Book List

<h2 style="text-align:center">စကြဝဠာ လက်စွပ်နဲ့ ကမ္ဘာများကြား လျှောက်လှမ်းမယ်</h2> <h2 style="text-align:center">အခန်း ၂၃၁</h2> <h2 style="text-align:center">သည်းခံနိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းမူ သေဆုံးသွားသော လူကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး သူ့အဖေကို စော်ကားခဲ့သော လူဘက်သို့ အပြည့်အဝ လှည့်လိုက်၏။ သူ လက်သီးဆုပ်ပြီး ထိုလူ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။</p> <p>ခွပ်</p> <p>ခွပ်</p> <p>ဗြန်း</p> <p>ထိုလူ၏ ရင်ဘတ် ပေါက်ထွက်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာ၏။ ထိုအပေါက်မှတစ်ဆင့် အနောက်ဘက်ရှိ သစ်ပင်များကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ထိုလူ၏ နံရိုးများ အပေါက်ထဲမှ ထိုးထွက်သွားကြသည်။ ထိုလူ မြေကြီးပေါ်သို့ ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် လဲကျသွားပြီး ရင်ဘတ်မှ သွေးများ အဆက်မပြတ် ယိုစီးကျနေလျက် တဆတ်ဆတ် တွန့်နေ၏။</p> <p>ကျန်လူသုံးယောက် နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ချက်ချင်း ထွက်ပြေးလိုက်ကြသည်။</p> <p>"မိ... မိစ္ဆာ..." ကြွက်နှင့်တူသော လူက ကြောက်ရွံ့စွာ အော်ဟစ်ရင်း ရှေ့သို့ ပြေးသွားသည်။</p> <p>"မ... မကောင်းဆိုးဝါး..." အခြား လူတစ်ယောက်က မယုံကြည်နိုင်စွာ ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ စကားပြောရန်ပင် အင်အားမရှိတော့ဘဲ ထွက်ပြေးရန်သာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နေသည်။ သူက နောက်ဆုံးမှ ပြေးသူဖြစ်၍ ထိုလူနှစ်ယောက်၏ အနောက်တွင် ရောက်နေ၏။ သူ မီတာအနည်းငယ်သာ ပြေးရသေးစဉ် အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>ဝှစ်</p> <p>ဓားတိုတစ်လက် သူ့ဘေးမှ ပျံထွက်လာပြီး ကြွက်နှင့်တူသော လူ၏ ခေါင်းကို ထိုးဖောက်သွား၏။ သို့သော် ဓားတို ရပ်တန့်မသွားဘဲ ဆက်လက် ပျံသန်းသွားကာ ကြွက်နှင့်တူသော လူကို အတူ သယ်ဆောင်သွားပြီး အခြား လူတစ်ယောက်၏ ခေါင်းကိုပါ ထိုးဖောက်သွား၏။</p> <p>ထိုလူနှစ်ယောက်မှာ သွားကြားထိုးတံဖြင့် ထိုးခံရသကဲ့သို့ ဓားတိုဖြင့် အသားညှပ်ပေါင်မုန့် လုပ်ခံလိုက်ရပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားကြ၏။</p> <p>ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ရုတ်တရက် နေရာတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် သေမင်း၏ လက်သည်းများကဲ့သို့ သူ့လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ခံလိုက်ရသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ မြေကြီးပေါ်မှ မြှောက်တင်ခံလိုက်ရပြီး ခြေထောက်များ လေထဲတွင် လူးလွန့်နေသည်။</p> <p>"သနားပါ... သနားပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ... အား... သခင်ကြီး... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အမှားလုပ်မိသွားပါတယ်... ခင်ဗျားကို လုယက်ဖို့နဲ့ ဒီလိုလုပ်ဖို့ အကြံပေးတာ အဲဒီနှစ်ယောက်ပါ..." ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ သွားရည်များနှင့် မျက်ရည်များ ကျဆင်းရင်း တောင်းပန်လိုက်၏။</p> <p>သူ အနောက်မှ ဆုပ်ကိုင်ခံထားရသောကြောင့် အနောက်မှ လင်းမူကို မမြင်ရဘဲ လေထဲသို့သာ တောင်းပန်နေရပေသည်။</p> <p>"အမှား ဟုတ်လား... လုံးဝ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ အားလုံး အသုံးဝင်လိမ့်မယ်... ငါ့မိဘတွေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို ကျေနပ်အောင် ယဇ်ပူဇော်ဖို့ မင်းတို့ အားလုံး ကောင်းတဲ့ ယဇ်ကောင်တွေ ဖြစ်လာလောက်တယ်... သူတို့ တမလွန်မှာ ငြိမ်းချမ်းပါစေ..." လင်းမူ မှတ်မိရန်ပင် ခက်ခဲလောက်သည့် ကွဲအက်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>ထိုလူ လူးလွန့်ပြီး တောင်းပန်နေစဉ် လင်းမူ လက်အားကို ပိုမို တင်းကျပ်လိုက်သည်။ ချက်ခြင်းပင် လည်ချောင်း ကြေမွသွားသဖြင့် ထိုသူ စကားမပြောနိုင်တော့ချေ။ သို့သော် ထိုသည်မှာ အစသာ ရှိသေးပြီး ထိုလူ၏ ခေါင်း ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြတ်ထွက်သွားသည်အထိ လင်းမူ အားကို ပိုတိုးလိုက်၏။ နောက်ဆုံးတွင် ကြေမွနေသော လည်ပင်းသာ ကျန်ရစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်က မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p>လင်းမူ ထိုဦးခေါင်းကို ဘေးသို့ အားပြင်းပြင်း ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ ကျောက်တုံးနှင့် ရိုက်မိပြီး ဖရဲသီးကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်သွား၏။</p> <p>လင်းမူ သူ့လက်ရာကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လက်များကို မြှောက်ကာ ကြည့်ရှုလိုက်၏။</p> <p>“ဟူး… ပိုပြီး ရှုပ်ပွသွားပြန်ပြီ..." သူ အသံအက်အက်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ပုံမှန် အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။</p> <p>တင်းကျပ်နေသော သူ့အဝတ်အစားများ ပြန်လည် ချောင်ချိသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စီးဆင်းနေသော စွမ်းအားများလည်း ငြိမ်သက်သွား၏။</p> <p>"ငါက အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်ထွက်ချင်ရုံလေးကို ဒီလိုတွေ ဖြစ်ရတယ်လို့..." လင်းမူ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... အင်မော်တယ် တစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို စိန်ခေါ်လို့ မရဘူး... နဂါးတစ်ကောင်ရဲ့ အကြေးခွံလန်ကို ထိလို့ မရသလိုပဲ... ဒီလူတွေက မင်းရဲ့ သည်းခံနိုင်မှု ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားလို့ ဒါနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်..." ရွှီခုန်း အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်သော လေသံဖြင့် ချီးကျူးလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ၏ စိတ်ကို ဖုံးလွှမ်းနေသော ဒေါသများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်စ ပြုလာပြီး သူ့လုပ်ရပ်များ၏ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်များကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အပြစ်ရှိစိတ် တစ်ခုက သူ့ကို ခဏတာ လွှမ်းမိုးသွားသော်လည်း စီနီယာ ရွှီခုန်း၏ စကားများကြောင့် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ တစ်ဖက်လူ ပြောသည်မှာ မှန်ကန်ပေသည်။ ထိုလူများက သူ့မိဘများကို စော်ကားခဲ့သဖြင့် သေဆုံးသွားရခြင်းပင်။</p> <p>သို့သော် လင်းမူ၏ စိတ်ထဲ ဝင်လာသော နောက်ထပ် အတွေးတစ်ခုကြောင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရ၏။</p> <p>"နှလုံးသား လောင်ကျွမ်းခြင်း မန္တာန်က... ကွဲပြားတယ်... ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်တောင် မသုံးလိုက်ရဘူး... သူ့အလိုလို စိတ်ထဲ ဝင်လာပြီး မသိလိုက်ခင်မှာပဲ ရွတ်ဖတ်နေမိတယ်..." လင်းမူ ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>"ဒါက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ရဲ့ စွမ်းအားပဲ... မင်းရဲ့ စိတ်ဆန္ဒက အဲဒါကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်လောက်အောင် မသန်မာသေးဘူး... ဒါကြောင့် မင်း တကယ် ဒေါသထွက်လာတဲ့အခါ သူက လွှမ်းမိုးသွားလိမ့်မယ်... မင်း အသားကျဖို့နဲ့ မင်းရဲ့ စိတ်ဆန္ဒကို ရင့်ကျက်အောင် လေ့ကျင့်ဖို့ အချိန်နည်းနည်း ယူရလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ မင်း အဲဒါကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ မသုံးသင့်ဘူး... မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ရဲ့ အရှိန်အဝါ ဆိုတာ အလွယ်တကူ ထုတ်ဖော်ပြသသင့်တဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး..." ရွှီခုန်း ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ စီနီယာ ရွှီခုန်း၏ စကားများကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်ပြီးနောက် သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နှလုံးသား လောင်ကျွမ်းခြင်း မန္တာန်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် အသုံးပြုစဉ်ကလောက် ခန္ဓာကိုယ် မပင်ပန်းသော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မောပန်းနွမ်းနယ်မှုကိုတော့ ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်၏။ နှလုံးသား လောင်ကျွမ်းခြင်း မန္တာန် အသုံးပြုခြင်း၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးက သူ့စိတ်ထဲတွင် အတော်လေး ကြီးမားကြောင်း သူ ပြောနိုင်ပေသည်။</p> <p>"ဒီခွန်အားက... ဒီလို အလုပ်မျိုးအတွက် မသင့်တော်ဘူး... နှလုံးသား လောင်ကျွမ်းခြင်း မန္တာန်ရဲ့ စွမ်းအား မပါဘဲနဲ့လည်း အလွယ်တကူ ပြီးမြောက်နိုင်တယ်... ဒါက အားအင်တွေကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးလိုက်တာပဲ... အဲဒီလူတွေက ကျင့်ကြံသူတွေတောင် မဟုတ်ဘူး..." လင်းမူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရှင်းပြသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>ထိုအဖြစ်အပျက်ကြောင့် လင်းမူ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားပြီး ဆက်လက် သွားလာလိုစိတ် မရှိတော့ချေ။ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရန်ပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဟွေ တပ်မဟာကိုသာ လွှဲထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ ယခု သူတို့က မြို့၏ တရားဥပဒေ စိုးမိုးရေးကို တာဝန်ယူထားပြီ ဖြစ်ရာ ထိုအလုပ်ကို သူတို့ လုပ်သင့်သည်ဟု တွေးလိုက်သည်။</p> <p>လင်းမူ သေချာ သတိမထားမိသော်လည်း သူ့စိတ်နေသဘောထားက အပြောင်းအလဲ အသစ်တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းနေပြီ ဖြစ်၏။ လောကကြီး၏ ဆန္ဒအရ ရွေးချယ် ခန့်အပ်ခံရစဉ်ကတည်းက စတင် ပြောင်းလဲနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခု ပိုမို တိုးတက်လာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ရွှီခုန်းကမူ ထိုအရာကို လက်လွတ်မခံဘဲ ထိုအခိုက်အတန့်ကို ကျေနပ်အားရနေ၏။</p> <p>"သူ နောက်ဆုံးတော့ ဒီစကြဝဠာရဲ့ အမှန်တရားကို ကိုယ်တွေ့ ခံစားနေရပြီ... ဒါက အစပဲ ရှိသေးတယ်... သူ အရမ်းကြီး ဝန်ပိမသွားအောင် ငါ လမ်းညွှန်ပေးပြီး သေချာ ဂရုစိုက်ရမယ်..." ရွှီခုန်း ကိုယ့်ဘာသာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">အခန်း ၂၃၁ ပြီး</p> <p style="text-align:center">***</p>


Save