Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၄၉</h2> <h2 style="text-align: center;">သေမင်းအရိပ်လွှမ်းသော ညချမ်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>" အစ်ကိုယီတောင်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ... "</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်၍ ကျန်းချိုင်တန်က အံ့အားသင့်မှုနှင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စကားစရန် ကြိုးစားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>' အစ်ကိုယီတောင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုံ့ပြန်ရတာလဲ... '</p> <p> </p> <p>သူ့ရှေ့ရှိ သတ္တုတွင်း အလုပ်သမား အာမောက်၏ ဝိညာဉ်ရိပ်ကို ပါးလွှာသော ချည်မျှင် အမြောက်အမြားက ရစ်ပတ်ထားသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုမျှမကသေးပေ။ သူ၏ အနောက်တွင်လည်း စာခြောက်ရုပ် တစ်ရုပ်၏ ဝိညာဉ်ရိပ် ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစာခြောက်ရုပ်၏ အသွင်အပြင်မှာ ရွာထိပ်ရှိ စာခြောက်ရုပ်နှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင်။</p> <p> </p> <p>စာခြောက်ရုပ်၏ အကြည့်များကတော့... သူ့ကိုပါ စောင့်ကြည့်နေသလိုပင်...။</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း မျက်နှာ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ဤအခြေအနေတွင် ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိနေကြောင်းကို သူ သိလိုက်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အသေးစိတ် အချက်အလက်များကိုတော့ ရှင်းလင်းစွာ မသိရသေးပေ။</p> <p> </p> <p>သူ တစ်လှမ်းချင်းစီ သွားပြီးမှသာ ရှာဖွေဖော်ထုတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤအရာများကို သူ မြင်နေရကြောင်း ဖုံးကွယ်ထားရန်အတွက် လီယီတောင်းက သတ္တုတွင်း အလုပ်သမား အာမောက်၏ ဝိညာဉ်ကို တမင် မကြည့်ဘဲ နေနေသည်။</p> <p> </p> <p>စောစောက သေမင်းဓားသွားကို သူ စမ်းသုံးကြည့်ခဲ့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် လက်ရှိ သူ မြင်တွေ့နေရသော ဝိညာဉ်ရိပ်များအပေါ်  ဤစွမ်းရည်က အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထောင့်များရှိ စာခြောက်ရုပ်များကိုသာ သေမင်းဓားသွားဖြင့် တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီး သက်တမ်း တစ်နှစ် ကုန်ဆုံးမည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းက သူ ရင်ဆိုင်နေရသော အန္တရာယ်၏ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ဤစာခြောက်ရုပ်များ မဟုတ်ကြောင်းကို သွယ်ဝိုက်သော နည်းဖြင့် အတည်ပြုပေးလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် လီယီတောင်း အလောတကြီး မလုပ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူက ကျန်းချိုင်တန်ကို အကြောင်းမပြန်ဘဲ သတ္တုတွင်း အလုပ်သမား အာမောက်၏ အလောင်းအနီးသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်သွားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အရိုးကွဲမတတ် ချမ်းစိမ့်စိမ့် အအေးဓာတ်ကြီးက နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်လာသဖြင့် လီယီတောင်း မသိစိတ်မှပင် တုန်ယင်သွားမိလေသည်။</p> <p> </p> <p>မှန်ပေသည်။ တကယ်ကို အေးစက်လွန်းလှ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် သတ္တုတွင်း အလုပ်သမား အာမောက်၏ အလောင်းမှာ အလွန် ကောင်းမွန်စွာ တည်ရှိနေပြီး နာရေး ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ကာ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ထားလေသည်။ ၎င်းမှာ ကျန်းချိုင်တန် ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်ထားခြင်း သို့မဟုတ် လူငှား၍ လုပ်ဆောင်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အရာအားလုံးက လောလောဆယ်တွင် အစီအစဉ်တကျ ရှိနေပုံ ရ၏။</p> <p> </p> <p>" မနက်ဖြန် မြှုပ်နှံဖို့အတွက်... အခေါင်းထမ်းမယ့် သူတွေ ရှိလား... "</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း ခဏမျှ အကဲခတ်ပြီးနောက် ကျန်းချိုင်တန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချိုင်တန်က အလျင်အမြန်ပင်...</p> <p>" ဟုတ်ကဲ့... ရွာထဲက ဦးလေး တချို့က ဒီအတွက် အထူးတလည် ပြန်လာကြတာပါ... မြေနေရာလည်း ရွေးပြီးပါပြီ... "</p> <p> </p> <p>" တကယ်တော့ မနေ့ကတည်းက မြှုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ... ဒါပေမဲ့... ဒီလို ဖြစ်သွားလို့... ဒါကြောင့်... "</p> <p> </p> <p>ကျန်းချိုင်တန် တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း သူ ဘာပြောချင်သည်ကို လီယီတောင်း နားလည်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>စောစောက သူ ပြောပြခဲ့သော ထူးဆန်းသည့် အိပ်မက်ကြောင့် လီယီတောင်း၏ အကူအညီကို သူ တောင်းခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ယခု အခြေအနေအထိ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း ဘာမျှ မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရိုးရိုးသားသား ဆိုရလျှင် ကျန်းအာမောက်ကို မြှုပ်နှံရန် မည်သို့ ရှေ့ဆက်ရမည်နှင့် ပတ်သက်၍ သူ့တွင်လည်း အဖြေကောင်းကောင်း မရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ် ရှာဖွေခြင်း စွမ်းရည်၏ အစွမ်းအောက်တွင် ထူးဆန်းမှု အချို့ကို သူ သတိထားမိခဲ့သော်လည်း ပဟေဠိကို ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်း မရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ဒီည အပြီးမှာတော့ အရာအားလုံး ရှင်းလင်းသွားလိမ့်မယ်လို့ အလိုလို ခံစားနေရတယ်...။</p> <p> </p> <p>ဒီအဖွဲ့အစည်း ဒါမှမဟုတ် ဒီလူက ဘာတွေပဲ ပါဝင်ပတ်သက်နေပါစေ... သူတို့ ဘာတွေပဲ ပြင်ဆင်ထားပါစေ... ဒီညတော့ တစ်ခုခု သေချာပေါက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်...။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လီယီတောင်း ရွာထဲသို့ ဝင်လာခဲ့စဉ်က သူ့အနောက်မှ လိုက်ပါလာသူ တစ်ဦး ရှိနေကြောင်းကို မသိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ ထိုသူကို သူ မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့မည် ဆိုပါက... ထိုသူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ နာရေးဝန်ဆောင်မှု ဆိုင်သို့ လာရောက်ကာ ကျောက်တုံး တစ်တုံး လာပေးပြီး စက္ကူအရုပ် တစ်ရုပ်ကို ယူသွားခဲ့သော အမျိုးသမီးနှင့် အလွန် ဆင်တူကြောင်း သတိထားမိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူက ရွာထဲသို့ မဝင်ဘဲ ရွာငယ်လေး အပြင်ဘက်ရှိ တောင်ကုန်းငယ် တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက နေရာတစ်ခု ရှာ၍ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>တောင်ပေါ် ရွာလေး၏ ညချမ်းက အထူးတလည် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံတွင် လမင်းကြီး သာနေပြီး တစ်ရွာလုံး အပေါ်သို့ ငွေရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာကျနေ၏။</p> <p> </p> <p>ငွေရောင် လရောင်က ညချမ်းကို အထူးတလည် အေးချမ်းသည့် ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချိုင်တန်က လီယီတောင်းကို အိမ်၏ အဓိက အိပ်ခန်းထဲတွင် တည်းခိုရန် စီစဉ်ပေးခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုဘဲ သူ ယူလာခဲ့သော အဝါရောင် စက္ကူအချို့ကို မီးရှို့လိုက်ပြီး နာရေးခန်းမ ပတ်လည်တွင်လည်း ဖယောင်းတိုင် လေးတိုင် ထွန်းညှိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဤဖယောင်းတိုင် လေးတိုင်နှင့် အဝါရောင် စက္ကူများကို လီယီတောင်းက ဝိညာဉ်သွင်းခြင်း စွမ်းရည်မှတစ်ဆင့် ဖန်တီးရယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းအတွက် သူ၏ သက်တမ်း ဆယ်နှစ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့အပြင် စက္ကူအရုပ် တစ်ရုပ်ကိုလည်း သူ ယူလာခဲ့သေး၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤစက္ကူအရုပ်မှာ ဝါးအကြမ်းထည် မပါသော အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မနက်ရောက်လျှင် ကောက်ရိုးများ ထည့်ရန် သူ ရည်ရွယ်ထား၏။</p> <p> </p> <p>အစကတော့ သူ၏ အစီအစဉ်က ဤသို့ပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုတော့ တစ်ခုခု ထူးခြားနေပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို သူ ခံစားနေရလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် မနက်ရောက်သည်အထိ မစောင့်တော့ဘဲ ညဘက်မှာပင် စက္ကူအရုပ်ကို အချောသတ် ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမျှမကသေးပေ။ ၎င်းကို တံခါးပေါက်သို့ မျက်နှာမူကာ အခန်းထဲတွင် ထားရှိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝိညာဉ်သွင်းခြင်း ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဤစက္ကူအရုပ်များတွင် ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရကြောင်း သူ သတိထားမိခဲ့သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း အိပ်မပျော်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ငါ့မှာ ယုံကြည်မှု ရှိနေရင်တောင်မှ ငါ့အသက်ကို မသေချာ မရေရာတဲ့ အရာတွေဆီ လွယ်လွယ်လေး ပုံအပ်လိုက်လို့ မရဘူးလေ...။</p> <p> </p> <p>အဲဒါက ယုံကြည်မှု မဟုတ်ဘူး... မိုက်မဲမှု သက်သက်ပဲ...။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အိပ်ပျော်နေဟန်ဆောင်နေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ တစ်ဖက်လူကို လှုပ်ရှားဖို့ အခွင့်အရေး ပေးရမယ်လေ...။</p> <p> </p> <p>အရာအားလုံးကို သူတို့ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပြီလို့ ထင်သွားတဲ့ အချိန်ကျမှပဲ... သူတို့ရဲ့ တကယ့် ရည်ရွယ်ချက် အစစ်အမှန်ကို ထုတ်ပြကြမှာ...။</p> <p> </p> <p>ဒီညကတော့... မုန်တိုင်းထန်တဲ့ ညတစ်ည ဖြစ်ဖို့ ဖန်လာတာပဲ...။</p> <p> </p> <p>ချယ်ရီပန်း နိုင်ငံ...</p> <p> </p> <p>စောစောက အဘိုးအိုနှင့် ချယ်ရီပန်း သေမင်းတို့ ဆက်သွယ် စကားပြောခဲ့သော အခန်းထဲတွင်...</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ အထူး ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော လူနှစ်ယောက်က အဘိုးအို၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အတိအကျ ပြောရလျှင်တော့...</p> <p> </p> <p>အသက်ကင်းမဲ့နေသော အဘိုးအို၏ ရုပ်အလောင်း ရှေ့တွင် သူတို့ ရပ်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က နောင်တရသည့် လေသံဖြင့်...</p> <p>" အစ်ကိုယီတောင်း မှာ ဒီလို စွမ်းရည်တွေ ရှိနေမယ်လို့ ငါ တကယ် မထင်ထားခဲ့ဘူး... သူက ဒီအဘိုးကြီးကိုတောင် သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့တယ်... "</p> <p> </p> <p>အခြား တစ်ယောက်ကလည်း ဝင်ထောက်ခံလေသည်။</p> <p> </p> <p>" ဟုတ်တယ်... ဘာပြင်ဆင်မှုမှ မရှိဘဲနဲ့ဆိုရင် မင်းနဲ့ငါတောင် ဒီကျိန်စာကို ခံနိုင်ရည် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး... "</p> <p> </p> <p>" အံ့သြစရာ ကောင်းတာက... ဒီကျိန်စာက အစားထိုးမယ့် သူရဲ့ အသက်ကို ပေးရမယ်လို့ သူ မလုပ်ခင်က ငါ့ကို ပြောခဲ့ပေမဲ့... သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး သေသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ တကယ် မထင်ထားခဲ့ဘူး... "</p> <p> </p> <p>အံ့သြစရာ ကောင်းသည်မှာ စကားပြောသူမှာ အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>" နောက်တစ်ဆင့် အနေနဲ့ ဖူရူဟာရှီ ဆီက သတင်းကို ငါတို့ စောင့်ရမယ်... တကယ်လို့ သူပါ ကျရှုံးသွားခဲ့ရင်... "</p> <p> </p> <p>အမျိုးသား တစ်ဦးက လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးက ဆက်ပြောပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>" တကယ်လို့ ဖူရူဟာရှီ ပါ ကျရှုံးသွားရင်တော့... ငါတို့ ကိုယ်တိုင် အဲဒီကို သွားရလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ဂဲချောင် ရဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ စာခြောက်ရုပ် နည်းစနစ်တောင် ကျရှုံးသွားပြီ ဆိုရင်... ငါတို့ အဲဒီကို သွားတဲ့အခါ အောင်မြင်နိုင်ခြေက... "</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ကူကယ်ရာမဲ့သည့် အရိပ်အယောင်လေး ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုလိုရင်းက အတော်လေး ရှင်းလင်းနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဖူရူဟာရှီ ဟု သူမ ခေါ်သောသူပင် ယခုအချိန်တွင် ကျရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဆိုပါက သူတို့၏ ခရီးစဉ်လည်း ကျရှုံးသွားရန် သေချာသလောက်ပင်။</p> <p> </p> <p>အောင်မြင်နိုင်ခြေက အလွန်အမင်း နည်းပါးလွန်းလှလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်...</p> <p> </p> <p>သူတို့ သွားရမည်သာ။</p> <p> </p> <p>မစ်ရှင်ထဲမှာ ငါတို့ သေသွားနိုင်တယ်...။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ဖို့တော့ လုံးဝ ငြင်းဆန်လို့ မရဘူး...။</p> <p> </p> <p>ဒါက ငါတို့ အဖွဲ့အစည်းရဲ့ စည်းမျဉ်းပဲလေ...။</p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ ငါတို့သာ ငြင်းဆန်ခဲ့ရင်... ငါတို့ကို စောင့်ကြိုနေမှာက သေခြင်းတရားထက် ပိုကြောက်စရာ ကောင်းတဲ့ အရာ တစ်ခုခု ဖြစ်လိမ့်မယ်...။</p> <p> </p> <p>အဲဒါက ငါတို့ ခံနိုင်ရည် မရှိတဲ့၊ ဒါမှမဟုတ် သည်းမခံနိုင်တဲ့ အရာမျိုးပေါ့...။</p> <p> </p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ သေခြင်းတရားက ကြောက်စရာ မကောင်းတဲ့ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိတယ်လေ...။</p> <p> </p> <p>သေခြင်းတရားထက် ပိုကြောက်စရာ ကောင်းတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်...။</p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့်မို့ တချို့လူတွေက အသက်ရှင်နေရမှာထက် သေရတာကို ပိုသဘောကျကြတာပေါ့...။</p> <p> </p> <p>ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ဖို့ ဆိုတာ တကယ့်ကို သတ္တိကောင်းကောင်း လိုတယ်...။</p> <p> </p> <p>သေခြင်းတရားထက် ပိုကြောက်စရာ ကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုခုနဲ့သာ မကြုံတွေ့ခဲ့ရဘူး ဆိုရင်... ဘယ်သူကများ ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ်တိုင် အဆုံးသတ်ချင်ပါ့မလဲ...။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save