Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၀၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဆရာကတော်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းနန်မြို့၏ နံပါတ်တစ် သိုင်းဆရာကြီး ရှဟိုအောက်၏ အိမ်တော်အတွင်းဝယ် ချွီလင်ဖုန်းနှင့် သူ၏ ဆရာ တင်းကျီချန်တို့ အတူတကွ ထိုင်နေကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ ဆုံးမခြင်းကို ခံလိုက်ရကတည်းက သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဗီလာအတွင်း၌သာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြပြီး တစ်ဖက်လူက ထပ်မံနှောက်ယှက်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အပြင်သို့ပင် မထွက်ရဲကြပေ။</p> <p style="text-align:justify">ချွီလင်ဖုန်းက "ဆရာ... ဆရာ့ရဲ့ ဆရာ ထွက်သွားတာလည်း တော်တော်ကြာနေပြီ။ ဘာလို့ ခုထိ သတင်းမကြားရသေးတာလဲ" ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">တင်းကျီချန်က "ဂိုဏ်းချုပ်က အခု ကျင့်ကြံခန်း ဝင်နေတာလေ။ ငါ့ဆရာကလည်း အဲဒီမှာပဲ စောင့်နေမှာပေါ့။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေက လောလို့မှ မရတာ" ဟု ပြန်ဖြေ၏။</p> <p style="text-align:justify">ချွီလင်ဖုန်းက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် "ယဲ့ပုဖန်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးက ကျန်းပေ့ကနေ ထွက်ပြေးသွားမှာကိုပဲ ကြောက်တာ။ အဲဒီလိုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ လက်စားချေဖို့ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">တင်းကျီချန်က "ဘုန်းကြီးပြေးသော်လည်း ကျောင်းမပြေးနိုင်ပါဘူးကွာ။ သူ ဘယ်ကို ပြေးနိုင်မှာလဲ။ ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်တိုင် အရေးယူတော့မယ်ဆိုရင် အဲဒီကောင် သေဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ချွီလင်ဖုန်းက အံတင်းတင်း ကြိတ်ကာ "ဂိုဏ်းချုပ် အမြန်ဆုံး ကျင့်ကြံခန်းက ထွက်လာပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းပါတယ်။ ကျွန်တော် တစ်စက္ကန့်တောင် ထပ်မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။ အဲဒီ ယဲ့ပုဖန်ဆိုတဲ့ ကောင်ကို အခုချက်ချင်း သတ်ပစ်ချင်နေပြီ"</p> <p style="text-align:justify">သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဥ်မှာပင် တင်းကျီချန်၏ အိတ်ကပ်အတွင်းမှ ဖုန်းမှာ မြည်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး လက်ခံလိုက်၏။ "ဆရာ... ဆရာ့ဆီက သတင်းထူး ရပြီလား"</p> <p style="text-align:justify">ဖုန်းတစ်ဖက်မှ ရှဟိုအောက်၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဆရာက ကျင့်ကြံခန်းကနေ ထွက်လာပြီ။ အခု ငါနဲ့အတူ ကျန်းပေ့ကို လာနေကြတာ။ မနက်ဖြန် မနက်ဆို ရောက်လိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ငါတို့ ရောက်တာနဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့ကို ရှာပြီး လက်စားချေလိမ့်မယ်။ မင်းတို့က အဲဒီ ယဲ့ပုဖန်ကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်ထားကြ။ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အချိန်ကို အလဟဿ မဖြုန်းစေနဲ့"</p> <p style="text-align:justify">တင်းကျီချန်က "စိတ်ချပါ ဆရာ။ ကျွန်တော် အဲဒီကိစ္စကို သေချာ တာဝန်ယူလိုက်ပါ့မယ်" ဟု အားတက်သရော ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ချွီလင်ဖုန်းမှာလည်း ဘေးနားမှနေ၍ စကားသံများကို အကုန်ကြားနေရ၏။</p> <p style="text-align:justify">ဖုန်းချလိုက်သည်နှင့် သူက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ကောင်းလိုက်တာ။ ဂိုဏ်းချုပ် နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ယဲ့ပုဖန်... မနက်ဖြန်က မင်းရဲ့ အသုဘနေ့ပဲ"</p> <p style="text-align:justify">တင်းကျီချန်ကလည်း ပြုံးရွှင်လျက် "ဟုတ်တယ်... ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်တိုင် အရေးယူမှာဆိုတော့ သူ သေသွားရင်တောင် ဒါက သူ့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပဲ" ဟု ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">ချွီလင်ဖုန်းက "ကျွန်တော် အခုပဲ သွားပြီး စောင့်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ အဲဒီကောင် သတင်းကြားပြီး ထွက်မပြေးစေရဘူး"</p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှီထျန်းချီမှာလည်း ရှီဝန်စုန်း၏ အခန်းထဲသို့ အပြေးကလေး ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အဖိုး... သတင်းကောင်းပဲ။ ဆရာကြီးကဲ့ ကျင့်ကြံခန်းက ထွက်လာပြီ။ မနက်ဖြန်မှာ တပည့်လက်ခံပွဲ လုပ်မယ်တဲ့"</p> <p style="text-align:justify">သတင်းကြားလျှင် လက်ဖက်ရည် သောက်နေသော ရှီဝန်စုန်းမှာ ဖန်ခွက်ကို အသာချကာ "ကောင်းလိုက်တာ။ ငါတို့ ရှီမိသားစုက ဒီနေ့ကို စောင့်နေရတာ တော်တော်ကြာပြီ" ဟု ဆိုကာ သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">သူက အခန်းအတွင်း ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေရင်း "မနက်ဖြန်မှာ မင်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမယ်။ ဆရာကြီးရဲ့ တပည့်ဖြစ်အောင် လုပ်စမ်း။ မင်းသာ ဆရာကြီးကဲ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်သွားရင် ယဲ့ပုဖန်ရဲ့ ကောင်းစားတဲ့နေ့တွေ ကုန်ဆုံးသွားပြီပဲ" ဟု မှာကြားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှီထျန်းချီက "အဖိုး စိတ်ချပါ။ ဆရာကြီးကဲ့က ကျွန်တော့်ကို သဘောကျမှာ သေချာပါတယ်" ဟု ယုံကြည်ချက် အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ရှီဝန်စုန်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "ဆရာကြီးရဲ့ တပည့်ဖြစ်ချင်တဲ့သူတွေက အများကြီးပဲ။ ဆရာကြီးက ဆယ်ယောက်ပဲ လက်ခံမှာ။ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် ယုံကြည်နေရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အဖိုး... ကျွန်တော့်မှာ ဒါ ရှိတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ရှီထျန်းချီက အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆေးပုလင်းလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ အနက်ရောင် ဆေးလုံးလေး တစ်လုံးကို ပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှီဝန်စုန်းက အံ့သြစွာဖြင့် "ဒါက ဘာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ရှီထျန်းချီက "ကျွန်တော် ခုနက ဆရာကြီးကဲ့ရဲ့ တပည့်ကြီး ဖူကျောက်ကျယ်ဆီ သွားခဲ့သေးတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခု ပြောပြတယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ဆရာကြီးကဲ့က တပည့်ရွေးတဲ့အခါ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကမ္ဘာရဲ့ မူလစွမ်းအင်နဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပေါင်းစပ်နိုင်စွမ်းကိုပဲ အဓိက ကြည့်တာ။ ဒီဆေးလုံးက အဲဒီစွမ်းရည်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ်"</p> <p style="text-align:justify">"အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော် ငွေဆယ်သန်း ပေးပြီး ဝယ်ခဲ့တာ။ ဒီဆေးကို သောက်လိုက်ရင် ဆရာကြီးက ကျွန်တော့်ကို သေချာပေါက် ရွေးချယ်လိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ရှီဝန်စုန်းက "မဆိုးဘူး" ဟု ခေါင်းညိတ်ကာ "တကယ်လို့သာ ဆရာကြီးရဲ့ တပည့်ဖြစ်မယ်ဆိုရင် ဒီငွေဆယ်သန်းက အလကား မဖြစ်ပါဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှီထျန်းချီက "ကျွန်တော်သာ ဆရာကြီးရဲ့ တပည့်ဖြစ်သွားရင် ယဲ့ပုဖန် ယူသွားတဲ့ သန်းရှစ်ရာကို ပြန်ယူနိုင်မှာပါ"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းမိသားစုတွင်လည်း ရှန်းထျန်းချီက ဒေါသတကြီးဖြင့် "အဲဒီ ပင့်ကူနက်မဆိုတဲ့ မိန်းမယုတ်က ငါ့နောက်ကွယ်မှာ ယဲ့ပုဖန်ကို သွားပြီး ရန်စတယ်။ အခုတော့ ကြည့်စမ်း... ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးသွားပြီ" ဟု ဟိန်းဟောက်နေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းချောင်ချူးက "အဲဒီ ယဲ့ပုဖန်ဆိုတဲ့ကောင်က တကယ်ကို လွန်လွန်းတယ်။ ငါတို့ဆီက ငွေတွေ ခြိမ်းခြောက်ယူတယ်။ ငါ့ညီရဲ့ လက်ကိုလည်း ချိုးတယ်။ အခု ပင့်ကူနက်မကိုပါ လုပ်ကြံလိုက်ပြီ။ သူက ရှန်းမိသားစုကို လုံးဝ အလေးမထားတာ" ဟု ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းထျန်းချီက "ပြောနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ။ ခွန်အားကသာ အရာရာကို ဆုံးဖြတ်တာပဲ။ သူ့မှာ အဲဒီအရည်အချင်း ရှိတာကိုး"</p> <p style="text-align:justify">"ပင့်ကူနက်မ ပျောက်သွားတာ ခုထိ ဘာသဲလွန်စမှ မရသေးဘူး။ ဒါက သူ့ရဲ့ လက်ချက်က ဘယ်လောက် ကြောက်စရာကောင်းလဲဆိုတာ ပြနေတာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းချောင်ချူးက "ကျွန်တော်သာ ကောင်းကင်စစ်သည်တော် စီမံကိန်းမှာ ရွေးချယ်ခံရပြီး ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်ထဲ ရောက်သွားရင်တော့ အဲဒီကောင်ကို သေချာပေါက် ပညာပေးရမယ်" ဟု အံကြိတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းမြည်လာသဖြင့် ရှန်းချောင်ချူးက ကြည့်လိုက်ရာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ခံလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"အဖေ... ကျွန်တော် ပြောတာ တကယ်ဖြစ်လာပြီ။ ကောင်းကင်စစ်သည်တော် စီမံကိန်းရဲ့ လူရွေးပွဲက တရားဝင် စတင်ပြီတဲ့"</p> <p style="text-align:justify">သတင်းကြားလျှင် ရှန်းထျန်းချီမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ "တကယ်လား... ဘယ်တော့လဲ။ ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းချောင်ချူးက "ဒီတစ်ခါ လူရွေးပွဲကို ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်က တာဝန်ယူမှာ။ ကျားမလေး စီမာဝေက မနက်ဖြန် ကျင်းပမယ်လို့ အကြောင်းကြားလာတယ်။ နေရာကိုတော့ နောက်မှ ကြေညာမယ်တဲ့"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းထျန်းချီက "ဒါဆို မင်း စောစောနားပြီး သေချာ ပြင်ဆင်ထား။ မင်းသာ ကောင်းကင်စစ်သည်တော် ဖြစ်သွားရင် ငါတို့ ရှန်းမိသားစု အရှုံးပြန်ပေးဆပ်ရမဲ့ အချိန်ပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းချောင်ချူးက "ဟုတ်ပါတယ်... ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်သာ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေရင် အဲဒီ ယဲ့ပုဖန်က ကျွန်တော်တို့မိသားစုကို ထိရဲမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">………………….</p> <p style="text-align:justify">နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် နေမင်း ထွက်ပေါ်လာချိန်၌ ယဲ့ပုဖန်သည် အလှလေး ဝမ်ရွှယ်နင်ကို ရင်ခွင်ထဲ၌ ပွေ့ပိုက်ထားရင်း နူးညံ့လှသော နံနက်ခင်း ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုကို အတူတကွ ပြုလုပ်လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ခဏအကြာတွင် ဝမ်ရွှယ်နင်သည် ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းလျက် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ မှီတွဲနေရင်း တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">နံရံမှ နာရီကို ကြည့်ကာ သူမက "ဒုက္ခပဲ... နောက်ကျတော့မယ်။ ဒါတွေအားလုံး ရှင့်ကြောင့်ပဲ။ မနက်စောစောစီးစီး ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ မသိဘူး" ဟု ဆူပူလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က နောက်ပြောင်သော မျက်နှာထားဖြင့် "ဘာလို့ ငါ့ကိုပဲ အပြစ်တင်နေတာလဲ။ ခုနက မင်းပဲ အတင်းစခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် "ဒီနေ့က ပိတ်ရက်ပဲဟာ... နောက်ကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ" ဟု ဆိုကာ ကုမ္ပဏီဥက္ကဋ္ဌ တစ်ယောက်အနေဖြင့် အချိန်အနည်းငယ် နောက်ကျခြင်းမှာ ကိစ္စမရှိကြောင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အလုပ်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေ့က ဆရာကြီးကဲ့ တပည့်လက်ခံမဲ့နေ့လေ။ အခုတောင် စနေလောက်ပြီ" </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က ယဲ့ပုဖန်၏ ရင်ဘတ်ကို အသာအယာ ထိုးကာ "မြန်မြန်ထ... သွားကြစို့။ အနည်းဆုံးတော့ အဆုံးသတ်ပိုင်းလောက်မှီအောင် သွားရမယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ဘာလဲ... မင်းက သူ့တပည့် ဖြစ်ချင်လို့လား" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က "ဆရာကြီးကဲ့ဆိုတာ နတ်ဘုရားလို ပုဂ္ဂိုလ်ပဲလေ။ ဘယ်သူက သူ့တပည့် မဖြစ်ချင်ဘဲ နေမှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"အခွင့်အရေး ရမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မလည်း ဖြစ်ချင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့တော့ ရွေးချယ်ခံရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပွဲကြည့်ရုံပဲ သွားမှာပါ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ရယ်မောကာ "မင်းကို လျို့ဝှက်ချက် တစ်ခု ပြောပြမယ်။ အဲဒီ ကဲ့ဝန်ကုန်းက ငါ့တပည့်ပဲလေ။ အဲဒီသဘောအရ ဆိုရင် မင်းက သူ့ရဲ့ ဆရာကတော်ပေါ့။ မင်းက သူ့တပည့် ဖြစ်ချင်ရင်တောင် သူက လက်ခံရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မဟုတ်ရင် စီနီယာ ဂျူနီယာတွေ ရောကုန်မှာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">"ရှင်ကတော့ လျှောက်ပြောပြန်ပြီ" </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြီးနောက် တည်ကြည်စွာဖြင့် "ရှင့်ကို ကျွန်မ သတိပေးထားမယ်။ ဆရာကြီးကဲ့က ကျန်းပေ့မှာ အရမ်း ဩဇာကြီးတာ။ အိမ်မှာ ဒီလို နောက်တာ ပြဿနာ မရှိပေမဲ့ အပြင်မှာ အဲဒီလို သွားမပြောနဲ့ဦး။ ပြဿနာ တက်လိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာကို မြင်လျှင် ယဲ့ပုဖန်က ပြုံးကာ "မင်း မပြောစေချင်ရင် ငါလည်း မပြောတော့ပါဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှောင်ဖန်... ရှင့်မှာလည်း အရည်အချင်း ကောင်းကောင်း ရှိတာပဲ။ ဒီနေ့ ကံစမ်းကြည့်ပါလား။ ရှင်သာ ဆရာကြီးကဲ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်သွားရင် ကောင်းမှာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က ပြောရင်း ယဲ့ပုဖန်ကို ခုတင်ပေါ်မှ အတင်းဆွဲခေါ်ကာ "မြန်မြန် မျက်နှာသစ်တော့။ နောက်ကျရင် မမီဘဲ နေဦးမယ်" ဟု တိုက်တွန်းလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်လည်း အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် သူမနှင့်အတူ ရေချိုးခန်းထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားရလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save