Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၂၄</h2> <h2 style="text-align: center;">ဟွေဝင် အကြပ်ရိုက်နေပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လင်းမူ မနက်ခင်းတွင် ဗိုက်နာပြီး နိုးလာကာ လက်စွပ်ထဲမှ ချက်ပြုတ်ထားသော အသားများကို ထုတ်ယူပြီး အားရပါးရ စားသောက်လိုက်၏။ ထိုတစ်ကြိမ်တွင် သူ သတိကပ်ထားနိုင်ခဲ့ပြီး ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ကကဲ့သို့ ရှုပ်ပွမသွားချေ။</p> <p>“ဟူး… အမည်မဲ့ ကျင့်စဉ်မှာ အပြောင်းအလဲ တစ်ခုခုကို မြင်ရဖို့ အချိန်နည်းနည်း ထပ်စောင့်ရဦးမယ့်ပုံပဲ... လောလောဆယ်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်သေးပေမယ့် ဗိုက်ဆာတာကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ..." လင်းမူ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဒါက ပိုကောင်းတဲ့ နည်းလမ်း ဖြစ်ပုံရတယ်... မင်း ကျင့်ကြံနေတဲ့ အရှိန်အရဆိုရင် မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး ပိုစောပြီး ချီစုဆောင်းခြင်း နှောင်းပိုင်းအဆင့်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နိုင်လောက်တယ်... တကယ်တမ်း အမည်မဲ့ ကျင့်စဉ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အောင်မြင်မှု တချို့တောင် ရလာနိုင်တယ်..." ရွှီခုန်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ညည်းတွားလိုက်ပြီးနောက် သူ့လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ကို ပြန်လည် စတင်လိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေစဉ် ဝူလင်မြို့တွင် အခြားအဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေ၏။</p> <p>ဟွေဝင် ဝူလင်မြို့သို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ အတန်ကြာပြီ ဖြစ်ပြီး သူမ သခင်ကြီး၏ အိမ်ကြီးတွင် တည်းခိုနေပေသည်။ သူမ ရွှမ်ချန်း တိုင်းပြည် တစ်ခွင်လုံးမှ ဟွေ တပ်မဟာ ရရှိသော အစီရင်ခံစာ အားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေရုံသာမက မြောက်ပိုင်းမြို့ကိုလည်း စီမံခန့်ခွဲနေ၏။</p> <p>တရားခံများကို စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုမှာ လိပ်တစ်ကောင်၏ အရှိန်နှုန်းကဲ့သို့ နှေးကွေးသွားပြီး ရက်အတော်ကြာသည်အထိ မည်သည့် တိုးတက်မှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။ ထိုအချက်ကြောင့် သူမလက်ထဲရှိ အစီရင်ခံစာကို ဖတ်နေစဉ် ဟွေဝင် မျက်ခုံး ပိုမို တွန့်ကွေးသွားရသည်။</p> <p>'မြောက်ပိုင်းမြို့နဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် ဒေသတွေမှာ လူပျောက်ဆုံးမှုတွေ ထပ်အစီရင်ခံလာတာ မရှိတော့ဘူး... ခရိုင်တစ်ခုလုံးမှာလည်း နောက်ထပ် အဖြစ်အပျက်တွေ မရှိတော့ဘူး... မြောက်ပိုင်းသစ်တောထဲ ထွက်သွားခဲ့တဲ့ ကြေးစားတချို့ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာကြပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အားလုံးကို သိသွားတော့ အတော်လေး တုန်လှုပ်သွားကြတယ်...’</p> <p>'သူတို့လည်း သစ်တောထဲက သားရဲတွေဆီမှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အပြောင်းအလဲ တချို့ကို အာရုံခံမိခဲ့ကြပြီး သက်ဆိုင်ရာ စခန်းတွေဆီ သတင်းပို့သူတချို့ စေလွှတ်ခဲ့ကြတယ်... ဒါပေမဲ့ အကွာအဝေးက အတော်လေး ဝေးကွာပြီး ဆောင်းရာသီကလည်း အပြင်းထန်ဆုံး အချိန်ရောက်နေတော့ ဆက်သွယ်ဖို့ အချိန်အများကြီး ပိုယူနေရတယ်...’</p> <p>‘ကြေးစားတွေ အမဲလိုက်ခဲ့တဲ့ သားရဲ အသေကောင်တွေကလည်း ဝူလင်မြို့ကို ပုံမှန် ရောက်ရှိနေပြီး မြို့တော်ဝန်ရဲ့ လူတွေက ပုံမှန် လာယူနေကြတယ်... ဒါပေမဲ့ သားရဲ အသေကောင်တွေကို ဘာအတွက် သုံးနေမှန်း ငါတို့ လုံးဝ မသိရသေးဘူး... အဲဒီအကြောင်း ပိုသိရအောင် ကြိုးစားသမျှ အားလုံးကို သခင်ကြီးမြို့တော်ဝန် သံသယ ဝင်လာမှာကို မလိုလားလို့ တားဆီးထားတယ်...'</p> <p>ဟွေဝင် အစီရင်ခံစာကို လိပ်ပြီး ပြန်ချည်ကာ စင်ပေါ်တွင် သိမ်းဆည်းလိုက်၏။</p> <p>ဟူး</p> <p>သူမ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် မောပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။</p> <p>'ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်နိုင်ဦးမလဲ... ငါတို့ရဲ့ ကြိုးပမ်းမှု အားလုံးက ကျရှုံးနေပုံရတယ်... စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ဂိုဒေါင်ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးတာတောင် အလဟဿ ဖြစ်သွားတာပဲ...' ဟွေဝင် တွေးလိုက်၏။</p> <p>ဒေါက် ဒေါက်</p> <p>သူမ အတွေးလွန်နေစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က အခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော်ပါ ခေါင်းဆောင်..." တံခါးနောက်ကွယ်မှ အသံက လှမ်းခေါ်လိုက်၏။</p> <p>"ဝင်ခဲ့..." ဟွေဝင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>အခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး အပြာရင့်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ မျက်နှာကို ရိုးရှင်းသော မျက်နှာဖုံးဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ဝင်ရောက်လာ၏။ ထိုလူ ဟွေဝင်ရှေ့တွင် လာရပ်ပြီး လက်နှစ်ဖက် ဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>"ပြောလေ..." ဟွေဝင် အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>"သခင်ကြီးက အခုချက်ချင်း ခေါင်းဆောင်ကို လာတွေ့ဖို့ ခေါ်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်... ပြီးတော့ စန္ဒကူး မီးပြင်းဖိုဂိုဏ်းက ဂိုဏ်းသားတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းတချို့လည်း ရထားပါတယ်..." မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသော အမျိုးသားက ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ကောင်းပြီ... ငါ အခုပဲ လာခဲ့မယ်..." ဟွေဝင် ပြောဆိုပြီး နောက်ထပ် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသော အမျိုးသား ထွက်သွားပြီးနောက် ဟွေဝင် သူမ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်လာလိုက်၏။ သူမ အခြား အခန်းတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထိုအခန်းမှာ သူမ သခင်ကြီး၏ စာကြည့်ခန်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သခင်ကြီးက လောလောဆယ် ပြတင်းပေါက်ကို မှီရပ်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်နေ၏။ သူ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို ခေါက်နေပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် လက်ဖက်ရည်ခွက် တစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားသည်။ ဟွေဝင် စာကြည့်ခန်း တံခါးကို ညင်သာစွာ ဖွင့်ပြီး သခင်ကြီး၏ အနောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ သွားရပ်နေလိုက်၏။</p> <p>သူမ စကားမပြောဘဲ သခင်ကြီး အတွေးများ ပြီးဆုံးသည်အထိ စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။</p> <p>ယနေ့ သခင်ကြီး အလျင်လိုနေပုံရသဖြင့် သူမ အချိန်အကြာကြီး မစောင့်လိုက်ရချေ။</p> <p>"စန္ဒကူး မီးပြင်းဖိုဂိုဏ်းက ဂိုဏ်းသားတွေ တစ်ခုခုတော့ မှားနေတယ်..." သခင်ကြီး တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ ဟွေဝင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။</p> <p>"မြို့တော်ဝန်နဲ့ ပတ်သက်နေတာလား... ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ တာဝန်ကြောင့်များလား..." ဟွေဝင် ခန့်မှန်းလိုက်၏။</p> <p>ဝူဟေး ချက်ချင်း မတုံ့ပြန်ဘဲ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စဉ်းစားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"နှစ်ခုလုံးလို့ ငါ ထင်တယ်... မင်းကို သူတို့အကြောင်း ပိုပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးစေချင်တယ်... ညစာစားပွဲ တစ်ခုဆိုရင်... ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ညစာစားပွဲ တစ်ခုဆိုရင် ကောင်းမယ်..." ဝူဟေး ထူးဆန်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဖိတ်စာတွေကို ကျွန်မ အခုပဲ ပြင်ဆင်လိုက်ပါ့မယ်... ချင်းပေါင် စားသောက်ဆိုင်မှာပဲ စီစဉ်ရမလား... ဒါမှမဟုတ် တခြား နေရာမှာလား..." ဟွေဝင် ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"အင်း..." ဝူဟေး လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ပြီး မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။</p> <p>သူ တစ်မိနစ်ခန့် စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"စန္ဒကူး မီးပြင်းဖိုဂိုဏ်းက ဂိုဏ်းသားတွေ သဘောကျသွားတဲ့ နေရာက ဘယ်နေရာလဲ... အဲဒီမှာ ညစာစားပွဲ စီစဉ်လိုက်... သူတို့ကို ဖျော်ဖြေဖို့ ပြည့်တန်ဆာမ တချို့ကိုလည်း ငှားထားလိုက်..." ဝူဟေး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးယဲ့ယဲ့ဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဖန်ယင် စံအိမ်က တကယ်ပဲ ရွေးချယ်မှုကောင်း တစ်ခု ဖြစ်ပါလိမ့်မယ် သခင်ကြီး... ကျွန်မ အခုပဲ သွားစီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ တခြားလူ တချို့ကိုရော ဖိတ်သင့်လား... ကျွန်မတို့နဲ့ သူတို့ပဲ ရှိနေရင် ထူးဆန်းနေလိမ့်မယ်..." ဟွေဝင် ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p>"မင်း သင့်တော်သလိုသာ လုပ်ပါ... အမြန်ဆုံး အဆင်သင့် ဖြစ်တာကိုပဲ ငါ လိုချင်တယ်..." ဝူဟေး နောက်လှည့်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"စီစဉ်ထားလိုက်ပါ့မယ်..." ဟွေဝင် ပြန်ဖြေပြီး အခန်းထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွား၏။</p> <p>ဟွေဝင် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်နှင့် ဝူဟေး သူ့စားပွဲတွင် သွားထိုင်လိုက်သည်။ သူ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး နောက်ထပ် တစ်ခွက် ငှဲ့ကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်၏။</p> <p>“ဟူး… အေးစက်သွားပြီပဲ... လက်ဖက်ရည်ကောင်းတွေ နှမြောစရာပဲ..." သူ ရေရွတ်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးကို လှန်လိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းပေရွက် တစ်ခု သူ့လက်ထဲတွင် ပေါ်လာ၏။</p> <p>ထိုကျောက်စိမ်းပေရွက်က အဝါနုရောင် ဖြစ်ပြီး လက်ဖဝါး တစ်ခုစာခန့် အရွယ် ရှိပေသည်။ ဝူဟေး ယင်းကို လက်ဖဝါးထဲတွင် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး စကားပြောလိုက်၏။</p> <p>"နေကောင်းရဲ့လား... အစ်ကိုကြီး..."</p> <p>အခန်း ၂၂၄ ပြီး</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save