Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၄၈</h2> <h2 style="text-align: center;">ထူးဆန်းသော ရွာလေးနှင့်</h2> <h2 style="text-align: center;">သတ္တုတွင်း အလုပ်သမား အာမောက်၏ ဝိညာဉ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>" ဒီစာခြောက်ရုပ်က ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... "</p> <p> </p> <p>ကျန်းချိုင်တန်က ဘာမှ ထူးခြားမှု မရှိသလို နေနေသည်ကို သတိထားမိ၍ လီယီတောင်းက မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>" ဒီစာခြောက်ရုပ်တွေကို ဘာလို့ ထားတယ်ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကိုတော့ ကျွန်တော်လည်း သေချာ မသိဘူးဗျ... ရွာထဲက လူကြီးတွေ ပြောတာကတော့ ငှက်တွေကို ခြောက်ဖို့ သုံးတာတဲ့... "</p> <p> </p> <p>" ဒီလို ခေါင်တဲ့ နေရာမျိုးမှာ ငှက်တွေ အများကြီး လာပြီး ဆူညံတတ်တယ်လေ... ဒီစာခြောက်ရုပ်တွေက ရွာထိပ်မှာတင် ရှိတာ မဟုတ်ဘူး... နောက်ဘက် တောင်ကုန်းပေါ်က စိုက်ခင်းတွေထဲမှာလည်း ရှိသေးတယ်... "</p> <p> </p> <p>ကျန်းချိုင်တန်၏ အဖြေက ယုတ္တိရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်းက အပေါ်ယံမျှသာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ထပ်မမေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ သို့သော်...</p> <p> </p> <p>သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ပို၍ သတိထားလာမိလေပြီ။</p> <p> </p> <p>' ငှက်တွေကို ခြောက်ဖို့ ဟုတ်လား... '</p> <p> </p> <p>' အဲဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပါတယ်... '</p> <p> </p> <p>' ဒါပေမဲ့... '</p> <p> </p> <p>' ဒီစာခြောက်ရုပ်က အဲဒီအတွက် မဟုတ်တာ သေချာတယ်... '</p> <p> </p> <p>' ငှက်ခြောက်ဖို့ သုံးတဲ့ စာခြောက်ရုပ်ကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အနုစိတ်ပြီး လုပ်ထားရမှာလဲ... '</p> <p> </p> <p>' မျက်နှာ အသွင်အပြင်တွေတောင် တအား ရှင်းလင်းနေသေးတယ်... '</p> <p> </p> <p>' ပြီးတော့... '</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း တစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။ စာခြောက်ရုပ်ကို သူ မည်သည့်ရှုထောင့်က ကြည့်ကြည့် မျက်လုံးများက အသက်ပါလွန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါက သေချာပေါက် ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး...။</p> <p> </p> <p>ဒီစာခြောက်ရုပ်ကြီးက အသက်ဝင်နေသလိုပဲ...။</p> <p> </p> <p>သူ တိတ်တဆိတ် သတိထားနေလိုက်ပြီး သေမင်းဓားသွားကို အချိန်မရွေး အသုံးပြုရန် ပြင်ဆင်ထားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သေဘေးနှင့် နီးကပ်လာပြီဟု ခံစားရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ အသက်သွင်းလိုက်မည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>" အစ်ကိုယီတောင်း... ကျွန်တော်တို့ အိမ်က ရှေ့နားလေးတင်ပဲ... အခု သွားကြရအောင်... "</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို မသိရှာသော ကျန်းချိုင်တန်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ကျန်းချိုင်တန် လုပ်ဆောင်သမျှ အရာအားလုံးက ပုံမှန်သာ…။</p> <p> </p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူ့အဖေရဲ့ အလောင်းက အိမ်မှာ နာရေး အခမ်းအနားအတွက် စောင့်နေတာလေ...။</p> <p> </p> <p>ဒီတော့ သူ မြန်မြန် ပြန်ချင်နေမှာပေါ့...။</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ သူ့နောက်မှ ဆက်လက် လိုက်ပါသွား၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရွာထဲကို ဖြတ်သွားချိန်တွင်... လီယီတောင်း သတိထားမိလိုက်သည်မှာ ဤရွာတွင် လူအလွန် နည်းပါးကြောင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ လူရွယ်တွေ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး...။</p> <p> </p> <p>သက်ကြီးရွယ်အို တချို့သာ သူတို့၏ အိမ်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်လျက် အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်နေကြ၏။ သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီက လီယီတောင်းကို သတိထားသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>' သူတို့ မျက်နှာတွေက အကြောက်တရား အရိပ်အယောင်လေးတွေ ပါနေသလိုပဲလား... '</p> <p> </p> <p>' ဘာလို့ ကြောက်နေရတာလဲ... '</p> <p> </p> <p>' အဲဒါက အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူးလေ... '</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် ငါးမိနစ် ကုန်ဆုံးသွား၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းချိုင်တန် အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်းက ကျန်း မိသားစု၏ အိမ်ကို အကဲခတ် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အုတ်၊ အုတ်ကြွပ်တို့ဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော အခန်းသုံးခန်းပါ အိမ်တစ်လုံး ဖြစ်၍ ဤရွာအနေအထားနှင့်ဆိုလျှင် အတော်အသင့် ကောင်းမွန်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်... ဤအိမ်၏ ဆောက်လုပ်ပုံ၊ မျက်နှာမူရာ အရပ်တို့က အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>အဝေးမှ တောင်တန်းကြီးများကို ကျောပေးဆောက်ထားပြီး စာခြောက်ရုပ် ရပ်နေသော ရွာထိပ်ဘက်ကို မျက်နှာမူထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးဆန်းဆုံး အပိုင်းကတော့ လီယီတောင်း ကျန်း မိသားစု အိမ်၏ အရှေ့ပေါက်တွင် ရပ်ကာ တည့်တည့် ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်...</p> <p> </p> <p>ထောင့်ချိုးများ အစီအစဉ်ကျမှုကြောင့် အိမ်နှင့် အဝေးမှ တောင်တန်းကြီးတို့ ပေါင်းစပ်ပြီး အထူး ပုံသဏ္ဍာန် တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေကြောင်း သတိထားမိလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>၎င်းက သင်္ကေတ တစ်ခု၊ သို့မဟုတ် လူပုံသဏ္ဍာန် တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းကြောင့် လီယီတောင်း မျက်လုံးပြူးသွား၏။</p> <p> </p> <p>ဒါက... တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုပြီး ထူးဆန်းလာနေပြီ...။</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်းက ကျန်းချိုင်တန်၏ မျက်နှာ အမူအရာကို အကဲခတ်လိုစိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ...</p> <p>" မင်း အဖေရဲ့ အလောင်းက ဘယ်မှာလဲ... ငါ့ကို သွားပြပါဦး... " ဟု ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>" ခြံဝင်းထဲမှာပါ... အဲဒီမှာ နာရေးခန်းမ ပြင်ထားတယ်... "</p> <p> </p> <p>ကျန်းချိုင်တန်က ခြံတံခါးကို တွန်းဖွင့်ရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်... ခြံတံခါး ပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီယီတောင်း မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခြံဝင်း၏ ထောင့်တစ်နေရာ... မဟုတ်ဘူး... ထောင့်သုံးနေရာစလုံးတွင် စာခြောက်ရုပ် အများအပြားကို ပုံထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤစာခြောက်ရုပ်များက ဖြစ်သလို စီစဉ်ထားပုံ ရ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လီယီတောင်း မည်သို့ပင် ကြည့်ကြည့် ပုံမှန်ဟု မထင်ရပေ။</p> <p> </p> <p>" အခု လယ်ကွင်းထဲမှာ ခြောက်စရာ ငှက်တွေ မရှိတော့ဘူးလေ... ပြီးတော့ ဒီစာခြောက်ရုပ်တွေ လုပ်ရတာ တော်တော် အချိန်ကုန် လူပန်းခံရတာ... တချို့ အချိန်တွေမှာ လယ်ကွင်းထဲ ထားထားရင် ပျက်စီးသွားတတ်တယ်... ဒါကြောင့် အိမ်ပြန်သယ်လာတာပါ...  ဒါပေမဲ့... နောက်ဆိုရင် အဲဒါတွေကို ပြန်ထားဖို့ အခွင့်အရေး ရချင်မှ ရတော့မှာ... "</p> <p> </p> <p>ကျန်းချိုင်တန် စကားပြောနေရင်း လေသံတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ပါဝင်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူ၏ ဝမ်းနည်းနေသော အငွေ့အသက်က လီယီတောင်းကို တစ်စက်လေးမျှပင် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>၎င်းအစား... လီယီတောင်း တစ်ယောက် တစ်ကိုယ်လုံးကို ချမ်းစိမ့်စိမ့် ခံစားချက်ကြီး တစ်ခု လွှမ်းခြုံလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီခြံဝင်းကြီးက လုံးဝ ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး...။</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း တစ်ယောက် ယခုအချိန်တွင် သေမင်းဓားသွားကို တကယ် အသုံးပြုနိုင်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်...</p> <p> </p> <p>ပစ်မှတ်က ကျန်းချိုင်တန် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထောင့်တွေမှာ ထားထားတဲ့ အဲဒီ စာခြောက်ရုပ်တွေပဲ...။</p> <p> </p> <p>' ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... '</p> <p> </p> <p>' ဒီစာခြောက်ရုပ်တွေကများ အသက်ဝင်နေတာလား... '</p> <p> </p> <p>ဤမသက်မသာ ဖြစ်ဖွယ် အတွေးနှင့်အတူ ရုတ်တရက် ဝိညာဉ် စွမ်းအင်များ မိမိကို လွှမ်းခြုံလာသည်ကို လီယီတောင်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချိုင်တန် မသိအောင် သူ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ၏ အာရုံကို နာရေးခန်းမဆီသို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နာရေးခန်းမ ပြင်ဆင်ထားပုံကို သူ အကဲခတ်လိုက်ချိန်တွင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး... " မင်းအဖေရဲ့ အလောင်းကို ဘာလို့ ဒီဘက်ကို လှည့်ထားတာလဲ... " ဟု မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ခြံဝင်းအတွင်းရှိ နာရေးခန်းမများကို ယေဘုယျအားဖြင့် အရှေ့ဘက်တွင် ထားရှိလေ့ ရှိပြီး အဝင်ပေါက်က အနောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူလေ့ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခု လီယီတောင်း သတိထားမိလိုက်သည်မှာ ကျန်းအာမောက်၏ အလောင်း ထားရှိသည့် အနေအထားကို လှည့်ထားခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုမျှမကသေး။ ၎င်းက ရွာထိပ်ရှိ စာခြောက်ရုပ် ရှိရာ အရပ်သို့ မျက်နှာမူထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်...</p> <p> </p> <p>ကျန်းချိုင်တန်ကတော့ ဘာမှ မသိနားမလည်သူ တစ်ယောက်ပမာ ဇဝေဇဝါ၊ မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ် ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>" အစ်ကိုယီတောင်း ဘာပြောချင်တာလဲ... ဒီမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေလို့လား... "</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း ဘာစကားမျှ ထပ်မပြောတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူက ကျန်းချိုင်တန်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး နာရေးခန်းမ ဘေးသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>နာရေးခန်းမကို ဝန်းရံနေသော ထူထပ်သည့် အမည်းရောင် အငွေ့အသက်များကို ခံစားမိသဖြင့် လီယီတောင်း အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ် ရှာဖွေခြင်း...။</p> <p> </p> <p>အဆင့်မြင့်...။</p> <p> </p> <p>စနစ်၏ အသိပေးချက်တွင် ပြသနေသော သက်တမ်း ဆယ်နှစ် ကုန်ဆုံးမည်ကို ကြည့်ရင်း လီယီတောင်း မတုံ့ဆိုင်းနေတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ အသုံးပြုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ သက်တမ်း ဆယ်နှစ် လျော့ကျသွားသည်နှင့်အမျှ အမည်းရောင် မြူခိုးများ တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာသည်ကို လီယီတောင်း စောင့်ကြည့်နေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အမည်းရောင် မြူခိုးများ ကင်းစင်သွားချိန်တွင်တော့ သူ ရုတ်တရက် နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိလေသည်။</p> <p> </p> <p>" ဟူး... "</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း ပုံစံကြောင့် အနီးနားတွင် ရပ်နေသော ကျန်းချိုင်တန်ကို လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် လီယီတောင်းကတော့ အလွန် အံ့အားသင့်နေလေပြီ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စောစောက အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ် ရှာဖွေခြင်း ပြုလုပ်စဉ်အတွင်း သူ လူရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းအာမောက်၏ လူရိပ်...။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုမျှမကသေးပေ။</p> <p> </p> <p>သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ အမိုးပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားပြီးနောက် လူပုံစံ မပေါက်တော့သော ကျန်းအာမောက်၏ ပုံရိပ်ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ပုံပျက်နေသော ဦးခေါင်းခွံနှင့် ကြေမွနေသော မျက်နှာ...။</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ အဲဒီ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက သွေးတွေနဲ့ ရွှဲနစ်နေတာပဲ...။</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း တစ်ယောက် မအော်ဟစ်မိအောင် မနည်းထိန်းလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>အသက်ကင်းမဲ့နေသည့် ကျန်းအာမောက်က မျက်လုံးပြူးကြောင်ကြောင်ဖြင့် လီယီတောင်းကို စိုက်ကြည့်နေပုံမှာ ကျောချမ်းဖွယ်အတိ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save