Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၁၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်း ပြေးနိုင်ဦးမှာလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးကဲ့က “ဒါဟာ မင်းတို့အတွက်လည်း ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုပဲ။ ဆရာက ကျန်းပေ့ကို ရောက်နေပြီး ဒီနေ့ကျင်းပမဲ့ တပည့်လက်ခံပွဲကို လာမယ်လို့ မနေ့က ပြောထားတယ်။ မင်းတို့ စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်နေရုံပဲ”ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ့စကားကြောင့် ရောက်ရှိနေသူအားလုံးမှာ ဆရာကြီးကဲ့သည် သူ၏ဆရာကို လေးစားသောအားဖြင့် တပည့်ရှစ်ဦးကို ချက်ချင်း လက်မခံသေးခြင်းဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှီထျန်းချီမှာမူ အတွင်းစိတ်၌ ခိုး၍ ဝမ်းသာနေမိသည်။ ယခုအချိန်၌ ဆရာကြီးကဲ့၏ တပည့်ဖြစ်ခွင့်မှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသော အခွင့်အရေးကောင်းကြီး ဖြစ်သွားလေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးကဲ့၏ တပည့်ဖြစ်ရုံသာမက ပိုမိုစွမ်းအားကြီးသော ဆရာဘိုးဘိုးကြီးကိုပါ ကျောထောက်နောက်ခံ အဖြစ် ရရှိတော့မည် မဟုတ်ပါလား။ ယနေ့မှစ၍ ကျန်းပေ့မြို့တွင်သာမက ကျန်းနန်ပြည်နယ် တစ်ခုလုံးတွင်ပင် သူ့ကို မည်သူမျှ ရန်မစရဲတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်အပေါ် ထားရှိသော သူ၏ အမုန်းတရားများကို သတိရလိုက်စဥ် အခွင့်အရေးမှာ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် ရှီထျန်းချီက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ - “တပည့်မှာ ဆရာ့ကို အကူအညီတောင်းစရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိပါတယ်ဟု ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးကဲ့မှာ ယနေ့တွင် စိတ်လက်ကြည်သာနေသဖြင့် “ပြောလေ... ဘာကိစ္စလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးကဲ့၏ သဘောထားကို မြင်လျှင် ဘေးနား၌ရပ်နေသော ရှီဝန်စုန်းမှာလည်း အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားရသည်။ ရှီမိသားစုအတွက် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည် သန်းလာပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">ရှီထျန်းချီက အားတက်သရောဖြင့် “ဒါက တကယ့်ကို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပါ။ ဆရာ ကျင့်ကြံခန်း ဝင်နေတုန်း ကျန်းပေ့မှာ ယုတ်မာတဲ့ မိစ္ဆာကောင်တစ်ယောက် ပေါ်လာပြီး တပည့်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ အပြင် တပည့်တို့ ရှီမိသားစုဆီကနေ ငွေသန်းပေါင်း ရှစ်ရာကို ခြိမ်းခြောက် ယူသွားခဲ့ပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify">“ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အရမ်းမြင့်မားနေတော့ တပည့်တို့ရှီမိသားစုက ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒါကြောင့် တပည့်ကိုယ်စား ဆရာက အဲဒီလူကို အရေးယူပေးစေချင်ပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify">ကဲ့ဝန်ကုန်းက အေးဆေးစွာပင် “ငါက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စများလားလို့။ ကိုယ့်အဆင့်အတန်း ကိုယ် မသိဘဲ ထောင်လွှားနေတဲ့ မိစ္ဆာကောင် တစ်ယောက်အကြောင်းပဲကိုး။ ဒါက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p style="text-align:justify">“မင်းတို့ ငါ့ဆရာရဲ့ အတည်ပြုချက်ကို ရပြီး ငါ ကဲ့ဝန်ကုန်းရဲ့ တပည့်ဖြစ်သွားတာနဲ့ မင်းတို့ကို ဘယ်သူမှ လာပြီး အနိုင်ကျင့်လို့ မရစေရဘူး။ ငါကိုယ်တိုင် မင်းတို့အတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေပေးမယ်”</p> <p style="text-align:justify">ရှီထျန်းချီ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဆရာကြီးကဲ့သည် ယဲ့ပုဖန်ကို လေးစားသောကြောင့်သာ သူတို့ရှစ်ဦးကို တပည့်အဖြစ် တိုက်ရိုက် လက်မခံသေးခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူ၏အမြင်တွင် သူ၏ ဆရာကဲ့သို့သော ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမှာ သူ တပည့်လက်ခံခြင်း ကဲ့သို့ ကိစ္စအသေးအဖွဲကို ကန့်ကွက်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ယူဆထားသဖြင့် သူ့ရှေ့မှလူများကို တပည့်များ အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“တပည့်က ဆရာ့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ရှီထျန်းချီက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် “ဆရာ... အဲဒီလူရဲ့ နာမည်က...”</p> <p style="text-align:justify">သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဆရာကြီးကဲ့က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ - “အဲဒီ မိစ္ဆာကောင်ရဲ့ နာမည်ကို ငါ့ကို ပြောပြနေစရာ မလိုဘူး။ ငါလည်း သိချင်စိတ် မရှိဘူး”</p> <p style="text-align:justify">“မင်းတို့ သိထားရမှာက ငါ့ရဲ့တပည့်ဖြစ်သွားရင် ဘယ်သူမှ အနိုင်ကျင့်လို့ မရဘူးဆိုတာပဲ။ တစ်ဖက်လူက ဘယ်လောက်ပဲ နောက်ခံတောင့်တောင့်၊ ကျင့်ကြံမှု ဘယ်လောက်ပဲ မြင့်မြင့် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒါတင်မကသေးဘူး မင်းတို့နောက်မှာ မင်းတို့ရဲ့ ဆရာဘိုးဘိုးကြီးလည်း ရှိနေသေးတယ်”</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားလျှင် ရှီထျန်းချီနှင့် ရှီဝန်စုန်းတို့မှာ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားကြသည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်မူ...</p> <p style="text-align:justify">လက်စားချေနိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရလေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်... မင်း စောင့်နေလိုက်စမ်း။ မင်းရဲ့ အသုဘနေ့က နီးနေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအချို့မှာ ယဲ့ပုဖန်နှင့် ဤမိသားစုကြီးများအကြားရှိ အညှိုးအတေးများကို မသိကြသဖြင့် ဆရာကြီးကဲ့၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် တီးတိုး ပြောဆိုလာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဘယ်က အချိုးမပြေတဲ့ ကောင်လေးက ဒုက္ခသွားရှာတာလဲ မသိဘူး။ ကျန်းပေ့မှာ ဆရာကြီးကဲ့ရဲ့ တပည့်ကိုတောင် ရန်စရဲတယ်ဆိုတော့ သူက တကယ်ပဲ သေချင်ဇော် နံနေပြီ ထင်တယ်”</p> <p style="text-align:justify">“ဒါပဲလေ... အဲဒီကောင်တော့ သွားပြီ။ ဆရာကြီးကဲ့က သူ့ကို လက်ညှိုးတစ်ချက်နဲ့တင် ချေမှုန်းပစ်လိမ့်မယ်...”</p> <p style="text-align:justify">“အဲဒီကောင်က တကယ်ကို ကံဆိုးတာပဲ။ ဆရာကြီးကဲ့ကိုတင် မဟုတ်ဘဲ သူ့နောက်ကွယ်က နတ်ဘုရားလို ဆရာကြီးကိုပါ ရန်သွားစမိပြီ”</p> <p style="text-align:justify">အခြားသော မိသားစုကြီးမှ အဖွဲ့ဝင်များမှာမူ အခြေအနေကို သိရှိထားကြသည်။ ဝမ်ရွှမ်ချဲ့နှင့် ဝမ်ရှင်းယဲ့တို့မှာ ဘေးနားတွင် ရပ်နေရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှမ်ချဲ့သည် သူ၏သမီးနှင့် ထိုလူငယ်၏ လက်ထပ်ပွဲကို အလျင်စလို သဘောမတူခဲ့မိခြင်းအတွက် အတွင်းစိတ်၌ ဝမ်းသာနေမိသည်။ မဟုတ်ပါက ဝမ်မိသားစုမှာလည်း မီးဘေးသင့်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်တွင် အရည်အချင်းအချို့ ရှိသည်ဆိုသော်လည်း ဆရာကြီးကဲ့ကို ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိနိုင်ပေ။ အထူးသဖြင့် ဆရာကြီးကဲ့တွင် ယခုအခါ အစွမ်းထက်သော ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ကျီယန်းမှာမူ ယဲ့ပုဖန်နှင့် မိသားစုကြီးများကြားရှိ အညှိုးအတေးများကို အလုံးစုံ မသိသော်လည်း အချို့ကိုမူ ကြားထားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးကဲ့ကိုယ်တိုင် အရေးယူတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း မြင်လျှင် သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ ရှုပ်ထွေးသွားရ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ယဲ့ပုဖန်သည် သူမတို့မိသားစုကို များစွာ ကူညီခဲ့ဖူးသဖြင့် သူ့အပေါ်၌ မကောင်းသော အကျိုးဆက်များ မကျရောက်စေလိုပေ။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူမအနေဖြင့် စကားတစ်ခွန်းမျှ ဝင်ပြောနိုင်စွမ်း မရှိပေ။ တပည့်လက်ခံပွဲ ပြီးဆုံးမှသာ ယဲ့ပုဖန်ထံသို့ လျှို့ဝှက်သတင်း ပေးပို့နိုင်ပေလိမ့်မည်။ သူ ဤကပ်ဘေးမှ လွတ်မြောက်နိုင်မလား ဆိုသည်မှာမူ သူ၏ ကံတရားအပေါ်၌သာ မူတည်ပေတော့မည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမသည် ဆရာကြီးကဲ့၏ တပည့်လောင်းအဖြစ် ရွေးချယ်ခံရပြီး နောက်ဆုံးစစ်ဆေးမှုကို အောင်မြင်ခဲ့ကတည်းက သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာလည်း မသိမသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် လုံထန်းဆေးဝါးလုပ်ငန်း၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်ပြီး ကုဋေပေါင်းများစွာ ချမ်းသာကြောင်း သိရှိခဲ့စဥ်က သူမက နောင်တရမိခဲ့သေးသည်။ သို့သော် ယခုမူ အခြေအနေများမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူမသည် ဆရာကြီးကဲ့၏ တပည့်ဖြစ်လာပြီဖြစ်သဖြင့် အဆင့်အတန်းမှာ လုံးဝ ကွာခြားသွားခဲ့လေပြီ။ သူမသည် ကောင်းကင်သို့ တစ်ဟုန်ထိုး တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီဟု ပြောလျှင် မမှားပေ။</p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ အမြင်တွင် တစ်ဖက်လူမှာ မည်မျှပင် ချမ်းသာပါစေ။ သူမနှင့် တန်းတူမဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ယခု နောင်တရရမည့်သူမှာ ယဲ့ပုဖန်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် လူတိုင်းသည် ထိုဆရာကြီး ရောက်လာမည့်အချိန်ကို ရင်ပြင်အတွင်း၌ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">နွေရာသီ၏ အပူဆုံးအချိန် ဖြစ်သည့်အလျောက် နေမင်းမှာ အထက်သို့ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာကာ ပူပြင်းလှသော အပူရှိန်ကြောင့် လူတိုင်းမှာ ချွေးဒဏ်ကို ခံစားနေကြရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရောက်ရှိနေသူ အများစုမှာ စည်းစိမ်နှင့် နေသားကျနေသော ကျန်းပေ့မြို့မှ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ဒုက္ခကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးကြချေ။ သို့သော် သူတို့အားလုံးမှာ ထိုနေရာ၌ပင် ရိုသေစွာ ရပ်နေကြပြီး မည်သူမျှ မကျေနပ်သော အမူအရာကို မပြရဲကြပေ။</p> <p style="text-align:justify">အကြောင်းမှာ သူတို့ စောင့်ဆိုင်းနေသော ပုဂ္ဂိုလ်မှာ သာမန်လူမဟုတ်ဘဲ ဆရာကြီးကဲ့၏ဆရာ၊ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိရန်မှာ တောင်းပန်၍ ရနိုင်သောအရာ မဟုတ်သဖြင့် နာရီပေါင်းများစွာ မကဘဲ ရက်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းရလျှင်ပင် ထိုက်တန်လှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကဲ့ဝန်ကုန်းမှာလည်း အတူတူပင်။ သူ့ဆရာ ရောက်လာချိန်တွင် မသင့်တော်သည်များ မဖြစ်စေရန် အတွက် အပူဒဏ်မှ ရှောင်ရှားရန် အထဲသို့ မဝင်ဘဲ လူတိုင်းနှင့်အတူ အပြင်၌ပင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အချိန်များမှာ တစ်စက္ကန့်ချင်းစီ ကုန်လွန်သွားရာ တစ်နာရီမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ လူတိုင်းမှာ အံကြိတ်ကာ ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် ကြိုးစားနေကြသော်လည်း ရှီဝန်စုန်းမှာမူ အသက်ကြီးနေပြီဖြစ်သဖြင့် ဆက်လက် တောင့်ခံထားရန် အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲနေချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ရင်ပြင်အတွင်းမှ လျှို့ဝှက်စွာ ထွက်လာခဲ့ပြီး လေကောင်းလေသန့် ရရှိရန်နှင့် အနားယူရန် အတွက် အိမ်သာသို့ သွားဟန်ပြုကာ အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။ အိမ်ရှေ့တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် ယဲ့ပုဖန်နှင့် ဝမ်ရွှယ်နင်တို့ လက်ချင်းချိတ်ကာ ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း... ယဲ့ပုဖန်… မင်းက ဒီကိုတောင် လာရဲသေးတယ်ပေါ့လေ"</p> <p style="text-align:justify">ရန်သူချင်း ဆုံတွေ့ကြသဖြင့် လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားသော်လည်း ဆရာကြီးကဲ့၏ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေသဖြင့် ရှီဝန်စုန်းမှာ ယုံကြည်မှုများ အပြည့် ရှိနေသည်။ သူ၏အမြင်တွင် သူ၏မြေးမှာ ဆရာကြီးကဲ့၏ တပည့်ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် ယခုနေရာမှာ သူ၏ နယ်မြေပင် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ထိုအဘိုးကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နောက်ပြောင်သလိုဖြင့် - "ကျုပ်က ဘာလို့ မလာရဲရမှာလဲ။ ခင်ဗျားက အဲဒီလောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းလို့လား"</p> <p style="text-align:justify">ရှီဝန်စုန်းက "ယဲ့ပုဖန်... မင်း မသိသေးဘူး မဟုတ်လား။ အခုလေးတင် ငါ့မြေး ထျန်းချီက ဆရာကြီးကဲ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်သွားပြီ"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါတင်မကဘူး။ ဆရာကြီးကဲ့က မင်းလို မိစ္ဆာကောင်ကို ငါတို့မိသားစုကိုယ်စား ဆုံးမပေးဖို့ သဘောတူပြီးပြီကွ"</p> <p style="text-align:justify">"တကယ်လား... ဒါဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားကို တကယ်ပဲ ဂုဏ်ပြုရမှာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">ထိုသတင်းကို ကြားလျှင် ယဲ့ပုဖန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်၌ နောက်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ အကယ်၍ ရှီထျန်းချီသာ အဘိုးကြီးကဲ့၏ တပည့်ဖြစ်သွားပါက ၎င်းမှာ သူ၏ မြေးတပည့် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ထိုအခါ ဤအဘိုးကြီးမှာ သူ့ထက် မျိုးဆက် တစ်ဆက် ပိုငယ်သွားချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်မှာမူ ထိုကိစ္စများကို မသိရှိသဖြင့် ရှီဝန်စုန်း၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားရသည်။ အကယ်၍ ရှီထျန်းချီက တကယ်ပဲ ဆရာကြီးကဲ့၏ တပည့်ဖြစ်သွားပြီး ဆရာကြီးကဲ့ကိုယ်တိုင် ယဲ့ပုဖန်ကို အရေးယူတော့မည်ဆိုပါက ဤကိစ္စမှာ ပြဿနာ အကြီးကြီး ဖြစ်တော့မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">သူမက ယဲ့ပုဖန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ "ရှောင်ဖန်... ကျွန်မတို့တွေ အထဲမဝင်တော့ဘဲ မြန်မြန် ထွက်ပြေးကြစို့"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က အံ့သြသလိုဖြင့် "မင်းပဲ စောစောက အတင်းလာချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခုကျမှ ဘာလို့ ချက်ချင်း ပြန်ချင်နေတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"မဟုတ်ဘူး... ကျွန်မတို့တွေ နောက်ကျသွားပြီ။ စောစောလာခဲ့ရင် ရှင်က ဆရာကြီးကဲ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်နိုင်သေးတယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "အခုတော့ ရှီထျန်းချီက အရင်ရောက်သွားပြီ။ ပြီးတော့ ဆရာကြီးကဲ့က ရှင့်ကို ကိုယ်တိုင် နှိမ်နင်းတော့မှာဆိုတော့... ရှင် မြန်မြန် ပုန်းနေတာ အကောင်းဆုံးပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">သူမက အလွန် တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သော်လည်း ရှီဝန်စုန်းမှာ သူတို့နှင့် အလွန်နီးကပ်စွာ ရှိနေသဖြင့် အကုန်ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">အဘိုးကြီးက မောက်မာစွာဖြင့် "ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ မင်း ပြေးနိုင်ဦးမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ မင်းက ဆရာကြီးကဲ့ကို ရန်စမိထားတာလေ၊ မင်း ကမ္ဘာပတ်ပြေးနေရင်တောင် သေရမှာကတော့ မလွဲဘူး"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***<br />  </p>


Save