Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၁၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းကင်ပြိုကွဲခြင်း ဘေးဒုက္ခ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">ကမ္ဘာလောကကြီးတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ထူးဆန်းသည့် နိမိတ်ဆိုးကြီးသည် တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးကို အထိတ်တလန့်ဖြစ်စေခဲ့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">မကြာမီပင် အနီးအနားရှိ အခြားနယ်မြေများ၌လည်း အလားတူ ဖြစ်စဉ်များ ပေါ်ပေါက်နေကြောင်း သတင်းများ ပျံ့နှံ့လာသည်။ ဤသတင်းများကြောင့် လူတိုင်းသည် လုံခြုံမှုကင်းမဲ့ကာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် အသက်ရှူကြပ်လာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">'နိမိတ်ကြီးက ဘာကိုများ ဆိုလိုတာလဲ...'</p> <p style="text-align:justify">ကမ္ဘာပျက်တော့မည့် အချက်ပေးသံနှယ် ဖြစ်နေသော ဤဖြစ်စဉ်ကို သိလိုသဖြင့် ဗေဒင်ဟော ကျင့်ကြံသူများ၏ တံခါးဝများတွင် လူများပြည့်ကျပ်နေတော့သည်။ တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေတွင် ထိပ်တန်းအစွမ်းရှိ ဗေဒင်ပညာရှင်ကြီးများ မရှိသော်လည်း ဗေဒင်ဟော ကျင့်ကြံသူအားလုံးနီးပါးက ဤနိမိတ်မှာ အလွန်ပင် မင်္ဂလာမဲ့ကြောင်းနှင့် ကပ်ဆိုးကြီးတစ်ခု ဆိုက်ရောက်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ဟောကိန်းထုတ်လိုက်ကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ထိုသတင်းကြောင့် လူထု၏ စိုးရိမ်မှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားပြီး ဈေးကွက်အတွင်း ကုန်ပစ္စည်းဈေးနှုန်းများမှာလည်း မတန်တဆ မြင့်တက်ကုန်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">မကြာမီ ကောလာဟလများကြားမှ အမှန်တရား ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကောင်းကင်မှတ်တမ်း ဟု အမည်ရသော ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုသည် ထူးဆန်းသည့် တပ်ဖွဲ့တစ်ခု၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ဂိုဏ်းသားအားလုံးနီးပါး အသတ်ခံလိုက်ရသည်။ </p> <p style="text-align:justify">အစပိုင်းတွင် ဤသတင်းကို မည်သူမျှ အလေးမထားခဲ့ကြသော်လည်း ထိုတပ်ဖွဲ့ကြီးမှာ လျင်မြန်သောနှုန်းဖြင့် ရှေ့ဆက်တိုးလာပြီး ဖြတ်သန်းရာလမ်းကြာင်းတစ်လျှောက် သွေးချောင်းစီးစေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ဤတပ်ဖွဲ့မှာ မိုစစ်တပ် ဖြစ်နေကြောင်း သိရှိသွားသောအခါ တစ်နယ်မြေလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">အစောပိုင်းတွင် လူအများစုက ဤသတင်းကို ယုံကြည်ခြင်းမရှိဘဲ ရယ်မောခဲ့ကြသည်။ မိုစစ်တပ်ဆိုသည်မှာ တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေနှင့် လီထောင်ပေါင်းများစွာ ကွာဝေးသော စစ်မျက်နှာပြင်မှ ဖြစ်သဖြင့် မည်သူမျှ မသိအောင် ခိုးဝင်လာနိုင်စရာ မရှိဟု သူတို့ ယူဆခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ ရယ်မောသံများမှာ ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">မိုစစ်တပ်ကြီး၏ တိုက်စစ်မှာ တားဆီး၍မရနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်လွန်းလှသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူတို့၏ စစ်လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်ရှိ ဂိုဏ်းကြီးများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု <br /> ကျဆုံးသွားကြရသည်။ တိုက်ပွဲများမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာသော ကျင့်ကြံသူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင်မူ သတ္တိဟူ၍ မရှိတော့ဘဲ အသက်လု ထွက်ပြေးရန်သာ သိကြတော့သည့် ကြောက်လန့်တကြား အခြေအနေမျိုးသာ တွေ့မြင်ရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">မိုစစ်တပ်၏ အင်အားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလွန်းလှသည်။ သူတို့ ပေါ်လာသည့်အချိန်မှစ၍ သုံးရက်အတွင်းမှာပင် လီခြောက်ထောင်မျှ ကျယ်ဝန်းသော နယ်မြေတစ်ခုလုံးအား ချွန်ထက်သော လှံစွပ်တစ်ခုအလား ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားရာ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်ရှိ ဂိုဏ်းများနှင့် မြို့ရွာများသည် အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းခံခဲ့ရပြီး ပြာပုံအတိ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤသုံးရက်တာကာလအတွင်း တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေ၏ လေထုမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်းသည် ဤဘေးဒုက္ခကြီးမှ လွတ်မြောက်ရန် အလုအယက် ထွက်ပြေးကြသော်လည်း အပြင်ဘက်မှ ရောက်ရှိလာသော သတင်းများက သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်ကို လုံးဝ ပျက်သုဉ်းသွားစေသည်။ ဘုံလေးပါးကောင်းကင် တစ်ခွင်လုံး၌ ဤကဲ့သို့သော လေဟာနယ် အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်ပေါက်နေပြီး ထိုအက်ကွဲကြောင်းများထဲမှ မိုစစ်တပ်ကြီးများ အလုံးအရင်းဖြင့် ထွက်ပေါ်လာနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤလေဟာနယ် အက်ကွဲကြောင်းများ အဘယ်ကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို မည်သူမျှ အဖြေမရှာနိုင်ကြသော်လည်း ထက်မြက်သော ကျင့်ကြံသူများမှာမူ အမှန်တရားကို သိရှိသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">'ကောင်းကင်ကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီ...'</p> <p style="text-align:justify">ဤလောကကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သွေးကောင်းကင်နယ်မြေတွင် တိုက်ပွဲများမှာ ဘယ်သောအခါမျှ မရပ်တန့်ခဲ့သော်လည်း စစ်မျက်နှာပြင်နှင့် ဝေးကွာသော ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ထိုစစ်ပွဲဆိုသည်မှာ စားပွဲဝိုင်းတွင် ဆွေးနွေးစရာ အကြောင်းအရာသက်သက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ယခုမူ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသော လေဟာနယ် အက်ကွဲကြောင်းများကြောင့် စစ်ပွဲကြီးသည် သူတို့၏ နေ့စဉ်ဘဝများထဲသို့ အတင်းအကျပ် တွန်းပို့ခံလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် ရွှံ့နွံကျင်းတစ်ခုပင်။</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ပြိုကွဲခြင်းဟု ခေါ်ဆိုရမည့် ဘေးဒုက္ခကြီး ဖြစ်သည်။ စစ်မီးတောက်များမှာ နေရာအနှံ့အပြားတွင် တောက်လောင်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သွေးကောင်းကင်နယ်မြေမှ သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသည့် ဇိုမိုအနေဖြင့် ဤအက်ကွဲကြောင်းများက မည်သည့်အရာအား ကိုယ်စားပြုသည်ကို သာမန်သူများထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နားလည်ထားသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံမှုများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align:justify">တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေ၏ တိတ်ဆိတ်နေသော ခန်းမကြီးအတွင်း…။</p> <p style="text-align:justify"> ရှန်ဝေမင်၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေသည်။ သူ၏အနီးတွင်ရှိသော သခင်မလေး ဝေ့ရှန်း ရှုလုံ ကျုံးရူနှင့် အခြားသူများမှာလည်း ကြားလိုက်ရသည့် သတင်းကြောင့် နားကိုပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။ ရှန်ဝေမင်မှာ စုဝေးနေသူများအား တုံ့ဆိုင်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက အပြင်ဘက်ကနေ ကျွန်တော် စုံစမ်းလို့ရလာတဲ့ သတင်းတွေပါပဲ... အပြင်မှာတော့ ရူးလောက်စရာတွေ ဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ..."</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ စကားသံမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အသက်ရှူကျပ်မှုတို့ဖြင့် ဖိစီးနေတော့သည်။<br /> လူအားလုံး သူ့အား လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ သူ အထိတ်တလန့် မဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ <br /> "ကျွန်တော်တို့ စောစောစီးစီး ထွက်သွားဖို့ ပြင်ဆင်သင့်လား..."</p> <p style="text-align:justify">သူ သတ္တိမွေးကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အခု လူတိုင်းက ပစ္စည်းတွေ သိမ်းပြီး တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေကနေ ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်နေကြပြီ။ မိုစစ်တပ်က အရမ်း သန်မာလွန်းတယ်... ဘယ်သူမှ သူတို့ကို မတားနိုင်ဘူး။ ဒီအနီးအနားမှာ ဂိုဏ်းကြီးတွေလည်း မရှိဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ ဆက်နေရင် အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်ဗျ"</p> <p style="text-align:justify">မည်သူမျှ သူ့စကားကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။ အားလုံး၏မျက်လုံးများမှာ ဇိုမိုဆီသို့သာ ကျရောက်နေသည်။ ဤသို့သောအချိန်မျိုးတွင် ဦးဆောင်လမ်းပြပေးရမည့်သူမှာ ဇိုမိုသာ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုသည် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ စကားစလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"တကယ်လို့ ငါတို့ တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေကနေ ထွက်သွားရင် ဘယ်ကို သွားကြမလဲ။ လေဟာနယ် အက်ကွဲကြောင်းတွေက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတာ... ငါတို့ မသိသေးတဲ့ အက်ကွဲကြောင်းတွေ ဘယ်လောက်တောင် ကျန်နေသေးလဲဆိုတာတောင် မသိဘူးလေ။ စိမ်းသက်နေတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ပြောင်းသွားရင် ငါတို့အတွက် ပိုတောင်ဆိုးသေးတယ်။ လိပ်ကျွန်းအတွက် ငါတို့ အားထုတ်မှု အများကြီး ပေးထားပြီးပြီ... ကာကွယ်ရေးကလည်း အရမ်းခိုင်မာတယ်။ မိုစစ်တပ်နဲ့ ကြုံရင်တောင်မှ ငါတို့မှာ တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ အခွင့်အရေး ရှိတယ်။ သွေးကောင်းကင်နယ်မြေမှာတုန်းကတောင် သူတို့ကို ငါတို့ မကြောက်ခဲ့တာ... ဒီရောက်မှ ကြောက်နေရမှာလား"</p> <p style="text-align:justify">ခန်းမထဲရှိ ဖိစီးနေသော လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားသည်။ ဇိုမို၏ စကားများကြောင့် လူတိုင်း၏ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွလာကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်းမှာ သွေးကောင်းကင်နယ်မြေမှ သတ်ဖြတ်ဖောက်ထွက်လာခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">သွေးကောင်းကင်နယ်မြေတုန်းကတောင် မိုစစ်တပ်ကို မကြောက်ခဲ့ကြဘဲ အခုမှ ဘာကိစ္စ ကြောက်စရာ အကြောင်းရှိမှာလဲ…။</p> <p style="text-align:justify">"ငါတို့ မကြောက်ဘူး။ သူတို့က ငါတို့ခေါင်းပေါ် လာပြီး သောင်းကျန်းရဲတယ်ဆိုရင်တော့... သတ်သာ သတ်ပစ်လိုက်ကွာ" </p> <p style="text-align:justify">လေ့ဖန်၏ ကျယ်လောင်သောအသံကြီးမှာ လူများ၏ နားစည်ကိုပင် နာကျင်သွားစေသည်။ သူသည် မျက်လုံးပြူးကာ စစ်စတင်တိုက်တော့မည့်အလား သူ၏ ရွှေရောင်သလင်းခဲ ဓားမကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">နန်လုတစ်ယောက် အနည်းငယ် ညင်သာသော အသံဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အရမ်းကြီး ကြမ်းတမ်းမနေပါနဲ့ကွာ... နည်းနည်း ညင်သာပါ... ညင်သာပါ။ ယောင်မိုတွေအပေါ် ထားတဲ့ ငါတို့ရဲ့ ခင်မင်မှုနဲ့ ထက်သန်မှုကို သူတို့ ခံစားသွားပါစေ... သူငယ်ချင်းတွေပဲ လုပ်လိုက်ကြတာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">"ငတုံးတွေချည်းပဲ..." </p> <p style="text-align:justify">သူ့အသင်းဖော်များ၏ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး မာဖန် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုက ကုန်းစွန်းချာအား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သခင်မလေး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ရှက်ရွံ့နေဟန်ရှိသော အပြုံးလေးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အလင်းတန်းများ တဖျတ်ဖျတ် လက်နေလေသည်။ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူများအားလုံး သူတို့၏ နှလုံးသားများ ဒိတ်ခနဲ ခုန်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် ဇိုမိုက ရှုလုံအား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မကြာသေးမီရက်များအတွင်း ရှုလုံ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပို၍ လေးနက်တည်ကြည်လာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည့် သူ့ပုံစံမှာ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေသည်။ ဇိုမို၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသောအခါ သူ ခေါင်းမော့လာသည်။ သူ၏မျက်လုံးများထဲရှိ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်မထားတော့ပေ။ </p> <p style="text-align:justify">"အရှင်... ရှုလုံ တိုက်ပွဲဝင်ခွင့် တောင်းဆိုပါတယ်ခင်ဗျာ"</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ရှုလုံမှာ တည်ငြိမ်သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိသူဖြစ်ပြီး သူ၏တိုက်ပွဲဝင်နည်းစနစ်မှာလည်း ထိုးစစ်ထက် ခံစစ်ပိုင်း၌ ပို၍ အားသန်သူဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ရှုလုံတစ်ယောက် ဤမျှ တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ပြင်းပြနေသည်ကို မြင်ဖူးခြင်းမှာ ယခုအကြိမ်သည် ပထမဆုံးပင်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘာလဲ... မင်း လက်ယားနေပြီလား" </p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီလက်အောက်ငယ်သားက အစစ်အမှန် မိုစစ်တပ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲ ဆိုတာကို သိချင်လို့ပါ" </p> <p style="text-align:justify">ရှုလုံက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခါမှ ဇိုမို သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ အစောင့်တပ်သည် မိုကျင့်စဉ်များကို ကျင့်ကြံကြပြီး ၎င်းတို့၏ တိုက်ပွဲဝင်နည်းစနစ်များမှာ မိုစစ်တပ်နှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူလှသည်။ </p> <p style="text-align:justify">အစောင့်တပ်နှင့် မိုစစ်တပ် မည်သူက ပို၍ အစွမ်းထက်သည်ကို ရှုလုံ သိချင်နေခြင်းဖြစ်ပေမည်။ ဇိုမို အနည်းငယ် ခေါင်းကိုက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဘာဖြစ်လို့ ဒီကောင်ကပါ အပြိုင်အဆိုင် လုပ်ချင်နေရတာလဲ။ ဝေ့ကများ အနောက်ကနေ သွေးထိုးပေးလိုက်တာလား…။</p> <p style="text-align:justify">ဘေးဘက်တွင်မူ ရှန်ဝေမင်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်နေပြီး ပြန်ပိတ်ရန်ပင် မေ့နေတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">သွေးကောင်းကင်နယ်မြေကနေ သတ်ဖြတ်ဖောက်ထွက်လာတယ်... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ သူတို့က မကြောက်ရွံ့ကြတာလဲ။ ဒါ နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားလှတဲ့ မိုစစ်တပ်ကြီး မဟုတ်ဘူးလား…။</p> <p style="text-align:justify">အရှင်နှင့် ကျန်လူများ၏ အကြောင်းကို သူ သိထားသည်မှာ နည်းပါးလှကြောင်း သူ အထိတ်တလန့် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">မည်သူမျှ သူ့အား ဂရုမစိုက်ကြတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">သဘောတူညီမှု ရရှိပြီးနောက် စနစ်တကျနှင့် အလျင်အမြန် စတင်လှုပ်ရှားကြတော့သည်။ ဤတိုက်ပွဲအတွက် နေမင်းနတ်ကျောင်းတော်မှ သူရရှိထားသော ကုန်ကြမ်းပစ္စည်း အမြောက်အများကို ဇိုမို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး မှော်အဆောင်များ သွန်းလုပ်ရန် ရွှေကျီးကန်းတပ်ဖွဲ့ထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျွန်းပေါ်ရှိ သိုလှောင်ရုံများမှာ ပြည့်လျှံနေပြီး သူတို့မှာလည်း ချမ်းသာကြွယ်ဝနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ ပြတ်လပ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ရန် မလိုတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဧရာမ စက်ယန္တရားကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လိပ်ကျွန်းတစ်ခုလုံးမှာ အပြင်းအထန် လည်ပတ်စပြုလာလေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align:justify">"ဒါ ဘယ်နှသုတ်မြောက်လဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ခြောက်သုတ်မြောက်လေ"</p> <p style="text-align:justify">"လိပ်ကျွန်းက ထွက်မသွားဖို့များ စီစဉ်နေတာလား..." </p> <p style="text-align:justify">လျောင်ချိချန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ဤအချိန်တွင် ဂိုဏ်းတိုင်းက ပစ္စည်းများသိမ်းဆည်းကာ တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေမှ ထွက်ပြေးရန် အချိန်နှင့်အမျှ အလုအယက် ကြိုးစားနေကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် လိပ်ကျွန်း၏ လုပ်ရပ်များမှာမူ အလွန်အမင်း မျက်စိကျစရာ ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျင့်ကြံသူများက လွင့်မျောတိမ်တိုက်များကို စီးနင်းကာ လိပ်ကျွန်းမှ ဆက်တိုက် ထွက်ခွာလာပြီး လေနှင့်အတူ ပျံသန်းသွားကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">နေ့ဝက်အတွင်းမှာပင် ကျင့်ကြံသူ ခြောက်အုပ်စုခန့် လိပ်ကျွန်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေပြီ။ သူတို့ ပျံသန်းသွားသော လမ်းကြောင်းကို ကြည့်လိုက်လျှင် မိုစစ်တပ်ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ ဦးတည်နေလေသည်။ လက္ခဏာအားလုံးက လိပ်ကျွန်းအနေဖြင့် ထွက်ခွာသွားရန် အစီအစဉ်မရှိကြောင်း ပြသနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"သူတို့က မိုစစ်တပ်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့များ စီစဉ်နေတာလား..."</p> <p style="text-align:justify">ထိုအတွေးမျိုး ဝင်လာသည်နှင့် သူ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားမိသည်။ ထိုအရာမှာ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စရပ်ပင်။ တစ်ဖက်မှာ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လှသည့် မိုစစ်တပ်ကြီး မဟုတ်ပါလော။</p> <p style="text-align:justify">"မဖြစ်နိုင်တာ... အဲဒါက သေတွင်းထဲကို ကိုယ်တိုင်ခုန်ဆင်းနေတာနဲ့ ဘာများထူးခြားတော့မှာလဲ" <br /> သူ၏ဘေးရှိ ကျင့်ကြံသူက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ <br /> "ခင်ဗျား မကြားမိဘူးလား... လေဓာတ်ဂိုဏ်းတောင် သူတို့လက်ချက်နဲ့ ရှုံးနိမ့်သွားပြီလေ။ အဲဒီလိုလူတွေကို ဘယ်သူက တားဆီးနိုင်ပါ့မလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျောင်ချိချန်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ မှိုင်းညို့သွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">လေဓာတ်ဂိုဏ်းဆိုသည်မှာ တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေတွင် အဆင့်ခြောက် ရှိသော ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူတို့ပင်လျှင် မိုစစ်တပ်၏ ဓားချက်အောက်မှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့လျှင် ထိုစစ်တပ်၏ အစွမ်းထက်ပုံကို စိတ်ကူးကြည့်၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">လေဓာတ်ဂိုဏ်းအပြင် အဆင့်တစ်ဆယ်အတွင်း ဝင်ရောက်သော လှပရေစင်ဂိုဏ်းသည်ပင်လျှင် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရသည်။ ဤသည်မှာလည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် သတ္တိမမွေးရဲဘဲ ထွက်ပြေးရန်သာ ကြံရွယ်နေကြသည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အနိုင်ရနိုင်ခြေဆိုသည်မှာ လုံးဝ မရှိသလောက်ပင်။</p> <p style="text-align:justify">လေဓာတ်ဂိုဏ်းနှင့် လှပရေစင်ဂိုဏ်းကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးများပင်လျှင် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။ ထိုဂိုဏ်းကြီးနှစ်ခု၏ အင်အားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။ ကိုယ့်မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ထင်ရှားသော သာဓကများ ရှိနေလျက်နှင့် မည်သူကများ ကျောက်တုံးအား ကြက်ဥဖြင့် ပေါက်သကဲ့သို့ မိုက်မဲသော လုပ်ရပ်မျိုးကို လုပ်ဆောင်ချင်ပါ့မည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify">လျောင်ချိချန် စကားမဆိုတော့ဘဲ လိပ်ကျွန်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် နောက်ထပ် ကျင့်ကြံသူ အုပ်စုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လျောင်ချိချန်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးအား သူမှတ်မိလိုက်သဖြင့် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"သခင်လေးမာဖန် မဟုတ်ပါလား"</p> <p style="text-align:justify">မာဖန်က အော်ခေါ်သံကို ကြား၍ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လျောင်ချိချန် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ အောက်သို့ ပျံသန်းဆင်းသက်လာပြီး အရိုအသေပေးလျက် "သူဌေးလျောင်... ခင်ဗျားတို့ ဒီထိ မထွက်ခွာသေးဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော်တို့ ဘယ်ကိုများ ထွက်ပြေးလို့ ရမှာလဲဗျာ..." </p> <p style="text-align:justify">လျောင်ချိချန်က သက်ပြင်းချ၍ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မာဖန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">"သူဌေးလျောင်တို့ ကျွန်းပေါ်မှာ ယာယီ ခိုလှုံနေလို့ ရပါတယ်... ဒီကျွန်းက တခြားနေရာတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ပိုပြီး လုံခြုံမှု ရှိပါတယ်" </p> <p style="text-align:justify">"လုံခြုံတယ် ဟုတ်လား... စကားကို အလကား လေလုံးမထွားပါနဲ့ဗျာ..." </p> <p style="text-align:justify">လျောင်ချိချန်၏ဘေးရှိ ကျင့်ကြံသူက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ကဲ့ရဲ့လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မာဖန်က တစ်ဖက်လူအား တစ်ချက်စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန်ပင် စိတ်မဝင်စားစွာဖြင့် လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လျောင်ချိချန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျားတို့က တကယ်ပဲ ဒီမှာပဲ နေဖို့ စီစဉ်ထားတာလား" </p> <p style="text-align:justify">မာဖန်က ရယ်မောလိုက်ရင်း ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">"သူဌေးလျောင် ပြောသလိုပါပဲဗျာ... ကျွန်တော်တို့က ဘယ်ကို ပြေးလို့ ရမှာလဲ။ ပြေးလွှားနေမယ့်အစား ဒီနေရာမှာပဲ အစွမ်းကုန် တိုက်ပွဲဝင်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်" </p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို စကားတစ်ခွန်းတော့ အကြံပေးလိုက်မယ်... သူရဲကောင်းလုပ်ဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း အရမ်း အထင်မကြီးပါနဲ့ဦး။ ခင်ဗျားတို့ ခေါင်းက ကျောက်တုံးထက်မာတယ်လို့ ထင်နေကြတာလား" </p> <p style="text-align:justify">လျောင်ချိချန်၏ဘေးရှိ ကျင့်ကြံသူက လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လေ့ဖန်မှာ မအောင့်နိုင်တော့ပေ။ နွားခေါင်းလောင်းအရွယ်အစားရှိ သူ၏မျက်လုံးကြီးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏လက်ဝါးမှ အလင်းတန်းများ တောက်ပလာကာ ချက်ချင်းပင် ဖြတ်ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားစမ်း"</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဖက်လူက အလျင်အမြန်ပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူ၏ လင်းသံချပ်ဝတ်မှာ အလင်းရောင်များ တောက်ပလာသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် လေ့ဖန်၏ ရိုက်ချက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။ မည်သည့် လှည့်ကွက်မှ မပါဘဲ တောက်ပနေသော လင်းသံချပ်ဝတ်ပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားသည်။ ထိုသူမှာ ကြီးမားလှသော အားလှိုင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းမရသိမ်းမရ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝုန်း…</p> <p style="text-align:justify">လေ့ဖန်၏ ရိုက်ချက်ကြောင့် ထိုသူမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပက်လက်လန်လျက် ကျသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ မြေပြင်ပေါ်မှ ခုန်ထလာပြီး ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"မင်းက ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့လေ... မင်း သေချင်နေတာလား"</p> <p style="text-align:justify">ရှပ်...</p> <p style="text-align:justify">တိတ်ဆိတ်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏လည်ပင်းပေါ်တွင် အေးစက်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အေးစက်နေသော ဓားသွားမှာ သူ့လည်ပင်းအား တင်းကျပ်စွာ ဖိကပ်ထားပြီး သူ ကြက်သီးမွေးညင်းများပင် ထောင်သွားတော့သည်။ သူ လုံးဝ မလှုပ်ရဲတော့ဘဲ ထိန်းချုပ်၍မရသော ကြောက်ရွံ့မှုများက သူ့အား လွှမ်းခြုံသွားသည်။ သူ၏ခြေထောက်များမှာ အလိုအလျောက် တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငတုံး..."</p> <p style="text-align:justify">ဓားပျံမှာ မာဖန်၏လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ ကြောက်လန့်တကြား ငေးကြောင်နေသော ထိုသူအား မာဖန် လှည့်ပင်မကြည့်တော့ဘဲ လျောင်ချိချန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သူဌေးလျောင် ကျွန်းပေါ်ကို လာမယ်ဆိုရင် အရှင်က သေချာပေါက် ကြိုဆိုမှာပါ။ ကျွန်တော်တို့မှာ ပြီးမြောက်ရမယ့် တာဝန်ရှိသေးလို့ ဆက်မနေတော့ဘူး... သွားခွင့်ပြုပါဦး" </p> <p style="text-align:justify">ပြောပြီးသည်နှင့် သူတို့သုံးဦးမှာ လွင့်မျောတိမ်တိုက်များကို စီးနင်းကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save