Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၀၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">နတ်ဘုရားပမာ ပုဂ္ဂိုလ်များ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ကျီယန်းအနေဖြင့် နောက်ဆုံးအထိ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူမ၏ မကြာသေးမီက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်ရာမှ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်း၊ ဒေဝါလီခံရမည့် အခြေအနေမှ ဖူခန်းဆေးဝါးလုပ်ငန်းကို အံ့ဖွယ်နည်းဖြင့် ပြန်လည်ထူထောင်နိုင်ခဲ့ခြင်းနှင့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုများ ကြားမှ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်လာခြင်း စသည့် အဖြစ်အပျက်များမှာ သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုကို အမြင့်ဆုံးအထိ သွေးပေးခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခိုက်အတန့်၌ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။ ၎င်းမှာ ထိုလူငယ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသာ မရှိခဲ့ပါက သူမသည် ယနေ့ကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသို့ ရောက်ရှိလာနိုင်စွမ်း ရှိမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">သူမနှင့် မနီးမဝေးတွင် ရပ်နေသော ရှီထျန်းချီမှာမူ ကနဦးတွင် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားတော့သည်။ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် စစ်ဆေးမှုကို အောင်မြင်ခဲ့ပြီး ဆရာကြီးကဲ့၏ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာလေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">"လူငယ်တို့... မင်းတို့တွေ ငါ့ရဲ့ စစ်ဆေးမှုကို အောင်မြင်သွားကြပြီ"</p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးကဲ့က ပြောရင်း သူ၏ လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရေခဲလှံများမှာ မူလကပင် မရှိခဲ့သကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပရိသတ်များကြားတွင် တီးတိုးပြောဆိုသံများ တရကြမ်း ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘုရားရေ... ဆရာကြီးကဲ့ရဲ့ အစွမ်းက တကယ်ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလိုပဲ။ အံ့သြစရာ ကောင်းလိုက်တာ"</p> <p style="text-align:justify">"ဒီမှာ ကိုယ်တိုင် ရှိမနေရင်တော့ ဒါက ရုပ်ရှင်ကြည့်နေရတယ်လို့ပဲ ငါ ထင်မိမှာ။ ဒါက တကယ့် နတ်ဘုရားကမ္ဘာလိုပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">"ဒီလူတွေကတော့ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ။ ဆရာကြီးကဲ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်ခွင့် ရဖို့ဆိုတာ ဘဝပေါင်း ရှစ်ဘဝစာလောက် ကုသိုလ်လုပ်ခဲ့ရမှာ..."</p> <p style="text-align:justify">လူအုပ်ကြီးသည် ဆရာကြီးကဲ့ကို ရိုသေလေးစားသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသလို ရွေးချယ်ခံရသည့် ရှစ်ဦးကိုလည်း အားကျနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">စစ်ဆေးမှုတွင် ကျရှုံးခဲ့သူများမှာမူ နောင်တကြီးစွာဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ထုကာ သက်ပြင်းချနေကြ၏။ ၎င်းမှာ စစ်ဆေးမှုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဆရာကြီးကဲ့က သူတို့ကို သတ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိပါလျက်နှင့် ဘာကြောင့်များ ပိုပြီး မတည်ငြိမ်နိုင်ခဲ့ရတာလဲ။ မဟုတ်ပါက အခု အောင်မြင်သူ စာရင်းတွင် သူတို့ ပါဝင်နေမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် ဖူကျောက်ကျယ်က ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး "ဆရာ... စစ်ဆေးမှုကို အောင်မြင်တာ ရှစ်ယောက်ပဲ ရှိပါတယ်။ ဒါက သတ်မှတ်ထားတဲ့ လူဆယ်ယောက်ထက် နှစ်ယောက် လိုနေပါသေးတယ်" ဟု လျှောက်တင်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကြောင့် လူအများ၏ မျက်လုံးများမှာ တစ်ဖက်မှ ပြန်လည် လင်းလက်လာကြသည်။ ဆရာကြီးကဲ့က သူတို့ကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခု ထပ်ပေးမလားဟု မျှော်လင့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ကဲ့ဝန်ကုန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ "ငါ တပည့်လက်ခံတဲ့အခါ အရေအတွက်ထက် အရည်အသွေးကိုပဲ အဓိကထားတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီလောက်နဲ့ပဲ တော်ပြီ" ဟု ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျရှုံးခဲ့သူများ၏ မျှော်လင့်ချက်မှာ ချက်ချင်းပင် ပြာကျသွားတော့သည်။ ယနေ့တွင် ဆရာကြီးကဲ့နှင့် ဆရာတပည့် ရေစက်မပါကြောင်း ထင်ရှားသွားချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">အောင်မြင်ခဲ့သော ရှစ်ဦးမှာမူ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားကြသည်။ ရှီထျန်းချီ၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် သူတို့သည် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ဂါရဝပြုလိုက်ကြ၏။ "တပည့်တို့က ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ကဲ့ဝန်ကုန်းက "ငါ့ကို ဆရာ လို့ ခေါ်ဖို့ စောပါသေးတယ်။ မင်းတို့အားလုံးကို ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ကို ခေါ်ဖို့ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကြောင့် ရှစ်ဦးလုံးမှာ မှင်တက်သွားကြသည်။ ရှီထျန်းချီက "ဆရာ... နောက်ထပ် စစ်ဆေးစရာတွေ ရှိသေးလို့လား" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးကဲ့က "နောက်ထပ် စစ်ဆေးမှု မရှိတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ဆရာ က မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်။ မင်းတို့တွေကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံ၊ မခံဆိုတာကို ငါ့ရဲ့ ဆရာကပဲ နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်မှာ ဖြစ်တယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ဘာ... ဆရာ့ရဲ့..."</p> <p style="text-align:justify">"ဆရာ ဟုတ်လား"</p> <p style="text-align:justify">ရင်ပြင်အတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ မှင်တက်သွားကြတော့သည်။ ဆရာကြီးကဲ့မှာ ဆရာ ရှိနေသေးသည်လား။ သူတို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါချေ။</p> <p style="text-align:justify">ကဲ့ဝန်ကုန်းက လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လျက် ရိုသေလေးစားသော လေသံဖြင့် "ဟုတ်တယ်။ မကြာသေးခင်ကမှ ငါက ဆရာ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်ခွင့် ရခဲ့တာ။ ဆရာ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကြောင့်သာ ငါ ဒီနေ့လို အဆင့်မျိုးကို ရောက်ခဲ့ရတာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးတာက ငါက ပါရမီ နည်းပါးလွန်းလို့ တရားဝင် တပည့်တော့ မဖြစ်နိုင်သေးဘူး၊ နာမည်ခံတပည့် အဆင့်မှာပဲ ရှိပါသေးတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ဤစကားမှာ လူအုပ်ကြီးအတွင်း ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ပင်။ ရှီထျန်းချီနှင့် တပည့်လောင်းများ အပါအဝင် ပရိသတ်များအားလုံးမှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးကဲ့က ဘယ်သူလဲ။ ကျန်းပေ့မြို့၏ သက်ရှိနတ်ဘုရား မဟုတ်ပါလား။ ဤမျှ ဩဇာကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်ကပင် နာမည်ခံတပည့် အဆင့်မှာသာ ရှိသေးသည်ဆိုလျှင် ထိုဆရာမှာ မည်မျှအထိ စွမ်းအားကြီးမားလိမ့်မည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify">ဒီမှာရှိနေတဲ့ သူဌေးသားတွေက ဆရာကြီးကဲ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်ဖို့ကို ဂုဏ်ယူနေကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီးကဲ့ ကိုယ်တိုင်ကတောင် အဲဒီဆရာကြီးရဲ့ နာမည်ခံတပည့် အဆင့်ပဲ ရှိတာလား။ သူတို့ကြားက အဆင့်အတန်း ကွာခြားမှုကတော့ တကယ့်ကို ပြတ်သားလွန်းလှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘုရားရေ... ငါ ကြားလိုက်တာ မှန်ရဲ့လား။ ဒီလောကမှာ ဆရာကြီးကဲ့ထက် ပိုတော်တဲ့သူ ရှိဦးမယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">"ဆရာကြီးကဲ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံနိုင်တဲ့သူဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် အဆင့်မြင့် ဆရာကြီး တစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်..."</p> <p style="text-align:justify">"ဆရာကြီးကဲ့ရဲ့ ဆရာက မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်ဆိုတော့ ငါ သေသေချာချာ ဂါရဝပြုရမယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် ငါ့အတွက်လည်း အခွင့်အရေး တစ်ခုခု ရနိုင်မလားပေါ့..."</p> <p style="text-align:justify">ရောက်ရှိနေသူတိုင်းမှာ အသီးသီး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး ကိုယ်ပိုင် အကြံအစည်များ ရှိနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှီထျန်းချီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ "ဆရာ... ဆရာ့ရဲ့ ဆရာက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိပါရစေ။ ဆရာနဲ့ သူနဲ့က ဘယ်လို ဆုံခဲ့ကြတာလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">သူဌေးသား တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် လူကဲခတ်ကောင်းကာ ဖားယားတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူက ဆရာကြီးကဲ့အား ဆရာ ဟု တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆိုခြင်းဖြင့် သူသည် တပည့်ဖြစ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သွယ်ဝိုက် ဖော်ပြကာ မျက်နှာချိုသွေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးကဲ့က သူ့ကို မနှစ်မြို့သော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ကာ "ငါတို့လို မျိုးဆက်သစ်တွေက ဆရာ့ရဲ့ နာမည်ကို ဒီအတိုင်း ပေါ့ပေါ့တန်တန် ခေါ်လို့ ရမလား" ဟု ငေါက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှီထျန်းချီက အမြန်ပင် "ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် လွန်သွားပါတယ်" ဟု တောင်းပန်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးကဲ့က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် "ငါ့ရဲ့ ဆရာဆိုတာကတော့ ဒီခေတ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ် ဆရာကြီးတစ်ယောက်ပဲ။ ပါရမီမှာလည်း ပြိုင်ဘက်မရှိတဲ့ ပါရမီရှင် တစ်ဦးပေါ့။ ငါ့အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်ခွင့် ရတာကတော့ ငါ့ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံးသော ကံကောင်းမှုပဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်က ငါ အာဖရိကမှာ ဆရာနဲ့ ဆုံခဲ့တယ်။ ဆရာ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကြောင့်ပဲ နှစ်ပေါင်း များစွာ ငါ့ကို ဒုက္ခပေးနေတဲ့ အတားအဆီးတွေကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး တကယ့် မှော်ပညာသခင် တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တာ"</p> <p style="text-align:justify">ရှီထျန်းချီက "ဆရာ... ဆရာ့ရဲ့ ဆရာနဲ့ ဆုံခဲ့တဲ့ အကြောင်းလေးတွေကို ကျွန်တော်တို့တွေကို ပြောပြပါဦးလား။ ကျွန်တော်တို့တွေလည်း အဲဒီဆရာကြီးရဲ့ အရှိန်အဝါကို ကြားသိချင်လို့ပါ" ဟု တောင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပြီလေ... ဆရာလည်း မရောက်သေးတာနဲ့ အတူတူ ငါ မင်းတို့ကို ပြောပြမယ်"</p> <p style="text-align:justify">ကဲ့ဝန်ကုန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လူတစ်ယောက်က ကုလားထိုင်တစ်လုံး ယူလာပေးသဖြင့် သူက ထိုင်လိုက်ပြီး ပရိသတ်ကို စတင် ပြောပြလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်က ငါ ငါ့ရဲ့ တပည့်တွေကို ခေါ်ပြီး အာဖရိကမှာ ရတနာသွားရှာခဲ့တယ်။ ငါတို့ ရတနာကိုတော့ တွေ့ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီရတနာကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ မိစ္ဆာကောင်က အရမ်း စွမ်းလွန်းတယ်။ အဲဒါက မီတာ ဆယ်ဂဏန်းလောက် ရှည်တဲ့ မိုးကြိုးမြွေကြီးတစ်ကောင်ပဲ"</p> <p style="text-align:justify">"သူ့မှာ မျက်လုံး သုံးလုံး ရှိပြီး မိုးကြိုးတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်။ အဲဒါကို မျက်လုံးသုံးလုံး မိုးကြိုးမြွေ လို့ ခေါ်ပြီး မိစ္ဆာသားရဲ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ"</p> <p style="text-align:justify">ရှီထျန်းချီက "ဒါဆိုရင်တော့ ဆရာကပဲ ဆရာ့ရဲ့ အစွမ်းတွေကို ထုတ်သုံးပြီး အဲဒီမိစ္ဆာကောင်ကို သတ်လိုက်တာပေါ့ ဟုတ်လား" ဟု ဖားယားမေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ့မှာ အဲဒီလို အစွမ်းမရှိပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ အခု ကျင့်ကြံမှု အဆင့်နဲ့ဆိုရင်တောင် အဲဒီ မျက်လုံးသုံးလုံး မိုးကြိုးမြွေရဲ့ ရှေ့မှာတော့ ငါက အသားငါးလေး တစ်ခုလိုပါပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးကဲ့က ဆက်၍ "အဲဒီမိစ္ဆာကောင်က အရမ်း ရက်စက်ပြီး မှော်အတတ်တွေကိုလည်း ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိတယ်။ ငါ့ရဲ့ ဆရာကသာ ငါ့အသက်ကို မကယ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါ အခု ဒီမှာ ရှိနေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"မှော်အတတ်တွေကို ခုခံနိုင်တယ် ဟုတ်လား... ဒါကတော့ အရမ်း စွမ်းလွန်းတာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ပရိသတ်များမှာ တအံ့တသြဖြင့် နားထောင်နေကြပြီး ဤကဲ့သို့သော မိစ္ဆာသားရဲ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။</p> <p style="text-align:justify">ကဲ့ဝန်ကုန်းသည် မျက်လုံးသုံးလုံး မိုးကြိုးမြွေနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုလုံးကို ပြန်လည် ပြောပြလေသည်။ ဤအဘိုးကြီးမှာ ဇာတ်လမ်းပြောရာတွင် ဝါသနာပါသူ ဖြစ်သဖြင့် တစ်ခါတည်းနှင့် လူတိုင်း စွဲလန်းသွားရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အဲဒီမိစ္ဆာကောင်က အရမ်း ရက်စက်တယ်။ မှော်အတတ်တွေလည်း မတိုးဘူး။ ဓားမရှ လှံမတိုးတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လည်း ရှိတယ်။ ငါတို့ ဘယ်သူမှ သူ့ကို မထိခိုက်စေနိုင်ခဲ့ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ကျီယန်းမှာ အံ့သြလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်ကလေးကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားမိသည်။ ၎င်းမှာ မိစ္ဆာကောင်ကြီးက သူမရှေ့သို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p style="text-align:justify">သူမက "ဆရာ... အဲဒီနောက်မှာ ဘာဆက်ဖြစ်လဲ။ အဲဒီမိစ္ဆာကောင်ကို ဘယ်သူက သတ်လိုက်တာလဲ" ဟု စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးကဲ့က ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွစွာဖြင့် "ဘယ်သူ ရှိဦးမှာလဲ... ငါ့ရဲ့ ဆရာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">"မျက်လုံးသုံးလုံး မိုးကြိုးမြွေက ဘယ်လောက်ပဲ ရက်စက်ပါစေ… ငါ့ဆရာလို ပါရမီရှင်ရဲ့ ရှေ့မှာတော့ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီမိစ္ဆာကောင်ကြီးကို ငါ့ဆရာက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံနဲ့တင် သတ်ပစ်လိုက်တာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားလျှင် ပရိသတ်များမှာ ဝိုင်းဝန်း လက်ခုပ်တီးကြပြီး ဆရာကြီးကဲ့၏ ဆရာအပေါ်၌ အလွန်ပင် ရိုသေလေးစားသွားကြသလို သိချင်စိတ်များလည်း ပြင်းပြနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှီထျန်းချီမှာမူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူသာ ဆရာကြီးကဲ့၏ တပည့်ဖြစ်ခွင့် ရပါက ထိုဆရာကြီးမှာ သူ၏ ဆရာဘိုးဘိုး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ဒီလို နတ်ဘုရားလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကသာ ငါတို့ကို လမ်းညွှန်ပေးမယ်ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ နောင်ရေးကတော့ အတောက်ပဆုံးပဲ။ အဲဒီ ယဲ့ပုဖန်ဆိုတဲ့ ကောင်ကိုတော့ ငါ့လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံနဲ့တင် ပြာဖြစ်သွားအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ တွေးတောရင်း သူက "အဲဒီနောက်မှာ ဘာဆက်ဖြစ်လဲ" ဟု ထပ်မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးကဲ့က "အဲဒီနောက်မှာ ဆရာက ရတနာကို ယူတယ်။ ဆေးလုံးတွေကို ဖော်စပ်တယ်။ ပြီးတော့ ငါ့ကို လမ်းညွှန်မှု ပေးခဲ့လို့ပဲ ငါ ဒီနေ့လို အဆင့်မျိုးကို ရောက်ခဲ့ရတာ"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ကျီယန်းက အားကျသော အကြည့်ဖြင့် "ဆရာ... ကျွန်မတွေကရော အဲဒီဆရာကြီးနဲ့ ဘယ်တော့ ဆုံခွင့်ရမှာလဲ" ဟု မေးလိုက်လေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save