Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၄၇</h2> <h2 style="text-align: center;">စာခြောက်ရုပ်...</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>[ လက်ရှိ Streamerက Live ကို အဆုံးသတ်လိုက်ပါပြီ... အခြား Streamer များကို ကြည့်ရှုပါ... ]</p> <p> </p> <p>အမည်းရောင် ပြောင်းသွားသော Live စခရင်ကို ကြည့်ရင်း သန်းနှင့်ချီသော ပရိသတ်များ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ...။</p> <p> </p> <p>ဘာလို့ အမည်းကြီး ဖြစ်သွားတာလဲ...။</p> <p> </p> <p>နေပါဦး...။</p> <p> </p> <p>" အိုး ဘုရားရေ... အခုမှ သဘောပေါက်တော့တယ်... အစ်ကိုယီတောင်း ဝင်ပါလိုက်တာပဲ... အဲဒီ အမှိုက်ကောင်ကို အစ်ကိုယီတောင်း ရှင်းပစ်လိုက်လို့ ပလက်ဖောင်းက Live ကို ပိတ်ချလိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်... "</p> <p> </p> <p>" မဖြစ်နိုင်တာ... အစ်ကိုယီတောင်းက တကယ်ကြီး အဲဒီလောက် ကြမ်းတယ်လား... သူက လူတစ်ယောက်ကို ' သတ် ' မယ်လို့ ပြောတာနဲ့ တကယ်ကြီး သတ်လိုက်တာပဲ... "</p> <p> </p> <p>" အစ်ကိုယီတောင်းက အမိုက်စားပဲ... ဖက်ခ်... "</p> <p> </p> <p>" သူ့ကို အစ်ကိုယီတောင်း သတ်လိုက်တာ သေချာတယ်... ဘယ်လိုမှ ပြေးလို့ မလွတ်ပါဘူး... "</p> <p> </p> <p>" အစ်ကိုယီတောင်းက ဘာလို့ အဲဒီလောက် စွမ်းနေရတာလဲ... သူက တကယ်ပဲ လူတွေကို အဝေးကနေသတ် နိုင်တာလား... မင်းတို့ အားလုံးက ပိုက်ဆံပေးပြီး ငှားထားတဲ့ သူတွေတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်... "</p> <p> </p> <p>" ဟက်... အပေါ်ကလူက အသစ်မှန်း သိသာတယ်... အစ်ကိုယီတောင်း ရဲ့ အရင်က Live ဗီဒီယိုတွေကို သွားကြည့်လိုက်... အဲဒါဆို မင်း နားလည်သွားလိမ့်မယ်... "</p> <p> </p> <p>" ဟုတ်တယ်... ငါတို့ကို ပိုက်ဆံပေးပြီး ငှားထားတယ်လို့ စွပ်စွဲနေတာလား... ဟာသပဲ... "</p> <p> </p> <p>Live ထဲတွင် ပြောဆိုငြင်းခုန်နေကြချိန်တွင် လီယီတောင်း တစ်ယောက် ခြေကုန်လက်ပန်းကျဟန်ဖြင့် ထိုင်ခုံပေါ်  မှီနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သက်တမ်း ၉၆ နှစ်တဲ့လား...။</p> <p> </p> <p>စောစောက လီယီတောင်း အသက်အန္တရာယ်နှင့် နီးကပ်နေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သေမင်း၏ အကာအကွယ်က အလိုအလျောက် တုံ့ပြန် တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူ့ သက်တမ်း ၉၆ ကုန်ဆုံးသွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုးရိုးသားသား ဆိုရလျှင် လီယီတောင်း ဤမျှလောက်အထိ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ သက်တမ်း ကုန်ဆုံးသွားသည့် ပမာဏကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် တစ်ဖက်တွင် အနည်းဆုံး လူနှစ်ယောက် ရှိနေကြောင်း ထင်ရှားလှ၏။</p> <p> </p> <p>သုံးယောက်ပင် ဖြစ်နိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လူအများအပြားက တစ်ပြိုင်နက်တည်း သူ့ကို ကျိန်စာတိုက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>" အစ်ကိုယီတောင်း... ဘယ်လိုနေသေးလဲ... အဆင်ပြေရဲ့လား... "</p> <p> </p> <p>သူနာပြုမလေးက အစ်ကိုယီတောင်း၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို ကြည့်ကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်းက သူ အဆင်ပြေကြောင်း အချက်ပြသည့် အနေဖြင့် လက်ကာပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ ထိုင်ခုံကို မှီချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် နံဘေးရှိ ကျန်းချိုင်တန်က အစ်ကိုယီတောင်းကို မသိမသာ ခိုးကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် လေးနက်သည့် အရိပ်အယောင် တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့် အတိုလေးကိုပင် အာရုံခံစားမှု အလွန် ကောင်းမွန်သော အစ်ကိုယီတောင်းက သတိထားမိဖြစ်အောင် ထားမိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မသိဟန်ဆောင်ကာ နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>' ဟက်... ဒီအခြေအနေက ပိုပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာပြီပဲ... '</p> <p> </p> <p>ကျန်းမြို့ရှိ ယီတောင်း နာရေးဝန်ဆောင်မှု ဆိုင်ရှေ့တွင် အဘိုးအို တစ်ဦး ရပ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ပိတ်ထားသော နာရေးဝန်ဆောင်မှု ဆိုင်တံခါးကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့ မျက်လုံးများထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုနှင့် ဒေါသ အရိပ်အယောင်လေး ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ကျိုးရှုရီနှင့် လီရှင်းထင်တို့က ဆိုင်ကို ပိတ်ပြီး လမ်းလျှောက်ရန် ထွက်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>အစ်ကိုယီတောင်း အရိပ်တွင် ခိုလှုံခွင့် ရ၍သား မသိ၊ ယခင်လောက် ကြောက်စိတ်တို့ သူတို့တွင် မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယခင်ကသာ ဆိုလျှင် နေ့ရှိသရွေ့ ဆိုင်တွင်းအောင်း၍သာ နေမိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် အစ်ကိုယီတောင်း၏ ဟောကိန်းများ မည်မျှ တိကျကြောင်း မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံပြီးနောက် အပြင်ထွက်ရမည်ကို ပို၍ပင် စိုးရိမ်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခု သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးထံတွင် အစ်ကိုယီတောင်း၏ အဆောင်လက်ဖွဲ့များ ရှိနေသော်လည်း အပြင်ထွက်ရန်ကိုတော့ သတိထားနေကြဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ နှစ်ယောက် တံခါးကို သော့ခတ်ပြီး လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် အသံတစ်သံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>" တစ်ဆိတ်လောက်ပါ ကလေးတို့... ဒီဆိုင်က ကလေး နှစ်ယောက် ဘယ်သွားကြလဲ မသိဘူး... "</p> <p> </p> <p>အသံလာရာသို့ ပြိုင်တူကြည့်လိုက်ရာ နူးညံ့စွာ ပြုံးနေသော အဘိုးအို တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အစပိုင်းတွင် သူတို့ ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း ဖော်ရွေပြီး အန္တရာယ်ပေးမည့် ပုံစံ မဟုတ်သောကြောင့် စိတ်အေးသွားရ၏။</p> <p> </p> <p>" အဘိုးက အစ်ကိုယီတောင်း ကို ရှာနေတာလား... သူ အခု မရှိဘူး... သူ ပြန်လာဖို့ ရက်နည်းနည်းလောက် ကြာမယ် ထင်တယ်... တကယ်လို့ အဘိုးက နာရေး ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ချင်လို့ ဆိုရင်တော့ စောင့်လို့ ရပါတယ်... "</p> <p> </p> <p>" အစ်ကိုယီတောင်း... "</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ...</p> <p>" သမီး ပြောတာ လီယီတောင်း ဆိုတဲ့ ကောင်လေးကို ပြောတာလား... "</p> <p> </p> <p>" အမ်... "</p> <p> </p> <p>လီရှင်းထင် ခဏတာ တွေဝေသွားပြီး မည်သို့ ပြန်ဖြေရမည်ကို မသိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဒီအဘိုးကြီးက ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်က လာတာလဲ...။ သူက အစ်ကိုယီတောင်းကို သိနေတာလား...။</p> <p> </p> <p>" လီယီတောင်းက အပြင်သွားတယ် ဆိုပါတော့... သူ့ညီမလေး လီယီနို ကကော... သူက သူ့အစ်ကိုနဲ့ အတူတူ အပြင်သွားတာလား... "</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက ဆက်မေးလေသည်။ အစ်ကိုယီတောင်း အကြောင်းကို မေးရုံသာမက လီယီနို အကြောင်းကိုပါ မေးလာလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှုရီနှင့် လီရှင်းထင်တို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို ဈေးလာဝယ်ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ သိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... လီယီနို အကြောင်းကို အင်တာနက်ပေါ်မှာတောင် သိတဲ့သူ တအား ရှားတာလေ...။</p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ ငါတို့သာ ဒီရက်ပိုင်း ဒီမှာ လာမနေဖြစ်ခဲ့ရင် အစ်ကိုယီတောင်းမှာ လီယီနို လို့ ခေါ်တဲ့ ညီမလေး တစ်ယောက် ရှိမှန်း သိမှာ မဟုတ်ဘူး...။</p> <p> </p> <p>" အို... အစ်ကိုယီတောင်း ရဲ့ ညီမလေး အကြောင်းကိုတော့ ကျွန်မတို့ သေချာ မသိဘူး... ကျွန်မတို့ ဒီဆိုင်ကို ပြောင်းလာတုန်းက အစ်ကိုယီတောင်း တစ်ယောက်တည်း ရှိတာလေ... "</p> <p> </p> <p>လီရှင်းထင်က သတိထားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>" ယီတောင်းက သူ့ညီမလေး အကြောင်း ဘာမှ မပြောပြဖူးဘူး... "</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ သို့သော် ချက်ချင်းပင် ပြန်ပြုံးလိုက်ပြီး…</p> <p>" နှောင့်ယှက်မိတဲ့ အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်ကွယ်... သမီးတို့ ပြောတဲ့ အစ်ကိုယီတောင်း ပြန်လာရင် အဘိုးအတွက် စကားလေး တစ်ခွန်းလောက် ပါးပေးပါ... အဘိုးအို ပြန်ရောက်လာပြီလို့ သွားပြောပေးပါ... သူ အဘိုးဆီ လာတွေ့လို့ ရပြီလို့... ကျေးဇူးပါပဲကွယ်... "</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီး အဘိုးအိုက လှည့်ထွက်သွားလေရာ မိန်းကလေး နှစ်ယောက်မှာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ရပ်ကျန်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို ဆယ်မီတာကျော်ခန့် အကွာသို့ ရောက်သွားမှသာ ကျိုးရှုရီက...</p> <p>" အဘိုး... အဘိုးရဲ့ နာမည်ကို သိခွင့်ပြုပါလား... မဟုတ်ရင် ကျွန်မတို့ ဘယ်လိုလုပ် စကားပါးပေးလို့ ရမှာလဲ... "</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ လက်ကာပြရင်း...</p> <p>" အဘိုးအို ပြန်ရောက်လာပြီ လို့သာ သူ့ကို ပြောလိုက်ပါ... သူ သိပါလိမ့်မယ်... သူ့ခြေထောက်တွေကို ငါ မရိုက်ချိုးပါဘူးလို့... ကြောက်နေစရာ မလိုပါဘူးလို့... "</p> <p> </p> <p>လီရှင်းထင် ဆွံ့အသွား၏။</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှုရီလည်း ဆွံ့အသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>' တကယ့်ကို အရှိန်အဝါ ကြီးတဲ့သူပဲ... '</p> <p> </p> <p>' အစ်ကိုယီတောင်း ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ရိုက်ချိုးမယ် ဟုတ်လား... '</p> <p> </p> <p>' လခွမ်း... '</p> <p> </p> <p>' အဲဒါ တကယ်ရော ဖြစ်နိုင်လို့လား... '</p> <p> </p> <p>' ဒီအဘိုးကြီးက အစ်ကိုယီတောင်း သူ့ကို Follow လိုက်မှာကို မကြောက်ဘူးလား... '</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားနေသော အဘိုးအိုမှာ သူတို့ ပြန်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မမြင်ရတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>' အင်း… ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... အစ်ကိုယီတောင်း ဘေးနားက လူတွေက သာမန် မဟုတ်ကြဘူးပဲ... '</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ခြေထောက်များကို ရိုက်ချိုးမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ဖူးသူ ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို မသိရှာသော အစ်ကိုယီတောင်း တစ်ယောက် ဆေးရုံတွင် အသေးစား ဆေးကုသမှု ခံယူပြီးနောက် ကျန်းချိုင်တန်၏ အိမ်သို့ သွားရာလမ်းတွင် ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရထား လမ်းချော်သည့် ကိစ္စအတွက်ကတော့ လျော်ကြေး သေချာပေါက် ရမည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်းနှင့် ကျန်းချိုင်တန်တို့က ရဲစခန်းတွင် ထွက်ဆိုချက် ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်ကာ နောက်ထပ် အကြောင်းကြားစာကိုသာ စောင့်ရန် လိုအပ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူတို့ ကျန်းချိုင်တန်၏ အိမ်သို့ အမြန်ဆုံး ပြန်ရန် လိုအပ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန်းအာမောက်၏ အလောင်းက အဲဒီမှာ ရှိနေသေးတယ်လေ... ပြီးတော့ နာရေး အခမ်းအနားကိုလည်း အမြန်ဆုံး လုပ်ဖို့ လိုတယ်...။</p> <p> </p> <p>အေးချမ်းသော ကျေးလက်ဒေသ၏ လတ်ဆတ်သော လေကို ရှူရှိုက်ရင်း လီယီတောင်း တစ်ယောက် တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>" အစ်ကိုယီတောင်း... ကျွန်တော့်အိမ်က နောက်ဘက် တောင်ကုန်းတွေဆီမှာ... ဒီကနေ သုံးကီလိုမီတာလောက် ဝေးတယ်... "</p> <p> </p> <p>ကျန်းချိုင်တန်က သူ၏ ထုံးစံအတိုင်း ရိုးရိုးအေးအေး မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>" ကောင်းပြီ... အမြန်ပြန်သွားပြီး မင်းအဖေကို အမြန်ဆုံး သင်္ဂြိုဟ်ပေးကြတာပေါ့... "</p> <p> </p> <p>" ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုယီတောင်း... နောက်ကျရင် ကျွန်တော် ပိုက်ဆံရှာနိုင်တဲ့ အခါကျရင် အစ်ကို့ကို သေချာပေါက် ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်... "</p> <p> </p> <p>ကျန်းချိုင်တန် မျက်လုံးများထဲတွင် ကျေးဇူးတင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း ထိုလူငယ်၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့…</p> <p>' ဖြစ်နိုင်တာက... ဒီခရီးစဉ်မှာ တကယ့်ကို အံ့သြစရာတွေ ရှိနေနိုင်တယ်... '</p> <p> </p> <p>သူတို့ နှစ်ယောက် နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့် အတူတူ တိတ်ဆိတ်စွာ ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် ရှေ့ရှိ ရွာငယ်လေး တစ်ရွာကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုရွာမှာ အတော်လေး သေးငယ်ပြီး အိမ်ခြေ ဆယ်ဂဏန်းခန့်သာ ရှိကာ အိမ်များကလည်း ဟောင်းနွမ်း ပျက်စီးနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အချို့အိမ်များဆိုလျှင် ရွှံ့များဖြင့်ပင် ဆောက်လုပ်ထားကြပြီး ယခုခေတ်တွင် တွေ့ရခဲသော မြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ရွှံ့သက်သက်ဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော အိမ်များမှာ သိပ်မခိုင်ခံ့လှသလို ရွှံ့ဆောက်လုပ်ရေး၏ ကန့်သတ်ချက်များကြောင့် အမြင့်ကလည်း အကန့်အသတ် ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လီယီတောင်း၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားသည်က အိမ်များ မဟုတ်ပေ။ ရွာထိပ်ရှိ အရာတစ်ခုပင်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ အရှေ့ တည့်တည့်မှာတင်...။</p> <p> </p> <p>ရွာထိပ်တွင် ၃ မီတာခန့် မြင့်သည့် စာခြောက်ရုပ် တစ်ရုပ် ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤစာခြောက်ရုပ်၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်က လီယီတောင်း ကျန်းချိုင်တန် အနီးတွင် သေဆုံးမှု စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်းဖြင့် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော စာခြောက်ရုပ်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း နီးပါး တူနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကြက်သီးထဖွယ် အပြုံးကအစ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save