Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၀၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">တပည့်လက်ခံပွဲ အခမ်းအနား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဝမ်ရွှယ်နင်သည် ယဲ့ပုဖန်၏ လက်ကို ဆွဲကာ အိမ်ပြင်သို့ အပြေးကလေး ထွက်လာခဲ့သည်။ သူတို့နောက်တွင်မူ အနက်ရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ယဲ့ထျန်းက တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာ၏။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့သုံးဦး ကားပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် သူမက "မြန်မြန်မောင်းစမ်းပါ... တကယ် နောက်ကျတော့မှာပဲ" ဟု လောဆော်လေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်ကမူ အေးဆေးစွာပင် "ငါတို့က သွားကြည့်ရုံပဲ သွားမှာပါ၊ အဲဒီလောက် အလောတကြီး လုပ်စရာ မလိုပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"ဘာကို သွားကြည့်ရုံပဲ ကြည့်မှာလဲ။ ဒါက ရှင့်အတွက် တစ်သက်မှာ တစ်ခါပဲ ကြုံရမဲ့ အခွင့်အရေးနော်။ ဆရာကြီးကဲ့က ငါးနှစ်မှာ တစ်ခါပဲ တပည့်လက်ခံတာ ရှင် သိရဲ့လား။ လူတွေ အများကြီးက ဒီနေ့ကို မျှော်နေကြတာ"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က အလေးအနက်ထား၍ ပြောဆိုနေသည်။ "ရှင့်မှာ အရည်အချင်းရှိတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက မတူဘူးလေ။ ဆရာကြီးကဲ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်မှသာ ကျွန်မအဖေနဲ့ အစ်ကိုအပါအဝင် ထိပ်သီး မိသားစုကြီးတွေရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရှင် ရနိုင်မှာ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး "မင်းက သူတို့ ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို သဘောမတူမှာ ကြောက်နေတာလား"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ စိတ်ပူနေသော အချက်ပင် ဖြစ်၏။ ချမ်းသာသော မိသားစုမှ သမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ၏ အိမ်ထောင်ရေးမှာ မိသားစုအချင်းချင်း အဆင့်အတန်း တန်းတူညီမျှရန် လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဆက်၍ - "တကယ်လို့ ငါသာ ဆရာကြီးကဲ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်သွားရင် မင်းအဖေနဲ့ အစ်ကိုက သဘောတူမှာလား"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က "ဒါပေါ့... ဆရာကြီးကဲ့ဆိုတာ သက်ရှိနတ်ဘုရားတစ်ပါးလိုပဲ။ သူ့တပည့် ဖြစ်သွားပြီ ဆိုတာနဲ့ ရှင့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းကလည်း မြင့်သွားမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အရမ်း ခက်ခဲလွန်းတာပဲလေ။ ရှင် အရွေးခံရမလား ဆိုတာကတော့ ရှင့်ရဲ့ ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "တပည့်ဖြစ်တာတောင် ဒီလောက်အထိ စွမ်းနေရင်... တကယ်လို့ ငါကသာ ဆရာကြီးကဲ့ရဲ့ ဆရာ ဖြစ်နေရင် သူတို့တွေ ဘယ်လို တုံ့ပြန်ကြမလဲ" ဟု နောက်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားကာ "ရှောင်ဖန်... ကျွန်မ ရှင့်ကို ပြောထားတယ်လေ။ အဲဒီလို ပြက်လုံးတွေ မထုတ်ပါနဲ့လို့"</p> <p style="text-align:justify">"အေးပါ... အေးပါ... ငါ ဘာမှ မပြောတော့ပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် ဤကောင်မလေးက ဆရာကြီးကဲ့ကို အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် ကိုးကွယ်ထားကြောင်း သိသဖြင့် သူ ဘာပြောပြော သူမ ယုံမည်မဟုတ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။ လူချင်းတွေ့မှသာ သူမ သိမြင်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် သူ၏ အိတ်ကပ်အတွင်းမှ ဖုန်းမြည်လာရာ ကြည့်လိုက်လျှင် စီမာဝေ ဖြစ်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify">ဖုန်းလက်ခံလိုက်သည်နှင့် တစ်ဖက်မှ ပြောကြားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "အချစ်လေး... နင် ဘယ်မှာလဲ။ ငါ ဒီက အလုပ်တွေ အပြီးသတ်တော့မယ်။ အခုပဲ ကျန်းပေ့ကို လာနေပြီ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ဒါဆိုရင် ဆရာကြီးကဲ့ရဲ့ အိမ်ကို တိုက်ရိုက်သာ လာခဲ့တော့။ ငါ အခု သူ့ရဲ့ တပည့်လက်ခံပွဲကို သွားနေတာ"</p> <p style="text-align:justify">စီမာဝေက "ဆရာကြီးကဲ့ရဲ့ ပွဲက စနေပြီ မဟုတ်လား။ အချစ်လေး အခုမှသွားရင် မနောက်ကျလွန်းဘူးလား"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "မတတ်နိုင်ဘူးလေ... ဒီမနက် အိပ်ရာထတာ နည်းနည်း နောက်ကျသွားလို့။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ငါ ရှိတဲ့နေရာကိုပဲ လိုက်လာခဲ့တော့"</p> <p style="text-align:justify">စီမာဝေက "အိပ်ရာထ နောက်ကျတယ် ဟုတ်လား။ ဝမ်မိသားစုက သခင်မလေးနဲ့ ကလိကလိ လုပ်နေတာ မဟုတ်လား"</p> <p style="text-align:justify">"အဲ... အဲဒါက..."</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်မှာ ဘေးမှ ဝမ်ရွှယ်နင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အခက်တွေ့သွားပြီး ဤမေးခွန်းကို မည်သို့ ဖြေရမှန်း မသိတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">စီမာဝေက "ငါ့အတွက် ရိက္ခာတွေကို တခြားလူကို ပေးလိုက်တာလား။ နေဦးပေါ့... ငါ ရောက်ရင် အချစ်လေးကို ဘယ်လို ပညာပေးမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်" ဟု ချော့တလှည့် ခြိမ်းခြောက်တလှည့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က အမြန်ပင် "မဟုတ်ပါဘူး... ငါ့ဆီမှာ ရိက္ခာတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။ မင်းအတွက်လည်း ဖယ်ထားပါတယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">စီမာဝေက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ကာ - "ဒါဆိုရင်လည်း ငါလည်း လူရွေးပွဲမှာ ပါမဲ့သူတွေကို ဆရာကြီးကဲ့ရဲ့ အိမ်ကိုပဲ လာခိုင်းလိုက်မယ်။ အဲဒီမှာပဲ အားလုံးကို တစ်ခါတည်း စစ်ဆေးတာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ကောင်းပြီလေ" ဟု သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျန်းပေ့မြို့၏ တောင်ဘက်ပိုင်းတွင် ဆရာကြီးကဲ့၏ အိမ်တော် တည်ရှိပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အခြား ထိပ်သီးမိသားစုများ၏ အိမ်တော်နှင့် မတူဘဲ ဆရာကြီးကဲ့၏ အိမ်တော်မှာ တောင်ငယ်တစ်ခု၏ တောင်ဘက်လျှောစောင်းတွင် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး တောင်ကို ကျောပြုကာ တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသည်။ တောင်ခြေတွင် စမ်းချောင်းလေးတစ်ခု စီးဆင်းနေသဖြင့် ရှုခင်းမှာ အလွန်ပင် လှပကာ အေးချမ်းလှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အိမ်တော်ရှေ့တွင် လူထောင်ပေါင်းများစွာ ဆံ့သော ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခု ရှိသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ လူများဖြင့် ကြိတ်ကြိတ်တိုး စည်ကားနေချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ထိုလူများထဲတွင် သာမန်ပြည်သူများ၊ ချမ်းသာသော သူဌေးသားများ၊ အရာရှိသားသမီးများနှင့် သူတို့၏ ကံကြမ္မာကို လာရောက် စမ်းသပ်လိုသော သိုင်းပညာရှင်အချို့လည်း ပါဝင်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဆရာကြီးကဲ့၏ ကျော်ကြားမှုမှာ အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် သူ၏ တပည့်ဖြစ်ခွင့် ရခြင်းမှာ ကောင်းကင်သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပျံတက်သွားရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">တပည့်လက်ခံပွဲ အခမ်းအနားကို နံနက် ၉ နာရီတွင် တရားဝင် စတင်ခဲ့သည်။ ဆရာကြီးကဲ့၏ တပည့်ကြီး ဖူကျောက်ကျယ်သည် အခြားတပည့် ဆယ်ယောက်ကျော်နှင့်အတူ လာရောက်သူများအား ကနဦး စိစစ်မှုများ ပြုလုပ်ပေးနေ၏။</p> <p style="text-align:justify">လူအများအပြား ရှိသော်လည်း ရွေးချယ်မှုမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းမြန်ဆန်လှသည်။ ဖူကျောက်ကျယ်နှင့် အခြားသူများသည် ရိုးရှင်းသော မှော်အတတ်အချို့ကို အသုံးပြုကာ တစ်ဖက်လူ၏ ကောင်းကင်နှင့် မြေကမ္ဘာမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များအပေါ် တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းကို စစ်ဆေးကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အချို့သူများမှာ ဤနယ်ပယ်တွင် ပါရမီထူးကဲကြပြီး တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသဖြင့် ထိပ်တန်း အယောက် ၁၀၀ စာရင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသူများ သို့မဟုတ် တုံ့ပြန်မှု အားနည်းသူများကိုမူ ပယ်ဖျက်လိုက်ကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">ထိုသူများသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါကာ ရင်ဘတ်ကို ထု၍ ပြန်သွားကြသည်။ အချို့မှာမူ ထိုနေရာ၌ပင် ဆက်လက်နေထိုင်ကာ ဆရာကြီးကဲ့၏ တပည့်အစစ်အဖြစ် မည်သူက ကံကောင်းစွာ ရွေးချယ်ခံရမည်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ပဏာမစာရင်းတွင် ပါဝင်သူများမှာမူ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်နေကြသော်လည်း ၎င်းမှာ ကနဦး အဆင့်သာ ရှိသေးပြီး ဆရာကြီးကဲ့၏ လက်တွေ့စမ်းသပ်မှုကို ဆက်လက် ရင်ဆိုင်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှီထျန်းချီသည် ဖူကျောက်ကျယ် ပေးထားသော ဆေးလုံးကို သောက်ထားသဖြင့် ကနဦး စစ်ဆေးမှုကို အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကာ လူအုပ်နှင့်အတူ အိမ်တော်တံခါးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် လူအုပ်ကြားတွင် ဖူခန်းဆေးဝါးလုပ်ငန်းမှ ဝမ်ကျီယန်းကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ အံ့သြသွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ကျီယန်းမှာ မူလက ပွဲကြည့်ရန်သာ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် လူအုပ်ကြားတွင် ကံစမ်းသည့် သဘောဖြင့်သာ စစ်ဆေးမှုကို ခံယူခဲ့သော်လည်း ရွေးချယ်ခံရလိမ့်မည်ဟု သူမကိုယ်တိုင်ပင် မထင်ထားခဲ့မိပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဖူကျောက်ကျယ်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် လူအုပ်မှာ အိမ်တော်အတွင်းရှိ ကျယ်ဝန်းလှသော ရင်ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုနေရာမှာ အလွန်ပင် ကျယ်ဝန်းသဖြင့် လူတစ်ရာခန့် ရပ်နေသော်လည်း လုံးဝ ကျပ်ညပ်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify">ရင်ပြင်ပတ်လည်တွင် ပွဲကြည့်ပရိသတ်များစွာ ရှိနေကြပြီး ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ကျန်းပေ့မြို့ရှိ အထက်တန်းလွှာဝင် လူကုံထံများသာ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးကဲ့၏ အိမ်တော်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပြီး ရှေးဟောင်းဟန် အဆောက်အဦးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ရင်ပြင်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်မူ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ခန်းမကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်း၏ အရှိန်အဝါမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အားလုံး နေရာတကျ ဖြစ်သွားပြီးနောက်...</p> <p style="text-align:justify">လူအုပ်ကြားမှ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ "ဆရာကြီးကဲ့ကို ဂါရဝပြုပြီး ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားအဆုံးတွင် ခန်းမကြီး၏ တံခါးများမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာပြီး ဝတ်ရုံဖြူကို ဆင်မြန်းထားသော ကဲ့ဝန်ကုန်းသည် ခန်းမအတွင်းမှ လမ်းလျှောက် ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖြူဖွေးနေသော မုတ်ဆိတ်မွှေး၊ ဆံပင်များနှင့်အတူ ဝတ်ရုံဖြူမှာ လိုက်ဖက်လွန်းလှပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား အေးချမ်းတည်ငြိမ်သော အရှိန်အအဝါတို့ ကိန်းဝပ်နေသဖြင့် ၎င်းမှာ မျိုးဆက်တစ်ခု၏ ဆရာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">စင်အောက်မှ ပရိသတ်များမှာ ရိုသေလေးစားသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ဆရာကြီးကဲ့မှာ လူသားတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ နတ်ဘုရားတစ်ပါးသဖွယ်ပင် ဖြစ်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify">ဖူကျောက်ကျယ်က ရှေ့သို့ လှမ်းလာကာ ကဲ့ဝန်ကုန်းကို ရိုသေစွာဖြင့် - "ဆရာ... ဒါက ကျွန်တော် ရွေးချယ်ထားတဲ့ တပည့်လောင်းတွေပါ။ ဆရာကိုယ်တိုင် နောက်ဆုံးအဆင့်ကို စစ်ဆေးပေးပါဦး" ဟု လျှောက်ထားလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးကဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြကာ စင်အောက်မှ လူအုပ်ကို ကြည့်လျက် - "မင်းတို့တွေ ငါ့ရဲ့ တပည့် အဖြစ်နဲ့ ရွှမ်မန်မှော်အတတ်ကို သင်ယူချင်တယ် ဆိုရင် အရေးကြီးဆုံးက စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုနဲ့ အာရုံစူးစိုက်မှုပဲ"</p> <p style="text-align:justify">"မှော်ပညာကို ကျင့်ကြံတဲ့သူတွေအနေနဲ့ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုး ၊ ဘယ်လို အန္တရာယ်မျိုးနဲ့ပဲ ကြုံပါစေ စိတ်ကို အေးချမ်းတည်ငြိမ်အောင် ထားနိုင်မှသာ မှော်အတတ်ရဲ့ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ဖော်ထုတ်နိုင်မှာ။ အခု ငါ စစ်ဆေးမှာက မင်းတို့ရဲ့ တည်ငြိမ်မှုနဲ့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားပဲ"</p> <p style="text-align:justify">သူက ပြောပြီးသည်နှင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ၏ ရှေ့မှောက်၌ နှစ်မီတာခန့် ရှည်လျားပြီး ကြက်ဥတစ်လုံးခန့် ထူသော ရေခဲလှံ အစင်း ၁၀၀ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုလှံများမှာ ရေခဲဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပြီး သံမဏိလှံများထက်ပင် မနိမ့်ကျလှပေ။</p> <p style="text-align:justify">ရေခဲလှံအတတ်မှာ ရွှမ်မန်မှော်အတတ်များထဲတွင် အဆင့်မြင့်လှသည် မဟုတ်သော်လည်း ရေခဲလှံ အစင်း ၁၀၀ ကို တစ်ပြိုင်နက် ဖန်တီးနိုင်ခြင်းမှာ သာမန်လူတစ်ဦး ပြုလုပ်နိုင်သည့် ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">မှော်ပညာသခင် အဆင့်သို့ မရောက်ခင်ကဆိုလျှင် ကဲ့ဝန်ကုန်းမှာ ရေခဲလှံ ဆယ်ဂဏန်းခန့်ကိုသာ ဖန်တီးနိုင်စွမ်း ရှိခဲ့သည်။ ယခုမူ သူ၏ စွမ်းအားမှာ များစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လျှင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများမှာ အံ့သြလွန်းသဖြင့် ဟာခနဲ ဖြစ်သွားကြသည်။ ၎င်းမှာ ရုပ်ရှင်များထဲမှ မြင်ကွင်းတစ်ခုအလားပင်။ ဆရာကြီးကဲ့မှာ ဤမျှအထိ စွမ်းအားကြီးလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးဟု ခေါ်ဆိုထိုက်လှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးကဲ့သည် ရေခဲလှံများကို ဖန်တီးပြီးနောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရေခဲလှံ ၁၀၀ မှာ လျှပ်စီးပမာ ထိုးထွက်သွားပြီး စစ်ဆေးမှုခံယူနေသူ တစ်ဦးချင်းစီ၏ လည်စလုပ် တည့်တည့်ကို ဦးတည်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟား..."</p> <p style="text-align:justify">လှံများက သူတို့ထံသို့ တရကြမ်း ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လျှင် လူအုပ်မှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ အချို့မှာ ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်ကြသလို အချို့မှာ နောက်သို့လှည့်ကာ ထွက်ပြေးကြပြီး အချို့မှာမူ ထိုနေရာ၌ပင် ဒူးထောက်ကျသွားကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">စစ်ဆေးခံသူ ၁၀၀ အနက် ဝမ်ကျီယန်းနှင့် ရှီထျန်းချီ အပါအဝင် ရှစ်ဦးသာ မတုန်မလှုပ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လှံများက ထိုလူများ၏ ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျှ မရှိစေဘဲ လည်စလုပ် အနီး၌ပင် တိခနဲ ရပ်တန့်သွားကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ကျီယန်းမှာ တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ရသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ သူမသည် ရေခဲလှံ၏ ထက်မြက်မှုကို အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လှံမှာ နောက်ထပ် တစ်လက်မမျှသာ ရှေ့သို့ တိုးလာပါက သူမသည် အသက်ပျောက်သွားနိုင်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">၎င်းမှာ စစ်ဆေးမှုတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သိထားသော်လည်း သေခြင်းတရား၏ ဖိအားကိုမူ သာမန်လူများအနေဖြင့် ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save