Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၄၄</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်းကိုလည်း Follow လိုက်မယ်...</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ရထားတွဲ အရှိန်ကျသွားပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ပြင်းထန်စွာ စတင် လှုပ်ခါလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမျှမကသေးဘဲ ရထားတွဲက လမ်းကြောင်းမှ သွေဖည်သွားသည်ကိုပါ သူတို့ ခံစားလိုက်ကြရ၏။</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း ရင်ထဲ လေးလံသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရထားတွဲက အခြား သံလမ်းတစ်ခုပေါ်သို့ ကူးပြောင်းသွားကြောင်း သတိထားမိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် အဆင်းလမ်း ဖြစ်နေသောကြောင့် စောစောက လျော့ကျသွားသော အရှိန်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် မြင့်တက်လာနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချိုင်တန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး လီယီတောင်းကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေ၏။</p> <p> </p> <p>" အစ်ကိုယီတောင်း... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... ဒီရထားက... ဒီ... "</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း ပြန်မဖြေပေ။ ထူးဆန်းသော အချက်တစ်ခုကို သူ သတိထားမိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဘယ်အချိန် ကတည်းကမှန်း မသိ၊ သူတို့ ရထားတွဲထဲတွင် ခရီးသည် တစ်ယောက်မျှ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူနှင့် ကျန်းချိုင်တန် နှစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် သူတို့၏ ရထားတွဲမှာ ရထား၏ နောက်ဆုံးတွဲ ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း စောစောကတည်းက သူ သတိထားမိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ သူတို့ သီးသန့် ပစ်မှတ်ထား ခံလိုက်ရကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>" ဟက်... အခု ဘယ်လိုနေလဲ... သေရမှာကို ကြောက်တဲ့စိတ် ခံစားနေရပြီ မဟုတ်လား... "</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း ဖုန်းထဲရှိ Live မှတစ်ဆင့် ချယ်ရီပန်း သေမင်း၏ အသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သေမင်း၏ အသံတွင် အောင်နိုင်သူ၏ မာန်မာနများ ပြည့်နှက်နေလျက်။</p> <p> </p> <p>" မရုန်းကန်နဲ့တော့... မင်း လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး... ရထား လမ်းချော်သွားရင် အခု ခုန်ချလည်း သေမှာပဲ... "</p> <p> </p> <p>" ပြီးတော့... ငါ တွက်တာသာ မှန်မယ် ဆိုရင်... မင်း ခုန်ချစရာ နေရာတောင် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး... "</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူ ပြောသည်မှာ မှန်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အရှိန် ပိုပိုမြန်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့က ရှေ့ရှိ ကျိုးကျနေသော တံတားဆီသို့ ရထားက ခပ်ပြင်းပြင်း ဦးတည်သွားနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလမ်းကြောင်းအတိုင်းသာ ဆက်သွားမည် ဆိုပါက သူတို့အတွက် သေရန်သာ ရှိတော့၏။</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် မချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အန္တရာယ်များက နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေပုံ ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို အဖွဲ့အစည်း မည်မျှက အာရုံစိုက်နေကြမှန်းကိုပင် သူ မသိပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရန်သူများ ဝိုင်းရံနေသည်ဟု သူ ခံစားနေရ၏။</p> <p> </p> <p>" အစ်... အစ်ကိုယီတောင်း... ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ... "</p> <p> </p> <p>ကျန်းချိုင်တန် တစ်ယောက် လုံးဝ ကြောက်လန့်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ကြုံတွေ့နေရသည့် အလွန် ဆိုးရွားသော အခြေအနေကို သူလည်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်းက သူ့ကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>" မပြာနဲ့... ပြတင်းပေါက်ကို ခွဲပြီး ခုန်ချဖို့ နည်းလမ်း ရှာရမယ်... "</p> <p> </p> <p>အခု အချိန်မှာ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက ပြတင်းပေါက်ကို ရိုက်ခွဲဖို့ပဲ...။</p> <p> </p> <p>မဟုတ်ရင် တခြား နည်းလမ်း လုံးဝ မရှိတော့ဘူး…။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချိုင်တန် မတုံ့ဆိုင်းတော့ဘဲ အနီးနားရှိ မီးသတ်ဗူးကို ခပ်သွက်သွက် ဆွဲယူကာ ပြတင်းပေါက်ကို ရိုက်ခွဲရန် ကြိုးစားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မီးသတ်ဗူးဖြင့် ပြတင်းပေါက်ကို ပထမဆုံး အကြိမ် ရိုက်ချလိုက်ချိန်တွင် လီယီတောင်း ရင်ထဲ လေးလံသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ပြတင်းပေါက်မှာ အနည်းငယ်မျှပင် ပျက်စီးသွားသည့် အရိပ်အယောင် မပြပေ။</p> <p> </p> <p>ဒီနှုန်းနဲ့ ဆိုရင် ငါးမိနစ် အတွင်းမှာ ငါတို့ ခွဲနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ငါတို့မှာ ငါးမိနစ် အချိန်တောင် ကျန်သေးလို့လား...။</p> <p> </p> <p>ချယ်ရီပန်း သေမင်း ပြောခဲ့သည့် တစ်မိနစ် ဆိုသည်မှာ ချဲ့ကား ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူတို့တွင် အလွန်ဆုံး သုံးမိနစ်ခန့်သာ အချိန်ကျန်တော့၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ သေချာပေါက် ပြုတ်ကျတော့မည်။</p> <p> </p> <p>ရထား ပြတင်းပေါက် မကွဲသွားသည်ကို မြင်၍ ကျန်းချိုင်တန် ခဏတာ မှင်သက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူက မီးသတ်ဗူးကို ရူးသွပ်နေသည့်အလား လွှဲယမ်းကာ ပြတင်းပေါက်ကို တရစပ် ရိုက်ချနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း ဝင်မကူတော့ပေ။ တစ်ယောက် ရိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ နှစ်ယောက် ရိုက်သည်ဖြစ်စေ သိပ်ကွာခြားမှု မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွား၏။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် နှစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချိုင်တန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသော်လည်း ပြတင်းပေါက်တွင် အက်ကွဲကြောင်းလေး တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>အပြည့်အဝ ပွင့်သွားအောင် ခွဲရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး လီယီတောင်း သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် အတင်း ကြိုးစားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဒီအချိန်မှာ ပြာယာခတ်နေလို့ ဘာမှ အကူအညီ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး...။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ တည်ငြိမ်သွားသည့်တိုင် အထူး ဖြေရှင်းနည်းများ မရှိပုံ ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်က အင်အား တစ်ခုခု ဝင်မပါလာဘူး ဆိုရင်ပေါ့...။</p> <p> </p> <p>ရထားကို ရပ်တန့်သွားစေနိုင်မယ့် အရာ တစ်ခုခု...။</p> <p> </p> <p>ဒါမှမဟုတ်...</p> <p> </p> <p>ကျွီ... ကျွီ... ကျွီ...</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း အခြား ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုကို စဉ်းစားနေချိန်မှာပင် ရထားတွဲက အရာတစ်ခုခုကို တိုက်မိသွားသည့်အလား စူးရှသော အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရထားတွဲ တစ်ခုလုံး သိသိသာသာ စောင်းသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း...</p> <p> </p> <p>ကျွီ...</p> <p> </p> <p>ကျယ်လောင်သော ဆောင့်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ထိုတိုက်သည်တိုက် အသံများ ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရထားတွဲ မမျှော်လင့်ဘဲ မှောက်သွားခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>၎င်းကသာ ရထားကို ရပ်တန့်သွားစေနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း ပြန်ထလာချိန်တွင် ရထားတွဲက ရပ်တန့်နေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချိုင်တန်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း တွားသွားပြီး ပြန်ထလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ပြတင်းပေါက်နှင့် အလွန် နီးကပ်နေခဲ့သဖြင့် ပွန်းပဲ့ ဒဏ်ရာ အနည်းငယ် ရရှိသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း သူ့အနားသို့ သွားကာ ထူပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>" မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား... "</p> <p> </p> <p>ကျန်းချိုင်တန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရထား ရုတ်တရက် စောင်းသွားပြီး မှောက်သွားခြင်းကြောင့် ပြင်ပ တံခါးများ၏ သော့များ ပျက်စီးသွားပုံ ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ရထားတွဲ တံခါးမှာ ပွင့်နေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်းနှင့် ကျန်းချိုင်တန်တို့ ပွင့်နေသော တံခါးမှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အပြင်သို့ ရောက်သောအခါ လီယီတောင်း ခဏတာ မှင်သက်သွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က ရှေ့ရှိ ကျိုးကျနေသော တံတားနှင့် မီတာ တစ်ရာပင် မကွာတော့။</p> <p> </p> <p>စောစောက ရထားတွဲ၏ အရှိန်အရ ဆိုလျှင် မျက်တောင် တစ်ခတ် အတွင်း သူတို့ ထိုနေရာသို့ ရောက်သွားမည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ရထားသာ နောက်ဆုံး အချိန်လေးတွင် မှောက်မသွားခဲ့လျှင် သူတို့ အသက်ရှင်နိုင်ခြေက အလွန် နည်းပါးသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>' ဒါတွေ အားလုံးက တိုက်ဆိုင်မှုပဲလား... '</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း သေချာ မသိသော်လည်း သူ တစ်ခုတော့ သိလိုက်၏။ ဤအခြေအနေက ရိုးရှင်းသည်ထက် များစွာ ပိုနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချယ်ရီပန်း သေမင်း၏ Live ထဲတွင်…</p> <p> </p> <p>" ဝိုး... ဒါ မယုံနိုင်စရာပဲ... မိနစ်အထိ အတိအကျ ကြိုဟောနိုင်တာလား... မင်း တကယ် ဘာကိုမှ မကြောက်တာပဲ... "</p> <p> </p> <p>" အစ်ကိုယီတောင်း အခု ရထားပေါ်မှာ ဆိုတာ ငါ သိတယ်... ဒါပေမဲ့ ရထားမှာ ပြဿနာ တက်နိုင်တယ်လို့ မင်း ပြောချင်တာလား... ရယ်စရာတွေ လာမလုပ်နဲ့... "</p> <p> </p> <p>" အတိအကျပဲ... အလုံခြုံဆုံး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စနစ်ကို ရွေးရမယ် ဆိုရင် ငါက ရထားကိုပဲ ရွေးမှာ... ဘယ်သူက ရထားမှာ ပြဿနာ တက်နိုင်တယ်လို့ ပြောမှာလဲ... "</p> <p> </p> <p>" ဒါနဲ့ အစ်ကိုယီတောင်းက ဘာလို့ ရထားပေါ် ရောက်နေတာလဲ... မင်းက ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ... "</p> <p> </p> <p>" ရထားပေါ် တက်တုန်းက ငါ သူ့ကို မြင်လိုက်တယ် ဆိုရင်ကော... မင်းတို့ ယုံမလား... "</p> <p> </p> <p>" အိုး ဘုရားရေ... ကံကောင်းလိုက်တာ... မင်း ဘယ်ရထားပေါ်မှာလဲ... ငါလည်း ရထားပေါ်မှာပဲ... ငါတို့များ ဆုံနိုင်မလား မသိဘူး... "</p> <p> </p> <p>" ငါ T390 ပေါ်မှာ... အနောက်မြောက်ပိုင်းကို သွားနေတာ... ရထားပေါ် တက်တုန်းက အစ်ကိုယီတောင်း ကို လူငယ် တစ်ယောက်နဲ့ အတူတူ အနောက်ဆုံး အိပ်စင်တွဲဆီ သွားတာ မြင်လိုက်တယ်... အစ်ကိုယီတောင်း တစ်ခုခု သွားလုပ်ဖို့များလား မသိဘူး... "</p> <p> </p> <p>" အနောက်မြောက်ပိုင်း ဟုတ်လား... လူငယ် တစ်ယောက်... အဲဒီ လူငယ်က သတ္တုတွင်း အလုပ်သမား အာမောက်ရဲ့ မိသားစုများ ဖြစ်နေမလား... "</p> <p> </p> <p>" ဝိုး... မင်း တကယ် တော်တာပဲ... အဓိပ္ပာယ် ရှိသွားပြီ... ဒါဆို အစ်ကိုယီတောင်းက သတ္တုတွင်း အလုပ်သမား အာမောက်ရဲ့ နာရေးကို သွားတာပေါ့... "</p> <p> </p> <p>" ဖြစ်နိုင်တယ်... "</p> <p> </p> <p>အားလုံး ဆွေးနွေးနေကြစဉ်မှာပင် စောစောက ရထားပေါ်တွင် ရှိနေသည်ဟု ပြောခဲ့သူက ရုတ်တရက် အာမေဍိတ် သင်္ကေတ အများအပြားကို တင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>" ဖက်ခ်... တကယ်ကြီးဟ... အစ်ကိုယီတောင်း ရဲ့ ရထားတွဲ လမ်းချော်သွားပြီ... "</p> <p> </p> <p>" ဘာ... "</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>လမ်းချော်သွားတယ် ဟုတ်လား...။</p> <p> </p> <p>" ဟေ့... နောက်နေတာလား... အစ်ကိုယီတောင်း က... "</p> <p> </p> <p>" မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... ဒီခွေးကောင်ကြောင့် အစ်ကိုယီတောင်း တကယ်ကြီး ဒုက္ခရောက်သွားတာလား... "</p> <p> </p> <p>" ဒီခွေးကောင်က တကယ် အဲဒီလောက် စွမ်းတာလား... "</p> <p> </p> <p>" ရှူး... တိုးတိုးလုပ်... သူ Follow လိုက်တာ ခံရဦးမယ်... "</p> <p> </p> <p>" အစ်ကိုယီတောင်းက Follow ပြီး သတိပေးတတ်တယ်... Follow ခံရတဲ့ သူတွေမှာ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိတယ်လေ... ဒါပေမဲ့ ဒီခွေးကောင်က... ဘာလို့ ငါ နည်းနည်း ကြောက်လာရတာလဲ... "</p> <p> </p> <p>" အစ်ကိုယီတောင်း တကယ်ပဲ... သေချာရဲ့လား... ခုနက ရထား အကြောင်း ပြောတဲ့သူ... နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား... "</p> <p> </p> <p>" ငါ နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး... မကြာခင် သတင်းတွေ တက်လာတော့မှာ... အစ်ကိုယီတောင်း စီးတဲ့ အိပ်စင်တွဲ တစ်တွဲလုံး သံလမ်းကနေ ချော်ထွက်သွားတာ... ပြီးတော့ အရှေ့မှာလည်း ကျိုးနေတဲ့ တံတားကြီး ရှိတယ်... သူတို့ တအား အန္တရာယ် များနေပြီ... "</p> <p> </p> <p>" ဘုရားရေ... ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ... အစ်ကိုယီတောင်း အဆင်ပြေရဲ့လား... "</p> <p> </p> <p>" စိတ်မပူပါနဲ့... အစ်ကိုယီတောင်း ဒီလိုနဲ့ ပြီးသွားမယ် ဆိုတာကို ငါ လုံးဝ မယုံဘူး... "</p> <p> </p> <p>" ဟုတ်တယ်... ငါလည်း မယုံဘူး... အစ်ကိုယီတောင်း ထွက်လာပြီး သူတို့ မှားကြောင်း သက်သေပြတာကို စောင့်ကြမယ်... "</p> <p> </p> <p>" ငါလည်း မယုံချင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါလည်း ရထားပေါ်မှာပဲလေ... ပြီးတော့ ခုနက သူပြောတာတွေက အမှန်တွေ ဖြစ်ပုံပဲဟ... အစ်ကိုယီတောင်း ရထားတွဲ တကယ် လမ်းချော်သွားတာ... သူတို့ တအား ဒုက္ခရောက်နေပြီ... "</p> <p> </p> <p>" ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ... ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ... "</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင်... ရုတ်တရက် ရင်းနှီးနေသော comment တစ်ခု စခရင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p><strong>“ </strong><strong>သေပြီးရင် </strong><strong>စိတ်ပူစရာ </strong><strong>မလိုပါဘူး... </strong><strong>လီယီတောင်းက </strong><strong>လိုက်ပို့ပေးပါမယ်... </strong><strong>တစ်နေရာထဲမှာ </strong><strong>အစုံရနိုင်တဲ့ </strong><strong>ဝန်ဆောင်မှုကြောင့် </strong><strong>သင် </strong><strong>ချစ်ရသူတွေ </strong><strong>စိတ်အေးချမ်းစေဖို့ </strong><strong>အာမခံပါတယ်... </strong><strong>ကြိုတင် </strong><strong>ဘိုကင် </strong><strong>လုပ်မယ်ဆိုရင် </strong><strong>၅၀ </strong><strong>ရာခိုင်နှုန်း </strong><strong>လျှော့ဈေး </strong><strong>ရှိပါတယ်... “</strong></p> <p> </p> <p>Comment ပို့လိုက်သူမှာ ယီတောင်း နာရေးဝန်ဆောင်မှုပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမျှမကသေးပေ။ ချယ်ရီပန်း သေမင်း၏ ID မှာလည်း အစ်ကိုယီတောင်း၏ Follow စာရင်းထဲသို့ ရောက်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပရိသတ်များ သတိထားမိလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဟမ်… အစ်ကိုယီတောင်း comment ပေးလိုက်ပြီလား...။</p> <p> </p> <p>ဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ...။</p> <p> </p> <p>အစ်ကိုယီတောင်း ဘေးကင်းတယ် ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့...။</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့... အစ်ကိုယီတောင်း စ လှုပ်ရှားပြီ ဆိုတဲ့ သဘောလည်း သက်ရောက်တယ်လေ...။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save