Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၀၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">မိုင်သောင်းချီ အေးခဲခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">အဆိပ်ပြင်း အင်းဆက်များမှာ အနက်ရောင် ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုအလား အလွန်ပင် လျင်မြန်စွာ တွားသွားလာကြပြီး ခဏချင်းမှာပင် လူစုကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ပင့်ကူနက်မမှာမူ သွေးရူးသွေးတန်း ဖြစ်နေချေပြီ။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူလျော်နေကာ "မစ္စရှန်းကွမ်... သူတို့ကို ကျွန်မနား မလာအောင် မြန်မြန် လုပ်ပေးပါဦး" ဟု အော်ဟစ် အကူအညီ တောင်းလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ရှန်းကွမ်ဟုန်ရှားကမူ သူမအား လုံးဝ အရေးမစိုက်ဘဲ ပုလွေကိုသာ ဆက်လက် မှုတ်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify">"မလာကြနဲ့... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့နားကို တိုးမလာကြပါနဲ့ဦး"</p> <p style="text-align:justify">ပင့်ကူနက်မသည် သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် တွားသွားနေသော အဆိပ်ရှိ သတ္တဝါများကို ကြည့်ရင်း ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် ဦးရေပြားများပင် ထုံကျင်သွားရသည်။ သူမသည် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာ အော်ဟစ်နေသော်လည်း မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ကြပေ။</p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆုံးတွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် သူမသည် အနီးရှိ စားပွဲပေါ်သို့ အတင်း တက်လိုက်သော်လည်း သူမ တက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကင်းမြီးကောက် အချို့မှာ နောက်မှ ကပ်ပါလာပြီး သူမ၏ ခြေသလုံးကို အားကုန် အဆိပ်ဆူးဖြင့် ထိုးလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">၎င်းမှာ အစပြုရုံမျှသာ ရှိသေးသည်။ ရေတွက်၍မရနိုင်သော အဆိပ်ရှိ အင်းဆက်များမှာ နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာပြီး ခဏချင်းမှာပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">"အား..."</p> <p style="text-align:justify">ပင့်ကူနက်မထံမှ သွေးပျက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ "မစ္စရှန်းကွမ်... ကျွန်မကို ကယ်ပါဦး။ ကျွန်မက ရှင်တို့ရဲ့ ကျွန်ပါ။ နောက်ဆိုရင် ရှင်တို့အတွက် ငွေတွေ အများကြီး ရှာပေးပါ့မယ်"</p> <p style="text-align:justify">"မိုက်မဲလိုက်တာ... ရှန်းကွမ်မိသားစုက ငွေရှားနေတယ်လို့ နင် ထင်နေတာလား"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ဟုန်ရှားက ပင့်ကူနက်မကို လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပုလွေကိုသာ ဆက်လက် ဝှေ့ယမ်းနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤအမျိုးသမီးသည် သူမ၏ တာဝန်ကို ကျေပွန်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယဲ့ပုဖန်ကို ဤနေရာသို့ ရောက်အောင် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၍ သူမတွင် နောက်ထပ် အသုံးချရန် တန်ဖိုး မရှိတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် ပင့်ကူနက်မမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒုတ်ခနဲ လဲကျသွားကာ ဇီဝိန်ချုပ်သွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လျှင် ယဲ့ပုဖန်က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ပင့်ကူနက်မသည် ပရိယာယ် ကြွယ်ဝလှပြီး အခြားသူများကို အမြဲ ဒုက္ခပေးရန် ကြံစည်နေသူ ဖြစ်သည်။ ဖူခန်းဆေးဝါးလုပ်ငန်းကိုလည်း အကြိမ်ကြိမ် ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမ၏ အကြံအစည်များမှာ သူမထံသို့ပင် ပြန်လည် ပတ်သွားကာ ယခုကဲ့သို့ ရင်နာဖွယ် အဆုံးသတ်နှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် အဆိပ်ရှိ အင်းဆက်များမှာ ယဲ့ပုဖန်ထံသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အချင်း နှစ်မီတာခန့်ရှိသော စက်ဝိုင်းပုံစံဖြင့် ဝိုင်းရံလိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ဟုန်ရှားက "မြင်တယ်မလား... အဲဒီဗူးကို အခုချက်ချင်းပေး။ ဒါမှမဟုတ်ရင် အဲဒီမိန်းမလိုပဲ နင်လည်း အဆုံးသတ်သွားရလိမ့်မယ်" ဟု ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ရင်း - "ဒီလို မိုက်မဲတဲ့ မိန်းမနဲ့ ငါ့ကို နှိုင်းယှဥ်တာက နည်းနည်းတော့ မဆီလျော်ဘူး လို့ မထင်ဘူးလား"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ဟုန်ရှား၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပျက်ယွင်းသွားကာ "ယဲ့ပုဖန်... နင့်မှာ ကျင့်ကြံမှု နည်းနည်း ရှိရုံနဲ့ နင့်ကိုယ်နင် အထင်မကြီးနဲ့ဦး။ နင့်ရဲ့ အစွမ်းတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း… ငါ့ရဲ့ ရတနာတွေ ဒီလောက် အများကြီးကိုတော့ မင်း ဘယ်လိုမှ ရင်ဆိုင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေပြီ။ ဒါတွေက အင်းဆက်ပိုးမွှားလေးတွေပါပဲ။ ငါ့မျက်စိထဲ ထည့်ထားရလောက်အောင် တန်ဖိုး မရှိပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"နင်ကတော့ သေတွင်းကို အတင်းတိုးနေတာပဲ။ ခဏနေရင် နင် ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ဘယ်လို တောင်းပန်မလဲ ဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ဟုန်ရှားက ပြောပြီးသည်နှင့် သူမ၏ လက်ထဲမှ ပုလွေကို တစ်ဖန် ပြန်လည် မှုတ်လိုက်ရာ ရပ်တန့်နေသော အဆိပ်ကောင်များမှာ ယဲ့ပုဖန်ထံသို့ တရကြမ်း ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အသေးအဖွဲ အတတ်လေးပါပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်၌ အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူက လက်ကွက် တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ဖော်လိုက်ပြီးနောက် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ </p> <p style="text-align:justify">"မိုင်သောင်းချီ အေးခဲခြင်း..."</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်၏ အပူချိန်မှာ ရုတ်ခြည်းပင် ရေခဲမှတ်အောက်သို့ ထိုးဆင်းသွားကာ ဆီးနှင်းများ ကျဆင်းလာပြီး အေးစက်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာရာ ရေခဲနှင့် နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ပင် ထင်ရလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">၎င်းမှာ ရေခဲလှံ အတတ်ထက်ပင် အဆင့်နိမ့်သော ရိုးရှင်းသည့် မှော်အတတ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ အပူချိန်မှာ အနုတ် ၁၀ ဒီဂရီ ဆဲလ်စီးယပ်စ်ခန့်သာ ရှိသဖြင့် လူသားများကို ထိခိုက်စေနိုင်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ယင်းအပူချိန်သည် အဆိပ်ရှိ အင်းဆက်များအတွက်မူ အလွန်ပင် ထိရောက်လှသည်။ ၎င်းတို့မှာ သွေးအေးသတ္တဝါများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ရေခဲမှတ်အောက်တွင် အသက်မရှင်နိုင်ကြပေ။ ၎င်းတို့သည် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးသွားပြီး ရေခဲရုပ်တုများအသွင် အေးခဲသွားကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယခင်က ယဲ့ပုဖန်သည် မြေကမ္ဘာအဆင့်သို့ မရောက်သေးသဖြင့် မှော်အတတ်ကို မီတာ ၂၀ ပတ်လည်သာ အသုံးပြုနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ယခုအခါ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ မြေကမ္ဘာအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် မှော်အတတ်များမှာလည်း ပိုမို အစွမ်းထက်လာကာ မီတာ တစ်ရာခန့်အထိ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရှန်းကွမ်ဟုန်ရှား ဆင့်ခေါ်ထားသော အဆိပ်ကောင်များ အားလုံး သေဆုံးသွားကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အပူချိန် ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားသဖြင့် ရှန်းကွမ်ဟုန်ရှားနှင့် ရှန်းကွမ်ဟုန်ပင်းတို့မှာ အလွန်ပင် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ယဲ့ပုဖန်သည် စွမ်းအားကြီးမားသော မှော်ပညာသခင် တစ်ဦး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဤမစ်ရှင်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ သူတို့ သတ်ရမည့်သူမှာ ဤကဲ့သို့သော မိစ္ဆာကောင်မျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify">သူမ အပင်ပန်းခံ မွေးမြူထားသော အဆိပ်ကောင်များ အကုန်ပျက်စီးသွားသည်ကို မြင်လျှင် ရှန်းကွမ်ဟုန်ရှားမှာ ရင်ထဲ၌ သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်မတတ် နာကျင်သွားရကာ "နင်... နင်က တကယ်ပဲ မှော်ပညာသခင် တစ်ယောက်လား" ဟု ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က လက်ချောင်းကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ မှော်အတတ်ကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤအင်းဆက်များမှာ သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဘေးအန္တရာယ် မပြုနိုင်တော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">သူက လှောင်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် "အသေးအဖွဲ လှည့်ကွက်လေးပါပဲ။ ဘယ်လိုလဲ... အံ့သြသွားလား"</p> <p style="text-align:justify">"ယဲ့ပုဖန်... ငါ နင်နဲ့ အသေအကြေ တိုက်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ဟုန်ရှား၏ ပါးစပ်အတွင်းမှ လက်သည်းနှစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းနေသော အနီရောင် ပိုးမွှားကြီး တစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ မူလဇာတိ ကူအင်းကောင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမတွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ရှန်းကွမ်မိသားစုတွင် တင်းကျပ်သော စည်းမျဉ်းများ ရှိသည့် အပြင် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဆုံးရှုံးမှုများမှာလည်း အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။ အကယ်၍ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှု မစ်ရှင်ကို မအောင်မြင်ပါက သူတို့နှစ်ဦး ပြန်သွားလျှင် ကြောက်မက်ဖွယ် အကျိုးဆက်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">အနီရောင် ပိုးမွှားကြီးမှာ ရှန်းကွမ်ဟုန်ရှား၏ ရှေ့၌ ဆင်းသက်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဘဲ ရေတွက်၍မရနိုင်သော ပိုးမွှားလေးများအဖြစ် ရုတ်ခြည်း ပြောင်းလဲသွားကာ ယဲ့ပုဖန်ထံသို့ ယင်ကောင်များအလား တရကြမ်း ပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ယဲ့ပုဖန်... သေပေတော့"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ဟုန်ရှားက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">၎င်းမှာ ကူအင်းအတတ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ပိုးမွှားကြီး တစ်ကောင်တည်းဆိုပါက သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် လက်နက်ဖြင့် ခုခံနိုင်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ သေးငယ်သော ပိုးမွှား ရာပေါင်း၊ ထောင်ပေါင်းများစွာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပါက...</p> <p style="text-align:justify">၎င်းကို ခုခံရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။</p> <p style="text-align:justify">ကြီးမားသော ခွန်အားကို အသေးအဖွဲလေးများအဖြစ် ခွဲထုတ်လိုက်ခြင်း - ၎င်းမှာ ရှန်းကွမ်ဟုန်ရှား၏ မူလဇာတိ ကူအင်းကောင်၏ စွမ်းအားပင် ဖြစ်သည်။ ဤအတတ်ဖြင့် သူမသည် သိုင်းပညာရှင်များစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ကံဆိုးစွာပင် ယနေ့ သူမ ရင်ဆိုင်နေရသူမှာ မြေကမ္ဘာအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်သလို မှော်ပညာသခင်လည်း ဖြစ်သော ယဲ့ပုဖန် ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သေးငယ်သော ကူအင်းကောင်လေးများမှာ ယဲ့ပုဖန်ကို အလုံးစုံ ဝိုင်းရံထားနိုင်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း မြင်လျှင် ရှန်းကွမ် မောင်နှမနှစ်ဦးမှာ သက်ပြင်း တစ်ချက်ကို ချလိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ပုဖန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရေတွက်၍မရနိုင်သော အင်းစာရွက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်းပင် မီးတောက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အဖြစ်အပျက်မှာ ရုတ်တရက် ဆန်လွန်းလှသဖြင့် မူလဇာတိ ကူအင်းကောင်မှ ပြောင်းလဲထားသော ပိုးမွှားလေးများမှာ ထွက်ပြေးရန် အချိန်မရလိုက်ကြပေ။ ၎င်းတို့သည် စူးရှသော အော်ဟစ်သံများနှင့် အတူ မီးတောက်များအတွင်း၌ လောင်ကျွမ်းသွားကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဖူး..."</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ဟုန်ရှားမှာ သွေးတစ်ချက် အန်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မူလဇာတိ ကူအင်းကောင် ပျက်စီးသွားခြင်းကြောင့် သူမ၏ အခြေခံစွမ်းအားပါ ထိခိုက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ဟုန်ပင်းက သူ၏ အစ်မကို တွဲထားရင်း ယဲ့ပုဖန်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ "ယဲ့ပုဖန်... မင်းမှာ အစွမ်းရှိသားပဲ။ သွားကြစို့"</p> <p style="text-align:justify">သူ့ရှေ့မှ လူငယ်မှာ အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးမားလှသဖြင့် သူတို့အနေဖြင့် မည်သို့မျှ သတ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူတို့နှစ်ဦး၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကာ - "လာချင်တိုင်းလာပြီး သွားချင်တိုင်း သွားလို့ ရမယ်လို့ မင်းတို့ ထင်နေတာလား။ ဒီလောကမှာ အလကားရတဲ့ ထမင်းဝိုင်းဆိုတာ မရှိဘူးကွ"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ဟုန်ပင်းက "မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။ ငါတို့က ရှန်းကွမ်မိသားစုဝင်တွေနော်" ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ဒါဆိုရင် ဘာဖြစ်လဲ" ဟု အေးစက်စွာ မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ဟုန်ပင်းက "မင်းသာ ငါတို့ကို တစ်ခုခု လုပ်ရဲရင် ရှန်းကွမ်မိသားစုက မင်းကို သေချင်စော်နံသွားအောင် လုပ်လိမ့်မယ်" ဟု ပြန်အော်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှန်းကွမ်မိသားစုက တော်တော် စွမ်းပုံရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးတာက ငါက သူတို့အကြောင်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး" </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ပြောလိုက်သည်။ "ငါ သိတာကတော့ မင်းတို့က ငါ့ကို သတ်ဖို့ ဒီကို လာခဲ့ကြတာပဲ။ သတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိရင် အသတ်ခံရဖို့ကိုလည်း ပြင်ဆင်ထားသင့်တယ်"</p> <p style="text-align:justify">"မြန်မြန် သွားကြစို့"</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဖက်လူက ရှန်းကွမ်မိသားစုကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြောင်း မြင်လျှင် ရှန်းကွမ်ဟုန်ပင်းသည် ရှန်းကွမ်ဟုန်ရှားကို ဆွဲကာ အိမ်တော်အတွင်းမှ အတင်း ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင် တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ဤလူနှစ်ဦးသည် သူ့ကို သတ်ရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံ သုံးခဲ့ကြပြီး မအောင်မြင်သည့်အခါမှ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့အား ဤအတိုင်း လွှတ်ပေးရန် သူ စိတ်မကူးပေ။</p> <p style="text-align:justify">သူက လက်ကို မြှောက်၍ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေထုအတွင်း၌ ကြီးမားသော ရေခဲလှံကြီး နှစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝှစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ထွက်ပြေးနေသော ရှားကွမ်မောင်နှမထံ တိုးဝင်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ဟုန်ပင်းနှင့် ရှန်းကွမ်ဟုန်ရှားတို့မှာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှပင် မပြေးရသေးခင်မှာပင် ရေခဲလှံကြီးများမှာ သူတို့၏ ကျောပြင်ကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်ပါတည်း စိုက်ထည့်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ယဲ့ပုဖန်... ငါတို့ ရှန်းကွမ်မိသားစုက မင်းကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်..."</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ဟုန်ပင်းမှာ စကားပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင် ဇီဝိန်ချုပ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် သူတို့၏ အလောင်းများထံသို့ သွားကာ အလောင်းများကို ဖျောက်ဖျက်ရန် ပြင်လိုက်စဥ် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြုတ်ကျနေသော ရှေးဟောင်း စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save