Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၁၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်တဲ့အခါ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">"ဟေ့... ပုလေး "</p> <p style="text-align:justify">သူ၏အနောက်ဘက်မှ ရင်းနှီးသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ပုစစ်တုန်းသည် လမ်းလျှောက်နေမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အသံပိုင်ရှင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်းသာသွားသည်။ သူသည် ရှေ့သို့ အပြေးသွားကာ တစ်ဖက်လူ၏ပခုံးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်သီးနှင့် ထိုးလိုက်ရင်း ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဟာဟား... အာကျဲ့... မင်းလည်း မထွက်သွားသေးဘူးလား။ ငါက မင်းသွားပြီတောင် ထင်နေတာ” </p> <p style="text-align:justify">“ထွက်သွားရအောင် ဘယ်ကို သွားရမှာလဲကွာ” </p> <p style="text-align:justify">အာကျဲ့က မချိပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိန်သွယ်ပြီး ပညာတတ်တစ်ဦး၏ ဟန်ပန်ရှိကာ နဖူးပေါ်တွင် ကြယ်ပုံသဏ္ဌာန် အမှတ်အသားလေးတစ်ခု ရှိသည်။ သူသည် ပုစစ်တုန်းနှင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက အတူတူကြီးပြင်းလာခဲ့သူများ ဖြစ်ကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့နှစ်ဦး ဂိုဏ်းမတူတော့သော်လည်း အမြဲ အဆက်အသွယ် ရှိနေခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“မင်းပြောတာ မှန်တယ်” </p> <p style="text-align:justify">ပုစစ်တုန်း၏အသံတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပါဝင်နေသည်။ သူသည် နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုကို အလျင်အမြန် ပြုံးပြလိုက်ပြီး “အခု မင်းဘာလုပ်နေလဲ။ အလုပ်ရပြီလား” ဟု မေးမြန်းသည်။</p> <p style="text-align:justify">“မြို့တည်ဆောက်နေတာလေ” </p> <p style="text-align:justify">အာကျဲ့က အကောင်အထည် ပေါ်လာတော့မည့် မြို့အား လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်းသခင်က ရွှမ်လင်းမြို့ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ချင်နေတာ။ ငါက အလတ်စား ကာကွယ်ရေးအစီအရင်တစ်ခုအတွက် တာဝန်ယူထားတယ်"</p> <p style="text-align:justify">“ဝိုး...” </p> <p style="text-align:justify">ပုစစ်တုန်းက အံ့အားသင့်သော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">“မင်းက အခု အဲဒီလောက်တောင် စွမ်းနေပြီလား။ ငါက မင်း ဒုတိယအဆင့် ဒါမှမဟုတ် တတိယအဆင့် စက္ကူတံဆိပ်လောက်ပဲ လုပ်တတ်သေးတယ်လို့ ထင်နေတာ"</p> <p style="text-align:justify">အာကျဲ့က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒီလောက် နှစ်တွေအများကြီး နေခဲ့ရတာပဲကွာ။ ဟူး... ဂိုဏ်းချုပ်သာ တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေကနေ ထွက်မသွားချင်ဘူးဆိုရင် ငါလည်း ဂိုဏ်းကနေ ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး" </p> <p style="text-align:justify">“ငါလည်း အတူတူပဲကွာ" </p> <p style="text-align:justify">ပုစစ်တုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စိတ်ဓာတ်ကျသွားကြသည်။ သူတို့အတွက်မူ ဂိုဏ်းဆိုသည်မှာ ဒုတိယအိမ်လိုပင် ဖြစ်သည့်အတွက် ထွက်ခွာလာရမည်ကို သဘာဝကျကျပင် ဝန်လေးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ထားလိုက်ပါတော့ကွာ... ဒီအကြောင်းတွေ မပြောကြတော့ဘူး" </p> <p style="text-align:justify">ပုစစ်တုန်းက စိတ်ကို ပြန်စုစည်းလိုက်ပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါနဲ့ ငါ လိပ်နက်တပ်ဖွဲ့မှာ အရွေးခံရတယ် သိလား။ မမိုက်ဘူးလား" </p> <p style="text-align:justify">“မင်းက အဲဒီလောက်စွမ်းလို့လား" </p> <p style="text-align:justify">ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အာကျဲ့ဘက်မှ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ </p> <p style="text-align:justify">“ရွေးချယ်တဲ့ စစ်ဆေးမှုက <br /> အရမ်းတင်းကျပ်တယ်လို့ ငါကြားထားတယ်။ မင်းလိုအပျော်တမ်းကောင်တောင် ဝင်ခွင့်ရတယ်ဆိုရင်တော့ ပြီးပြီပဲ။ ငါ့ရဲ့အနာဂတ်အတွက် နည်းနည်းတောင် စိုးရိမ်လာပြီ"</p> <p style="text-align:justify">ပုစစ်တုန်းက မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး “နောင်ကျရင် မင်းလိုကောင်တွေကို ကာကွယ်ပေးရမယ့် ငါကမှ ဝမ်းနည်းရမှာကွ" ဟု ပြန်လည်စနောက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါ မင်းရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေပါပဲ ပုလေးရာ” </p> <p style="text-align:justify">အာကျဲ့က ရယ်မောရင်း ပုစစ်တုန်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အဲဒီက လေ့ကျင့်ရေးတွေက အရမ်းခက်တယ်လို့ ငါကြားတယ်။ မင်းမှာ လင်းဆေးလုံးတွေ လုံလောက်ရဲ့လား... ငါ့ဆီမှာ နည်းနည်းရှိတယ်...”</p> <p style="text-align:justify">“မလိုဘူး... မလိုဘူး" </p> <p style="text-align:justify">ပုစစ်တုန်းက လက်ခါပြလိုက်ပြီး ကြွားလုံးထုတ်ချင်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">“တကယ်တော့လေ... ငါ့ဘဝမှာ ဒီလောက်ဇိမ်ကျကျနဲ့ ကျင့်ကြံရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူး။ ငါတို့က နေ့တိုင်း တတိယအဆင့် ကျောက်စိမ်းနှစ်တုံးနဲ့ အခြေခံအားဖြည့်ဆေးလုံး တစ်လုံးစီရတယ်။ အဲဒါတွေကို နေ့တိုင်း ကုန်အောင်သုံးရတာကွ။ ပြီးတော့ အညစ်အကြေးတွေကို ဖယ်ရှားပြီး လင်းစွမ်းအင်တွေကို သန့်စင်ပေးဖို့ သန့်စင်ရေးဆေးလုံးကို တစ်ပတ်တစ်ခါ ရသေးတယ်"</p> <p style="text-align:justify">အာကျဲ့၏ ပါးစပ်ကြီး ဟောင်းလောင်းပွင့်သွားပြီး စကားများပင် ထစ်ငေါ့သွားတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">“အဲ... အဲဒါက အရမ်းဇိမ်ကျလွန်းနေပြီ"</p> <p style="text-align:justify">“ချီးပဲ... ဂိုဏ်းကြီးတွေက တပည့်တွေကို ဘယ်လို ကျင့်ကြံစေသလဲဆိုတာ အခုမှပဲ ငါသိတော့တယ်။ ဒီလောက်တောင် ပံ့ပိုးပေးနေမှတော့ သူတို့ မအောင်မြင်ဘဲ နေပါ့မလားကွာ။ ကျောက်စိမ်းထဲက လင်းစွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူတာရယ် အခြေခံအားဖြည့်ဆေးလုံးရဲ့ ဆေးအာနိသင်ကို စုပ်ယူတာရယ်နဲ့တင် တစ်နေ့တာရဲ့ တစ်ဝက်လောက် ကုန်သွားပြီ။ အဲဒီနောက်တော့ တိုက်ပွဲအစီအရင် လေ့ကျင့်ရေးပဲ။ တကယ်လို့ ငါတို့ နည်းနည်းလေးများ မှားသွားရင် အပြစ်ပေးခံရဖို့သာ စောင့်နေပေတော့" </p> <p style="text-align:justify">ကျင့်ကြံခြင်း၏ နာကျင်မှုများကို တွေးမိသောအခါ ပုစစ်တုန်း နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အကျိုးအမြတ်တွေ ရထားပြီးမှတော့ ညည်းမနေနဲ့တော့"</p> <p style="text-align:justify">အာကျဲ့က အားကျစွာဖြင့် “ကျွန်းက အရမ်းချမ်းသာတယ်ဆိုတာ အရင်ကတည်းက ငါကြားဖူးပါတယ်။ ဒီလောက်တောင် ချမ်းသာလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားခဲ့ဘူး။ မင်းတော့ တကယ်ကို အမြတ်ကြီးထွက်သွားတာပဲ" ဟု ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဟာဟား... အင်းပေါ့ကွ" </p> <p style="text-align:justify">ပုစစ်တုန်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါက ဓားကျင့်ကြံသူ မဟုတ်တာ နည်းနည်းတော့ နှမြောစရာပဲ။ လိပ်ကျွန်းက ဓားကျင့်ကြံသူတွေကို လေ့ကျင့်ပေးတဲ့နေရာမှာ အကောင်းဆုံးပဲကွ။ ဆရာဝေ့ရဲ့ ဓားအနှစ်သာရကို မင်းမမြင်ဖူးသေးလို့... တကယ့်ကို ထူးဆန်းဆန်းကြယ်လွန်းတယ်" </p> <p style="text-align:justify">“အို... သေချာကြိုးစားလုပ်ပါ။ နောင်တစ်ချိန် မင်းအောင်မြင်လာရင် ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးပေါ့" </p> <p style="text-align:justify">အာကျဲ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ပုစစ်တုန်းက ကိစ္စတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အာကျဲ့... မင်း ရွှေကျီးကန်းတပ်ဖွဲ့ကို သွားပြီး ဝင်ခွင့်လျှောက်ကြည့်ပါလား။ အဲဒီမှာ ပစ္စည်းသွန်းလုပ်တာ တံဆိပ်အစီအရင်တွေနဲ့ ဆေးလုံးဖော်စပ်တဲ့နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ အပြည့်ပဲ။ အဲဒီကို ဝင်ခွင့်ရတဲ့သူတွေက ရွှေကျီးကန်းမီးတောက်ကိုပါ ရတယ်လို့ ငါကြားတယ်" </p> <p style="text-align:justify">“ရွှေကျီးကန်းမီးတောက်…စတုတ္ထအဆင့် ရွှေကျီးကန်းမီးတောက်လား...” </p> <p style="text-align:justify">သရဲတစ္ဆေကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ အာကျဲ့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“အင်း" ပုစစ်တုန်းက အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">“ပစ္စည်းသွန်းလုပ်နည်းတွေကို အဲဒီမှာ သင်ပေးတယ်လို့ ငါကြားတယ်။ ငါတို့ ကျင့်ကြံတဲ့အခါ သုံးတဲ့ လင်းဆေးလုံးတွေ အားလုံးကိုလည်း ရွှေကျီးကန်းတပ်ဖွဲ့ကပဲ ဖော်စပ်ပေးတာလေ။ ငါတစ်ခါက အရှင်မာဖန်နဲ့အတူ အဲဒီကို ရောက်သွားဖူးတယ်။ အဲဒီမှာ မြေကြီးပေါ် အလကားလွှင့်ပစ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းကောင်းတွေ အများကြီးပဲကွ။ နေရာတိုင်းမှာ မြင်နေရတာ... ကြည့်ရင်းနဲ့ကို ငါ့ရင်တွေနာလာတယ်"</p> <p style="text-align:justify">“ရွှေကျီးကန်းတပ်ဖွဲ့က ဘယ်ဘက်မှာလဲ" </p> <p style="text-align:justify">အာကျဲ့က သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ပုစစ်တုန်းက လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">“အို... ဟိုဘက်မှာလေ"</p> <p style="text-align:justify">နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ဘဲ အာကျဲ့တစ်ယောက် ထိုဘက်သို့ လှည့်ကာ တဟုန်ထိုး ပြေးသွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အနည်းဆုံးတော့ နှုတ်ဆက်သွားဦးမှပေါ့ကွာ...” </p> <p style="text-align:justify">ပုစစ်တုန်း ငေးကြောင်သွားပြီးနောက် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align:justify">လူများမှာ စီးဆင်းဝင်ရောက်လာကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">လိပ်ကျွန်းသည် ရေတွက်၍မရနိုင်သော ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားကို ဆွဲဆောင်နေသည့် ဧရာမ သံလိုက်တုံးကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာသွားရန် ဆန္ဒမရှိသော ကျင့်ကြံသူများအတွက် ဤအခွင့်အရေးမှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် လိပ်ကျွန်းသည် ထိုမျှများပြားသော ကျင့်ကြံသူများကို နေရာချထားပေးရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ </p> <p style="text-align:justify">ထို့အပြင် ကျွန်းပေါ်တွင် နေမင်းနတ်သစ်ပင်ကဲ့သို့သော အရာများကို ထားရှိသည့် တားမြစ်နယ်မြေများစွာလည်း ရှိနေသေးသည်။ မျက်လုံးများမှာ သိပ်များလွန်းနေပြီ။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ မှတ်မိသွားခဲ့ပါက မကောင်းချေ။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် ဇိုမိုတစ်ယောက် ရွှမ်လင်းမြို့အား ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အစပိုင်းတွင် သခင်မလေးက လိပ်ကျွန်းအား ငါးစာအဖြစ် အသုံးချပြီး မိုစစ်တပ်ကို ဆွဲဆောင်ရန် အစီအစဉ်ဆွဲခဲ့သည်။ သို့သော် ဆက်တိုက်ဝင်ရောက်လာသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး ထိုအကြံအစည်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တိမ်တောင်ပံများနှင့် လွင့်မျောတိမ်တိုက်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ကြက်သွေးရောင်ငှက်တပ်ဖွဲ့မှာ အလွန်လှုပ်ရှားရလွယ်ကူပြီး ပြောက်ကျားစစ်ဆင်ရေးအတွက် အလွန်သင့်လျော်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရွှမ်လင်းမြို့ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်မှာ အလွန်လျင်မြန်လှသည်။ လူအင်အား အမြောက်အမြား ရှိနေသဖြင့် အချိန်ကျပ်တည်းနေကြောင်း လူတိုင်းသိရှိကာ အပြင်းအထန် အလုပ်လုပ်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">လတ်တလောတွင် ဇိုမိုမှာ အလွန်ချမ်းသာကြွယ်ဝနေသည်။ ဤသည်မှာ မိုစစ်တပ်အား ရင်ဆိုင်ရန် ပထမဆုံး မတ်တပ်ရပ်ရဲသည့်အတွက် ရရှိလာသော အကျိုးကျေးဇူးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အကာအကွယ်ရယူရန် ဇိုမိုထံ ရောက်လာကြသော လျောင်ချိချန်ကဲ့သို့ ကုန်သည်များသည်လည်း သဘာဝကျကျ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာသွားကြမည့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များက သူတို့သယ်ဆောင်၍မရသော ပစ္စည်းများအား ဇိုမိုထံ လှူဒါန်းခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာ နောင်တစ်ချိန်တွင် အသုံးဝင်လာနိုင်မည့် ကျေးဇူးကြွေးတစ်ခုပင်။</p> <p style="text-align:justify">ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံလာသောအခါ ဇိုမို အားလုံးကို လက်ခံလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">“ဘာ... သယ်ဖို့ မလွယ်ဘူးဟုတ်လား။ ကိစ္စမရှိဘူး... ငါ့လူတွေကို လွှတ်ပြီး သယ်ခိုင်းလိုက်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">အမြော်အမြင်ရှိသူများက ဇိုမိုအပေါ် လောင်းကြေးထပ်လိုက်ကြသည်။ ကုန်သည်အဖွဲ့အစည်း များစွာက ရွှမ်လင်းမြို့ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေးတွင် အကူအညီမျိုးစုံကို တက်ကြွစွာ ထောက်ပံ့ပေးခဲ့ကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဤအခြေအနေအောက်တွင် ဇိုမို၏စွမ်းအားမှာ အလျင်အမြန် ကြီးထွားလာသည်။ လိပ်ကျွန်းပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထူးဆန်းသော ကြီးပွားတိုးတက်မှုကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့၏ပန်းတိုင်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် ဇိုမို၏လက်အောက်ရှိ လူများက ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်နှင့် မြင့်မားသော စိတ်ဓာတ်များကို ပြသလာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ ဇိုမို၏ဘဝတွင် လုပ်ဖူးသမျှ အကြီးမားဆုံး စီးပွားရေး အပေးအယူ ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်။ သူ၏ယခင် စီးပွားရေး အပေးအယူများသည် ဤအပေးအယူနှင့် ယှဉ်လျှင် ကလေးကစားစရာ အဆင့်သာ ရှိသည်။ တိုက်ပွဲများ စတင်တော့မည် ဖြစ်သော်လည်း ဤတိုက်ပွဲအတွင်း ပါဝင်နေသော ဧရာမအခွင့်အရေးကြီးကို ဇိုမို ထိုးထွင်းသိမြင်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">‘ငါက တကယ်ပဲ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ မွေးဖွားလာတာများလား...’</p> <p style="text-align:justify">ပန်းတိုင်ကို အောင်မြင်ပြီးနောက် ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို မည်သူသိနိုင်ပါမည်နည်း။ ဇိုမို စဉ်းစားရန်ပင် ပျင်းရိနေသည်။ ဤသည်မှာ ကြီးမားသော အခွင့်အရေးကြီးတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ဆုပ်ကိုင်နိုင်ရန်မှာ ထင်သလောက် မလွယ်ကူပေ။</p> <p style="text-align:justify">ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လတ်တလောတွင် အရာအားလုံး ချောမွေ့စွာ တိုးတက်နေပုံရသည်။ သို့သော် ဇိုမို ထိုအရာများအား ခေါင်းထဲ ထည့်မထားပေ။ သူ တည်ငြိမ်စွာပင် အခြေအနေကို အကဲဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤကြီးထွားလာနေသော စွမ်းအားများသည် ပူဖောင်းများကဲ့သို့ဖြစ်ကြောင်း သူ ရှင်းလင်းစွာ သိထားသည်။ အကယ်၍သာ မိုစစ်တပ်ကို အနိုင်မယူနိုင်ပါက ဤပူဖောင်းများအားလုံး ချက်ချင်းပေါက်ကွဲသွားပေမည်။</p> <p style="text-align:justify">တိတ်ဆိတ်နေသော အာဂွီကို ကြည့်ရင်း ဇိုမို၏ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသော နှလုံးသားမှာ တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အာဂွီ... ငါ အရမ်းတောင်းပန်ပါတယ်။ ရေတိမ်သန္ဓေသားကို သွားရှာဖို့ တိုက်ပွဲတွေပြီးတဲ့အထိ ငါတို့ စောင့်ရဦးမယ်" </p> <p style="text-align:justify">သူက တောင်းပန်သည့်ဟန်ဖြင့် တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အာဂွီက မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှမရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေဆဲပင်။ သူတို့နှစ်ဦး တိတ်ဆိတ်စွာ မျက်နှာချင်းဆိုင် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“အာဂွီ... နင်က ဘယ်သူလဲ" </p> <p style="text-align:justify">အာဂွီကိုကြည့်ရင်း ဇိုမို တိုးတိတ်စွာ မေးလိုက်သည်။ ခေတ္တမျှကြာပြီးနောက် သူခေါင်းငုံ့သွားသည်။ သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံပေါ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">“ငါကရော ဘယ်သူလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် လက်တစ်ဖက် လှမ်းလာပြီး ဇိုမို၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို တောင့်တင်းသွားပြီး ခေါင်းကို ဝုန်းခနဲ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အာဂွီ၏မျက်နှာမှာ ထင်းတုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေဆဲဖြစ်သော်လည်း လွတ်ဟာနေသော မျက်ဝန်းများ၏ အတွင်းပိုင်း အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ၌ အားပျော့သောအလင်းတန်းလေးတစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အာဂွီ လှုပ်ရှားလိုက်ခြင်းပင်။ </p> <p style="text-align:justify">ဒဏ်ရာရပြီးကတည်းက သူမဘာသာ ဆန္ဒအလျောက် လှုပ်ရှားခဲ့သည်မှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။ </p> <p style="text-align:justify">မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိသော်လည်း ဇိုမို၏ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် နွေးထွေးသွားသည်။ ဤရိုးရှင်းသော လှုပ်ရှားမှုလေးက သူ့အား အလွန်အမင်း သက်သောင့်သက်သာဖြစ်သွားစေပြီး စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းမှုများ အားလုံး လွင့်စင်သွားတော့သည်။ အာဂွီ၏လက်ကလေးမှာ အလွန်လှပပြီး အနည်းငယ်အေးစက်နေသည်မှလွဲလျှင် မည်သည့်အပြစ်အနာအဆာမျှ မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုမှာ အာဂွီ၏လက်အား ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း “ကျေးဇူးပါပဲ... အာဂွီ" ဟု ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်တော် ကန့်ကွက်တယ်"</p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်တော်လည်း ကန့်ကွက်တယ်"</p> <p style="text-align:justify">“အရှင်... အရှင်ကိုယ်တိုင် အန္တရာယ်များတဲ့ အခြေအနေထဲကို ဝင်သွားလို့မရဘူး... ဒါက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုက စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အုပ်စုကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤတုံ့ပြန်မှုအား သူ ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ရှန်းမှာ စကားမပြောသော်လည်း ဇိုမို၏အကြံအစည်များကို သဘောမတူကြောင်း သူ၏မျက်နှာအမူအရာတွင် ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်လွင်နေသည်။ သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ သခင်မလေး ရှုလုံနှင့် အခြားသူများလည်း ခေါင်းခါ၍ လက်မခံနိုင်ကြောင်း ပြသနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုသည် သူတို့တပ်ဖွဲ့အတွက် မည်မျှအရေးပါကြောင်း လူတိုင်း သိထားကြသည်။ အကယ်၍ ဇိုမိုသာ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်သွားပါက ဤအုပ်စုကြီးတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း ပြိုကွဲသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည့် မည်သည့်အကြံပြုချက်ကိုမဆို လူတိုင်း အပြင်းအထန် ဆန့်ကျင်ကြမည်သာ။</p> <p style="text-align:justify">တဖြည်းဖြည်းနှင့် လူများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေရာမှ တည်ငြိမ်သွားကြသည်။ သူတို့၏ အကြည့်များမှာ ဇိုမိုထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။ ဇိုမိုသည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြုံးနေဆဲဖြစ်ပြီး မည်သည့်စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျိုးကိုမျှ မပြသပေ။ လူတိုင်း တည်ငြိမ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ ဖြည်းညင်းစွာ စကားစလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒီကိစ္စကို ငါ သေချာစဉ်းစားပြီးသွားပြီ"</p> <p style="text-align:justify">မည်သူမှ စကားမပြောကြပေ။ လူတိုင်းက ဇိုမို ဆက်ပြောမည့် စကားများကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ အရှင်နှင့် အချိန်အတော်ကြာ လက်တွဲလာခဲ့ပြီးနောက် အရှင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပါက ပြောင်းလဲရန် အလွန်ခက်ခဲကြောင်းကို သူတို့ ကောင်းစွာ သိထားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“မိုစစ်တပ်ကို တိုက်ခိုက်တဲ့နေရာမှာ ညီလေးကုန်းစွန်းနဲ့ ကြက်သွေးရောင်ငှက်တပ်ဖွဲ့ကို ဘယ်သူမှ အစားမထိုးနိုင်ဘူး။ အစောင့်တပ်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးပုံစံက ပြောက်ကျားစစ်ဆင်ရေးနဲ့ မသင့်လျော်ဘူး။ ရှုလုံရဲ့ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးက တည်ငြိမ်ပြီး တိုက်စစ်ထက် ခံစစ်ပိုင်းမှာ ပိုကျွမ်းကျင်တယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ အစောင့်တပ်ရဲ့တာဝန်က တစ်ဖက်ရန်သူရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းကို တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ။ ဒီအလုပ်အတွက် ငါ့လောက် သင့်တော်တဲ့သူ မရှိဘူးလို့ ငါခံစားရတယ်"</p> <p style="text-align:justify">တစ်စုံတစ်ယောက်က စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ဇိုမို လက်ကာပြလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အန္တရာယ်များတယ်ဆိုတဲ့ကိစ္စကို ထပ်မပြောကြနဲ့တော့။ ငါတို့က ကျောဘက်မှာ နံရံခံပြီး တိုက်နေကြရတာ... ဆုတ်လမ်း မရှိတော့ဘူး။ အရင် ယောင်ချာချာဘဝကို ပြန်သွားချင်တယ်ဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့...” </p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် “ခင်ဗျားတို့ သွားချင်ကြလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ပရိသတ်များ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့၏ ပန်းတိုင်ကို မသတ်မှတ်ရသေးမီက ဤပြဿနာကို မည်သူမှ သတိမထားမိခဲ့ဘဲ ဘာမှမဟုတ်ဟု ခံစားခဲ့ကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ပန်းတိုင်တစ်ခု သတ်မှတ်လိုက်သည်နှင့် ထီးကို အပေါက်ဖောက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ယခင်ကဲ့သို့ ယောင်ချာချာဘဝသို့ ပြန်သွားရန် မည်သူမှ ဆန္ဒမရှိကြတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">“ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကို ငါတို့ ချလိုက်တာနဲ့...”</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို၏အကြည့်များက လူတိုင်းအပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ကျရောက်သွားသည်။ လူတိုင်း ပြင်းထန်သော ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။</p> <p style="text-align:justify">“အကျိုးဆက်တွေကို ကြောက်ရွံ့ပိုင်ခွင့် မရှိတော့ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို၏လေသံမှာ ခပ်ကင်းကင်းနိုင်သော်လည်း ထိုစကားလုံးများက ကျောက်တုံးကို ထိုးခွဲလိုက်သည့် ချွန်ထက်သောဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထွင်းထုသွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save