Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၀၆) နာမည်ခံတပည့်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "စိတ်မပူပါနဲ့။ သူကတော့ ငါ့ကို ဘာမှ မလုပ်ရဲပါဘူး" ဟု အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဤမျှသာ ပြောဆိုခဲ့ပြီး သခင်-ကျွန် စာချုပ်အကြောင်းကိုမူ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း မပြုခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">"အချစ်လေး... ငါ သိပါတယ်။ အချစ်လေးက အရည်အချင်းရှိတယ် ဆိုတာကိုလေ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲတာမျိုးတော့ မဖြစ်စေချင်ဘူး။ သတိထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ"</p> <p style="text-align:justify">စီမာဝေက ဆက်လက်၍ - "ဒါတင်မကသေးဘူး။ ဂရန်းမားစတာ ရှန်တုန်းလိုင်ကလည်း ကျင့်ကြံခန်း ကနေ ထွက်လာပြီး ရှဟိုအောက်နဲ့အတူ ကျန်းပေ့မြို့ကို လာနေပြီ။ သူတို့ မနက်ဖြန်မနက်ဆို ရောက်လာတော့မယ်"</p> <p style="text-align:justify">“ရှန်တုန်းလိုင်က ခုံထုံဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ပဲ။ သူက နာမည်ကြီးတာ ကြာလှပြီ။ အခု ကျင့်ကြံခန်း ဝင်နေတုန်းမှာ မြေကမ္ဘာအဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့်ကို ချိုးဖောက်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ သတင်း ထွက်နေတယ်။ အဲဒါက အချစ်လေးထက် တစ်ဆင့် ပိုမြင့်နေတာမို့လို့ တကယ်ကို သတိထားရမယ်”</p> <p style="text-align:justify">"အဆင်မပြေဘူးဆိုရင် စီနီယာစီတုကို အကူအညီတောင်းလိုက်ပါ၊ သူက အချစ်လေးရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို ငြင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ရင်း - "ရှန်တုန်းလိုင်လောက်ကတော့ ငါ့ဘာသာငါ ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်။ ဓားသူတော်စင်ကြီးကို ဒုက္ခပေးနေစရာ မလိုပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">စီမာဝေက “ကဲ ငါ့မှာ လုပ်စရာလေးတွေ ကျန်သေးတယ်။ အဲဒါတွေကို မနက်ဖြန်မနက် အပြီးသတ် ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း လာခဲ့မယ်။ အချစ်လေးကို ကူညီနိုင်တာရှိရင် ငါ ကူညီပေးမယ်လေ" ဟု ပြောသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း အလုပ်တွေကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ ငါ့ပြဿနာတွေကို ငါ ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်ဆိုတာ ယုံစမ်းပါ" </p> <p style="text-align:justify">ရှန်တုန်းလိုင်ထက် ယဲ့ပုဖန် ပိုမိုစိုးရိမ်သည်မှာ ရှန်းရှီးမှ ရှန်းကွမ်မိသားစုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက ထပ်မေးလိုက်၏။ "ဒါနဲ့... ခုနက မင်း ပြောတဲ့ ရှန်းရှီးရဲ့ အမိုက်မှောင် အတတ်သုံးပါး ထဲမှာ ဂူအဆိပ်အတတ်နဲ့ အလောင်းသန့်စင်တဲ့ အတတ်အပြင် ပန်းကြွေဂူမိန်းကလေး ဆိုတာက ဘာအကြောင်းလဲ"</p> <p style="text-align:justify">စီမာဝေက "အဲဒါကိုတော့ ငါလည်း သေချာမသိဘူး။ ပန်းကြွေဂူမိန်းကလေးဟာ အမိုက်မှောင် အတတ်သုံးပါးထဲမှာ ပါဝင်တယ်လို့ လူပြောများပေမဲ့ ဘာကြောင့် အဲဒီလို သတ်မှတ်ခံရလဲ ဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ တိတိကျကျ မသိကြဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"အချစ်လေး ရှန်းရှီးကို သွားဖို့ အခွင့်အရေး ရခဲ့ရင်တော့ အချစ်လေး ကိုယ်တိုင်ပဲ ရှာဖွေကြည့်ပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">"နားလည်ပါပြီ... မင်းလည်း ကောင်းကောင်း အနားယူဦး"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်နှင့် စီမာဝေတို့ စကားအနည်းငယ် ထပ်မံ ပြောဆိုပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်ကြသည်။ သူ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဥ်မှာပင် ဖုန်းမှာ ထပ်မံ မြည်လာပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဖုန်းနံပါတ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လက်ခံလိုက်ရာ ဖုန်းတစ်ဖက်မှ ရိုသေလေးစားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ "ကဲ့ဝန်ကုန်းက ဆရာသခင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ဖုန်းခေါ်ဆိုသူမှာ ကဲ့ဝန်ကုန်းပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်းပေ့တွင် နာမည်ကျော်လှသော ဆရာကြီးကဲ့မှာ ယဲ့ပုဖန်၏ အစေခံတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမှ ထင်မှတ်ထားကြမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "မင်းဆီက သတင်းမကြားရတာ ကြာပြီပဲ။ မင်းရဲ့ ဆရာကိုတောင် မေ့သွားပြီလို့ ငါ ထင်နေတာ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော် မလုပ်ရဲပါဘူး ဆရာသခင်”</p> <p style="text-align:justify">ကဲ့ဝန်ကုန်းမှာ ပြာပြာသလဲ ပြန်လည် ဖြေကြားရှာသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် သခင်-ကျွန် စာချုပ် ရှိနေသဖြင့် ယဲ့ပုဖန်သာ စိတ်ပျက်သွားပါက လက်ချောင်းတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံဖြင့် သူသည် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူက အမြန်ပင် - "ဆရာသခင်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကြောင့် ကျွန်တော် တာအိုကျင့်စဉ်မှာ နက်နဲတဲ့ အသိအမြင်တွေ ရရှိခဲ့ပါတယ်။ အာဖရိကက ပြန်လာကတည်းက ကျွန်တော် ကျင့်ကြံခန်း ဝင်နေခဲ့တာပါ"</p> <p style="text-align:justify">"ဒီညမှ ကျင့်ကြံခန်းကနေ ထွက်နိုင်ခဲ့တာနဲ့ ဆရာသခင်ကို ချက်ချင်း သတင်းပို့တာပါ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "မင်း ကျင့်ကြံခန်းဝင်နေတုန်းမှာ နောက်ထပ် တစ်ဆင့် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ကဲ့ဝန်ကုန်းက - "ဆရာသခင်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကြောင့် ကျွန်တော် အမှန်တကယ် တိုးတက်မှုတွေ ရခဲ့ပြီး မှော်ပညာသခင် အဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားပါပြီ" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ ပြောဆိုနေစဥ် သူ၏ အသံတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ အကယ်၍ ယဲ့ပုဖန်၏ လမ်းညွှန်မှုနှင့် ဆေးလုံးများသာ မရှိပါက သူသည် ဤဘဝတွင် ဤအဆင့်သို့ မည်သို့မျှ ရောက်ရှိနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ဆက်လက်၍ - "ဆရာသခင် ကျန်းပေ့မြို့ကို ရောက်နေတယ်လို့ ကြားမိပါတယ်။ ဆရာသခင် ဘယ်မှာ ရှိနေတာလဲ။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် လာပြီး ဂါရဝပြုပါရစေ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "နေပါဦး... အခုက တော်တော် နောက်ကျနေပြီ။ ငါ့ဆီလည်း မင်းလာဖို့ အဆင်မပြေဘူး။ မနက်ဖြန်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့" ဟု ငြင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကဲ့ဝန်ကုန်းက "နားလည်ပါပြီ ဆရာသခင်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော် မနက်ဖြန်မှာ တပည့်လက်ခံပွဲ တစ်ခု ကျင်းပဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာသခင်ကို ဂါရဝပြုဖို့ လိုအပ်တဲ့အတွက် အဲဒီပွဲကို တစ်ရက် နောက်ဆုတ်လိုက်ပါ့မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "မလိုပါဘူး... မင်း အစီအစဉ်အတိုင်းသာ ဆက်လုပ်ပါ။ ငါလည်း တစ်ချက် လာကြည့်ပေးမယ်လေ" ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ကဲ့ဝန်ကုန်းမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကာ "ကျွန်တော်ရဲ့ တပည့်လက်ခံပွဲကို ဆရာသခင် ကိုယ်တိုင် တက်ရောက်ပေးမယ် ဆိုတာ တကယ်ကို ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ။ ဘယ်သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံသင့်သလဲဆိုတာကိုလည်း ဆရာသခင်ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ပေးစေချင်ပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "မင်းရဲ့ ကိစ္စတွေကို ငါ အချိန်ပေးပြီး ဖြေရှင်းမနေနိုင်ဘူး။ မနက်ဖြန် မင်းလုပ်စရာရှိတာ လုပ်ပါ။ ငါက လာကြည့်ရုံပဲ ကြည့်မှာ"</p> <p style="text-align:justify">ကဲ့ဝန်ကုန်းက ရိုသေစွာဖြင့် "ဆရာသခင်ရဲ့ အမိန့်အတိုင်း ကျွန်တော် လိုက်နာပါ့မယ်" ဟု ဖြေကြားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ဒီလိုလုပ်... နောက်ဆိုရင် မင်း ငါ့ကို ဆရာသခင် လို့ ခေါ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။ မင်းကို ငါ့ရဲ့ နာမည်ခံတပည့် အဖြစ် လက်ခံပေးမယ်။ ဒီတော့ မင်း ငါ့ကို ဆရာ လို့ပဲ ခေါ်တော့" ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ကဲ့ဝန်ကုန်း၏ ရိုသေလေးစားမှုမှာ စစ်မှန်ကြောင်း သူ ခံစားမိသည့်အပြင် ထိုအဘိုးကြီးမှာလည်း ကောင်းမွန်စွာ ပြုမူနေထိုင်သဖြင့် သူ့အား တပည့်အဖြစ် သတ်မှတ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အခြားတစ်ချက်မှာ ယခုခေတ် လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ကဲ့ဝန်ကုန်းက သူ့အား "ဆရာသခင်" ဟု အမြဲ ခေါ်ဆိုနေပါက အခြားသူများ၏ သံသယနှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သခင်-ကျွန် စာချုပ်အကြောင်းကို အပြင်လူများ မသိစေလိုသဖြင့် ဤသို့ အယောင်ဆောင် အမှတ်အသားကို ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်းက လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ပိုမို သင့်တော်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကဲ့ဝန်ကုန်းမှာ ကနဦးတွင် မှင်တက်သွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားကာ ဖုန်းတစ်ဖက်မှနေ၍ ဒုတ်ခနဲ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး - "ကျေးဇူးကြီးလှပါတယ် ဆရာ... တပည့် ကဲ့ဝန်ကုန်းက ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ဟု အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်မှာ ငယ်ရွယ်သော်လည်း သူ၏ အရည်အချင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ကြောင်း သူ သိရှိပြီး ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ဆရာသမားနောက်သို့ လိုက်ပါရပါက သူ၏ နောင်ရေးမှာ အကန့်အသတ်မရှိ တိုးတက်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ဒဏ္ဍာရီလာ မှော်ပညာသခင် အဆင့်ထက်ပင် ကျော်လွန်သွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် နာမည်ခံတပည့်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်နေရခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">"ကဲ... မင်း လုပ်စရာ ရှိတာတွေ ဆက်လုပ်ပါတော့"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် အနားယူရန် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ခုတင်ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဝမ်ရွှယ်နင်ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်ကာ အလျင်အမြန်ပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ အိပ်ပျော်နေသော်လည်း ကျန်းပေ့မြို့၏ ညချမ်းမှာမူ အေးချမ်းခြင်း မရှိလှပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်မိသားစု အိမ်တော်၌ ဝမ်ရွှမ်ချဲ့နှင့် ဝမ်ရှင်းယဲ့တို့သည် စာကြည့်ခန်းအတွင်း၌ ကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးနေကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရှင်းယဲ့က "ဒီနေ့ ဖူခန်းဆေးဝါးလုပ်ငန်းမှာ ပြဿနာရှာခဲ့တဲ့သူတွေက ပင့်ကူနက်မရဲ့ စေခိုင်းမှုကြောင့် ဖြစ်တာ သေချာပါတယ်။ အဲဒီနောက်မှာလည်း..."</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှမ်ချဲ့သည် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ အခန်းအတွင်း ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေရင်း ဝေခွဲမရသည့် မျက်နှာထားဖြင့် "ပင့်ကူနက်မရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ရှန်းမိသားစု ရှိနေတာ။ အဲဒီအဘိုးကြီး ရှန်းထျန်းချီက မနေ့ညကမှ ခေါင်းငုံ့ အရှုံးပေးသွားတာလေ။ အခု ပင့်ကူနက်မက ဘာလို့ ဒါမျိုးတွေ လုပ်နေရတာလဲဆိုတာ ငါ လုံးဝ စဥ်းစားလို့ မရဘူး"</p> <p style="text-align:justify">“ယဲ့ပုဖန်ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိလို့ ရှန်းမိသားစုရဲ့ လုပ်ငန်းတွေ အကုန် ပြာကျသွားမှာကို သူမ မကြောက်ဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရှင်းယဲ့က "ကျွန်တော်တို့ ရရှိထားတဲ့ သတင်းတွေအရ ရှန်းထျန်းချီက ဒီကိစ္စကို လုံးဝ မသိပါဘူး။ ဒါက ပင့်ကူနက်မ တစ်ယောက်တည်းရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ပါ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှမ်ချဲ့က "ပင့်ကူနက်မက သူ့သဘောနဲ့သူ ဒါတွေ လုပ်နေတာလား။ သူမက ဘာကို ရည်ရွယ်နေတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">“ဒီမိန်းမက အရမ်း ပါးနပ်တဲ့သူပါ။ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒါမျိုးတွေ လုပ်ရတာလဲ။ အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ တစ်ခုခုများ ရှိနေတာလား”</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ရှင်းယဲ့၏ ဖုန်းမှာ မြည်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖုန်းကို လက်ခံပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်သွားကာ "ပင့်ကူနက်မ... ပျောက်သွားပြီ" ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှမ်ချဲ့က "ပျောက်သွားပြီ ဟုတ်လား။ ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရှင်းယဲ့က "ကျွန်တော်တို့လူတွေ ပြောတာက ပင့်ကူနက်မက ဒီည သူမရဲ့ အိမ်တော်မှာရှိတဲ့ သူတွေအားလုံးကို အလုပ်နားပေးလိုက်တယ်တဲ့။ သူမရဲ့ သက်တော်စောင့် ဝံပုလွေပင့်ကူတောင် ပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">“အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုလည်း ပြန်မထူးလို့ ဝံပုလွေပင့်ကူက သူ့ရဲ့ လူတွေကို ခေါ်ပြီး အိမ်တော်ထဲ ဝင်ကြည့်တာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ရတော့ဘဲ ပင့်ကူနက်မက လေထဲမှာ ပျောက်သွားသလို ဖြစ်နေတယ်တဲ့”</p> <p style="text-align:justify">“ရဲတပ်ဖွဲ့လည်း အခင်းဖြစ်ပွားရာကို ရောက်လာပေမဲ့ ဘာသဲလွန်စမှ မတွေ့ရဘူး။ ခြံဝင်းထဲက မြက်ခင်းပြင်ပေါ်မှာ သေနေတဲ့ အဆိပ်ကောင်တချို့ကိုပဲ တွေ့ရတယ်တဲ့”</p> <p style="text-align:justify">"ဖူခန်းဆေးဝါးလုပ်ငန်းကို တိုက်ခိုက်ပြီးတဲ့အချိန်မှာပဲ ပင့်ကူနက်မ ပျောက်သွားတယ်ဆိုတော့... ဒါက ယဲ့ပုဖန်နဲ့ ပတ်သက်နေတာ သေချာသလောက်ပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှမ်ချဲ့က "ယဲ့ပုဖန်ကရော... အခု သူ ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရှင်းယဲ့က "သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းက အရမ်းမြင့်လွန်းတယ်။ ကျွန်တော်တို့လူတွေက သူ့နောက်ကို ထပ်ကြပ်မကွာ မလိုက်နိုင်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">“ဒါပေမဲ့ သူ အခု သူ့ညီမရဲ့ ဗီလာကို ပြန်ရောက်သွားတာကိုတော့ တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ့နောက်မှာလည်း လူတစ်ယောက် ပါလာသေးတယ်။ ဘယ်က ရောက်လာလဲဆိုတာတော့ မသိရသေးဘူး”</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှမ်ချဲ့က "အဲဒါ ပင့်ကူနက်မများလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရှင်းယဲ့က "မဟုတ်ပါဘူး။ အသက် ၃၀ ကျော်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ယောက်ပါ။ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ နေတတ်ပုံပဲတဲ့” ဟု ပြန်ဖြေ၏။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှမ်ချဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း - "ဒီလူငယ်က တကယ်ကို ခန့်မှန်းရ ခက်တာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရှင်းယဲ့က "အဖေ... ကျွန်တော်လည်း ယဲ့ပုဖန်က အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ညီမနဲ့ သူ့ရဲ့ လက်ထပ်ပွဲကို သဘောတူလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား" ဟု အကြံပြုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှမ်ချဲ့က "မလောပါနဲ့ဦး... အခုက စောလွန်းပါသေးတယ်"</p> <p style="text-align:justify">“ကျန်းပေ့မှာ ကျင့်ကြံခန်းဝင်နေတဲ့ ဆရာကြီးကဲ့ ရှိသေးသလို ရှဟိုအောက်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာလည်း ရှန်တုန်းလိုင် ရှိသေးတယ်ဆိုတာကို မမေ့နဲ့။ သူက အဲဒီ အတားအဆီး နှစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မလား ဆိုတာကို အရင်စောင့်ကြည့်ရဦးမယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save