိုပဲ အဖေက ဒီကမ္ဘာထဲက ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ကျွမ်းကျင်နိုင်ပြီး အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်အောက်က ကျင့်ကြံသူတွေ အားလုံးကို အနိုင်ယူနိုင်တာ မှန်ပေမဲ့ အဖေ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်က အဲဒီလောက် မတိုးတက်သေးပါဘူး" ကျန်းဟန်က ညင်သာစွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အဲဒါက တော်တော်လေး အံ့ဩဖို့ကောင်းနေတုန်းပါပဲ" မုန့်မုန့်က ပြောလိုက်၏။ "အဖေက အစွမ်းအထက်ဆုံးပဲ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ လေသံက သူမ ငယ်ငယ်တုန်းကအတိုင်းပင် ဖြစ်၏။ ၎င်းက ကျန်းဟန်ကို ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောသွားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အပေါ်တက်ပြီး သွားကြည့်ရအောင်" ကျန်းဟန်က အထက်ရှိ မိုးပျံမြို့တော်ကို အနည်းငယ် မော့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့ ရပ်နေသော နေရာမှကြည့်လျှင် မြို့နှင့် သူတို့၏ အကွာအဝေးမှာ မြေပြင်မှ အကွာအဝေးနှင့် တူညီနေပုံရသည်။ ဒီအရှိန်နဲ့သွားရင် သူတို့ ဘယ်လောက်ဝေးဝေး သွားဖို့ လိုမလဲဆိုတာ မသိကြဘူး။ သူတို့ နှေးကွေးစွာ သွားနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အာကာသကိုယ်တိုင်က အဆက်မပြတ် ကျယ်ပြန့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့မှာ အဖြေမရှိရင် သူတို့ အဲဒီကို ဘယ်တော့မှ ရောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သို့သော် ကျန်းဟန်က ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်၏ မျက်လုံးများက အနက်ရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေ၏။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ လှေကားထစ်များမှာ အနက်ရောင်စွမ်းအင်အစင်းကြောင်းများဖြင့် ရုတ်တရက် ရစ်ပတ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့ အပေါ်သို့ တက်လိုက်သောအခါ သူတို့ မိုးပျံမြို့တော်နှင့် ပိုမိုနီးကပ်သွားကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ သူတို့ ဆက်တက်သွားပြီး ၁၈ ထစ်မြောက် လှေကားထစ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ ဧရာမမြို့တော်ကြီး၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။ ၎င်းက ဧရာမနန်းတော်ကြီးတစ်ခုနှင့် ပိုတူကောင်း တူနိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"နတ်ဆိုးနန်းတော်" မုန့်မုန့် မှင်တက်သွား၏။ "ဘာလို့ တရုတ်စာလုံးနဲ့ ရေးထားတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မဟုတ်ဘူး ဒါက တရုတ်စာလုံးသက်သက် မဟုတ်ဘူး မျိုးနွယ်စုအားလုံး ဖတ်နိုင်တဲ့ စာလုံးမျိုးပဲ။ အဲဒါကို ပုံနှိပ်ထားတဲ့ နတ်တန်ခိုးစွမ်းအား တစ်မျိုးလို့လည်း ခေါ်နိုင်တယ်" ကျန်းဟန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အံ့ဩစရာပဲ" ဇီယန်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒီခန်းမက အရမ်းကြီးတယ်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒီနေရာက မြင်ကွင်းက အကန့်အသတ် မရှိဘူး။ ကျွန်မတို့ ဒီကို တက်လာတုန်းက တိမ်တွေ မရှိတာ ရှင်းနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခု အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ တိမ်တွေကိုပဲ မြင်ရတယ်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"သမီးတို့ အစားထိုးအာကာသထဲမှာ ရောက်နေတာလား ဒါမှမဟုတ် ကမ္ဘာငယ်လေးလား"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ရှုခင်းက လှပလိုက်တာ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့ရှေ့တွင် မိုးထိအောင်မြင့်မားသော နန်းတော်တစ်ခုနှင့် ကြီးမားသော ရင်ပြင်တစ်ခု ရှိ၏။ ဤမျှကြီးမားသော နန်းတော်ကြီးကို မည်သူ့အတွက် တည်ဆောက်ထားသည်ကို သူတို့ မသိကြပေ။ အကြောင်းမှာ သူတို့ ထိုနေရာသို့ ရောက်သည်နှင့် ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ သေးငယ်သည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"သူတို့ တက်လာချင်နေကြတယ်" ယွဲ့ဝူဝေက သူ၏နောက်ကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဟမ့်" ကျန်းဟန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝှစ်။ ဝှစ်။ ဝှစ်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လှေကားထစ်များ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အား..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အနီးဆုံး နတ်ဆိုးအရှင်သခင်က ပထမဆုံး ထိခိုက်မှု ဖြစ်သည်။ သူ မပျံသန်းနိုင်ဘဲ ကြီးမားသော ဖိအားကိုပင် ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ သွေးအန်ပြီး မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြုတ်ကျသွားသည်။ အခြား နတ်ဆိုးအရှင်သခင်နှစ်ပါးက သွေးမအန်သော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူရော်နေကြ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အို မဖြစ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အခု ပြေးတော့"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သတိကြီးသော နဂါးတာအိုအရှင်က ချက်ချင်း လှုပ်ရှားပြီး အောက်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးသွားသည်။ သို့သော် လှေကားထစ်များက အလွန်လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့ တုံ့ပြန်ရန် အချိန် လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝှစ်။ ဝှစ်။ ဝှစ်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြုတ်ကျသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">`အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ပြပွဲကို ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ လူပြက်တွေ`</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့က မြေကြီးပေါ်မှာနေပြီး ကောင်းကင်ကို ခြေမချဘဲ သူတို့နေရာသူတို့ သိသင့်တယ်။ သို့သော် ကျန်းဟန်က သူ၏အဖွဲ့နောက်လိုက်လာသူများကို နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ကောင်းကင်ယံရှိ လူသားတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ် ရုတ်တရက် အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အနက်ရောင်လက်နက် အစအနများက သုံးမီတာမြင့်သော အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားသည်။ သူက ရုန်းကန်နေပြီး သူ၏ပုံရိပ်က ယိမ်းယိုင်နေ၏။ ရုတ်တရက် သူက ပိုမြင့်သော အဆင့်သို့ တက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်မီတာ၊ နှစ်မီတာ၊ ငါးမီတာ၊ ဆယ်မီတာ...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တိုးတက်မှုက နှေးကွေးသော်လည်း သူက စက္ကန့်တိုင်း မြင့်တက်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">`ဒီကမ္ဘာကြီးက နတ်ဆိုးနတ်ဘုရား ပိုင်တာ ငါ နတ်ဆိုးအလောင်းတချို့ကို ဝါးမျိုလိုက်တာနဲ့ အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်ကို အမှန်တကယ် ရောက်ရှိနိုင်လိမ့်မယ်။ ငါ အဲဒါကို မအောင်မြင်ခင် ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာဖို့တောင် မဖြစ်နိုင်ဘူး`</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အနက်ရောင်အရိပ်က ဆက်လက်ကူးခတ်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပို၍ပို၍ သေးငယ်လာကာ ငါးကဲ့သို့ ပုံသဏ္ဌာန်လေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အပေါ်သို့ ကူးခတ်သွား၏။ ဤအချိန်တွင် ကျန်းဟန်နှင့် အခြားသူများက ကြီးမားသော ရင်ပြင်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ငါတို့ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ပြီ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နှစ်နာရီကြာပြီးနောက် သူတို့ ခန်းမရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ၄၅ ဒီဂရီထောင့်ရှိသော လှေကားထစ်များကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"လှေကားထစ် ၉၉၉ ထစ် ရှိတယ်" ယွဲ့ဝူဝေက ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလမ်းအတိုင်း သွားကြစို့"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အရေအတွက်က ၉၉၉ ဆိုတာ သေချာရဲ့လား" ကျန်းဟန် ပြုံးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဟင်" ယွဲ့ဝူဝေ မှင်တက်သွားပြီး သေချာကြည့်လိုက်သည်။ "၉၉၉ ပါ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အကြီးအကဲယွဲ့ လှေကားထစ် ၉၉ ထစ် ရှိပုံရတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်" ကျန်းကွမ်းယိုက တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ငါ သဘောတူတယ်" ကိုင်ရှင်းခုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်တယ် တစ်ရာလောက် ရှိမယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်" ကျောက်ဖုန်းက ထောက်ခံလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အခြားသူအများအပြားလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ လှေကားထစ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ သမီး ထင်တယ်" မုန့်မုန့်က ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်နှထစ် မြင်လဲ" ကျန်းဟန်က ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အများကြီးပဲ သမီး အကုန်လုံးကို ရေတွက်လို့ မရဘူး ၁၀,၀၀၀ နီးပါး ရှိပုံရတယ်" မုန့်မုန့်က မသေချာမရေရာ ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မင်းကရော မင်း ဘယ်နှထစ် မြင်လဲ" ယွဲ့ဝူဝေက ကျန်းဟန်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ လူတိုင်း ကျန်းဟန်ကို စိုက်ကြည့်နေကြ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။ "၉,၉၉၉"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မင်းက ဘာလို့ အများကြီး မြင်နေရတာလဲ" ယွဲ့ဝူဝေ မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန် လေးနက်နေပုံရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဘာလို့လဲ" ယွဲ့ဝူဝေက ထပ်မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်က အသက်ရှည်ရှည် ရှူလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ရုပ်ရည်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဘာ" ယွဲ့ဝူဝေ၏ သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွား၏။ သူ ကျန်းဟန်ကို ထရိုက်ချင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အမ်… ဟားဟားဟား..." မုန့်မုန့် ချက်ချင်း ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်သူများ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အမေက လုံလောက်အောင် မလှဘူးလို့ သား ပြောချင်တာလား" ရုန်ကျားလီ ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်၏ အပြုံး အေးခဲသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">`သောက်ကျိုးနည်း သမီးကို စိတ်ကျေနပ်စေဖို့အတွက် ငါ လူအများကြီးကို စော်ကားမိသွားပြီ`</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အဟမ်း သွားကြစို့ အပေါ်တက်ကြရအောင်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်က ခေါင်းစဉ်ပြောင်းလိုက်ပြီး ဦးဆောင်၍ တက်သွား၏။ သေချာသည်မှာ သူ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် လူတိုင်း လှေကားထစ် ၉,၉၉၉ ထစ်ကို ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါက ခရီးရှည်ကြီးပင်။ သူ့မိသားစု ရှိနေသဖြင့် မည်သည့်နတ်ဆိုး၊ မိစ္ဆာများနှင့် ကြုံတွေ့ရပါစေ သူ မကြောက်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခရီးစဉ်အတွင်း ဘဝတွင် အရေးအကြီးဆုံးအရာကို ကျန်းဟန် တွေ့ရှိခဲ့ပုံရ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဟားဟားဟား" လှေကားထစ်များ တက်ပြီးနောက် ကျန်းဟန် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူတို့ ရှေ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤအရာကို မျှော်လင့်ထားသော ကျန်းဟန်မှလွဲ၍ ယွဲ့ဝူဝေအပါအဝင် အခြားသူအားလုံး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြပြီး မှင်တက်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဘာ…. ဘာ… ဒါ ဘာကြီးလဲ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ငါ ဆက်မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူး ငါ တကယ် အရှုံးပေးချင်နေပြီ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ငါ့ကို ထူပေးပါဦး"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဘုရားရေ ငါ ဘာမြင်နေရတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်း၏ အကြည့်အောက်တွင် သူတို့ရှေ့ရှိ ခန်းမဆောင်၌ ရိုးရှင်းသော တည်ဆောက်ပုံ အနည်းငယ် ရှိ၏။ သို့သော် ဧရာမပလ္လင်ကြီးက တောက်ပနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကီလိုမီတာ ၃၀ ကျော် မြင့်သော ပလ္လင်ပေါ်တွင် မျက်လုံးနီနီနှင့် ခေါင်းပေါ်၌ ဦးချိုနှစ်ချောင်းပါသော သံချပ်ကာဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေ၏။ ၎င်းက နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၊ မကြုံစဖူး မဟာနတ်ဆိုးတစ်ကောင်ပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၉၃) ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save