Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၃၉</h2> <h2 style="text-align: center;">ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းမူ ကျောက်စိမ်းပေရွက်ကို ကိုင်ထားပြီး စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံဖြင့် ချိတ်ဆက်လိုက်၏။ စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံဖြင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် လင်းမူ၏ စိတ်ထဲတွင် စာအုပ်တစ်အုပ် ပေါ်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ဖွင့်ကြည့်ရန် တွေးလိုက်ရာ သူ့ရှေ့တွင် အလိုအလျောက် ပွင့်လာ၏။</p> <p>သို့သော် ပွင့်လာသောအခါ စာမျက်နှာများမှာ ဗလာဖြစ်နေပြီး ဘာမျှ မမြင်ရချေ။</p> <p>'သားရဲတွေ အကြောင်း သတင်းအချက်အလက်တွေက ဘယ်မှာလဲ...' လင်းမူ ဇဝေဇဝါဖြင့် တွေးလိုက်၏။</p> <p>သူ သားရဲများ အကြောင်း တွေးလိုက်သည်နှင့် စာမျက်နှာများ ထပ်မံ လှန်သွားပြီး စာလုံးများ စတင် ပေါ်လာတော့သည်။ လင်းမူ ဖတ်ကြည့်ရာ သားရဲအချို့ အကြောင်း ရေးသားထားပြီး သတင်းအချက်အလက်များကို သားရဲ၏ ဝိသေသလက္ခဏာများအလိုက် စနစ်တကျ စီစဉ်ထားကြောင်း တွေ့ရှိရ၏။</p> <p>ယခင်က စမ်းသပ်မှုမှတစ်ဆင့် စာအုပ် မည်သို့ အလုပ်လုပ်သည်ကို လင်းမူ ခန့်မှန်းနိုင်ပြီး အလုပ်ဖြစ်မဖြစ် စမ်းသပ်ကြည့်လိုပေသည်။ ယခု သားရဲ၏ ဝိသေသလက္ခဏာများကို သူ သိထားပြီ ဖြစ်၍ ကျောက်စိမ်းပေရွက်ထဲတွင် ရှာဖွေရာ၌ စနစ်တကျ စီစစ်ပြီး အလွယ်တကူ ရှာဖွေနိုင်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>လင်းမူ သားရဲ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်နှင့် ဝိသေသလက္ခဏာများကို စဉ်းစားလိုက်သ၍ သူ့စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာမည် ဖြစ်သည်။ သူ ရှာဖွေလိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် စာအုပ်က လောလောဆယ် သူ လိုအပ်သော သတင်းအချက်အလက်များ ပါရှိသည့် စာမျက်နှာ နှစ်မျက်နှာသို့ ပွင့်သွားတော့သည်။</p> <p>"အင်း... ဒီမှာလည်း ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုလို့ ခေါ်တာပဲ... ကြည့်ရအောင်... အရှိန်မြန်တယ်၊ အညိုရောင် အမွေး၊ ချီစုဆောင်းခြင်း အစောပိုင်းကနေ အထွတ်အထိပ် အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံ ရှိပြီး သတ္တိကြောင်တဲ့ သဘာဝ ရှိတယ်... ကောင်းပြီ... ကိုက်ညီတယ်..." လင်းမူ စိတ်ထဲမှ ကိုယ့်ဘာသာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>လက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ အာရုံပြန်ရောက်လာပြီးနောက် လင်းမူ ကျောက်စိမ်းပေရွက်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။</p> <p>"စီနီယာ ရွှီခုန်း ပြောတာ မှန်ပုံရတယ်..." လင်းမူ ကျေးဇူးတင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"အင်း... ဒီမှာ ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး... နောက်ထပ် ထူးဆန်းတာ တစ်ခုက သူတို့ အရေအတွက်ပဲ... ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုတွေက အများအားဖြင့် နှစ်ကောင်ကနေ လေးကောင်အထိ အုပ်စုဖွဲ့ သွားလာတတ်ကြပြီး အမဲလိုက်တဲ့အခါ အချင်းချင်း အဖော်ပြုတတ်ကြတယ်...”</p> <p>“သူတို့က သားကောင်ကို ထောင့်ကျပ်အောင် ဝိုင်းပြီး အမဲလိုက်ဖို့ အချင်းချင်း ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်နိုင်ကြတယ်... တကယ်လို့ သူတို့ကိုယ်တိုင် အမဲလိုက်ခံရရင်လည်း အဲဒီနည်းစနစ်နဲ့ သူတို့ရဲ့ အရှိန်ကို သုံးပြီး ပြဿနာကနေ လွတ်မြောက်နိုင်တယ်... နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်မှာ လူစုခွဲလိုက်ပြီး အမဲလိုက်သူရဲ့ အာရုံကို လွှဲပြီး လွတ်မြောက်သွားတတ်ကြတယ်...”</p> <p>"ငါတို့ မြင်ခဲ့ရတဲ့ ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုက တစ်ကောင်တည်းဆိုတော့ တကယ် ထူးဆန်းတယ်..." ရွှီခုန်း လင်းမူကို ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ သူ့စကားများကို အပြည့်အဝ နားထောင်ပြီး သေချာ သင်ယူလိုစိတ် ရှိကြောင်း ပြသလိုက်သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ လင်းမူ ထိုသားရဲကို စိတ်ဝင်စားသော်လည်း အမဲလိုက်လိုစိတ် မရှိခြင်းပင်။ အမှန်တကယ်တွင် သူ ယင်းကို စူးစမ်းလိုစိတ်သာ ရှိပြီး ပိုမို သိရှိလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထို့အပြင် ယခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရာ ယခုအချိန်အထိ သူ မြင်ဖူးသမျှ သားရဲများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထိုသားရဲက အယဉ်ကျေးဆုံး ပုံပေါက်ပြီး အနည်းငယ် ချစ်စရာကောင်းသည်ဟုပင် ထင်ရပေသည်။</p> <p>သို့တိုင်အောင် မိနစ်အနည်းငယ် အကြာတွင် လင်းမူ အတွေးများ ပြီးဆုံးသွားပြီး သူ့စွမ်းရည်များကို စမ်းသပ်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်၏။ သို့သော် သူ မတ်တတ်ရပ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် အဝေးမှ ခြုံပုတ် လှုပ်ရှားသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ခြုံပုတ်ထဲမှ ခေါင်းငယ်လေး တစ်ခု ထွက်လာပြီး သူ့ကို ခဏတာ ကြည့်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>"ဟင်... သူ ပြန်လာတာလား..." လင်းမူ ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း မလှုပ်ရှားချေ။</p> <p>'အသားတွေ ကုန်သွားတာတောင် ဒီကို လာနေသေးတာဆိုတော့ သူ ဘာလိုချင်လဲ ကြည့်ရအောင်...' လင်းမူ ကိုယ့်ဘာသာ တွေးလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ မွဲပြာသရဖူ သမင်ထီးထံမှ ကျန်ရှိသော အရိုးများကို သိမ်းဆည်းပြီးဖြစ်ရာ ထိုနေရာတွင် သားရဲတစ်ကောင်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်မည့် အရာ သိပ်မရှိတော့ချေ။ ထို့အပြင် သားရဲ အမျိုးမျိုး၏ သွေးနံ့များ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပျံ့နှံ့နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ကို ရှောင်ရှားစေမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>လင်းမူ ထိုအနေအထားအတိုင်း ဆက်ထိုင်နေပြီး အခြား ခြုံပုတ်တစ်ခုမှ ခေါင်းငယ်လေး ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သားရဲက ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ပြုလုပ်ပြီး လင်းမူ သတိထားမိသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းကို ပြန်သွင်းသွားသည်။ သားရဲက ထိုအတိုင်း... ပိုမို တိကျစွာ ပြောရလျှင် တူတူပုန်းတမ်း ကစားနည်းကို အကြိမ်ကြိမ် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်နေ၏။</p> <p>လင်းမူ သားရဲကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်နေပြီး ခြုံပုတ်များနှင့် မြက်ခင်းများကြား ဖြတ်သန်းသွားလာစဉ် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကို အာရုံစိုက်နေလိုက်သည်။ ထိုမျှ မြန်ဆန်သော သားရဲကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသဖြင့် ထိုအရာက လင်းမူအတွက် လေ့ကျင့်မှု တစ်မျိုး ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p>အကြိမ် ၂၀ ကျော် ပြုလုပ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို စမ်းသပ်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သတ္တိ အနည်းငယ် မွေးကာ ရှေ့သို့ ထွက်လာတော့သည်။</p> <p>ယင်းက ပထမဆုံး လက်တစ်ဖက်ကို ထုတ်ပြီး ချောင်းကြည့်ကာ နောက်တစ်ဖက်ကို ထပ်ထုတ်လိုက်၏။ လင်းမူ သူ့ကို မတိုက်ခိုက်ဘဲ နေရာတွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ ထိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုသည် ခြုံပုတ်ထဲမှ အပြည့်အဝ ထွက်လာလေသည်။</p> <p>လင်းမူ သားရဲကို နောက်တစ်ကြိမ် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူ့စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>'ချစ်စရာလေး...' သူ တွေးလိုက်၏။</p> <p>မြောင်</p> <p>ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို လင်းမူကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းစောင်းကာ တိုးညင်းစွာ အသံပြုလိုက်၏။ ထို့နောက် လင်းမူထံသို့ တဖြည်းဖြည်း စတင် ချဉ်းကပ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သို့သော် သူ့နှင့် သုံးမီတာ အကွာအဝေးသို့ ရောက်သောအခါ ရပ်တန့်သွားပြီး အာရုံပြောင်းကာ အခြား တစ်ခုခုကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>'ဟင်... သူ ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ...' လင်းမူ သားရဲ၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်ရင်း တွေးတောလိုက်သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ထိုအကြည့်က ငြိမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး မီးခဲများနှင့် တစ်ဝက်တစ်ပျက် လောင်ကျွမ်းနေသော သစ်ကိုင်းများသာ ကျန်ရှိတော့သည့် မီးပုံဆီသို့ ရောက်ရှိသွား၏။ အပူငွေ့ ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။</p> <p>'အင်း... သူ နွေးနွေးထွေးထွေး နေချင်ပုံရတယ်...' လင်းမူ တွေးလိုက်၏။</p> <p>သို့သော် သူ့ကောက်ချက်ချမှု မကြာမီ မှားယွင်းသွားတော့သည်။ သားရဲက သူ မမျှော်လင့်ထားသော အရာတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သောကြောင့်ပင်။ ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုက မီးပုံဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် လောင်ကျွမ်းနေသော သစ်ကိုင်းတစ်ချောင်းကို ကောက်ယူရန် ကြိုးစားလိုက်၏။</p> <p>သစ်ကိုင်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှာ အေးနေပြီ ဖြစ်၍ အခြားတစ်ဖက်တွင် အနီရောင် သမ်းနေပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ လောင်ကျွမ်းနေသော်လည်း ယင်းအတွက် ကောက်ယူရန် ပြဿနာ မရှိချေ။ ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို နောက်လှည့်ပြီး မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် စတင် ထွက်ပြေးတော့သည်။</p> <p>လင်းမူ ဘာမျှ မတွေးနိုင်မီမှာပင် ယင်းက အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။</p> <p>"ဘာ... လဲ... ဟ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၂၃၉ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save