Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၂၆</h2> <h2 style="text-align: center;">လင်းမူ နေမကောင်းဖြစ်နေတာလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော တစ်ရက်က လင်းမူ အချိန်အတော်ကြာ ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး ဓားတစ်ထောင်ကျမ်း လေ့ကျင့်မှုတွင် အနည်းငယ် တိုးတက်လာခဲ့ပေသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သဖြင့် ကျန်ရှိသော တစ်နေ့တာလုံးကို နောက်ဖေးခြံဝင်းထဲတွင် လေ့ကျင့်နေခဲ့၏။</p> <p>သူ ၁၈ နာရီ ဆက်တိုက် လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်သွားခဲ့သည်။ ထိုလေ့ကျင့်မှု တစ်လျှောက်လုံးတွင် သူ စိတ်ဝိညာဉ်ချီ အမျှင်တန်း တစ်ခုကိုမှ အသုံးမပြုခဲ့သလို အသက်စွမ်းအင်ကိုလည်း အသုံးမပြုခဲ့ချေ။ အားလုံးကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ခွန်အား သက်သက်ဖြင့်သာ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့နှင့် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး အလွန်အမင်း နာကျင်ကိုက်ခဲပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားသဖြင့် ခေါင်းအုံးနှင့် ထိသည်နှင့် အိပ်မက်နယ်မြေထဲသို့ပင် မရောက်တော့ဘဲ အိပ်မက်မမက်သော အိပ်စက်ခြင်းထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ကျဆင်းသွားခဲ့ပေသည်။ ထိုရက်သတ္တပတ်များ တစ်လျှောက်လုံး မည်သူမျှ သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ခဲ့သဖြင့် လင်းမူ တစ်ကိုယ်တည်း နေထိုင်ရခြင်းကို အလွန် အသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ခြံဝင်းအပြင်ဘက်ရှိ လူများကို သူ လုံးဝ မေ့လျော့နေလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး သူ၏ လေ့ကျင့်မှုနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နေခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် အပြင်ဘက်တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော ဆူညံသံများကြောင့် အိပ်ရာမှ အတင်းအကျပ် နိုးထလာရသောအခါ သူ အလွန်အမင်း မူးနောက်ရီဝေနေပေသည်။</p> <p>အမှန်တကယ်တွင် ဟွေပင်းထံမှ ဇာတ်လမ်းကို ကြားရသောအခါ သူ့အိမ်နီးချင်းများ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ထိုမျှ ဂရုစိုက်တတ်လာသနည်းဟု သူ တွေးတောနေမိသည်။ နှစ်များတစ်လျှောက် အပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှုများ ရှိခဲ့သော်လည်း သူ့မိဘများ သေဆုံးပြီးနောက်ပိုင်း အိမ်နီးချင်း အများစုမှာ သူတို့ဘာသာ နေထိုင်ကြပြီး လင်းမူနှင့် စကားပြောရန်ပင် ဝန်လေးခဲ့ကြချေသည်။</p> <p>တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့် ထိုသည်မှာ လင်းမူ မိဘမဲ့ ဖြစ်သွားခြင်းကို ပြစ်တင် အကြောင်းပြလုပ်ပြီး သူတို့ထံမှ ငွေချေးမည်ကို မလိုလားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လင်းမူ ဘယ်တုန်းကမှ ထိုသို့ မလုပ်ခဲ့သည့်တိုင် သူတို့ဘက်မှ ထိုသို့ တွေးခဲ့ကြပေသည်။</p> <p>“ဟမ့်... ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့ ကောင်တွေ... သေမျိုး လူသားတွေရဲ့ ထုံးစံအတိုင်းပဲ..." ရွှီခုန်း လင်းမူ၏ စိတ်ထဲတွင် လှောင်ပြောင်လိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေဆဲမို့ စီနီယာ ရွှီခုန်း၏ စကားများကို သိပ်ဂရုမစိုက်နိုင်ချေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဖျားနာနေသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော တစ်ခုခု ဖြစ်နေသည်ကို သူ ခံစားမိနေသည်။ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်လာကတည်းက သူ မဖျားဖူးသဖြင့် ထိုသည်မှာ သူ့အတွက် အတော်လေး အသစ်အဆန်း ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p>'စိတ်ဝိညာဉ်ချီနဲ့ အသက်စွမ်းအင် မသုံးဘဲ လေ့ကျင့်လို့ ဖြစ်လာတဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ဖြစ်လောက်တယ်... ဟူး... ဒီလူတွေကို အရင် ရှင်းရမယ်...' လင်းမူ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကိုယ့်ဘာသာ တွေးလိုက်၏။</p> <p>"ကဲ... အခု အားလုံး ကျွန်တော့်ကို မြင်ရပြီ မဟုတ်လား... ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်... အားလုံး ပြန်လို့ရပါပြီ... ကျွန်တော် အခု နားချင်တယ်..." လင်းမူ ယခင်ကထက် ပိုမို ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>ထိုစကားကြောင့် လူအများစု တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း အချို့က စကားအနည်းငယ် ဆက်ပြောနေကြဆဲပင်။ လင်းမူ ယခု အနားယူလိုသည်မှလွဲ၍ အခြား ဘာမျှ မလုပ်ချင်သဖြင့် သူတို့ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ ဟွေပင်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ကျုပ် ခဏ နားလိုက်ဦးမယ်... သူတို့ ကျုပ်ကို မနှောင့်ယှက်ပါစေနဲ့..." လင်းမူ အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး ခြံစည်းရိုး တံခါးကို ပိတ်လိုက်၏။</p> <p>လူများ မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမှန်း မသိတော့ဘဲ အနေခက်ခက်ဖြင့် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။</p> <p>"သူ ပြောတာ ကြားတယ် မဟုတ်လား... အခု ပြန်ကြတော့... စီနီယာ လင်းမူ အနှောင့်အယှက် မခံချင်ဘူး... တစ်ယောက်ယောက်က အတင့်ရဲပြီး သူ့ကို ထပ်နှောင့်ယှက်ရင် မြို့အကြီးအကဲဆီ တိုင်ကြားပြီး အပြစ်ပေးခံရမယ်..." ဟွေပင်း သတိပေးလိုက်၏။</p> <p>အပြစ်ပေးခံရမည့် ခြိမ်းခြောက်မှုနှင့်အတူ လင်းမူ အမှန်တကယ် ရှိနေကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လူများ စိတ်မပါတပါဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သူတို့က လင်းမူထံမှ တစ်ခုခု ပိုလိုချင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း ယခုအခါ တားဆီးခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဟူး</p> <p>လင်းမူ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ မောပန်းနွမ်းနယ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူ လက်တစ်ဖက်ကို နဖူးပေါ် တင်ထားပြီး ခေါင်းကိုက်နေသည်ကို သက်သာလို သက်သာငြား ပွတ်သပ်နေသည်။</p> <p>ဆက်လက် သည်းမခံနိုင်တော့သဖြင့် လင်းမူ စီနီယာ ရွှီခုန်းကို မေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။</p> <p>"စီနီယာ... ကျွန်တော် ဘာဖြစ်နေတာလဲ... ဘာလို့... ဖျားနေသလို ခံစားရတာလဲ..." လင်းမူ မေးလိုက်၏။</p> <p>"အင်း... ငါ အတိအကျတော့ မသိဘူး... မနေ့က မင်း လေ့ကျင့်လို့ ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် ဒါကတော့ နည်းနည်း များလွန်းနေသလိုပဲ..." ရွှီခုန်း ဖြေလိုက်၏။</p> <p>“ဟူး… ခဏလောက် အိပ်လိုက်ဦးမယ်... ပြီးမှ ဘယ်လိုနေလဲ ကြည့်ရတာပေါ့..." လင်းမူ ပြောဆိုပြီး တစ်စောင်း လှည့်အိပ်လိုက်၏။</p> <p>မိနစ်အနည်းငယ် အကြာတွင် လင်းမူ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားပြီး အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှု ပြန်လည် ကြီးစိုးသွားသည်။ ရွှီခုန်းကမူ အတွေးထဲတွင် နစ်မြောနေ၏။</p> <p>"အင်း... အချိန်တန်ပြီလား... ဖြစ်သင့်ပါတယ်... သူ ကန့်သတ်ချက်ကို ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ... သူ စိတ်ဝိညာဉ်ချီ အရည်စက် အလုံအလောက် သန့်စင်ပြီးပြီဆိုတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ် အဆင်သင့် ဖြစ်နေလောက်ပါပြီ..." ရွှီခုန်း ကိုယ့်ဘာသာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>ရွှီခုန်း လင်းမူကို အခြားတစ်မျိုး ပြောခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် တစ်ဖက်လူ ဘာဖြစ်နေမှန်း သူ သိပေသည် သို့မဟုတ် ကောင်းကောင်း ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။</p> <p>ထိုတစ်လလုံးလုံး လင်းမူ စိတ်ဝိညာဉ်ချီ အရည်စက် နှစ်ရာခန့် စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ပြီး သေတ္တာတစ်လုံးထဲမှ အခြေခံ ချီဆေးလုံး သုံးပုံတစ်ပုံခန့်ကို အသုံးပြုခဲ့၏။ အမှန်တကယ်တွင် သူ ထိုပမာဏထက် နှစ်ဆပိုသော စိတ်ဝိညာဉ်ချီ အရည်စက်များကို သန့်စင်ခဲ့သော်လည်း အများစုကို ပျောက်ဆုံး အင်မော်တယ်၏ အမည်မဲ့ ကျင့်စဉ် လေ့ကျင့်ရာတွင် အသုံးပြုခဲ့ပြီး သူ့ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ထည့်သွင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သာ လင်းမူ၏ ဒန်တျန်းကို ကြည့်လိုက်ပါက တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ပြန့်လာနေသည်ကို တွေ့မြင်ရမည် ဖြစ်သည်။ ယခင်က လင်းမူ ကျင့်ကြံခြင်း စတင်ချိန်တွင် သူ့ဒန်တျန်း၌ စိတ်ဝိညာဉ်ချီ အမျှင်တန်း နှစ်ထောင်ခန့် ဆံ့သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်ညလ်း နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ အတွေ့အကြုံ နည်းပါးမှုနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံ မရှိမှုကြောင့် မှားယွင်းစွာ ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ရပေသည်။</p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် စီနီယာ ရွှီခုန်းထံမှ သူ့ဒန်တျန်း ပမာဏ တိုးလာနေကြောင်းနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ချီ အမျှင်တန်း တစ်ထောင့်ငါးရာခန့် သိုလှောင်နိုင်စွမ်း ရှိလာကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော တစ်လအတွင်း သူ့ဒန်တျန်းက ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်မှုများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး အကြိမ်ကြိမ် ပြည့်လိုက် ကုန်ခမ်းလိုက် ဖြစ်နေခဲ့၏။ ထိုမျှသာမက နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူ့ဒန်တျန်းထဲရှိ စိတ်ဝိညာဉ်ချီ အရည် ပမာဏလည်း တိုးလာနေပြီး ယင်းအပေါ် ဖိအားတစ်မျိုး သက်ရောက်စေခဲ့သည်။</p> <p>အခြား ကျင့်ကြံသူ အများစုအတွက် ထိုဖိအားက ပုံမှန်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း တိုးတက်မှုနှင့်အတူ ဖြစ်ပေါ်လာလေ့ရှိသည်။ သို့သော် လင်းမူ၏ ဒန်တျန်းနှင့် မတူဘဲ သူတို့၏ ဒန်တျန်းများမှာမူ ပိုမို မာကျောလာပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ချီ အရည်၏ ဖိအားကြောင့် နံရံများကို မထိခိုက်နိုင်တော့ချေ။</p> <p>သို့သော် လင်းမူ၏ အခြေအနေတွင်မူ သူ့ဒန်တျန်းက အတော်လေး ပျော့ပြောင်းနေပြီး ယခု ထိုထူးခြားချက်က ယင်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ပြသနေပြီ ဖြစ်၏။ သူ့ဒန်တျန်းက စိတ်ဝိညာဉ်ချီ အရည်မှ သက်ရောက်သော ဖိအားအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ပြန့်လာပြီး ယင်း၏ နံရံများတွင် အက်ကွဲကြောင်း အသေးစားလေးများ ဖြစ်ပေါ်နေ၏။</p> <p>အခန်း ၂၂၆ ပြီး</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save