Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဆင့်ရှစ် သိုင်းပညာရှင် သေဆုံးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လော့ရွှေရေကန်၏ အလယ်ဗဟို၌…</p> <p>ထိုခဏတွင် သိုင်းကွက်နှစ်ခု ပေါင်းစပ်လိုက်မှုနှင့်အတူ ကျန်းနင်၏ စိတ်ထဲ၌ ဤတိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့် အနိုင်မယူနိုင်သော ပြိုင်ဘက်ဟူ၍ မရှိနိုင်ဟု ခံစားနေရ၏။</p> <p>အကယ်၍ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် မလုံလောက်ပါက နောက်တစ်ချက် ထပ်ခုတ်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏ၌...</p> <p>"သေစမ်း..."</p> <p>အပေါ်စီးမှ နေရာယူထားသော ကျန်းနင်က ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။</p> <p>ထိုဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ သူ၏ ဓားရှည်ကြီးမှာ ပေါင်တစ်ထောင်ခန့် အလေးချိန်ရှိသော အားအင်များကို သယ်ဆောင်လာပြီး အောက်သို့ တည့်တည့် ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>…</p> <p>"လာစမ်းပါ..." ထျန်းပုယီက တိုးညှင်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူ အနည်းငယ်မျှပင် ထိတ်လန့်သွားခြင်း မရှိချေ။ သူက လက်ချောင်းများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ အနက်ရောင် လက်အိတ်တစ်စုံက သူ့အရေပြားနှင့် တစ်သားတည်း ကပ်သွားပေသည်။ ဤလက်အိတ်များ ရှိနေသောကြောင့်သာ သူ့ခေါင်းပေါ် ကျဆင်းလာမည့် ဓားချက်ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်း မရှိပေ။</p> <p>သူ၏ ပင့်ကူနက် ရွှမ်ကျင်း ပိုးချည်လက်အိတ်များရှေ့တွင် သာမန် ဓားမည်မျှပင် ကြေမွပျက်စီးခဲ့ရမှန်း သူကိုယ်တိုင်ပင် မမှတ်မိတော့ချေ။ ထို့ကြောင့်သာ ကျန်းနင်၏ ခုတ်ချလာသော ဓားချက်ကို သာမန် လက်သီးသက်သက်ဖြင့် ရင်ဆိုင်ဝံ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ဘုန်း...</p> <p>ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုနှင့်အတူ ရေအောက်ကြမ်းပြင်တွင် ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့၏။</p> <p>ကျန်းနင်နှင့် ထျန်းပုယီတို့ နှစ်ယောက်လုံးမှာ အပေါ်နှင့်အောက် မတူညီသော ဦးတည်ရာများဆီသို့ လွင့်စင်သွားကြသည်။</p> <p>"တော်တော် သန်မာတာပဲ"</p> <p>သူ့ညာဘက် လက်မောင်းနှင့် လက်တစ်ဖက်လုံး ထုံကျဉ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းနင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။</p> <p>ထို့နောက် ညာဘက် လက်မောင်း၏ အခြေအနေကို စမ်းသပ်ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်၏။ "ငါ နောက်ထပ် လေးချက်လောက်တော့ ခုတ်နိုင်သေးတယ်... လေးချက် ပြည့်လို့မှ ဘာမှ မထူးခြားလာရင်တော့ ဆုတ်ခွာမှပဲ"</p> <p>"အကယ်၍ အတင်းအဓမ္မ ဆက်တိုက်ခိုက်နေရင် ငါ့ညာဘက် လက်မောင်းက ဒဏ်ရာဟာ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပျောက်ကင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒဏ်ရာ အရမ်း ပြင်းထန်သွားရင် နောက်လဝက်နေလို့ စစ်ဆေးရေးရုံးကို ဝင်ရောက်မယ့် ကိစ္စအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိသွားလိမ့်မယ်"</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...</p> <p>ကျန်းနင်၏ ဓားချက်ကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသော ထျန်းပုယီမှာ အလိုအလျောက် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရာ ကြေးခေါင်းလောင်း အစုံပမာ ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p>"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p>ကျန်းနင်၏ ဓားချက်မှ စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရသည်နှင့် သူ့နှလုံးသားမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် ပါးစပ်ထဲတွင် ချိုအီအီ သွေးနံ့များ ဆန်တက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုတို့ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>"မကောင်းတော့ဘူး... ငါ့အတွင်းဒဏ်ရာတွေ ပိုဆိုးသွားပြီ"</p> <p>သူ့စိတ်အာရုံများ လုံးဝ ဗြောင်းဆန်နေချိန်မှာပင် ကျန်းနင်၏ အထက်သို့ လွင့်စင်သွားသော အရှိန်မှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီ။ ထို့နောက် ငါးတစ်ကောင်ပမာ လျင်မြန်စွာ ငုပ်လျှိုးလာပြီး ထျန်းပုယီထံသို့ တည့်တည့် ပြေးဝင်လာပြန်သည်။</p> <p>ထျန်းပုယီ အနေဖြင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ချိန် များများစားစား မရလိုက်ခင်မှာပင်... ကျန်းနင်က နောက်ထပ် ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ထပ်မံ ခုတ်ချလိုက်ပြန်၏။ ရေကန်ထဲရှိ ရေများမှာ ရုတ်တရက် အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခုပမာ မျဉ်းဖြောင့်တစ်ကြောင်းအဖြစ် ကွဲထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>"ကွဲစမ်း..." ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ထျန်းပုယီက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ အားအင် အားလုံးကို စုစည်းထားသော ညာဘက်လက်သီးက အပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်သွားပြန်၏။</p> <p>ဘုန်း...</p> <p>လှိုက်မောဖွယ် အသံကြီး တစ်ခုက ရေကန်ထဲ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြန်သည်။</p> <p>ဤပြင်းထန်လှသော ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံမှု၏ အရှိန်ကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်များ နောက်တစ်ကြိမ် ကွဲကွာသွားရပြန်သည်။ ကျန်းနင်မှာ ရေမျက်နှာပြင်ဆီသို့ လွင့်စင်သွားပြီး ထျန်းပုယီ၏ ပုံရိပ်မှာမူ အောက်သို့ ပိုမို လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းသွားလေသည်။</p> <p>"အွတ်..."</p> <p>ကျန်းနင်၏ ဓားချက်မှ ရိုက်ခတ်လာသော အရှိန်ကြောင့် ထျန်းပုယီမှာ ပါးစပ်ထဲရှိ ချိုအီအီ သွေးများကို ထပ်မံ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ပွက်ခနဲ အန်ချလိုက်ရတော့၏။</p> <p>ဤသွေးများ အန်ထွက်သွားသည်နှင့် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ အကြောင်းမှာ ပါးစပ်ဟလိုက်သည်နှင့် ဝမ်းဗိုက်ထဲ ကျန်ရှိနေသေးသော အောက်ဆီဂျင်များ အားလုံး အပြင်သို့ တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရ၍ပင်။</p> <p>"မဟန်တော့ဘူး"</p> <p>ထိုခဏတွင် ထျန်းပုယီ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်ချောက်ချားလာခဲ့သည်။</p> <p>ရေမျက်နှာပြင်ထက်ရှိ ကောင်းကင်နှင့် တူသော အပေါ်မှ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်ကို ကြည့်ရင်း သေမင်း၏ အငွေ့အသက်ကို သူ ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>သူ့အတွင်းဒဏ်ရာများ ပေါက်ကွဲထွက်လာခြင်း၊ အဆုတ်ထဲတွင် အောက်ဆီဂျင် မလုံလောက်တော့ခြင်းနှင့် ရေကန်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး ရေလွှာတွင် ရောက်ရှိနေခြင်း... ထို့အပြင် အပေါ်ဘက်တွင်မူ သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ သန်မာသော ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်က လမ်းပိတ်ဆို့နေခြင်း စသည့် အချက်များ အားလုံး ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ ထျန်းပုယီ အနေဖြင့် အသက်ရှင်နိုင်မည့် ဖြစ်နိုင်ချေ အရိပ်အယောင်ကိုပင် ရုတ်တရက် မမြင်တွေ့နိုင်တော့ချေ။</p> <p>"ငါ တကယ်ပဲ ဒီနေရာမှာ သေရတော့မှာလား" သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မမေးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရ၏။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...</p> <p>ကျန်းနင်မှာ ညာဘက် လက်မောင်းမှ ပိုမို ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရပြီး ကြွက်သားများ စုတ်ပြဲသွားမတတ် နာကျင်မှု လှိုင်းတံပိုးများက ရိုက်ခတ်နေသည်။ သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ မျက်နှာထက်၌မူ ဝမ်းမြောက်နေသော အမူအရာက အထင်းသား။</p> <p>အကြောင်းမှာ ထျန်းပုယီ အန်ထုတ်လိုက်သော တောက်ပသည့် သွေးနီရဲရဲများနှင့် သံမဏိရောင် ပြောင်းသွားသော မျက်နှာကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p>"ထိသွားပြီ"</p> <p>ကျန်းနင်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် အလွန်အမင်း စူးရှသွားတော့သည်။ လက်ထဲရှိ ဓားရိုးကိုလည်း ယခင်ကထက် ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အား လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး အပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားသော အရှိန်ကို ခြေဖျက်ကာ ဓားရှည်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် အောက်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် လျင်မြန်စွာ ငုပ်လျှိုးသွားပြီး ထျန်းပုယီထံသို့ တည့်တည့် ပြေးဝင်သွားပြန်သည်။</p> <p>ဘုန်း...</p> <p>နောက်ထပ် ဓားတစ်ချက်။ ထျန်းပုယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရေကန်၏ အောက်ခြေနှင့် ပိုမို နီးကပ်လာကာ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ကျဆင်းသွားတော့၏။</p> <p>ထျန်းပုယီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသည်ကို ကျန်းနင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူက နေရာကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ချိန်ညှိပြီး ထျန်းပုယီအား ထပ်မံ ခုတ်ချရန် ဓားကို အသင့်ပြင်လိုက်လေပြီ။</p> <p>ထျန်းပုယီ၏ ဦးခေါင်းအထက်သို့ ရောက်သည်နှင့် အောက်သို့ ခုတ်ချရန် အနေအထား ယူလိုက်သည်။ ဤဓားချက်သည်လည်း သူ၏ အားအင် အားလုံးနှင့် လေးဆင့် ခွန်အားကို ပေါင်းစပ် ပေါက်ကွဲစေလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>ထျန်းပုယီအတွက်မူ... သူ့အထက်မှ နတ်ဘုရား တစ်ပါးပမာ ဆင်းသက်လာသော ကျန်းနင်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် နှလုံးသား တစ်ခုလုံး မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားတော့သည်။</p> <p>"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p>"ဒီကောင်လေးက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ထိ သန်မာနေရတာလဲ"</p> <p>"သူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုမျိုးကို ပေါက်ကွဲ ထုတ်လွှတ်နိုင်ရတာလဲ"</p> <p>"ချောင်ယိုက ဘယ်လို လူမျိုးကိုများ သွားစမ်းမိတာလဲ"</p> <p>ဤအချိန်တွင်... ထျန်းပုယီမှာ အသက်ရှူရလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး အထူးသဖြင့် သူ့ကိုယ်တွင်း ကလီစာများမှာ နေရာရွေ့သွားသည့်အလား ပြင်းထန်သော နာကျင်မှု လှိုင်းလုံးများကို ပို့လွှတ်နေသည်။ လည်ချောင်းထဲမှ သွေးများလည်း လုံးဝ ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်တော့ဘဲ အဆက်မပြတ် ပန်းထွက်လို့နေ၏။</p> <p>"ငါသာ ဒဏ်ရာ ရမထားခဲ့ရင်..."</p> <p>"ငါသာ ရေအောက်မှာ မရောက်နေခဲ့ရင်..."</p> <p>"နောက်တစ်ကြိမ်သာ အခွင့်အရေးရခဲ့ရင် ငါ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို အခြေအနေမျိုးထိ ကျရောက်သွားမှာလဲ"</p> <p>ထျန်းပုယီက သူ့ခေါင်းပေါ်သို့ ခုတ်ချလာသော ဓားကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများထဲတွင် လုံးဝ မကျေချမ်းနိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p>ဘုန်း...</p> <p>ရေအောက်တွင် ကျယ်လောင်သော အသံကြီး တစ်ခုနှင့်အတူ ထျန်းပုယီက ကျန်းနင်ထံမှ နောက်ထပ် ဓားတစ်ချက်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ပုံရိပ်မှာ သွေးများ တပွက်ပွက် အန်ကျရင်း နောက်တစ်ကြိမ် အောက်သို့ ဆက်တိုက် ကျဆင်းသွားလေသည်။</p> <p>ထိုဓားချက်အပြီးတွင် လွင့်ထွက်သွားသော ကျန်းနင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ရပ်တန့်သွား၏။ ထို့နောက် ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ သွေးချီစွမ်းအင်များကို လှည့်ပတ်စေကာ ညာဘက် လက်မောင်းရှိ ကြွက်သားများကို အဆက်မပြတ် အားဖြည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက ထျန်းပုယီ၏ ခေါင်းအထက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါလောပေါ်နေရင်း အေးစက်စွာ ကြည့်နေလိုက်သည်။ ဤအချိန်၌ သူ ထပ်မံ လှုပ်ရှားရန် မလိုအပ်တော့ကြောင်း မြင်တွေ့နေရပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ထျန်းပုယီ၏ ပါးစပ်မှ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသော သွေးများက ပြင်းထန်လှသည့် အတွင်းဒဏ်ရာကို ညွှန်ပြနေသည်။ ထို့အပြင် ဤအခြေအနေတွင် ထျန်းပုယီ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲရှိ အောက်ဆီဂျင်များမှာ ကုန်ခမ်းနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်နှာ အရောင်အဆင်းမှာလည်း ခဲပုပ်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲနေပေပြီ။</p> <p>ထျန်းပုယီ၏ လက်ရှိ အခြေအနေအရ အသက်ရှူရန် ရေမျက်နှာပြင်သို့ ပြန်တက်ဖို့ ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ ထို့ကြောင့် ကျန်းနင်က သူ ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ရန် မလိုအပ်တော့ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သဘောပေါက်လိုက်၏။</p> <p>မုဆိုးတစ်ယောက်က သူ့သားကောင် သေဆုံးသွားမည့် အချိန်ကို စောင့်ကြည့်သကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် အလောင်းကို ကောက်ယူရန်သာ လိုအပ်တော့သည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် ထျန်းပုယီမှာ ရေကန်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါလောပေါ်နေရင်း သွေးများ အဆက်မပြတ် အန်ထုတ်နေဆဲပင်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ အကြည့်တို့က ကျန်းနင်အပေါ် စူးစိုက်နေပြီး ကျန်းနင်အား သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲ တင်းကျပ်စွာ မှတ်သားထားကာ တစ်နေ့နေ့တွင် ထိုမှတ်ဉာဏ်နောက်လိုက်၍ ကျန်းနင်အား အတူတကွ ခေါ်ဆောင်သွားလိုသည့် အလားပင်။</p> <p>"ငါ မကျေနပ်ဘူး"</p> <p>"ငါက နတ်ဘုရား စွမ်းအား နယ်ပယ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်တော့မှာ... ငါ့မှာ အခြေခံကို ပြန်လည် ပုံဖော်ပေးနိုင်တဲ့ ကျားသစ်သန္ဓေ ကိုယ်ထည်ပုံဖော်ဆေး ရှိတယ်... ငါ သေချာပေါက် အဆင့်ခုနစ် သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်လာမှာ... အဆင့်ခြောက် ဒါမှမဟုတ် အဆင့်ငါးတောင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်"</p> <p>"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါက ဒီလို ကောင်လေး တစ်ယောက် လက်ထဲမှာ သေဆုံးရပြီး ရေကန်အောက်ခြေက ငါးတွေအတွက် အစာ ဖြစ်ရတော့မယ်... ငါ လုံးဝ မကျေနပ်ဘူး"</p> <p>"..."</p> <p>အချိန်ခဏ ကြာပြီးနောက်...</p> <p>ထျန်းပုယီ လုံးဝ မလှုပ်ရှားတော့သည်အထိ ကျန်းနင်က အနည်းငယ် ထပ်မံ စောင့်ဆိုင်းနေပြီးမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။ အနည်းငယ် စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် ထျန်းပုယီ အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားကြောင်း အတည်ပြုနိုင်မှသာ ကျန်းနင်လည်း သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်တော့၏။</p> <p>"ဒါ လုံးဝ မလွယ်ကူခဲ့ဘူး"</p> <p>"အဆင့်ရှစ် သိုင်းပညာရှင် ဆိုတာ တကယ်ကို သန်မာတာပဲ... ငါ့ရဲ့ အစွမ်းကုန် ခုတ်ချလိုက်တဲ့ ဓားလေးချက်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိပြီး ပြဿနာ သိပ်မရှိသေးဘူး ဆိုတော့"</p> <p>"တကယ်လို့ ရေကန် အောက်ခြေမှာသာ မဟုတ်ခဲ့ရင်... ပြီးတော့ ထျန်းပုယီက အရင်ကတည်းက ဒဏ်ရာရမထားခဲ့ဘူး ဆိုရင် သူ့ကို အနိုင်ယူဖို့ ငါ့မှာ မျှော်လင့်ချက် သိပ်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>"အဆင့်ရှစ် သိုင်းပညာရှင်က ငါ စိတ်ကူးထားတာထက် ပိုသန်မာပုံရတယ်... ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ စွမ်းအားက အခုထိ လိုအပ်နေတုန်းပဲ"</p> <p>"အဆင့်ရှစ် သိုင်းပညာရှင်ကတောင် ငါ အလွယ်တကူ အနိုင်မယူနိုင်လောက်အောင် ဒီလောက် ကြောက်စရာ ကောင်းနေရင်... ချောင်ယိုလို အဆင့်ခုနစ် ဆိုရင်ကော ဘယ်လို နေမလဲ"</p> <p>"ဒါ့အပြင် ချောင်မိသားစုက ငါ သိသလောက်ဆို ချောင်ယို တစ်ယောက်တည်းကို အားကိုးပြီး ဒီအခြေအနေထိ ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>"ချောင်မိသားစုထဲမှာ အနည်းဆုံး အဆင့်ခုနစ် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်တော့ ရှိတယ်... အဆင့်ရှစ် ဆိုရင်တော့ အနည်းဆုံး လက်တစ်ဆုပ်စာလောက် ရှိမှာပဲ"</p> <p>"ချောင်မိသားစုက ငါ့ကို သတ်ဖို့ ထျန်းပုယီကို စေလွှတ်လိုက်တယ် ဆိုတာက သူတို့ ငါ့ကို ဖယ်ရှားဖို့ အခိုင်အမာ ဆုံးဖြတ်ထားတယ် ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ"</p> <p>"လောလောဆယ် ငါ့စွမ်းအား တစ်ခုတည်းကို အားကိုးပြီး ချောင်မိသားစုရဲ့ ရန်ကနေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မကာကွယ်နိုင်သေးဘူး... ခိုင်မာတဲ့ နောက်ခံ တစ်ခုကို အမှီအခိုပြုဖို့ လိုအပ်နေတုန်းပဲ"</p> <p>"နောက်ထပ် လဝက်နေရင် ငါ စစ်ဆေးရေးရုံးကို မဖြစ်မနေ ဝင်ရောက်ရမယ်... ဒီသစ်ပင်ကြီးကို အမှီအခို ပြုမှသာ ချောင်မိသားစုကို ပြန်လည် ရင်ဆိုင်နိုင်မယ့် ကာကွယ်ရေး နည်းလမ်းတချို့ ငါ အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်နိုင်မှာ"</p> <p>"ချောင်မိသားစု..."</p> <p>ကျန်းနင်က စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်ရင်း အလေးအနက် တွေးတောနေသော အမူအရာ ရှိနေလေသည်။</p> <p>End</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save