Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၂၈</h2> <h2 style="text-align: center;">ခိုင်မာလာသော အခြေခံအုတ်မြစ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လင်းမူ၏ စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံ ဒန်တျန်းဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ထိုမြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရ၏။ မြင်ကွင်းမှာ ထူးဆန်းစွာ လှပနေပြီး သူ ခဏတာ အစာစားခြင်းကိုပင် ရပ်တန့်လိုက်မိသည်။ လှပသော ပန်းချီကား တစ်ချပ်ကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူကိုယ်တိုင်က ထိုပန်းချီကားထဲတွင် ရေကန်ဘေး၌ ထိုင်နေသူအဖြစ် ခံစားရပေသည်။</p> <p>တောက်ပနေသော စိတ်ဝိညာဥ်ချီ အရည်ကန်နှင့် မှေးမှိန်စွာ တောက်ပနေသော စိတ်ဝိညာဥ်ချီ အမျှင်တန်းများက သူ့အတွက် အံ့သြဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။ ထိုအခါမှ သူ သတိပြုမိလိုက်၏။</p> <p>"ငါ့ဒန်တျန်းက... အရွယ်အစား နှစ်ဆ... ကြီးသွားတာလား... ပြီးတော့ ဒါက ဘာလဲ... စိတ်ဝိညာဥ်ချီ အရည်စက်တွေတောင် ပေါင်းစပ်သွားပြီပဲ... တော်တော် လှတာပဲ..." လင်းမူ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>လင်းမူ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေစဉ် ရွှီခုန်းလည်း လင်းမူ၏ စိတ်မှတစ်ဆင့် ကြည့်ရှုနေ၏။</p> <p>'အင်း... ငါ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ကြီးလာတာပဲ... သူ ချီရေကန်ကိုတောင် ဖန်တီးနိုင်လိုက်တယ်... ကောင်းတယ်... သူ့တိုးတက်မှုက အခု ပိုမြန်လာတော့မယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီဆာလောင်မှုက... အမည်မဲ့ ကျင့်စဉ်ကို ထည့်တွက်ရင်တောင် ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး... သူ့လေ့ကျင့်မှုက ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားစေတာလား... ဒါမှမဟုတ် တခြား တစ်ခုခုလား...' ရွှီခုန်း တွေးတောလိုက်၏။</p> <p>“ဟူး… အချိန်ကပဲ အဖြေပေးလိမ့်မယ်..." ရွှီခုန်း ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်နေသော စင်မြင့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>လင်းမူ နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဒန်တျန်းမှ အာရုံကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းကာ အစာစားခြင်းကို အာရုံစိုက်လိုက်၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို စောင့်ကြည့်နေသော အချိန်အတွင်း နောက်ထပ် သားရဲတစ်ကောင်ကို စားသောက်ပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုမှ သူ့ဆာလောင်မှု လျော့ကျလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>ဟူး</p> <p>ဟူး</p> <p>ဟူး</p> <p>လင်းမူ တစ်လုတ်စားပြီးတိုင်း အသက်ကို မနည်း ရှူနေရသည်။</p> <p>'ဒါက အရမ်း များလွန်းတယ်... ဒီထက် ပိုတိုးလာရင် အဆာပြေဖို့ အသားတွေ အများကြီး ပိုလိုလာလိမ့်မယ်... ခဏလောက်တော့ ဒီလို ပြန်မဖြစ်လာပါစေနဲ့လို့ပဲ မျှော်လင့်ရတော့မှာပဲ...' လင်းမူ အားကိုးရာမဲ့စွာ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>လင်းမူ နောက်ထပ် သားရဲတစ်ကောင်ကို ထပ်မံ စားသောက်ပြီး စုစုပေါင်း သားရဲ လေးကောင် စားပြီးမှသာ ရပ်တန့်နိုင်တော့၏။</p> <p>သူ ဆက်မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘဲ အရိုးများနှင့် အသားစများ ပြန့်ကျဲနေသော ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေလိုက်သည်။ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ပြီး အခန်းထဲကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်၏။ အခန်းမှာ အတော်လေး ရှုပ်ပွနေပြီး ပြန်လည် ရှင်းလင်းရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူရမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>“ဟူး… ဒီတစ်ခါ ဘယ်လောက် ကြာဦးမလဲ မသိဘူး..." လင်းမူ သူ့ခွန်အားများ ပြန်လည် ရရှိလာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ကိုယ့်ဘာသာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ခဏတာ အိပ်စက်လိုက်ရာ နိုးလာသောအခါ ခွန်အားများ ပြည့်ဝနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ စွမ်းအင် မြစ်တစ်စင်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ရှင်းပြရခက်သော သက်သောင့်သက်သာ ရှိမှုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံနေပေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အသက်စွမ်းအင်များလည်း ဟန်ချက်ညီညီ တုန်ခါနေပြီး စိတ်ဝိညာဥ်ချီများသည်လည်း သွေးကြောများထဲတွင် အလိုအလျောက် လှည့်ပတ်နေ၏။</p> <p>ဂျွတ်</p> <p>ဂျွတ်</p> <p>ဖောက်</p> <p>ဖောက်</p> <p>လင်းမူ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အရိုးအဆစ်များမှ မြည်သံတို့ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသော ခွန်အားကို သူ ခံစားမိနေသည်။ အပြည့်အဝ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ပိုမို လိုလားနေသေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ လင်းမူ စမ်းသပ်ရန် လက်သီးဆုပ်လိုက်ရာ ကွာခြားချက်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>"ဒီတိုးတက်မှုက... အရင် ခွန်အားထက် နှစ်ဆနီးပါး ရှိနေတာပဲ..." လင်းမူ အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>"မင်းခန္ဓာကိုယ်က စိတ်ဝိညာဥ်ချီနဲ့ အသားကျလာပြီ ထင်တယ်..." ရွှီခုန်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>စီနီယာ ရွှီခုန်း၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် လင်းမူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး ဘာကို ဆိုလိုသနည်းဟု တွေးတောလိုက်မိသည်။ ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို ယခင်က တစ်ဖက်လူဆီမှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။ အမှန်တကယ်တွင် ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူ လေ့လာခဲ့သမျှ အားလုံးတွင် ထိုအရာနှင့် ဆင်တူသော အရာကိုပင် မသိထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ စီနီယာ..." လင်းမူ စိတ်ဝင်စားသွားကာ မေးလိုက်၏။</p> <p>"အခု မင်း ခံစားနေရတာက မင်းရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ် ပိုမို နက်ရှိုင်းလာတာပဲ... လူတစ်ယောက် ကျင့်ကြံတဲ့အခါ သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ စိတ်ဝိညာဥ်ချီတွေ စုဆောင်းလာကြတယ်... ဒါပေမဲ့ ပမာဏ အများကြီး ရှိနေရင်တောင် အပြည့်အဝ အသုံးမချနိုင်ကြဘူး... အဲဒါက ကျင့်ကြံဆင့်တွေကြား ကွာခြားချက် ရှိလာတဲ့အခါ ပိုပြီး သိသာထင်ရှားလာတယ်...”</p> <p>“ဒီနေရာမှာ နောက်ထပ် ကြီးမားတဲ့ အချက်တစ်ခုကတော့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံမှုပဲ... ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်ကြံဆင့်က အရေးကြီးတယ်လို့ ငါ ပြောခဲ့တာ မှတ်မိလား... ဒါက အကြောင်းရင်းပဲ... စိတ်ဝိညာဥ်ချီ ရှိနေနိုင်ပေမယ့် အဲဒါကို ထိန်းသိမ်းပြီး ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့ သန်မာတဲ့ ခွက်တစ်ခု လိုအပ်တယ်... ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်း ၈ ဆင့်မြောက်ကို ရောက်တာက စိတ်ဝိညာဥ်ချီကို ထိန်းသိမ်းဖို့ လိုအပ်တဲ့ အနိမ့်ဆုံး လိုအပ်ချက် အဆင့်ကို ရောက်သွားတာပဲ...”</p> <p>“မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့် မြင့်လာလေ မင်းခန္ဓာကိုယ်က အဲဒါကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ပိုခက်ခဲလာလေပဲ... အသက်စွမ်းအင်ကို မကျင့်ကြံဘဲ စိတ်ဝိညာဥ်ချီကိုပဲ ကျင့်ကြံတဲ့ သူတွေအတွက် သူတို့ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို တည်ငြိမ်အောင် အချိန်အများကြီး ပိုယူရပြီး အရင်းအမြစ်တွေလည်း အများကြီး လိုအပ်တယ်...”</p> <p>“ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ အဲဒီလို လုပ်ဖို့ အချိန်ပိုကြာပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ ကြီးမားတဲ့ ကွာခြားချက် ဖြစ်လာမှာ... မင်းခန္ဓာကိုယ်က စိတ်ဝိညာဥ်ချီနဲ့ ဟန်ချက်ညီသွားပြီဆိုတော့ အခု မင်းကိုယ်မင်း မထိခိုက်စေဘဲ ပမာဏ အများကြီးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသုံးပြုနိုင်လာလိမ့်မယ်...”</p> <p>“အဲဒါကြောင့် မင်းကို ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းကို ဆက်ကျင့်ကြံစေချင်ခဲ့တာပဲ..." ရွှီခုန်း ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p>စီနီယာ ရွှီခုန်း၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် လင်းမူ ဉာဏ်အလင်း ပွင့်သွားသလို ခံစားရပြီး ကျေးဇူးတင်လိုက်မိသည်။ စီနီယာ ရွှီခုန်းနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်မှာ ကံကောင်းခြင်း ဖြစ်ပြီး မဟုတ်လျှင် လမ်းမှားပေါ် ရောက်သွားနိုင်ကာ နောက်ပိုင်းတွင် နောင်တရနေမည်မှာ အသေအချာပင်။ သို့မဟုတ် ပိုဆိုးသည်မှာ သူ မှားယွင်းနေကြောင်းကိုပင် ဘယ်သောအခါမှ သိရှိမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>ပညာရှိကြီး တစ်ဦး ပြောခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ "အမှားတစ်ခုကို သိရှိပြီး နောင်တရခြင်းက အမှားလုပ်မိမှန်း လုံးဝ မသိခြင်းထက် ပိုကောင်းပေသည်။”</p> <p>"စီနီယာ ရွှီခုန်းရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..." လင်းမူ ကျေနပ်အားရသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"အင်း..." ရွှီခုန်း တုံ့ပြန်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်း ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်း အထွတ်အထိပ် အဆင့်ကို ရောက်သွားရင် ဒီကမ္ဘာက မြင်ဖူးသမျှထက် အများကြီး ပိုရှေ့ရောက်သွားအောင် ကူညီပေးမယ့် အရာတစ်ခု ငါ့ဆီမှာ ရှိတယ်..."</p> <p>လင်းမူ ထိုအရာကို စိတ်ဝင်စားသွားသော်လည်း စီနီယာ ရွှီခုန်း ကိုယ်တိုင် ပြောပြမည့် အချိန်အထိ စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ ရွှီခုန်းက ထိုကမ္ဘာရှိ မည်သူ့ထက်မဆို အတွေ့အကြုံ ပိုများကြောင်းနှင့် တစ်ဖက်လူ၏ လမ်းညွှန်မှုက တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်ကြောင်း ယခု သူ သိရှိထားပေသည်။</p> <p>အခန်း ၂၂၈ ပြီး</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save