Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">စွမ်းအား မြှင့်တင်ခြင်းနှင့် လျူချင်းစုန့်၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှု (၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ အကြည့်တို့ ရုတ်တရက် စူးရှသွားပြီးနောက် ခြောက်သွေ့နေသော သွေးကွက်ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်ချလိုက်၏။</p> <p>"အကြီးအကဲလျူ... ထူးခြားတာ တစ်ခုခုများ တွေ့လို့လား..." အနောက်မှ လိုက်ပါလာသူ အချို့မှာ အသက်ရှူသံ ခပ်ပြင်းပြင်းဖြင့် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>လျူချင်းစုန့်က သူ့ရှေ့ရှိ ခြောက်သွေ့နေသော သွေးကွက်ကို လက်ဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ကောက်ချက်ချလိုက်တော့၏။</p> <p>"ပိုးကောင်လေး ဒီနေရာမှာ ရပ်တန့်သွားတာကို ကြည့်ရင် ဒီသွေးကွက်က ထျန်းပုယီ ချန်ထားခဲ့တာ သေချာတယ်..."</p> <p>"ဆေးမှုန့် အာနိသင်တွေ စိမ့်ဝင်နေတဲ့ ထျန်းပုယီရဲ့ သွေးကမှ ဒီပိုးကောင်လေးကို ဆွဲဆောင်နိုင်မှာလေ..."</p> <p>ထိုစကားကြားသည်နှင့် အနောက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ချက်ချင်း ဝင်ရောက် မြှောက်ပင့်တော့သည်။</p> <p>…</p> <p>"အကြီးအကဲလျူရဲ့ စွမ်းအားတွေက တကယ်ကို အံ့မခန်းပါပဲ... ထျန်းပုယီက အကြီးအကဲရဲ့ လက်ချက်ကြောင့် ဒဏ်ရာရသွားလို့သာ ဒီနေရာမှာ သွေးကွက်တွေ ကျန်ရစ်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်..."</p> <p>နောက်တစ်ယောက်ကလည်း ထောက်ခံလိုက်၏။</p> <p>"အစ်ကိုရှန်ကွမ် ပြောတာ မှန်တယ်... ကြည့်ရတာ ထျန်းပုယီ တစ်ယောက် ဒီလူသူကင်းမဲ့တဲ့ ကျွန်းငယ်လေးပေါ်မှာ ရှိနေတာ သေချာသလောက်ပဲ..."</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လျူချင်းစုန့်က "သွေးကွက် ခြောက်သွေ့နေတဲ့ အနေအထားကို ကြည့်ရရင် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်ကတည်းက ကျန်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်..."</p> <p>နောက်တစ်ခဏ၌...</p> <p>လျူချင်းစုန့်က ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်တော့၏။</p> <p>"ထျန်းပုယီမှာ အတွင်းဒဏ်ရာတွေ ရှိနေတယ်... သူ ဒီကျွန်းပေါ်မှာ ဒဏ်ရာ သက်သာအောင် နားခိုနေတုန်း ဖြစ်ဖို့များတယ်..."</p> <p>"လူစုခွဲပြီး ရှာကြ... သူ့ကိုတွေ့တာနဲ့ ငါ့ဆီကို အချက်ပြ မီးကျည် ချက်ချင်း ဖောက်ရမယ်..."</p> <p>"မှတ်ထားကြ... ပိန်ချုံးနေတဲ့ ကုလားအုတ်ကတောင် မြင်းတစ်ကောင်ထက် ပိုကြီးမားနေသေးတယ် ဆိုတာကိုပဲ... အဋ္ဌမအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေထဲမှာ ထျန်းပုယီက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးသမား တစ်ယောက်ပဲ... ဝူရှန်းနဲ့ ဝမ်ကျိုကလွဲရင် ကျန်တဲ့လူတွေ သူ့ကို လုံးဝ ထိပ်တိုက် မရင်ဆိုင်ကြနဲ့..."</p> <p>အားလုံးက နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ အကြီးအကဲ..."</p> <p>ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် လူအုပ်ကြီးမှာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးဆီသို့ လူစုခွဲ ထွက်ခွာသွားကြလေတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် လျူချင်းစုန့် ကိုယ်တိုင်လည်း ထျန်းပုယီ၏ အနံ့ကို ခြေရာခံနိုင်ရန် ပိုးကောင်လေးကို ဆက်လက် လမ်းညွှန် လွှတ်တင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>…</p> <p>တစ်နာရီခန့် အကြာတွင်...</p> <p>သူက လော့ရွှေခရိုင် အနီးရှိ မတ်စောက်သော ကျောက်ကမ်းပါး အစွန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။</p> <p>ကန်ရေပြင်မှာ ဒေါသတကြီး လှိုင်းထန်နေသည်။</p> <p>သူ၏ ခြေအောက်ရှိ လှိုင်းလုံးကြီးများက ကျောက်ဆောင်များကို အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေပြီး ဖြူလွှလွှ ရေမှုန်ရေမွှားများအဖြစ် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပေါက်ကွဲထွက်နေတော့သည်။</p> <p>သူ့ရှေ့တွင် တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ဆင်းသွားသော ပိုးကောင်လေးကို ကြည့်ရင်း လျူချင်းစုန့်၏ အကြည့်တို့ ထပ်မံ စူးရှလာခဲ့ပြန်သည်။ ထို့နောက် ရှေ့ရှိ ကျောက်ဆောင်တစ်ခုဆီသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်၏။</p> <p>ပေ လေးငါးဆယ်ခန့် မြင့်မားသော ကျောက်ကမ်းပါးထက်မှနေ၍ မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် သူက အောက်သို့ ခုန်ချလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>ဘန်း...</p> <p>ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ် ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ခြေအောက်ရှိ ကျောက်ဆောင်မှာ ရုတ်တရက် အက်ကွဲကြေမွ သွားလေပြီ။</p> <p>သို့သော် လျူချင်းစုန့်ကမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူက ခေါင်းမော့၍ ပိုးကောင်လေး လမ်းညွှန်ပြသမှုကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ပိုးကောင်လေးမှာ အခြားကျောက်ဆောင်တစ်ခုပေါ်၌ ရပ်တန့်သွား၏။</p> <p>ထိုကျောက်ဆောင်ကို မြင်လျှင် လျူချင်းစုန့် အနည်းငယ် တွေဝေသွားသည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုကျောက်ဆောင်မှာ အခြားကျောက်ဆောင်များနှင့် မကွဲပြားဘဲ ချောမွေ့နေကာ မည်သည့်အရာမှ ရှိမနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ထို့နောက် သူက ထိုကျောက်ဆောင် အနီးသို့ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။</p> <p>ပိုးကောင်လေးက ကျောက်ဆောင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်တန့်နေဆဲ ဖြစ်ခြင်းက ထင်ရှားသော သတင်းစကား တစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေ၏။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူ၏ အကြည့်တို့ ထပ်မံ ထက်ရှလာခဲ့ပြန်သည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် ရင်ဘတ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ် တစ်လုံးကို သူ ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>ပုလင်းကို ဖွင့်ပြီးနောက် အတွင်းမှ အရည်များကို ကျောက်ဆောင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လောင်းချလိုက်၏။</p> <p>နောက်တစ်ခဏ၌...</p> <p>ကျောက်ဆောင်မှာ စတင် ပြောင်းလဲလာပြီး ခရမ်းရောင် ဖုန်မှုန့်လေးများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။</p> <p>ထိုခဏ၌ လျူချင်းစုန့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တို့ ထင်ဟပ်လာခဲ့သည်။</p> <p>"ဒီကျောက်ဆောင်ပေါ်မှာ ဖုန်မှုန့်တွေ ကျန်နေသေးတာကိုး... ဒါကြောင့်လည်း ပိုးကောင်လေးက ဒီနေရာမှာ ရပ်တန့်နေတာပဲ..."</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဒီဖုန်မှုန့်တွေက ထျန်းပုယီရဲ့ သွေးသားတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီလေ... ဒီကျောက်ဆောင်ပေါ်မှာ ဖုန်မှုန့်တွေ အများကြီး ပေါ်လာတာကို ကြည့်ရင်... ထျန်းပုယီ တစ်ယောက် ဒီနေရာမှာ သွေးတွေ အများကြီး ထွက်ခဲ့လို့များလား..."</p> <p>ထိုအချက်ကို တွေးမိသည်နှင့် လျူချင်းစုန့်၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုက ပိုမို နက်ရှိုင်းသွား၏။</p> <p>သူက ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ထူးဆန်းလိုက်တာ... ထျန်းပုယီက ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ သွေးတွေ အများကြီး ချန်ထားခဲ့ရတာလဲ..."</p> <p>"သူ့ရဲ့ အတွင်းဒဏ်ရာတွေ ပိုဆိုးသွားလို့များလား..."</p> <p>"ဒါပေမဲ့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."</p> <p>"ငါ့ရဲ့ လက်ဝါးရိုက်ချက်က ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်တာမှ မဟုတ်တာ... ပြီးတော့ ငါ့စွမ်းအားတွေက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲအထိ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး..."</p> <p>"သူ တစ်ဖက်ကမ်းကို တက်သွားတာ သိသာနေတာပဲ... ဒဏ်ရာကို ကုသပြီးရင် ပိုဆိုးလာစရာ အကြောင်းမှ မရှိတာ..."</p> <p>လျူချင်းစုန့်တစ်ယောက် အတွေးနက်သွားသော်လည်း အကြောင်းရင်းကို စဉ်းစား၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>သို့သော် ထျန်းပုယီက ဤကျောက်ဆောင်ပေါ်တွင် သွေးအမြောက်အမြား ချန်ထားခဲ့ကြောင်းကိုတော့ သူ သေချာ သိနေ၏။</p> <p>ထို့ကြောင့်သာ ယခုလို ဖုန်မှုန့် အမြောက်အမြားက ကျောက်ဆောင်ပေါ်တွင် ကပ်ငြိနေနိုင်ခြင်း မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ထိုစဉ်...</p> <p>ပိုးကောင်လေးက ထပ်မံ ပျံသန်းသွားပြန်သည်။</p> <p>ထိုသည်ကို မြင်လျှင် လျူချင်းစုန့်လည်း စိတ်ထဲရှိ သံသယများကို ဘေးဖယ်ထားကာ ပိုးကောင်လေး၏ လှုပ်ရှားမှု နောက်သို့သာ ဆက်လက် လိုက်ပါသွားတော့သည်။</p> <p>အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ်မျှသာ ကြာပြီးနောက်...</p> <p>ပိုးကောင်လေးမှာ ပြန်လည် နိမ့်ဆင်းလာခဲ့၏။</p> <p>လျူချင်းစုန့်၏ အကြည့်က ကျောက်ဆောင် တစ်ခုပေါ်ရှိ အဝတ်အစား တစ်ထည်အပေါ် ကျရောက်သွားလေပြီ။</p> <p>သူက ခြေသုံးလေးလှမ်းမျှဖြင့် ထိုကျောက်ဆောင်ထံသို့ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။</p> <p>လှိုင်းပုတ်ခတ်မှုကြောင့် ကျောက်ဆောင်ပေါ် တင်နေသော အဝတ်အစားကို ကြည့်ရင်း တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>ထို့နောက် ပိုးကောင်လေး ဖြည်းညှင်းစွာ သွားရောက် နားခိုလိုက်သည်မှာ ထိုအဝတ်အစားပေါ်တွင်ဖြစ်သည်။</p> <p>လျူချင်းစုန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။</p> <p>"ဒါ ထျန်းပုယီရဲ့ အဝတ်အစားလား..."</p> <p>နောက်တစ်ခဏ၌...</p> <p>သူက ရင်ဘတ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ကမန်းကတန်း ထုတ်ယူကာ အဝတ်အစားပေါ်သို့ အရည်များ လောင်းချလိုက်သည်။</p> <p>အရည်များ စိမ့်ဝင်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...</p> <p>ခဏတွင်းချင်းပင်...</p> <p>အဝတ်အစားပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ခရမ်းရောင် ဖုန်မှုန့် အစက်အပြောက်များ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လျူချင်းစုန့် အပြည့်အဝ သေချာသွားလေပြီ။</p> <p>ထျန်းပုယီ နောက်သို့ သူ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးစဉ်က အချိန်တိုလေးအတွင်း ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်ကို သူ မှတ်မိနေ၏။ ထိုတွေ့ဆုံမှုက ထျန်းပုယီ မည်သို့ ဝတ်ဆင်ထားကြောင်း သူ့စိတ်ထဲ ခပ်ရေးရေး မှတ်မိစေခဲ့သည်။</p> <p>ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ထျန်းပုယီ၏ အဝတ်အစားပင်။</p> <p>ထို့အပြင် သူက ထျန်းပုယီအား လက်ဝါး တစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်နှက်ခဲ့သေးသည်။ ထိုလက်ဝါးရိုက်ချက်က ထျန်းပုယီ၏ ကာကွယ်မှုကို ဖျက်ဆီးပစ်ရုံသာမက ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ပါ တည့်တည့် ကျရောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုရိုက်ချက်ကြောင့် ထျန်းပုယီ တစ်ယောက် နောက်သို့ မီတာအနည်းငယ်ခန့် ဆုတ်ခွာသွားရပြီးနောက် လှည့်ကာ လော့ရွှေကန်ထဲသို့ ခုန်ချသွားခဲ့၏။</p> <p>ထိုအချိန်မှသာ ထျန်းပုယီတစ်ယောက် အဘယ်ကြောင့် 'မြစ်နဂါး' ဟု နာမည်ပြောင် ရထားကြောင်းကို သူ အမှန်တကယ် သဘောပေါက် နားလည်ခဲ့ရသည်။</p> <p>ထျန်းပုယီ၏ ရေကူးကျွမ်းကျင်မှု မည်မျှ ထူးကဲကြောင်းကိုလည်း မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရ၏။ သူ၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်ကို ခံရပြီးသည့်တိုင် ထျန်းပုယီမှာ ရေထဲသို့ ခြေရာလက်ရာမကျန် ဆင်းသက်သွားသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>အကယ်၍သာ ထိုအချိန်က သူ သတိမထားမိဘဲ လက်ဝါးရိုက်ချက်နှင့်အတူ ခြေရာခံ ဖုန်မှုန့် အမြောက်အမြားကို ထုတ်လွှတ်ကာ ထျန်းပုယီ၏ အဝတ်အစားများပေါ် ကပ်ငြိစေပြီး နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်စေရန် မလုပ်ဆောင်ခဲ့မိလျှင်...</p> <p>ထျန်းပုယီ၏ ရေကူးကျွမ်းကျင်မှုဖြင့်ဆိုပါက လော့ရွှေကန်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခြင်းမှာ ပင်လယ်ထဲ ငါးလွှတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားပေမည်။</p> <p>ထျန်းပုယီ နောက်သို့ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးရခြင်းမှာ ကောင်းကင်ပေါ် တက်ရသည်ထက်ပင် ပိုမို ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။ ဤတိုက်ပွဲအပြီးတွင် ထျန်းပုယီမှာ သေချာပေါက် ပိုမို သတိထားလာမည် ဖြစ်ရာ သူ့အား ရှာဖွေရန်မှာ အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ခက်ခဲသွားမည်သာ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းဖြစ်သော အဝတ်အစားပေါ်မှ ခရမ်းရောင် ဖုန်မှုန့်များနှင့် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ ပုံရိပ်တို့ကို ပေါင်းစပ် ကြည့်လိုက်သောအခါ...</p> <p>လျူချင်းစုန့်တစ်ယောက် ဤအဝတ်အစားမှာ ထိုစဉ်က ထျန်းပုယီ ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သော အဝတ်အစား ဖြစ်ကြောင်းကို အပြည့်အဝ ယုံကြည် သေချာသွားတော့သည်။</p> <p>ထိုစဉ် သူ့စိတ်ထဲသို့ အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာ၏။</p> <p>သူ၏ မျက်နှာ အမူအရာမှာ အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p>"ထျန်းပုယီ... သူ သေသွားပြီလား..."</p> <p>ထိုအတွေး ပေါ်ပေါက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပေါင်းပင်များအလား သူ့စိတ်ထဲတွင် တစ်ဟုန်ထိုး ကြီးထွားလာပြီး အတွေးအာရုံ အားလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။</p> <p>သူက လက်ထဲရှိ အဝတ်အစားကို လှန်လှော ကြည့်ရှုရင်း ဤအရာမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိသည်ဟု ပို၍ပို၍ ခံစားလာရ၏။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျောက်ဆောင်ပေါ် တင်နေသော အဝတ်အစားမှာ ထင်ရှားစွာ ပျက်စီးနေပြီး ငါးများ ကိုက်ဖြတ်ထားသည့် လက္ခဏာများဖြင့် နေရာအနှံ့ အပေါက်များ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>အဝတ်အစားကို လက်ထဲ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူ အချိန်အကြာကြီး အတွေးနက်နေမိသည်။</p> <p>ထို့နောက် ခေါင်းခါယမ်း၍ သူ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။</p> <p>"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... ထျန်းပုယီက အဋ္ဌမအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်လေ... ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ လက်ဝါးရိုက်ချက်ကို တိုက်ရိုက် ခံနိုင်ရည် ရှိတဲ့သူ ဆိုတော့ ဝူရှန်းနဲ့ ဝမ်ကျိုတို့ထက် အများကြီး သာလွန်တာ ထင်ရှားတယ်... ဒီလော့ရွှေခရိုင် သေးသေးလေးထဲမှာ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်တဲ့လူ သိပ်များများစားစား မရှိဘူး..."</p> <p>"ရေနားမှာ ဆိုရင်တော့ ပြောစရာတောင် မလိုတော့ဘူး... ထျန်းပုယီရဲ့ ရေကူးကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ဆိုရင် သူ့ကို သတ်ဖို့ဆိုတာ ငါ့အတွက်တောင် ကောင်းကင်ပေါ် တက်ရသလို ခက်ခဲလိမ့်မယ်..."</p> <p>"ရေထဲ ဝင်သွားတာနဲ့ သူက ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတာပဲ... အဲ့လို အခြေအနေမျိုးမှာ ငါတောင် ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးလေ..."</p> <p>"သူ့လို ခွန်အားနဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်က ဒီလူသူကင်းမဲ့တဲ့ ကျွန်းပေါ်မှာ သေဆုံးသွားဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."</p> <p>"ငါ အတွေးလွန်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်..."</p> <p>လျူချင်းစုန့်တစ်ယောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်လာစေရန် အတင်းကြိုးစားရင်း ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်နေမိသည်။</p> <p>ထို့နောက် ထျန်းပုယီ ချန်ထားခဲ့သော အနံ့ကို ဆက်လက် ရှာဖွေရန် ပိုးကောင်လေးအား သူ ထပ်မံ စေခိုင်းလိုက်၏။</p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူ မည်မျှပင် စေခိုင်းစေကာမူ ပိုးကောင်လေးမှာ မလှုပ်မယှက် ငြိမ်သက်နေဆဲပင်။</p> <p>"ဒါက... ပိုးကောင်လေး ပစ်မှတ်ကို ရှာမတွေ့တော့တာလား..."</p> <p>လျူချင်းစုန့်၏ မျက်လုံးများ ထပ်မံ မှေးစင်းသွားတော့သည်။</p> <p>End</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save