Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၅၀</h2> <h2 style="text-align: center;">အမှောင်ညထဲက စာခြောက်ရုပ်...</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ယနေ့ည၏ ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်များကို သိနေသည့်နှယ် လမင်းကြီးမှာ တိမ်တိုက်များအကြား ပုန်းခိုနေ၍ မြေပြင်တခွင်လုံး အမှောင်လွှမ်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း တစ်ယောက် ငြိမ်ငြိမ်ကလေး လှဲနေသည်မှာ သုံးနာရီပင် ရှိလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ကျွိ...</p> <p> </p> <p>ဟောင်းနွမ်းနေသော သစ်သားတံခါးဟောင်းကြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာ၏။</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးကို မှိတ်တဝက် ဖွင့်တဝက် လုပ်ထားရင်း တစ်ဖက်လူ လှုပ်ရှားလာမည့် အချိန်ကို စောင့်နေလိုက်၏။  ကျူးကျော် ဝင်ရောက်လာသူ၏ ခြေလှမ်းများက အလွန် ပေါ့ပါးပြီး အုတ်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အသံမထွက်သလောက်ပင်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ လီယီတောင်းသာ အိပ်မောကျနေခဲ့မည် ဆိုပါက သူ သတိထားမိမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့... သေမင်းရဲ့ အကာအကွယ် စွမ်းရည်ကတော့ ငါ့ကို သေချာပေါက် သတိပေးမှာပဲလေ...။</p> <p> </p> <p>သို့သော်...</p> <p> </p> <p>ဒီလူဆီမှာ စနစ်ကို ကျော်လွှားနိုင်တဲ့ တခြား နည်းလမ်းတွေ မရှိဘူးလို့ ဘယ်သူက အာမခံနိုင်မှာလဲ...။</p> <p> </p> <p>ကျူးကျော် ဝင်ရောက်လာသူ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် အလှမ်းအပြီး၌ ရပ်တန့်သွားကြောင်း လီယီတောင်း သတိထားမိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း ရင်တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာပြီး ဆက်လက် ဟန်မဆောင်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... ဝင်လာတဲ့သူက လူမှ မဟုတ်တာ...။</p> <p> </p> <p>ဒီလို ဖြစ်လာနိုင်ခြေကို ကြိုတွေးထားပြီးသားပါ...။</p> <p> </p> <p>ဒါက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အငွေ့အသက် မဟုတ်ဘူး...။</p> <p> </p> <p>ရှေ့မှ စာခြောက်ရုပ်ကို ကြည့်ရင်း လီယီတောင်း မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်သည့် အရိပ်အယောင်လေး ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>" ဘာဖြစ်လို့လဲ... လန့်သွားတာလား... "</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း ဖြည်းညင်းစွာ ထလိုက်ပြီး မျက်နှာသေကြီး ဖြစ်နေသော စာခြောက်ရုပ် အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အော်… ဒီကောင်က ငါ ထားခဲ့တဲ့ စက္ကူအရုပ်ကို မြင်လို့ ခုနက ရပ်သွားတာပဲ…။</p> <p> </p> <p>စာခြောက်ရုပ်က အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စကားမပြောသလို လီယီတောင်းကလည်း လောမနေပေ။</p> <p> </p> <p>သူ ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေပြီး စာခြောက်ရုပ်ကို အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>' ကျန်းချိုင်တန်... ဒီကောင်လေး တကယ် ပြဿနာ ရှိနေတာပဲ... '</p> <p> </p> <p>စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသော သနားစိတ်နှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဒီလို ရိုးသားတဲ့ အကြည့်မျိုးကို ဘယ်လိုများ ဟန်ဆောင်နိုင်တာလဲ...။</p> <p> </p> <p>" ခင်ဗျား ဘယ်လို သိသွားတာလဲ... "</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် စာခြောက်ရုပ်က မေးလိုက်၏။ ပါးစပ် မလှုပ်သော်လည်း ဘယ်ကလာမှန်း မသိသော ကြက်သီးထဖွယ် အသံကြီးက ကျောချမ်းစရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>" လူတွေက ငါ့ကို ဘာလို့ သေမင်း လို့ ခေါ်ကြလဲ မင်း သိလား... "</p> <p> </p> <p>စာခြောက်ရုပ်က ပြန်မဖြေ။</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်းက မဲ့ပြုံးပြုံးကာ ဆက်ပြော၏။</p> <p> </p> <p>" လူတွေက ငါ့ကို သေမင်း လို့ ခေါ်ကြတာက... လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းကို ငါက တကယ် ဆုံးဖြတ်နိုင်လို့ပဲ... "</p> <p> </p> <p>" ပြီးတော့... ငါက သေမင်း ဖြစ်နေမှတော့ သေသွားတဲ့ လူတွေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို ငါ သဘာဝကျကျ မြင်နိုင်တာပေါ့... "</p> <p> </p> <p>" မင်း သဘောပေါက်လား... "</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း နှုတ်ခမ်းများတွင် အထင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်နေလျက်။ သို့သော် သေမင်းဓားသွားကို အချိန်မရွေး အသုံးပြုရန် အသင့်ပြင်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်အထိ သူ့အပေါ် တိုက်ခိုက်မှုများနှင့် ထောင်ချောက်များ အားလုံး၏ နောက်ကွယ်တွင် မည်သူ ရှိနေသည်ကို လီယီတောင်း သေချာ မသိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>စာခြောက်ရုပ် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အတွေးထဲ နစ်မျောနေပုံ ရ၏။ သူ့မျက်နှာထားက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေသည့် အရိပ်အယောင်ပင် ပြသနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် မေးခွန်းတစ်ခုကို သူ  မရေမရာမေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>" ခင်ဗျား ကျွန်တော့် အဖေ့ကို မြင်ခဲ့တာလား... "</p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး...</p> <p>" သူက တကယ်ရော မင်းအဖေ ဟုတ်ရဲ့လား... "</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် စာခြောက်ရုပ်က တိတ်ဆိတ်မနေတော့ဘဲ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>" သူက ကျွန်တော့် အဖေ အရင်းပါ... ဒါပေမဲ့... သူ့ကို ကာကွယ်ဖို့ ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်... သေသွားတဲ့သူတွေအတွက် သူက ဘာလို့ တရားမျှတမှုကို သွားရှာချင်ရတာလဲ... သူ သေရမှာက ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူးလေ... တကယ်လို့ သူသာ မသေရင် ကျွန်တော်တို့ တစ်မိသားစုလုံး သေရမှာ... "</p> <p> </p> <p>" မိသားစုအတွက်... သူ့ကို တွန်းချဖို့ကလွဲပြီး ကျွန်တော့်မှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘူး... "</p> <p> </p> <p>" ဟက်... အဘိုးကြီး တကယ် ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ... သူက ကျွန်တော့်ကို လက်စားချေဖို့ ပြန်လာတာလား... "</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံး စကားတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ ရောယှက်နေလေသည်။ စာခြောက်ရုပ်က သူ့အဖေ အပေါ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရကြောင်း ထင်ရှားလှ၏။</p> <p> </p> <p>ဟင်...</p> <p> </p> <p>ကြည့်ရတာ... နောက်ကွယ်မှာ တခြား ကိစ္စ တစ်ခုခု ရှိနေသေးတဲ့ ပုံပဲ...။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချိုင်တန် လေသံတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း လီယီတောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချိုင်တန် တစ်ခုခုအတွက် ပြင်ဆင်နေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရပြီး အသေခံ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လီယီတောင်းက သူ လိုချင်သည့် အဖြေများကို မရသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် သူ ဆက်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>" မင်းအဖေက ပိတ်မိနေတယ်... အခု မင်း ထိန်းချုပ်နေတဲ့ စာခြောက်ရုပ်က သူ့ကို ထိန်းချုပ်ထားတာလေ... အဲဒါ မင်းရဲ့ အစီအစဉ် မဟုတ်ဘူးလား... "</p> <p> </p> <p>" ဘာ... "</p> <p> </p> <p>ကျန်းချိုင်တန်က စာခြောက်ရုပ်မှတစ်ဆင့် အံ့အားသင့်သွားသည့် လေသံဖြင့် ပြန်မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ အံ့အားသင့်သွားပြီး အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။ လီယီတောင်းကတော့ သူ့ကို ပြုံးလျက်သာ ဆက်ကြည့်နေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ ဘာစကားမျှ မပြောပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့ရှေ့ရှိ စာခြောက်ရုပ်က အစပိုင်းတွင် ထပ်မံ လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လီယီတောင်း၏ မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် စာခြောက်ရုပ် လဲကျသွားပြီး နေ့ခင်းက မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် တံခါး ပွင့်လာသည့် အသံကို တစ်ဖန် ကြားလိုက်ရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>အေးစက်စက် မျက်နှာထားဖြင့် ကျန်းချိုင်တန် ဝင်လာပြီး ကောက်ရိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အရုပ်ငယ်လေး တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီအရုပ်လေးကတစ်ဆင့် သူ စာခြောက်ရုပ်ကို ထိန်းချုပ်နေပုံပဲ...။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချိုင်တန်က လဲကျနေသော စာခြောက်ရုပ်ကိုရော လီယီတောင်း၏ အကြည့်ကိုပါ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူက အေးစက်စက် လေသံဖြင့်... " ကျွန်တော့် အဖေကို စာခြောက်ရုပ် တစ်ရုပ်က ဖမ်းချုပ်ထားတာ ခင်ဗျား တကယ် မြင်ခဲ့တာ သေချာလား... " ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p>" မင်းပဲ ငါ့ကို ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... မင်းအဖေရဲ့ ဝိညာဉ်ကို စာခြောက်ရုပ်ဆီကနေ လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးဖို့ ငါ့ကို ဒီခေါ်လာတာလေ ဟုတ်တယ် မလား... အခုကျမှ ဘာလို့ ငါ့ကို ပြန်မေးနေတာလဲ... “</p> <p> </p> <p>ကျန်းချိုင်တန် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဒေါသကို ကြိုးစား ထိန်းချုပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>" ကျွန်တော့် အဖေကို စာခြောက်ရုပ် တစ်ရုပ်က ဖမ်းချုပ်ထားတာ တကယ် သေချာလား... "</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ လီယီတောင်း အကြောင်းမပြန်တော့ဘဲ ကျန်းချိုင်တန်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထူးဆန်းတယ်...။</p> <p> </p> <p>ငါ့ရဲ့ သေမင်းဓားသွားက ဒီကောင်လေး အပေါ် အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိသလိုပဲ...။</p> <p> </p> <p>ခုနက စာခြောက်ရုပ် အပေါ်မှာပဲ အလုပ်လုပ်တာ...။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချိုင်တန် ဆီမှာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည် တချို့ သေချာပေါက် ရှိရမယ်...။</p> <p> </p> <p>သူတို့ နှစ်ယောက်သား ဆယ်မိနစ် နီးပါးခန့် ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ အချင်းချင်း စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းချိုင်တန် တစ်ယောက် စိတ်လျော့လိုက်လေသည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အငွေ့တို့က အထင်းသား။ သူ့အသံက ဆို့နင့်နင့်။</p> <p> </p> <p>" ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျွန်တော့် အဖေ တကယ်ပဲ စာခြောက်ရုပ်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံနေရတာလား ဆိုတာ ပြောပြပါ... "</p> <p> </p> <p>" တကယ်လို့ ခင်ဗျား ပြောပြရင်... ခင်ဗျား သိချင်တဲ့ အချက်အလက် တချို့ကို ကျွန်တော် ပြောပြပါ့မယ်... "</p> <p> </p> <p>ကျန်းချိုင်တန် အလျှော့ပေးလိုက်ပြီ ဆိုသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လီယီတောင်းက စကားမပြောဘဲ ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အဖြေကြောင့် ကျန်းချိုင်တန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပိုမို နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းမှုများ၊ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သည့် အရိပ်အယောင်လေး ပေါ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>" မဖြစ်နိုင်ဘူး... ကျွန်တော့် အဖေကို လွှတ်ပေးမယ်လို့ သူ ကတိပေးထားတာလေ... သူ ကတိပေးထားတာ... "</p> <p> </p> <p>" မဖြစ်နိုင်ဘူး... သူပြောတာက... အဖေ့ကို လွှတ်ပေးမယ်တဲ့... "</p> <p> </p> <p>" ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ... "</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save