Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း ၂၃၀</h2> <h2 style="text-align:center">စော်ကားမှု</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းမူကို နောက်ယောင်ခံလိုက်လာသူများက ယခု သူ့စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံ နယ်ပယ်ထဲ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၍ သူ မြင်တွေ့နေရလေပြီ။ သူ့အနောက်တွင် စုစုပေါင်း လူ ၅ ယောက် ရှိပြီး ထိုအထဲမှ နှစ်ယောက်ကို အတော်လေး ရင်းနှီးနေသဖြင့် သူ အံ့သြသွားမိ၏။</p> <p>"ဒီနှစ်ယောက်လား... နှင်းဖုံးယုန် သွားရောင်းတုန်းက ငါ့ကို လိုက်ဖမ်းခဲ့တဲ့ လူတွေ မဟုတ်လား..." လင်းမူ အံ့သြတကြီး ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>လင်းမူ သူတို့ကို သတိထားမိသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ ထိုလူများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးများ ပေါ်လာပြီး အချို့မှာ ပို၍ပင် ယုတ်မာပုံ ရလေသည်။ သို့သော် သူတို့ အနီးသို့ ရောက်လာသောအခါ လင်းမူ လုံးဝ မလှုပ်ရှားသကဲ့သို့ မျက်နှာအမူအရာလည်း မပြောင်းလဲကြောင်း သတိပြုမိလိုက်ကြ၏။</p> <p>"ဟားဟား... ဒီကောင်လေး ကြောက်လွန်းလို့ ကြောင်အသွားပြီ ထင်တယ်..." လူတစ်ယောက်က ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဖြစ်ရမှာပေါ့... သူ့ကို ကြည့်ပါဦး... ပိန်ပိန်သေးသေးလေး... ငါတို့ သစ်ကိုင်းလေး တစ်ချောင်းလို အလွယ်တကူ ချိုးပစ်လို့ ရတယ်..." အရပ်ခြောက်ပေကျော် မြင့်ပြီး ဓားတစ်လက် ကိုင်ဆောင်ထားသော အခြားလူတစ်ယောက်က နှိမ့်ချသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လင်းမူကို ယခင်က လိုက်ဖမ်းခဲ့ဖူးသော လူနှစ်ယောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ ဘယ်သူမှန်း မှတ်မိသွားကြ၏။ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်အတွင်း သူ့ရုပ်ရည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသဖြင့် မှတ်မိရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အများကြီး မပြောင်းလဲသော်လည်း တစ်ကြိမ်သာ မြင်ဖူးသူ တစ်ဦးအတွက်မူ အတော်လေး ကွာခြားနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"မင်း..." ထိုလူနှစ်ယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>"ညီအစ်ကိုတို့... ဒါ အရင်တုန်းက ငါတို့ကို အရူးလုပ်သွားတဲ့ ကောင်လေးပဲ... အစ်ကိုကြီးကိုတောင် အရှက်ကွဲအောင် လုပ်သွားသေးတယ်..." ဒုတိယလူက ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>"အာ... ဒါဆိုရင် အရင်ကထက် ရှင်းစရာ ကိစ္စတွေ ပိုများလာပြီပေါ့..." လူ ၅ ယောက်၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ပုံရသော လူက လက်ဆစ်များကို ချိုးရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဟေ့ကောင်... မင်းဆီမှာ ရှိတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ပေးပြီး မြေကြီးပေါ်မှာ အကြိမ်တစ်ရာလောက် ခေါင်းတိုက် တောင်းပန်လိုက်... အဲဒါဆိုရင် ငါတို့ မင်းကို လွှတ်ပေးချင်စိတ် ပေါက်ရင် ပေါက်လာမှာ..." ကြွက်နှင့်တူသော ရုပ်ရည်ရှိသည့် နောက်ဆုံးလူက စူးရှသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လင်းမူ သူတို့၏ လှောင်ပြောင်မှုများကို မတုံ့ပြန်ဘဲ သူတို့၏ ရယ်စရာကောင်းသော အပြုအမူများကိုသာ စိုက်ကြည့်နေလိုက်၏။</p> <p>"ဒီကမ္ဘာမှာ ကြွက်လူသားတွေ ရှိမှန်း ငါ မသိခဲ့ဘူး..." ရွှီခုန်း သဘောကျစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လင်းမူ စီနီယာ ရွှီခုန်း ဘာကိုပြောချင်မှန်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ရယ်လိုက်မိသည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ် စီနီယာ... သူက တကယ် ကြွက်နဲ့ တူတာပဲ... တကယ်များ သားရဲလူသား တစ်ယောက် ဖြစ်နေမလား မသိဘူး..." လင်းမူ အသံထွက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ကြွက်နှင့်တူသော မျက်နှာရှိသည့် လူ၏ နဖူးတွင် သွေးကြောများ ထောင်ထလာ၏။</p> <p>"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ် ကောင်လေး... မင်းက ဖေဖေကြီးကို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့လေ... ငါ မင်းကို ပညာပေးမယ်... ငါတို့ သမပြီးသွားရင် မင်း အရိုးတောင် ကျန်မှာ မဟုတ်ဘူး..." ကြွက်နှင့်တူသော လူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ညီလေး... ဒီကောင်လေးရဲ့ မိဘတွေက သူ့ကို ယဉ်ကျေးမှု ဘာညာ မသင်ပေးခဲ့ဘူး ထင်တယ်..."</p> <p>"ငါတို့ ဘယ်သိမလဲ... သူ့အမေက ပြည့်တန်ဆာမ ဖြစ်ပြီး တခြား ယောက်ျားတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ သူ့ကို သင်ပေးဖို့ အချိန်မရှိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ..." မီးခိုးရောင် အင်္ကျီဝတ် လူတစ်ယောက်က စော်ကားလိုက်၏။ သူ့ကျောတွင် ပုဆိန်တစ်လက် ပါရှိပြီး ဘယ်ဘက် နားရွက်မှ လည်ပင်းအထိ ရှည်လျားသော အမာရွတ် တစ်ခု ရှိလေသည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... သူ့အဖေကလည်း အားနည်းတဲ့ မိန်းမလျာ တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်... သူ့ကို ကြည့်ရတာ ပိန်လှီနေတာပဲ..." ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>သို့သော် ထိုစကားများ ပြောလိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ယခင်က အေးစက်နေသော်လည်း ယခုမူ ကျောချမ်းစရာ ကောင်းလာ၏။ ထိုလူများ အားလုံး သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသော အအေးဒဏ်ကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။</p> <p>သူတို့ အနီးတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော မကောင်းဆိုးဝါး အရှိန်အဝါ တစ်ခုကိုလည်း ခံစားလိုက်ရ၏။ သူတို့ အားလုံး အသံလာရာသို့ ပြိုင်တူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရက်စက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရပ်နေသော လင်းမူကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားနေပြီး တစ်ခုခု ရေရွတ်နေသော်လည်း သူတို့ ဘာမှ မကြားရချေ။</p> <p>ဂလု</p> <p>အမည်မသိ ကြောက်ရွံ့မှု တစ်ခုက သူတို့ကို လွှမ်းမိုးသွားသဖြင့် ထိုလူများ တံတွေးမြိုချလိုက်မိကြသည်။ အကြောင်းရင်းကို မသိသော်လည်း သူတို့ရှေ့မှ လူက အန္တရာယ်များလွန်းမှန်း သိလိုက်ကြ၏။ တကယ်ဆိုလျှင် လင်းမူက အားနည်းပြီး ငယ်ရွယ်ပုံ ပေါက်သော်လည်း သူတို့၏ ဗီဇစိတ်ကမူ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ကို ပြောပြနေပေသည်။</p> <p>ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ပြီး ထိုထူးဆန်းသော မှော်အတတ်မှ ရုန်းထွက်လိုက်၏။</p> <p>"မင်းတို့ ဘာရပ်လုပ်နေကြတာလဲ... သူ့ကို ဖမ်းစမ်း..." ခေါင်းဆောင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>ခွပ်</p> <p>ကျန်လူလေးယောက် နောက်ဆုံးတွင် တွေဝေမှုမှ ရုန်းထွက်လာပြီး လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရွံရှာဖွယ် ကောင်းသော ကျိုးပဲ့သံ တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p>ဗြန်း</p> <p>စိုစွတ်ပြီး နွေးထွေးသော အရည်တစ်မျိုး သူတို့ မျက်နှာများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်များပေါ်သို့ ပန်းကျလာသဖြင့် သူတို့ဘေးတွင် ရပ်နေသူကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ယခင်က သူတို့ရှေ့တွင် ရှိနေသော လူက ယခု သူတို့ဘေးတွင် ရောက်နေလေပြီ။ လင်းမူ၏ လက်က သူ့အမေကို စော်ကားခဲ့သော လူ၏ ဦးခေါင်းအကြွင်းအကျန်များပေါ်တွင် ရှိနေ၏။</p> <p>လူတစ်ယောက် သူ့မျက်နှာကို စမ်းကြည့်ပြီး ပန်းကျလာသော နွေးထွေးသည့် အရည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"သွေး..." ထိုလူ တွေဝေငေးမောစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>ကျန်လူလေးယောက် ယခု ဘာဖြစ်သွားမှန်း နားမလည်နိုင်ဘဲ ကြောင်အနေကြသည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်ခဏက သူတို့ အကောင်းပကတိ ရပ်နေကြပြီး လင်းမူက သူတို့ရှေ့ အဝေးကြီးတွင် ရှိနေခဲ့ပေသည်။ သို့သော် ယခု တစ်ဖက်လူက သူတို့အနီးသို့ ရောက်နေပြီး သူတို့အဖော်၏ ခေါင်းက ကြေမွသွားပုံ ရလေသည်။</p> <p>လင်းမူ ထိုအနေအထားအတိုင်း ဆက်နေပြီး သူ့အဖေကို စော်ကားခဲ့သော လူဘက်သို့ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ခေါင်းလှည့်လိုက်၏။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ယခင်ကကဲ့သို့ ရက်စက်သော အမူအရာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ထိုတစ်ကြိမ်တွင် သွေးများနှင့် ဦးနှောက်အစအနများ ပေကျံနေပေသည်။</p> <p>"မင်း အဲဒီလို မပြောသင့်ဘူး..." လင်းမူ အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ထိုလူများ သူတို့ နှလုံးသားပေါ်တွင် မီးလောင်နေသော သံမဏိကို ဖိကပ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့ စကားပြောရန်နှင့် လှုပ်ရှားရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မြေကြီးပေါ်တွင် အမြစ်တွယ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်ရ၏။ သူတို့စိတ်က မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ ခန္ဓာကိုယ်က လုံးဝ မနာခံတော့ချေ။</p> <p>စက္ကန့်များ ကုန်ဆုံးနေသည်နှင့်အမျှ လင်းမူ၏ မျက်နှာထား ပိုမို ခက်ထန်လာပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးကြောများ ထောင်ထလာကာ မျက်လုံးများ နီရဲလာ၏။ အသက်စွမ်းအင်နှင့် ချီစွမ်းအင်များ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသွားပြီး ကြွက်သားတိုင်း ခွန်အားများဖြင့် ပြည့်နှက်လာကြသည်။</p> <p>သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အရွယ်အစား တစ်ဆခန့် ကြီးထွားလာသလို ထင်ရပြီး သူ ဝတ်ဆင်ထားသော ပွယောင်းယောင်း အဝတ်အစားများပင် တင်းကျပ်သွား၏။</p> <p>အခန်း ၂၃၀ ပြီး<br />  </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save