Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၉၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ခွဲခွာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်သူ ပျောက်သွားတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်း အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။ သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း မည်သူမှ ပျောက်မသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆုံးတော့။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"လန်ယွဲ့ ဘယ်မှာလဲ" ကျောက်ဖုန်း၏ အသံ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။ "သူမ ခုနက ငါတို့နောက်မှာ ရပ်နေတာ အခု သူမ ပျောက်သွားပြီလား။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်သူလဲ လန်ယွဲ့ ပျောက်သွားတာလား"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"သူမ ဘယ်မှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်း အံ့ဩပြီး ရှုပ်ထွေးနေစဉ် အထိတ်တလန့်ဖြစ်နေသော အသံတုန်တုန်လေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"သူမ... သူမ သူမ ခုနက ဒီမှာရှိနေတာ ပြီးတော့ သူမ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတယ်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှီး။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်း အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။ ယွဲ့ဝူဝေ၏ မျက်နှာ မှောင်မိုက်သွား၏။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူလည်း လန်ယွဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားတာကို မခံစားမိလို့ပင်။ သူမက သတိထားမိဖို့ ခက်ခဲတဲ့သူ ဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒါက ပျောက်ကွယ်သွားတာနဲ့တော့ မတူဘူးလေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ငါ့အနားကို အခု လာခဲ့ကြ" ယွဲ့ဝူဝေ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝှစ်။ ဝှစ်။ ဝှစ်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြပြီး ယွဲ့ဝူဝေဘေးတွင် လျင်မြန်စွာ ရပ်လိုက်ကြ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တာဟေးနှင့် ရှောင်ဟေးတို့ အပါအဝင် သူတို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝှစ်။ ဝှစ်။ ဝှစ်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွဲ့ဝူဝေက လက်ကို မြှောက်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် စွမ်းအင်ဒိုင်း ထောင်ပေါင်းများစွာက လူအုပ်ကြီးကို ဝန်းရံသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ မျက်လုံးများက အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေပြီး အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်ရှိ သူ၏ စွမ်းအားကို ပြသလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"လန်ယွဲ့က ဘယ်လို ပျောက်သွားတာလဲ" ဇီယန်က အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"သူမ ပျောက်သွားတာပါ ကျွန်မ မြင်လိုက်တယ်။ သူမ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်စက္ကန့်က ဒီမှာ ရပ်နေသေးတယ် ပြီးတော့ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ ရုတ်တရက် ပျောက်သွားတယ်။ ကျွန်မ အမြင်မှားတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ သူမကို တခြားဘယ်နေရာမှာမှ မတွေ့ဘူး"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဘာ..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"သူမက ဘာလို့ ပျောက်သွားရတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်း၏ သံသယများကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ယွဲ့ဝူဝေက သက်ပြင်းရှည်ကြီးချပြီး ပြောလိုက်၏။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်လာလို့ပဲ။ အရာတွေက ကွဲပြားသွားတော့မယ်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဘာလို့လဲ" လူတိုင်း ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ကျန်းဟန်က ဒီအကြောင်း ငါ့ကို ပြောပြခဲ့တယ်" ယွဲ့ဝူဝေက ပြောလိုက်၏။ "သဲပြာလေနယ်မြေ အလယ်မှာရှိတဲ့ ပိုးမွှားမျိုးနွယ်စုရဲ့ ပင်မအသိုက်က တိုက်ကြီးကို ဝါးမျိုနေပြီး အဆင့်သုံးဆင့် တက်သွားပြီ။ အဲဒါက အကြောင်းတရားနဲ့ အကျိုးဆက်အားဖြင့် တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်။ ငါတို့က ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးသားရဲတွေ အများကြီး စားထားတော့ ငါတို့လည်း အကြောင်းတရားနဲ့ အကျိုးဆက်မှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်။ ချိုတစ်ချောင်း မြင်းဖြူနဲ့ သူ့ရဲ့ အဖော်တွေလိုပဲ ငါတို့လည်း အနည်းနဲ့အများ ထိခိုက်မှုရှိပြီး အာကာသရဲ့ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံရလိမ့်မယ်။ ငါတို့ကို ကျပန်း တခြားနေရာတွေကို ပို့ဆောင်ခံရလိမ့်မယ်လို့ ကျန်းဟန်က ငါ့ကို ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒါက ကျယ်ပြောတဲ့ ကောင်းကင်ကြယ်တာရာနယ်မြေ၊ ငွေနဂါးဂလက်ဆီ ဒါမှမဟုတ် အဝေးက တခြားနေရာတွေတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွဲ့ဝူဝေက စကားတစ်ခွန်းချင်းစီ ပြောလိုက်၏။ "မင်းတို့ ဘာပဲကြုံရကြုံရ၊ ဘယ်ကိုပဲရောက်ရောက် ကျန်းဟန် သင်ပေးခဲ့တဲ့ အသိပညာနဲ့ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းတွေက မင်းတို့ သုံးဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ပါ။ ဒုတိယအနေနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားပါ။ တတိယအနေနဲ့ ငါတို့ မင်းတို့ကို ရှာတွေ့ပြီး ပြန်ခေါ်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်ပါ။ မှတ်ထားပါ မဆင်မခြင် မလုပ်ပါနဲ့"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွဲ့ဝူဝေက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်၏။ "တကယ်တော့ ငါ မင်းတို့ကို အပြင်ထွက်ပြီး ကမ္ဘာကြီးကို စောစောစီးစီး လေ့လာဖို့ အကြံပြုခဲ့တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့က ကျန်းဟန်နဲ့ အတူနေနေသရွေ့ သက်သောင့်သက်သာရှိတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခု ငါတို့ ဘယ်ကိုရောက်မယ်ဆိုတာ မသိရတဲ့အတွက် ဒီလိုအဖြစ်အပျက်မျိုးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ အရမ်းစိုးရိမ်နေတယ်။ မင်းတို့မှာ ကိုယ်ပိုင်ဘဝလမ်းစဉ် ရှိကြတယ်ဆိုတော့ ဒီမတော်တဆမှုကို အတွေ့အကြုံတစ်ခုအနေနဲ့ ယူရလိမ့်မယ်။ မှတ်ထားပါ ငါတို့အိမ်က ကမ္ဘာမြေပေါ်က လဆန်းတောင်မှာပါ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါက ယွဲ့ဝူဝေ ဒီလောက်စကားတွေ အများကြီး ပြောဖူးတာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။ ဒါပေမဲ့ သူပြောခဲ့တာတွေက တော်တော်လေး စိတ်ထိခိုက်စရာကောင်းသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့ ဘာမှမပြောကြပေ။ လေထုက အတော်လေး စိတ်ဓာတ်ကျစရာကောင်းပြီး ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းနေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အရင်က သူတို့ခံစားခဲ့ရသော လေပြေလေးပင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ခန်းမတစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်သွားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်းနည်းမှုက လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့လာ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဟူး" ချန်းချန်ချင် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟားဟားဟားဟား"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ ရယ်မောနေစဉ် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားပြီး အလွန်အမင်း အသက်ရှူကျပ်နေသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူက ရတနာမျိုးစုံကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူပြီး ကျိုးဖေးနှင့် ချန်းချွမ်တို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ငါ ပျောက်ကွယ်သွားမှာကို ဒါမှမဟုတ် အတွေ့အကြုံယူဖို့ အပြင်ထွက်ရမှာကို မကြောက်ပါဘူး မင်းတို့အတွက်ပဲ ငါ စိတ်ပူတယ်။ ဖေးဖေး မင်းနဲ့ ချန်းချွမ်က အခုထိ သိပ်စွမ်းအားမကြီးသေးဘူး။ ဒီရတနာတွေ အားလုံးကို ယူသွား ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် အပို့ခံရရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရမယ်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ချင်၏ စကားများက လူတိုင်းကို သတိပြန်ဝင်လာစေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် ကျန်းကွမ်းယိုက အာမေဍိတ်သံဖြင့် အော်လိုက်သည်။ "ရှောင်ဝူ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်း၏ အကြည့်အောက်တွင် ဝမ်ရှောင်ဝူ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ၎င်းက အလွန်ရုတ်တရက်ဖြစ်ပြီး တားဆီး၍မရနိုင်သဖြင့် ယွဲ့ဝူဝေ တည်ဆောက်ထားသော ကာကွယ်ရေးအလွှာ ထောင်ပေါင်းများစွာပင် မကူညီနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အဲဒါကို တားလို့မရဘူး" ယွဲ့ဝူဝေက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဇီယန်က သူမ၏မိဘများနှင့် ကျန်းဟန်၏ မိဘများကို ကြည့်လိုက်၏။ သူမက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ အမေ သတိထားကြပါနော်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဟားဟားဟား အဆင်ပြေပါတယ်" ကျန်းကွမ်းယိုက သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးချင်သော်လည်း သူ့အသံထဲက ခါးသီးမှုကို သူမ ကြားနိုင်၏။ "ဟုတ်ပါတယ် အားလုံးပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ကြပါ ငါတို့ အဲဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ရောက်နေရင်..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ့အသံ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ ဆက်မပြောနိုင်တော့သော်လည်း သူ၏ ခံစားချက်များကို လူတိုင်း ခံစားနိုင်ကြ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အဘိုး" မုန့်မုန့်က စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်။ သူမက မျက်တောင်ခတ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီလို ပြင်းထန်တဲ့ အပြောင်းအလဲက သူမကို အရမ်း နေရထိုင်ရခက်စေပြီး ဝမ်းနည်းစေတယ်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဟူး"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွဲ့ဝူဝေက ထပ်မံသက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "တကယ်တော့ ငါတို့က ကျယ်ပြောသော ကောင်းကင်ကြယ်တာရာနယ်မြေကို ရောက်ဖို့ အလားအလာအများဆုံးပဲ။ အရမ်း စိတ်မပူပါနဲ့။ နေရာကို သိရင် ကောင်းကင်နဂါးကြယ်တာရာပြည်နယ်ကို ပြန်သွားလို့ရတယ်။ အသေးစိတ်ကတော့ အခြေအနေပေါ် မူတည်တယ်။ ရှောင်နို..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွဲ့ဝူဝေက သူပြောစရာရှိတာတွေ အကုန်ပြောပြီးသွားပြီ။ သူက ယွဲ့ရှောင်နိုနှင့် လီဆာတို့ကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး ညွှန်ကြားချက်အချို့ ပေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မုန့်ချီ" ကျောက်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် နီရဲနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဘာမှမပြောပါနဲ့" လျန်မုန့်ချီက လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ကျောက်ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ဖိထားလိုက်၏။ သူမက အနည်းငယ် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဘယ်ရောက်ရောက် ရှင့်ကို စောင့်နေမှာပါ။ အခွင့်အရေးရှိရင် ကောင်းကင်နဂါးကြယ်တာရာပြည်နယ်ကို ပြန်သွားမယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ ကျွန်မတို့..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝှစ်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ စကားပြောနေရင်း ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဘန်း။ ဘန်း။ ဘန်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကြည်လင်သော ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ကျောက်ဖုန်း၏ နှလုံးသားကို ထိမှန်သွားသည်။ သူ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ရင်း မျက်ရည်ကျလာ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ငါ့မိန်းမမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ။ သူမမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ သူမက ငါ့ကို စောင့်နေတယ်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အစ်ကိုဖုန်း မငိုပါနဲ့တော့ မရီးကို အမြန်ဆုံး ပြန်ခေါ်လာနိုင်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားပါ" အားဟူက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။ "ကျားရမ် ကိုယ် မင်းဆီကို အမြန်ဆုံး လာခဲ့မယ်။ ကျယ်ပြောသော ကောင်းကင်ကြယ်တာရာနယ်မြေက မကြီးပါဘူး၊ လိုအပ်ရင် ဂြိုဟ်တိုင်းကို ကိုယ် သွားမယ်။ မင်း ပုန်းနေရင်တောင် မြေကြီးထဲကို သုံးပေလောက် တူးရမယ်ဆိုရင်တောင်..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ စကားမဆုံးမီ လျိုကျားရမ်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်၏။ သို့သော် သူမ၏ ပုံရိပ်က ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ငါ..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အားဟူ၏ မျက်နှာ တောင့်တင်းသွား၏။ သူ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ပြီး ကျိန်ဆဲချင်နေသည်။ သို့သော် သူ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် သူ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါက ပိုပိုပြီး မြန်လာပုံရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤအချိန်တွင် ကျန်းဟန်က အရေးအကြီးဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် ရှိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မဟာနတ်ဆိုးသရုပ်ထဲတွင် ၎င်း၏ နှလုံးသားထဲရှိ စွမ်းအင်များက ရုတ်တရက် ကြမ်းတမ်းပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အပြင်ဘက်က လူအများအပြား ပျောက်ကွယ်သွားတာကို ကျန်းဟန် ခံစားမိလိုက်သည်။ သူ မနေနိုင်ဘဲ ဒေါသထွက်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အပြောင်းအလဲတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ရောက်လာရတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝှစ်။ ဝှစ်။ ဝှစ်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းမူနှင့် ယိုဟော့တို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ရွှီယုံနှင့် လောင်မုံ့တို့ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မိန်းမ ငါတို့ မကြာခင် လမ်းခွဲရတော့မယ်။ မင်းရော ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာတို့ ဘာတို့နဲ့ ပတ်သက်ပြီး သတင်းကောင်းများ ရှိလား" နည်းပြလျိုက မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွား၏။ သူက လေထုကို ပေါ့ပါးအောင် လုပ်ချင်သော်လည်း လုံးဝ မရယ်နိုင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့မှာ လုံလောက်တဲ့ ခွန်အားရှိသဖြင့် သူတို့ဇနီးမောင်နှံအတွက် အဆင်ပြေမှာပါ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းယန်လန် မျက်စောင်းမထိုးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "ကျွန်မတို့ နောက်ဆုံးတော့ လမ်းခွဲရတော့မယ်။ အဲဒါ ကျွန်မလိုချင်တဲ့အရာပဲ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဟေး အဲဒါ မကောင်းဘူးလေ" နည်းပြလျိုက အနေခက်စွာ ပြုံးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်မ ရှင့်ကို ဒီလိုပြောမယ်" ကျန်းယန်လန်က ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် အပြင်မှာ လျှောက်ပွေရဲရင် ရှင့်ကို ကျွန်မ သင်းကွပ်ပစ်မယ်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ငါ မလုပ်ပါဘူး သေချာပါတယ် ငါက အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နည်းပြလျို စကားပြောပြီးနောက် သူ ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းယန်လန် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသွားသည်။ သူတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အားပေးချင်ကြပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဆရာကတော် မုန့်မုန့်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းယန်လန်က ပြောလိုက်၏။ "မင်းတို့က အရမ်းလှတော့ မင်းတို့..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ သူမလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ ကျန်ရှိနေသူများမှာ အတော်လေး မှင်တက်သွားကြ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"တာဟေး၊ ရှောင်ဟေး အမေ့အနားမှာ နေနော်" မုန့်မုန့်က ဇီယန်ကို ဖက်ထားပြီး ငိုသံပါကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အမေ သမီး အမေနဲ့ အဖေ့ကို မခွဲနိုင်ဘူး။ သမီးတို့ ခွဲမနေချင်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အမေလည်း အတူတူပါပဲ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အစပိုင်းတွင် ဇီယန်က သူမ၏ မျက်ရည်များကို ထိန်းထားနိုင်သော်လည်း ရုတ်တရက် သူမ၏ အသံက တုန်ယင်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့က နှစ်ပေါင်းများစွာ မိသားစုဖြစ်ခဲ့ပြီး သာယာတဲ့အချိန်တွေကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန့်မုန့်က တွယ်ကပ်တတ်သလို ဇီယန်ကလည်း ကျန်းဟန်အပေါ် တွယ်ကပ်တတ်သည်။ ဒီမိသားစုကြီးကလည်း ယာယီခွဲခွာရတော့မည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ချင်၊ ဝမ်မင်နှင့် ဇီချန်းတို့ အပါအဝင် လူအများအပြား မျက်ရည်မကျဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အမေလည်း သမီးကို မခွဲချင်ပါဘူး" ဇီယန်လည်း ရှိုက်ငိုလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူမ မကြာမီ တည်ငြိမ်သွားပြီး ခေါင်းမော့ကာ မုန့်မုန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက ပြုံးပြီး မုန့်မုန့်၏ ပါးကို ဆွဲလိမ်ကာ ပြောလိုက်၏။ "သမီး ကြီးလာပြီပဲ ပြီးတော့ အပြင်မှာ စွန့်စားရတာ သမီးအတွက် ကောင်းပါတယ်။ လုံခြုံရေးပြဿနာတွေအတွက်တော့ အကြီးအကဲယွဲ့က ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ အမေတို့ကို ပြောပြထားပြီးပြီဆိုတော့ သတိထားပါ။ ပြီးတော့ သမီး အပြင်ရောက်လို့ လမ်းမသိရင် သမီးအဖေ လာကြိုမယ့်အချိန်ကို စောင့်ပါ။ သမီးအဖေအတွက် သမက် သွားမရှာနဲ့နော် မဟုတ်ရင် သူ အရမ်းဒေါသထွက်လိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဟွန့်" မုန့်မုန့်က နှုတ်ခမ်းစူပြီး ပြောလိုက်၏။ "သမီး မလုပ်ပါဘူး အဖေ့လောက် မတော်တဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ သမီး ချစ်မိမှာ မဟုတ်ဘူး။ အမေ အမေ့ဆီမှာ အသေးလေး ရှိနေတော့ သမီး စိတ်ချနိုင်ပါတယ်။ သမီး အမေ့ကို ပြောရဦးမယ် တခြားသူတွေ အမေ့ကို ခိုးမသွားစေနဲ့နော်။ အမေက အရမ်းလှတော့ ဘယ်သွားသွား အာရုံစိုက်ခံရလိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဇီယန်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွား၏။ သူမ အနည်းငယ် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အဲဒီမှာ ခြေပလ္လင်ခွေထိုင်နေတဲ့ ကျန်းဟန်ကို သူမ မြင်နိုင်သလိုပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်၏။ "အဲဒါက အမေ ဘယ်လောက်ကြာကြာ စောင့်ရမလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်တယ်။ အရမ်းကြာသွားရင် သမီးအတွက် ဒုတိယအဖေတစ်ယောက် ရှာပေးလိုက်မယ်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဟင် ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးလိုက်လဲ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်သာ အနားမှာရှိရင် ဇီယန်ကို ရိုက်နှက်မိမှာ သေချာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တကယ်တော့ ဇီယန်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အလွန်အေးစက်တဲ့ အရိပ်အယောင်လေးကို လူတိုင်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။ သူမက တကယ်ကို ကြမ်းတမ်းတယ်ဆိုတာ သူတို့ သိကြ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်သာ မရှိလျှင် ဇီယန်သည် ကြီးမားသော စွမ်းအားဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာနိုင်သည်ဟု ယွဲ့ဝူဝေ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက အထက်ကမ္ဘာက လာတာဆိုတော့ သူမက ဘယ်လိုလုပ် ကိုင်တွယ်ရလွယ်ကူတဲ့သူ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ စကားပြောနေစဉ် ဇီယန် တစ်ခုခုကို ခံစားမိသွားပုံရပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေး အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာသောအခါ သူမ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမက သူမ၏ လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကျန်းဟန်၊ မုန့်မုန့်နှင့် သူမ၏ မိသားစုအတွက် စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ယောက်ျား ကျွန်မကို လာကြိုမှာကို ကျွန်မ စောင့်နေမယ်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝှစ်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဇီယန်သည် လူတိုင်း၏ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ လူတစ်ဒါဇင်လောက်ပဲ ကျန်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝှစ်။ ဝှစ်။ ဝှစ်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီလိုနဲ့ လူတွေ ဆက်ပျောက်သွားသည်။ တာဟေး ပျောက်သွားသလို ရှောင်ဟေးလည်း ပျောက်သွားသည်။ ယွဲ့ရှောင်နို၊ နီနာ၊ လီဆာ၊ ဖယ်လီနာ၊ ချန်းချွမ်နှင့် ကျိုးဖေးတို့အားလုံး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အမေ" မုန့်မုန့်က နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ကောင်မလေး မင်းအမေက သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး တကယ်တော့ သူမက မင်း အစိုးရိမ်ရဆုံးသူပဲ" ယွဲ့ဝူဝေက ပြောလိုက်၏။ "မင်းအတွက်ကတော့ လဆန်းတောင်ရဲ့ ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ မင်းသမီးလေးအနေနဲ့ မင်းလည်း အပြင်မှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝတစ်ခု ရလိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝှစ်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် ယွဲ့ဝူဝေလည်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အဖေ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန့်မုန့်က ကျန်ရစ်သော လူအနည်းငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ မော့ကြည့်ပြီး အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်လိုက်၏။ "အဖေ အဖေ မြန်မြန်လာပြီး သမီးကို လာကြိုရမယ်နော်။ မြန်မြန်လာကြိုပါ။ အဖေ မြန်မြန်လုပ်ရမယ်နော်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန့်မုန့်၏ ကြည်လင်ပြီး သာယာသော အသံက ခန်းမထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သို့သော် မင်းသမီးလေး ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အား..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မဟာနတ်ဆိုးသရုပ်ထဲတွင် ကျန်းဟန်၏ ဝိညာဉ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သရုပ်တစ်ခုလုံး၏ အရှိန်အဝါ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန် ဒေါသထွက်ပြီး လက်မခံချင်ပေ။ ဒါပေမဲ့ အခု သူလုပ်ရမယ့် တစ်ခုတည်းသောအရာက သူတို့ကို အမြန်ဆုံး ပြန်ခေါ်လာဖို့ပဲ ဆိုတာ သူသိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မဟာနတ်ဆိုးကိုယ်ပွား စုစည်းစမ်း စုစည်းစမ်း"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝုန်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မဟာနတ်ဆိုးသရုပ်အတွင်း၊ ၎င်း၏ နှလုံးသားအတွင်းတွင် အံ့မခန်း စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၉၅) ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save