Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">စစ်သုံ့ပန်းပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းခြင်း၊ ကြီးမားလှသော ရိတ်သိမ်းမှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လော့ရွှေရေကန်…</p> <p>လူသူကင်းမဲ့သော ကျွန်းတစ်ကျွန်းထက်ဝယ်…</p> <p>"ဟူး..."</p> <p>ကျန်းနင်က ထျန်းပုယီ၏ အလောင်းကို ကျောက်ဆောင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ဆွဲတင်လာခဲ့လေသည်။</p> <p>သူက ယခုအခါ ရေအောက်တွင် အသက်ရှူနိုင်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဤစွမ်းရည်အသစ်နှင့် အပြည့်အဝ အသားမကျသေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူက လေပူတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်မိပြီးနောက် လတ်ဆတ်သော လေကို ဝဝလင်လင် ရှိုက်သွင်းလိုက်တော့၏။</p> <p>နောက်တစ်ခဏ၌...</p> <p>…</p> <p>သူက ကျောက်ဆောင်ထက်တွင် ပက်လက်လန်နေသော ထျန်းပုယီ၏ အလောင်းအား ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"အဆင့်ရှစ် သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်တဲ့ ထျန်းပုယီတောင် ငါ့လက်ထဲမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီ... ငါက မြေပြင်အနေအထားရဲ့ အသာစီးရမှုကို ယူခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ ဒီလို အဆင့်ရှစ် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တာက ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဆိုတာ သံသယ ဝင်စရာ မလိုတော့ဘူး"</p> <p>"ပြီးတော့..." ကျန်းနင်၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အလိုအလျောက် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး စိတ်ထဲမှ ဆက်တွေးနေမိ၏။</p> <p>"ထျန်းပုယီကို သတ်လိုက်နိုင်တဲ့အတွက် သူ့အလောင်းကို သွားအပ်ပြီး ဆုကြေး ရွှေတစ်ရာတိတိကို ငါ ရယူနိုင်ပြီ"</p> <p>"အဲဒီ ရွှေတစ်ရာသာ ဆိုရင် ငါ အချိန်အကြာကြီး ပိုက်ဆံအတွက် ပူပန်နေစရာ မလိုတော့ဘူး"</p> <p>"ရွှေတစ်ရာ ဆိုတာ ငွေတစ်သိန်းနဲ့ ညီမျှတယ်... ချက်ချင်းဆိုသလို ငါ့ကို လော့ရွှေခရိုင်မှာ အချမ်းသာဆုံး လူတွေထဲကတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေနိုင်လောက်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းတဲ့ ဓနဥစ္စာပဲ... ချန်ရန်ရဲ့ မိသားစု ပိုင်ဆိုင်မှုထက်တောင် အများကြီး သာလွန်သွားဦးမယ်"</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထိုအတွေးများက ကျန်းနင်၏ ခေါင်းထဲ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူက အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခြင်း မရှိချေ။</p> <p>ရွှေတစ်ရာ ဆိုသည်မှာ တကယ်ကို ချဲ့ကားလွန်းရာ ကျနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဆေးဘုရင် တောင်ကြား၏ နောက်ခံရှိနေလျှင်ပင် ဤကိစ္စမှာ ထင်သလောက် မရိုးရှင်းကြောင်း သူ၏ ပင်ကိုယ် အသိစိတ်က သတိပေးနေပေသည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထျန်းပုယီမှာ အဆင့်ရှစ် သိုင်းပညာရှင် ဓားပြတစ်ယောက်မျှသာဖြစ်သည်။</p> <p>ဆေးဘုရင် တောင်ကြားထံမှ ဆုကြေးငွေ ရွှေတစ်ရာတိတိ အထုတ်ခံရလောက်အောင် သူ ဘာတွေများ လုပ်ခဲ့သနည်း။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စတွင် မသင်္ကာစရာတစ်ခုခု ရှိနေကြောင်း ကျန်းနင် အလိုလို ခံစားမိနေ၏။</p> <p>နောက်တစ်ခဏ၌...</p> <p>သူက ထျန်းပုယီရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ထိုသူ၏ လက်ထဲမှ အနက်ရောင် လက်အိတ်များကို ချွတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>ဤလက်အိတ်များမှာ အစောကတည်းက သူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားထားခဲ့ပြီး ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ရေအောက်တွင် သူက အစွမ်းကုန် အသုံးပြု၍ ဓားလေးချက်တိတိ ခုတ်ချခဲ့သည်။</p> <p>သို့တိုင် ထျန်းပုယီမှာ သူ၏ ဓားချက် လေးချက်လုံးကို ညာဘက် လက်သီးတစ်ဖက်တည်းဖြင့် အလွယ်တကူ ကာကွယ်သွားနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်လော။</p> <p>ဤသည်မှာ ထျန်းပုယီ၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားကြောင့်လည်း ပါဝင်သော်ငြား ထိုလက်အိတ်များက အဓိက အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နေခဲ့၏။</p> <p>ဓားလှံလက်နက်များကို မကြောက်ရွံ့သော ဤလက်အိတ်များသာ မရှိပါက ထျန်းပုယီ၏ သွေးသားခန္ဓာကိုယ် သက်သက်ဖြင့် သူ၏ ဓားလေးချက်ကို မည်သို့ ခံနိုင်ရည် ရှိမည်နည်း။</p> <p>ထို့ကြောင့် ကျန်းနင် အနေဖြင့် ထျန်းပုယီ လက်ပေါ်ရှိ လက်အိတ်များကို သတိထားမိလိုက်သည်နှင့် ယင်းတို့မှာ အလွန် တန်ဖိုးကြီးမားကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဓားချက်များကို အလွယ်တကူ ကာကွယ်နိုင်သော လက်အိတ်များမှာ သာမန် ဓားများထက် အဆပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးပိုကြီးမည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p>လက်အိတ်များကို ချွတ်ယူပြီးနောက် ကျန်းနင်က အလောင်း၏ အခြားနေရာများကို ဆက်လက် ရှာဖွေတော့သည်။</p> <p>အချိန်မရွေး အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော ဤကဲ့သို့ ဓားပြမျိုးက သူ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာ အားလုံးကို ကိုယ်ပေါ်တွင်သာ သယ်ဆောင်ထားမည်မှာ ယုံမှားသံသယ ဝင်စရာ မလိုချေ။</p> <p>ဤကဲ့သို့ လူမျိုးက သူ့ကိုယ်သူသာ ယုံကြည်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>အချိန်ခဏ ကြာပြီးနောက်...</p> <p>ကျန်းနင်က ထျန်းပုယီထံမှ ရရှိလာသော ပစ္စည်းများကို သူ့ရှေ့တွင် စီရီချထားလိုက်သည်။</p> <p>လက်ဖဝါး တစ်ဖက်စာမျှပင် မကြီးမားသော ရွှေရောင် သေတ္တာငယ် တစ်လုံး။</p> <p>ခေါက်ထားသော ဆီစိမ်စက္ကူ တစ်ရွက်။</p> <p>ထို့အပြင် ကြိုးချည်ထားသော အဝတ်အိတ် တစ်အိတ်။</p> <p>ထို့နောက် ကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ် နှစ်လုံး။</p> <p>ပစ္စည်း များများစားစားတော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p>ကျန်းနင်က ဆီစိမ်စက္ကူကို အရင်ဆုံး ဖြန့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ငွေစက္ကူတွေပဲ" ခေါက်ထားသော ငွေစက္ကူ အနည်းငယ် သူ့မြင်ကွင်းထဲ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် သူက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>အကြမ်းဖျင်း ရေတွက်ကြည့်ပြီးနောက် သူ့မျက်နှာထက်တွင် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p>ငွေစက္ကူများမှာ သိပ်မများလှဘဲ ငွေတစ်ရာ့သုံးဆယ်ခန့်သာ ရှိလေသည်။</p> <p>ဤပမာဏမှာ ထျန်းပုယီကဲ့သို့ အဆင့်ရှစ် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်၏ အဆင့်အတန်းနှင့် လုံးဝ မကိုက်ညီချေ။</p> <p>ထို့နောက် ကျန်းနင်က ထိုငွေစက္ကူများကို ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် ပြန်လည် ပတ်ပိုးပြီး ရေအောက် ငုပ်လျှိုးသည့်အခါ ရေမစိုစေရန် သေချာစွာ တင်းကျပ်ပိတ်ဆို့၍ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။</p> <p>ငွေစက္ကူများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် အဝတ်အိတ်ကို ကောက်ယူ၍ လက်ထဲတွင် အလေးချိန် စမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p>အလေးချိန်ကို ခံစားကြည့်ရုံဖြင့် အတွင်းတွင် ငွေစအချို့ ပါဝင်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။ လောကအနှံ့ ခရီးသွားသူတိုင်းအတွက် ငွေကြေး ဆိုသည်မှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သောအရာပင်။</p> <p>အိတ်၏ ကြိုးကို ဖြေလိုက်သည်နှင့် နေရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသော ငွေစများကို ကျန်းနင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>"ခုနစ်ကျပ်၊ ရှစ်ကျပ်သားလောက်တော့ ရှိမယ်" သူက ခန့်မှန်း၍ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ထိုငွေစများကို သေချာစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်တော့၏။</p> <p>ဆက်လက်၍ ကျောက်စိမ်းပုလင်း နှစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။</p> <p>ပုလင်းများကို ဖွင့်ပြီးနောက် ဆေးလုံး နှစ်လုံးကို လက်ထဲသို့ လောင်းထည့်ကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးမှ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>"အာနိသင်ကို သေချာ မသိဘူး... ပေါ့ပေါ့ဆဆ သုံးလို့ မဖြစ်ဘူး"</p> <p>သူက ဆေးလုံးများကို ပြန်ထည့်၍ ပုလင်းများကို ပိတ်ကာ စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါတွေကို သိမ်းထားလိုက်ဦးမယ်... အခွင့်အရေးရရင် ဝမ်ဟွာ အဆောက်အအုံက လူတစ်ယောက်ယောက်ကို ပြကြည့်ခိုင်းမှပဲ"</p> <p>နောက်ဆုံးတွင်တော့...</p> <p>သူက လက်ဖဝါးအရွယ် သေတ္တာငယ်ကို ကောက်ယူလေသည်။</p> <p>သေတ္တာကို လက်ထဲ ကိုင်ထားရုံဖြင့် ကျန်းနင် အနေဖြင့် ထူးခြားမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အနီးကပ် ရှူရှိုက်ကြည့်ရာ မှိန်ဖျော့ဖျော့ စန္ဒကူးရနံ့ကို ရရှိလိုက်၏။</p> <p>"ဒီရနံ့က ပိုးမွှားတွေကို ဟန့်တားပေးနိုင်တယ်... သေချာပေါက် သာမန် မဟုတ်ဘူး"</p> <p>စကားပြောရင်းပင် သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ ရွှေရောင် အပြင်လွှာဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ဆေးလုံး နှစ်လုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ဆေးလုံး တစ်လုံးစီမှာ ခိုဥအရွယ်ခန့် ရှိပြီး ရွှေရောင် ဆေးလုံး နှစ်လုံး၏ ဘေးတွင် တတိယမြောက် ဆေးလုံး တစ်လုံး ထည့်သွင်းထားခဲ့ဖူးကြောင်း သိသာထင်ရှားသည့် ချိုင့်ခွက်လေးတစ်ခု ရှိနေပေသည်။</p> <p>"ဒီဆေးလုံးတွေက သာမန် မဟုတ်တဲ့ ပုံပဲ" ကျန်းနင်က ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။</p> <p>"နှမြောစရာပဲ ငါ ဒီဆေးတွေကို မသိဘူး... ဒီအတိုင်း မျက်လုံးစုံမှိတ်ပြီး သောက်သုံးပစ်လို့တော့ မဖြစ်ဘူး"</p> <p>ထိုစဉ် သူ၏ အကြည့်တို့ ရုတ်တရက် စူးရှသွားတော့သည်။</p> <p>သေတ္တာထဲရှိ ဆေးလုံး နှစ်လုံး၏ အပြင်လွှာပေါ်တွင် ဖောင်းကြွနေသော စာလုံးများကို သူ သတိပြုမိလိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် သူက ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ကောက်ယူ၍ အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်သည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏ၌...</p> <p>ကျန်းနင်၏ သူငယ်အိမ်များ ရုတ်ခြည်း ကျုံ့ဝင်သွားလေသည်။</p> <p>"ကျားသစ်သန္ဓေ ကိုယ်ထည်ပုံဖော်ဆေး"</p> <p>သူက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ထပ်ရှူလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပစွာဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>"တကယ်ကြီး ကျားသစ်သန္ဓေ ကိုယ်ထည်ပုံဖော်ဆေး ဖြစ်နေတာပဲ"</p> <p>"ငါ နားလည်သွားပြီ"</p> <p>"ဆေးဘုရင် တောင်ကြားက ဘာလို့ ထျန်းပုယီကို ဖမ်းဆီးဖို့ ရွှေတစ်ရာတိတိ ဆုကြေးထုတ်ထားလဲ ဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့ ငါ သဘောပေါက်သွားပြီ"</p> <p>"ထျန်းပုယီက ဆေးဘုရင် တောင်ကြားဆီကနေ ကျားသစ်သန္ဓေ ကိုယ်ထည်ပုံဖော်ဆေး သုံးလုံးကို လုယူလာခဲ့တာပဲ... အရင်က သူ တစ်လုံး သောက်သုံးခဲ့ပြီးပြီမို့လို့ နှစ်လုံးပဲ ကျန်တော့တာ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းနင်၏ စိတ်အာရုံမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားသွားလေပြီ။ ဆေးလုံးများ၏ အပြင်ဘက်ရှိ 'ကျားသစ်သန္ဓေ ကိုယ်ထည်ပုံဖော်ဆေး' ဟူသော စာလုံးများကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် အရာအားလုံးကို သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ကျားသစ်သန္ဓေ ကိုယ်ထည်ပုံဖော်ဆေး အကြောင်းကို သူ ကြားခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>ပို၍ တိတိကျကျ ဆိုရလျှင် တုန်းလင်ခရိုင် အတွင်းရှိ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်သူတိုင်း ဤဆေးအကြောင်း ကြားဖူးကြမည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p>ဤဆေးလုံးမှာ ဆေးဘုရင် တောင်ကြား၏ နာမည်အကြီးဆုံး နတ်ဆေးတစ်ပါး မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သောက်သုံးပြီး ချေဖျက်လိုက်သည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး သွေးချီစွမ်းအင်များကို အားဖြည့်ပေးကာ ကြွက်သားများနှင့် အရိုးများကို သန်မာစေပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားကိုလည်း သဘာဝအလျောက် တိုးပွားစေနိုင်သည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ လူတစ်ယောက်၏ မွေးရာပါ အခြေခံအရိုးအဆစ်ကိုပါ မြှင့်တင်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိခြင်းပင်။</p> <p>ဤကဲ့သို့ အာနိသင်များ ရှိသောကြောင့် ကျားသစ်သန္ဓေ ကိုယ်ထည်ပုံဖော်ဆေးမှာ နတ်ဆေးဟူသော နာမည်နှင့် အမှန်တကယ် ထိုက်တန်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော သိုင်းပညာရှင်များ၏ အိပ်မက်ဆေးလုံး တစ်လုံး ဖြစ်နေခဲ့၏။</p> <p>သို့သော် ဤကဲ့သို့ ဆေးလုံးမျိုးမှာ တန်ဖိုးဖြတ်၍ မရနိုင်ဘဲ အပြင်သို့ ဘယ်သောအခါမှ ပျံ့နှံ့လေ့ မရှိပေ။</p> <p>ဆေးဘုရင် တောင်ကြား အတွင်းပိုင်း၌သာ သုံးစွဲကြသည့်အပြင် ဆက်သပဏ္ဏာအဖြစ်လည်း အသုံးပြုကြသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ကျန်းနင် ယခု အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ သဘောပေါက်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>ထျန်းပုယီမှာ ဆေးဘုရင် တောင်ကြားမှ ဆက်သပဏ္ဏာကို လုယက်ပြီး ဤကျားသစ်သန္ဓေ ကိုယ်ထည်ပုံဖော်ဆေး သုံးလုံးကို ခိုးယူလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ထို့ကြောင့်သာ သူ့ခေါင်းအတွက် ဆုကြေး ရွှေတစ်ရာတိတိ အထုတ်ခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင်...</p> <p>ကျန်ရှိနေသော ကျားသစ်သန္ဓေ ကိုယ်ထည်ပုံဖော်ဆေး နှစ်လုံးကို ကြည့်ရင်း ကျန်းနင်၏ ရင်ထဲ၌ အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ပေါ်ပေါက်လာတော့၏။</p> <p>ရွှေတစ်ရာတိတိ ဟုတ်လား…</p> <p>ကျားသစ်သန္ဓေ ကိုယ်ထည်ပုံဖော်ဆေးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထိုအရာက ဘာမှ မဟုတ်တော့ချေ။</p> <p>ကျားသစ်သန္ဓေ ကိုယ်ထည်ပုံဖော်ဆေး တစ်လုံးတည်း၏ တန်ဖိုးကပင် ရွှေတစ်ရာတိတိထက် များစွာ သာလွန်နေပေသည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤသည်မှာ လူတစ်ယောက်၏ မွေးရာပါ အခြေခံအရိုးအဆစ်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည့် ဆေးဘုရင် တောင်ကြား၏ နာမည်ကျော် ဆေးလုံးတစ်လုံး ဖြစ်နေ၍ပင်။</p> <p>သူ သိုင်းသင်တန်းကျောင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့စဉ်က ဝမ်ကျင်းမှ သူ့အရိုးများကို စမ်းသပ်ပြီးနောက် သာမန် အရည်အချင်းသာ ရှိသည်ဟု သတ်မှတ်ခဲ့သည်နှင့် တူလေသည်။</p> <p>ယင်းမှာ သူ၏ အခြေခံအရိုးအဆစ်သည် လုံးဝကို သာမန်သာဖြစ်ပြီး ဘာထူးခြားမှုမှ မရှိကြောင်း ညွှန်ပြနေခြင်းပင်။</p> <p>သိုင်းပညာလမ်းစဉ်တွင် ခရီးပေါက်ရန် အခြေခံအရိုးအဆစ် မည်မျှ အရေးကြီးကြောင်းမှာ ယုံမှားသံသယ ဝင်စရာ မလိုချေ။</p> <p>သိုင်းပညာလမ်းစဉ်တွင် ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုများ ရရှိသူတိုင်းမှာ ထူးကဲသော မွေးရာပါ အခြေခံအရိုးအဆစ် ရှိခြင်း သို့မဟုတ် အံ့မခန်း ထိုးထွင်းဉာဏ် ရှိခြင်းတို့ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>အတိုချုပ် ဆိုရလျှင် လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် အားသာချက်များနှင့် ကိုယ်ပိုင် အခွင့်အရေးများ ရှိကြသည်။</p> <p>ဤအရာများ မပါဘဲ ကြိုးစားအားထုတ်မှု သက်သက်ဖြင့် ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုများဆီ ရောက်ရှိရန်မှာ ဖြစ်နိုင်ချေ သိပ်မရှိလှပေ။</p> <p>လှေတစ်ရာ ပြိုင်ပွဲကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော ဤလမ်းစဉ်မှာ အလွန်တရာလည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ကျန်းနင် ကောင်းကောင်း သိထား၏။</p> <p>သူ့တွင် အံ့ဖွယ် မျက်နှာပြင်တစ်ခု ရှိနေသော်ငြား သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အခြေခံအရိုးအဆစ်ကိုသာ မြှင့်တင်နိုင်မည် ဆိုလျှင် သူ၏ တိုးတက်မှုမှာ ယခုထက် ပို၍ မြန်ဆန်လာမည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p>လူတစ်ယောက်၏ မွေးရာပါ အခြေခံအရိုးအဆစ်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သော ဆေးလုံးတစ်လုံးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဓနဥစ္စာ ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ် အရေးမပါတော့ဘဲ ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုတော့ချေ။</p> <p>သူ့တွင် ပိုက်ဆံရှိလျှင်တောင် ဤကဲ့သို့ ဆေးလုံးမျိုးကို အလွယ်တကူ ရယူနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ထို့နောက်...</p> <p>ကျန်းနင်က ထျန်းပုယီ၏ အလောင်းကို ဆွဲယူ၍ ရေကန်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။</p> <p>ဗွမ်း...</p> <p>ရေထဲ ကျသွားသော အသံနှင့်အတူ ထျန်းပုယီ၏ အလောင်းမှာ လှိုင်းလုံးများကြားထဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။</p> <p>"ပြီးပြီ" ကျန်းနင်က လက်ခုပ်တီး၍ ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သူ့အလောင်းကို ငါးစာကျွေးလိုက်တော့ ဘယ်သူမှ သူ့ကို ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်တော့ဘူး... ပြီးတော့ ထျန်းပုယီ ငါ့လက်ထဲမှာ သေသွားတယ် ဆိုတာကိုလည်း ဘယ်သူမှ သိမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>"ရွှေတစ်ရာတိတိကိုတောင် ငါ မလိုချင်တော့ဘူး... ဒီကျားသစ်သန္ဓေ ကိုယ်ထည်ပုံဖော်ဆေး နှစ်လုံးနဲ့တင် ငါ ကျေနပ်နေပြီ"</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းနင်၏ မျက်နှာထက်၌ ကျေနပ်ပီတိ ဖြစ်နေသော အမူအရာက ထင်ဟပ်နေလေသည်။</p> <p>ထို့နောက်...</p> <p>ထျန်းပုယီ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် နေရာကို သူ နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မမျှော်လင့်ထားသည့် ပြဿနာများ မရှိကြောင်း သေချာသွားမှသာ မြေပြင်ပေါ် ချထားခဲ့သော နှစ်ငါးဆယ်သက်တမ်းရှိ သွေးကြာပန်းကို ဆွဲယူကာ ကျောက်ကမ်းပါးထက်သို့ လျင်မြန်စွာ တွယ်တက်သွားတော့သည်။</p> <p>မကြာမီတွင်...</p> <p>ကျောက်ကမ်းပါးထိပ်နှင့် သူ၏ ပစ္စည်းများ ဝှက်ထားခဲ့သည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။</p> <p>ဤနေရာတွင် ဓားသိုင်း လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်မှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ရာတွင် လိုအပ်သည့် အခြေခံ အသုံးအဆောင်များကို သူ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်မှာ သဘာဝပင်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း လော့ရွှေရေကန် အောက်တွင် အချိန်အကြာကြီး လေ့ကျင့်နေစဉ်အတွင်း ဆေးဝါးများ၏ အထောက်အပံ့သာ မရှိခဲ့လျှင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က မည်သို့ ခံနိုင်ရည် ရှိမည်နည်း။</p> <p>ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ကျန်းနင်က ကျောက်ကမ်းပါးဘေးမှနေ၍ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ခုန်ပျံကာ ရေကန်ထဲသို့ ဒိုင်ဗင်ထိုးချလိုက်လေသည်။</p> <p>သူ့ရလဒ်များကို အမြန်ဆုံး အသုံးချချေဖျက်ရန် အိမ်ပြန်ဖို့ ဆန္ဒပြင်းပြနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ဤလူသူကင်းမဲ့သော ကျွန်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ပြန်မလာရန် သူ စီစဉ်ထားခဲ့သည်။</p> <p>အမှုဖြစ်ပွားရာ နေရာနှင့် ဝေးဝေးနေခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ထား၏။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် ဆေးဘုရင် တောင်ကြား၏ ထိုအပိုင်းကို တာဝန်ယူထားသော အကြီးအကဲ တစ်ယောက်မှာ ထျန်းပုယီကို လိုက်လံ ရှာဖွေနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ ထျန်းပုယီမှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် သေဆုံးသွားကြောင်း သူတို့ သိရှိသွားပါက အန္တရာယ်များ ချက်ချင်း ကျရောက်လာပေမည်။</p> <p>ဆေးဘုရင် တောင်ကြားနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် ဝမ်ကျင်းကိုယ်တိုင်ပင် သြဇာလွှမ်းမိုးနိုင်မှု သိပ်ရှိမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ အဆင့်ခုနစ် သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်သော အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ကို စေလွှတ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ဆေးဘုရင် တောင်ကြား၏ ထူးကဲသော အင်အားကို ညွှန်ပြနေပေသည်။</p> <p>ထို့အပြင် ဆေးဘုရင် တောင်ကြားမှာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပညာရပ်နှင့် ဆေးပညာတို့ကြောင့် နာမည်ကျော်ကြားသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော ဂိုဏ်းတစ်ခုတွင် ကျယ်ပြန့်သော အဆက်အသွယ်များ ရှိနေမည်မှာ ယုံမှားသံသယ ဝင်စရာ မလိုပေ။</p> <p>အလွယ်တကူ သွားရောက် ရန်စ၍ မရနိုင်သော တည်ရှိမှုမျိုးပင်။</p> <p>သူတို့အမြင်တွင် ချောင်မိသားစု ဆိုသည်မှာ အိမ်ကြီးရှင် တစ်စုသာဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ဘယ်လိုမှ နှိုင်းယှဉ်၍ရမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဆေးဘုရင် တောင်ကြားမှ ထျန်းပုယီအား အဘယ်ကြောင့် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေကြောင်း သိရှိသွားပြီး ကျားသစ်သန္ဓေ ကိုယ်ထည်ပုံဖော်ဆေး နှစ်လုံးကို သောက်သုံးရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ကျန်းနင် တစ်ယောက် ဤလူသူကင်းမဲ့သော ကျွန်းပေါ်တွင် ဆက်လက် နေထိုင်ရန် မဝံ့ရဲတော့ပေ။</p> <p>ဆေးဘုရင် တောင်ကြားမှ လူတစ်ယောက်ယောက်နှင့် မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့ဆုံရမည်ကို သူ စိုးရိမ်မိ၏။</p> <p>အကယ်၍ ဆေးဘုရင် တောင်ကြားမှ လူတစ်ယောက်က သူ့အား မြင်တွေ့သွားပါက ထျန်းပုယီ ပျောက်ဆုံးနေခြင်းနှင့် ပေါင်းစပ်၍ ထျန်းပုယီ သေဆုံးသွားပြီဟု သူတို့ သေချာပေါက် သံသယ ဝင်လာပေမည်။</p> <p>ထို့အပြင် သူ့ကိုပါ သံသယ ဝင်လာနိုင်ခြေ ရှိသည်။</p> <p>ဖြစ်နိုင်ချေ အလွန် နည်းပါးနေလျှင်ပင် ကျန်းနင်က စွန့်စားရဲမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>ဤအန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန် ဤကျွန်းမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာပြီး အိမ်ပြန်ရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ရေအောက်သို့ ငုပ်လျှိုးပြီးနောက် ကျန်းနင်က ကမ်းခြေရှိရာသို့ လျင်မြန်စွာ ကူးခတ် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။</p> <p>End</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save