Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">စစ်ပွဲမှ ရလာသည့် ပစ္စည်းများ ရောင်းချခြင်းနှင့် ဝင်ရောက်လာသော ငွေကြေးများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ချန်းလန် သိုင်းသင်တန်းကျောင်း…</p> <p>"တိတ်တိတ်နေကြစမ်း..."</p> <p>ဝမ်ကျင်း စကားစလိုက်သည်နှင့် ခြံဝင်း တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူက ရှောင်ဖန်ကို ကြည့်၍ မေးလိုက်၏။</p> <p>"မင်းနဲ့ ကျန်းနင် ဘယ်သူက ပိုသာသလဲ ဆိုတာကို မင်း တကယ်ပဲ သိချင်နေတာလား..."</p> <p>ရှောင်ဖန်က ပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဆရာဝမ်ရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို ကျွန်တော် ဖြည့်ဆည်းပြီးပြီ ဆိုတော့ ကျန်းနင်နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို မစမ်းသပ်ဘဲ ဒီအတိုင်း လက်မလျှော့နိုင်ပါဘူး... စစ်ဆေးရေးရုံး ဆိုတာက အခွင့်အရေး တစ်ခုမှန်း၊ ကျွန်တော့် ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး တစ်ခုမှန်း ကျွန်တော် သိပါတယ်... ဒါကြောင့် ဒီအခွင့်အရေးကို သေချာပေါက် ဆုပ်ကိုင်ထားရမှာပါ..."</p> <p>"ကောင်းပြီလေ..." ဝမ်ကျင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>"ဒါ မင်းရဲ့ အခွင့်အရေးပဲ... ဒီစည်းကမ်းကို ငါ သတ်မှတ်ခဲ့တာ ဆိုတော့ ဒါက မင်းရဲ့ အခွင့်အရေး ဖြစ်လာတာပေါ့... ငါ ကျန်းနင်ကို အကြောင်းကြားပြီး နောက်သုံးရက်နေရင် မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘယ်သူက ပိုသာသလဲ ဆိုတာကို ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ စီစဉ်ပေးမယ်..."</p> <p>...</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာဝမ်..." ရှောင်ဖန်၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် လူအုပ်ကြီး၏ မျက်နှာများမှာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး ပွဲကြည့်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြလေပြီ။</p> <p>နောက်သုံးရက် အကြာတွင် မည်သူ အနိုင်ရသည်ဖြစ်စေ ဝမ်ကျင်း၏ တိုက်ရိုက်တပည့် ဖြစ်လာမည် ဖြစ်ပြီး စစ်ဆေးရေးရုံး၏ အကဲဖြတ်ပွဲတွင်လည်း ဝင်ရောက် ယှဉ်ပြိုင်ခွင့် ရရှိမည်မှာ ထင်ရှားနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>…</p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ...</p> <p>ချန်ရန်တစ်ယောက် ကျန်းနင်၏ အိမ်သို့ သွားရောက်ခဲ့သော်လည်း ကျန်းနင်မှာ အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်းသာ သိလိုက်ရ၏။</p> <p>သူ ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အတူပါလာသော နောက်လိုက်အား သိုင်းသင်တန်းကျောင်းသို့ ပြန်၍ အကြောင်းကြားခိုင်းလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ကမူ ကျန်းနင် ပြန်လာမည့် အချိန်ကို ခြံဝင်းထဲတွင် တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်တော့သည်။</p> <p>…</p> <p>ဝမ်ဟွာ အဆောက်အအုံ…</p> <p>ကျန်းနင်တစ်ယောက် ဝင်ပေါက်မှ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်က တွေ့ခဲ့ဖူးသော အစေခံ မိန်းကလေးက ချက်ချင်း လာရောက် ဆီးကြိုလေသည်။</p> <p>"မိန်းကလေးလွီ... ကျွန်တော်တို့ ထပ်တွေ့ပြန်ပြီနော်..." ကျန်းနင်က ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p>အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးကလည်း နွေးထွေးစွာ ပြုံးရွှင်လျက် ယဉ်ကျေးစွာ အရိုအသေပေးသည်။</p> <p>"သခင်လေးကျန်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်... ဒီနေ့ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ပါလဲရှင်... လိုအပ်တာ တစ်ခုခုများ ရှိလို့လား..."</p> <p>ကျန်းနင်က "ကျွန်တော် ပစ္စည်းတချို့ ရောင်းချင်လို့ပါ..."</p> <p>"နားလည်ပါပြီ..." မိန်းကလေးလွီက ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မနောက်ကနေ ဧည့်ခန်းဆောင်ကို လိုက်ခဲ့ပေးပါ... ပစ္စည်းတွေကို အကဲဖြတ်ပေးဖို့ အကြီးအကဲချန်ကို ကျွန်မ သွားခေါ်လိုက်ပါ့မယ်..."</p> <p>"ဒါဆိုရင်လည်း မိန်းကလေးလွီကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မှာပေါ့..." ကျန်းနင်က ဆိုလိုက်၏။</p> <p>မိန်းကလေးလွီ၏ ဦးဆောင်မှု နောက်သို့ လိုက်ပါသွားရင်း မကြာမီမှာပင် ပထမထပ်ရှိ ဧည့်ခန်းဆောင် တစ်ခုသို့ ကျန်းနင် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင်...</p> <p>ကျန်းနင်တစ်ယောက် လက်ဖက်ရည် သောက်နေစဉ် ဧည့်ခန်းဆောင်တံခါး ပွင့်လာခဲ့၏။</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လူသုံးယောက် ဝင်ရောက်လာပြီး ထိုအထဲမှ နှစ်ယောက်ကို ကျန်းနင် အတော်လေး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေလေပြီ။</p> <p>သူတို့မှာ ဝမ်ဟွာ အဆောက်အအုံ၏ တာဝန်ခံ တစ်ဦးဖြစ်သော တာဝန်ခံ ဟန်ဟုန်မေနှင့် အစေခံ မိန်းကလေးလွီတို့ပင်။</p> <p>အခြားတစ်ယောက်မှာမူ အသက် ခုနစ်ဆယ် အရွယ်ခန့် ရှိပြီဖြစ်သော အဘိုးအိုတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဖြူဖွေးသော မျက်ခုံးမွှေးများနှင့် ပညာရှိဟန် ပေါက်ကာ တောက်ပသော မျက်လုံးများကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။</p> <p>ကျန်းနင် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။</p> <p>တာဝန်ခံ ဟန်ဟုန်မေက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့်... "မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော် သခင်လေးကျန်း..."</p> <p>"တာဝန်ခံဟန်... ခင်ဗျားကိုလည်း မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ..." ကျန်းနင်ကလည်း ခပ်ဟဟ ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် ဟန်ဟုန်မေက "ကျွန်မ မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ..."</p> <p>စကားပြောနေရင်း သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် တင်ထားသော လက်ကို ဖယ်ရှား၍ အဘိုးအိုထံသို့ လှမ်းပြလိုက်၏။</p> <p>"ဒါက ကျွန်မတို့ အဆောက်အအုံမှာ အမြင်အကျယ်ဆုံးဖြစ်တဲ့ အကြီးအကဲချန်ပါ... သခင်လေးကျန်းက ပစ္စည်းတချို့ ရောင်းချင်တယ်လို့ကြားလို့ အကြီးအကဲချန်က သခင်လေးအတွက် အကဲဖြတ်ပေးပါလိမ့်မယ်..."</p> <p>ထိုစကား ကြားလျှင် ကျန်းနင်က အဘိုးအိုအား ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>"အကြီးအကဲချန်... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ခင်ဗျာ..."</p> <p>"မင်းအကြောင်း ငါ ကြားဖူးပါတယ်..." အကြီးအကဲချန်က ကျန်းနင်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ထင်ဟပ်နေ၏။</p> <p>"ရှန်ချုံးယွမ်က မင်းကို အထင်ကြီးနေတာဆိုတော့... မင်းမှာ တကယ်ပဲ ထူးခြားတဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရှိနေမှာ အသေအချာပဲ..."</p> <p>"အကြီးအကဲချန်က မြှောက်ပြောလွန်းပါပြီ..." ကျန်းနင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစဉ် ဟန်ဟုန်မေက ဝင်ပြောလေ၏။</p> <p>"အားလုံး ထိုင်ကြပါဦး... ပြီးမှ ဆက်ဆွေးနွေးကြတာပေါ့..."</p> <p>ထို့နောက် သူမ အနောက်ဘက်ရှိ အစေခံ မိန်းကလေးကို လှည့်ကြည့်၍... "မိန်းကလေးလွီ... လက်ဖက်ရည် သွားယူချေ..."</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ တာဝန်ခံရှင်..." မိန်းကလေးလွီက ယဉ်ကျေးစွာ အရိုအသေပေးပြီးနောက် လက်ဖက်ရည် ပြင်ဆင်ရန် အလုပ်ရှုပ်သွားတော့သည်။</p> <p>အားလုံး နေရာယူပြီးနောက်...</p> <p>အကြီးအကဲချန်က ကျန်းနင်ကို မေးလေသည်။</p> <p>"မင်း ဘာပစ္စည်းတွေ ရောင်းချင်တာလဲ ဆိုတာ သိခွင့်ရမလား..."</p> <p>ကျန်းနင်က ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဝမ်ဟွာ အဆောက်အအုံမှာ ရောင်းချသူတွေရဲ့ အချက်အလက်တွေကို ဘယ်တော့မှ ထုတ်မပြောဘူးဆိုတဲ့ စည်းကမ်း ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်..."</p> <p>"သေချာတာပေါ့..." ဟန်ဟုန်မေက အလျင်အမြန် ဖြေကြားလိုက်၏။</p> <p>"ဝမ်ဟွာ အဆောက်အအုံမှာ ဖောက်သည်တွေရဲ့ အချက်အလက်က အလွန် လျှို့ဝှက်ထားရတဲ့ ကိစ္စပါ... ဘယ်အရာမှ ရာနှုန်းပြည့် သေချာတယ်လို့ မရှိပေမဲ့ ဝမ်ဟွာ အဆောက်အအုံက ဖောက်သည် တစ်ယောက်ရဲ့ အချက်အလက်ကို ထုတ်ပြောဖို့ဆိုတာ အဆောက်အအုံ ပိုင်ရှင် ကိုယ်တိုင် နှုတ်က ထွက်မှ ရပါလိမ့်မယ်... မဟုတ်ရင်တော့ ဘယ်သူမှ လုပ်ပိုင်ခွင့် မရှိပါဘူး..."</p> <p>ထိုစကား ကြားရသဖြင့် ကျန်းနင် ပို၍ပင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။</p> <p>ဝမ်ဟွာ အဆောက်အအုံ၏ တင်းကျပ်သော စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများ အကြောင်းကို သူ အစောပိုင်းကတည်းက သိရှိထားခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။</p> <p>ဤအဆောက်အအုံမှာ ဖောက်သည်များ၏ အချက်အလက်များနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန် လျှို့ဝှက်ထားပြီး ဖောက်သည် အချက်အလက် ပေါက်ကြားသည့် ဖြစ်စဉ်မျိုး တစ်ခါမှ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ဖူးချေ။</p> <p>ယခု ဟန်ဟုန်မေ၏ စကားအရ အပြည့်အဝ လျှို့ဝှက်ထားမည်ဟု အာမခံချက် မရှိသော်လည်း ဝမ်ဟွာ အဆောက်အအုံ ပိုင်ရှင် ကိုယ်တိုင် နှုတ်မှ မပြောသရွေ့ ဖောက်သည်များ၏ အချက်အလက်များမှာ လုံခြုံနေမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤစကားက ကျန်းနင်အား စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ကင်းဝေးစေရုံသာမက သူ၏ ယုံကြည်မှုကိုပင် ပိုမို တိုးပွားလာစေခဲ့၏။</p> <p>သူက တခြားသူများ သိရှိသွားမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုဘဲ မှောင်ခို ပစ္စည်းများကို ဝမ်ဟွာ အဆောက်အအုံတွင် လွတ်လပ်စွာ ရောင်းချနိုင်ပေပြီ။</p> <p>ဤသည်မှာ နှစ်ရာပေါင်းများစွာ တည်တံ့လာခဲ့သော ဝမ်ဟွာ အဆောက်အအုံ၏ စီးပွားရေး ဂုဏ်သိက္ခာပင်ဖြစ်ရာ ယုံကြည် စိတ်ချရပေသည်။</p> <p>ဟန်ဟုန်မေ ပြောသကဲ့သို့ပင် မည်သည့်အရာမှ ရာနှုန်းပြည့် သေချာသည်ဟူ၍ မရှိပေ။</p> <p>အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က အဆောက်အအုံ ပိုင်ရှင်ကို နှုတ်မှ ထုတ်ပြောလာအောင် လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိမည် ဆိုပါက အစစ်အမှန် လျှို့ဝှက်ထားမှု ဆိုသည်မှာ ရှိလာမည် မဟုတ်တော့ချေ။</p> <p>ဤသည်မှာ ယုတ္တိတန်လှပေသည်။</p> <p>ထို့နောက်...</p> <p>ကျန်းနင်က သူ၏ ဘေးတွင် ချထားသော အထုပ်ကို ဖြေလိုက်ပြီးနောက် အနက်ရောင် လက်အိတ် တစ်စုံ၊ သံသဲလက်ဝါး ဟု အမည်ရသော သိုင်းကျမ်း တစ်အုပ်နှင့် ဓားမြှောင် တစ်လက်တို့ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။</p> <p>အနက်ရောင် လက်အိတ်မှာ ထျန်းပုယီထံမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သံသဲလက်ဝါး သိုင်းကျမ်းမှာမူ ဟုန်ချန်ထောင်ထံမှ ရရှိခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>ဓားမြှောင်ကတော့ ဟုန်ချန်ထောင်၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက်ထံမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ကျန်းနင်က ထိုပစ္စည်းများကို အထုပ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သည်ကို မြင်လျှင် အကြီးအကဲချန်၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်များ ခဏတာ ဖြတ်ပြေးသွား၏။</p> <p>သူက ဓားမြှောင်ကို အရင်ဆုံး ကောက်ယူ၍ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးတစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လက်ထဲတွင် အလေးချိန် ချိန်ဆကြည့်ကာ ဓားသွားကို လက်ချောင်းဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ပုတ်၍ ထွက်ပေါ်လာသော အသံကို နားထောင်လိုက်သည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင်...</p> <p>အကြီးအကဲချန်က စကားစလာ၏။</p> <p>"ဒီဓားမြှောင်က လက်နက် သန့်စင်တဲ့ ဆိုင်က သံမဏိကို အကြိမ် (၁၃၀) လောက် သန့်စင်ပြီးမှ သွန်းလုပ်ထားတာပဲ... အဲဒီဆိုင်မှာ ရောင်းမယ် ဆိုရင်တော့ ငွေတုံး (၁၅၀) လောက် တန်ကြေးရှိတယ်..."</p> <p>"အခု ပြန်လည် ဝယ်ယူရတာ ဖြစ်တဲ့အတွက် သုံးဆယ် ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ပြီး ငွေတုံး (၁၀၅) တုံး သတ်မှတ်ပေးမယ်..."</p> <p>"ဘယ်လို သဘောရလဲ..."</p> <p>ထိုစကားများ အဆုံးတွင် သူက ကျန်းနင်ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ကျန်းနင်က တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လေသည်။</p> <p>"လက်ခံပါတယ်..."</p> <p>ဆက်လက်၍...</p> <p>အကြီးအကဲချန်က ဓားမြှောင်ကို ချထားလိုက်ပြီးနောက် သံသဲလက်ဝါး ဟု အမည်ရသော သိုင်းကျမ်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။</p> <p>သူက အကြမ်းဖျင်း လှန်လှော ကြည့်ရှုပြီးနောက်... "သံသဲလက်ဝါးက အောက်ခြေအဆင့် ကျင့်စဉ် တစ်ခုဖြစ်ပြီး နေရာအနှံ့မှာ တွေ့နိုင်တာမို့ သိပ်ပြီး တန်ဖိုး မကြီးလှဘူး... ဒီလို အသေးစိတ် ရေးသားထားတဲ့ သံသဲလက်ဝါး သိုင်းကျမ်းမျိုးက ပုံမှန်အားဖြင့် ဈေးကွက်ထဲမှာ ငွေတုံး (၅၀၀) လောက် တန်တယ်..."</p> <p>"အခု ပြန်လည် ဝယ်ယူရတာ ဖြစ်တဲ့အတွက် သုံးဆယ် ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ပြီး ငွေတုံး (၃၅၀) သတ်မှတ်ပေးမယ်..."</p> <p>"ဘယ်လို သဘောရလဲ..."</p> <p>ထိုစကားများ အဆုံးတွင် အကြီးအကဲချန်က ကျန်းနင်ကို ထပ်မံ မော့ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>"လက်ခံပါတယ်..."</p> <p>ကျန်းနင်က တည်ငြိမ်စွာပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ဆဲပင်…</p> <p>ထို့နောက်...</p> <p>အကြီးအကဲချန်က သိုင်းကျမ်းကို ဘေးသို့ ဖယ်ထားလိုက်ပြီး အနက်ရောင် လက်အိတ် တစ်စုံကို ကောက်ယူလိုက်၏။</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူက အသေအချာ စစ်ဆေးနေလေပြီ။</p> <p>စစ်ဆေးသည့် နည်းလမ်း မျိုးစုံကို အသုံးပြုကာ... လက်ဖြင့် စမ်းသပ်ခြင်း၊ ပါးပြင်နှင့် ပွတ်တိုက်ကြည့်ခြင်း၊ နောက်ဆုံးတွင် သွားဖြင့်ပင် ကိုက်ကြည့်သေး၏။</p> <p>အချိန်အတော်ကြာ အသေအချာ စစ်ဆေးပြီးနောက်...</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် အကြီးအကဲချန်က ထျန်းပုယီထံမှ ရလာသော ထိုလက်အိတ်များကို ချထားလိုက်တော့သည်။</p> <p>အကြီးအကဲချန်က "ဒီလက်အိတ်တွေက နည်းနည်းတော့ ထူးခြားတယ်... အင်မတန် တန်ဖိုးကြီးမားတဲ့ ကျောက်စိမ်းနက် ရွှမ်ပင့်ကူက ထုတ်လုပ်တဲ့ ပိုးမျှင်တွေနဲ့ ရက်လုပ်ထားတာပဲ... ဒီလို ပိုးမျှင်မျိုးရဲ့ ခိုင်ခံ့မှုက ရွှမ်ရွှေနဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်တယ်... ဒါကြောင့် ရွှမ်ရွှေ ပင့်ကူနက်မျှင် လို့တောင် ခေါ်ကြတာ..."</p> <p>"ဒီပိုးမျှင်တွေက အင်မတန် ခိုင်ခံ့တယ်... ရေမစိုနိုင်သလို ဓားနဲ့ ခုတ်ရင်တောင် မပြတ်နိုင်ဘူး... ဒါကြောင့် ဒီပစ္စည်းက အရမ်း တန်ဖိုးကြီးတာ..."</p> <p>"ပြီးတော့ ဒါက အစုံလိုက် ရှိနေတဲ့ လက်အိတ် တစ်စုံလေ..."</p> <p>"ငါ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက် အရဆိုရင် ဈေးကွက်ထဲမှာ ငွေတုံး (၅၀၀၀) လောက် တန်တယ်..."</p> <p>"အခု ပြန်လည် ဝယ်ယူရတာ ဖြစ်တဲ့အတွက် သုံးဆယ် ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ပြီး တွက်လိုက်ရင် ငွေတုံး (၃၅၀၀) ကျသင့်တယ်..."</p> <p>"သခင်လေးကျန်း အနေနဲ့ ဒီဈေးကို လက်ခံနိုင်ပါ့မလား..."</p> <p>အသေအချာ နားထောင်ပြီးနောက် ကျန်းနင်က ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "လက်ခံပါတယ်..."</p> <p>ထိုအချိန်မှသာ ဟန်ဟုန်မေက ဝင်ရောက် စကားဆိုတော့၏။</p> <p>"သခင်လေးကျန်း... ဒီပစ္စည်း သုံးခုပေါင်းရင် ငွေတုံး (၃၉၅၅) တုံး ကျသင့်ပါတယ်... ကျွန်မက တာဝန်ခံ တစ်ယောက် အနေနဲ့ အပြည့်အဝ ဖြစ်သွားအောင် ငွေတုံး လေးထောင်တိတိ သတ်မှတ်ပေးလိုက်မယ်... သခင်လေးကျန်းကော ဒါကို သဘောကျရဲ့လား..."</p> <p>ကျန်းနင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ "ကောင်းပါပြီ..."</p> <p>"ဝမ်ဟွာ အဆောက်အအုံရဲ့ စီးပွားရေး ဂုဏ်သိက္ခာကို ကျွန်တော် ယုံကြည်ဆဲပါ..."</p> <p>ကျန်းနင်၏ ချီးကျူးစကားကို ကြားလျှင် ဟန်ဟုန်မေက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့်... "ဒါဆိုရင်လည်း ငွေလက်မှတ်တွေ သွားယူဖို့ လူလွှတ်လိုက်ရမလား..."</p> <p>ထိုစကားကြားသည်နှင့် ကျန်းနင်က ချက်ချင်း တားလိုက်သည်။</p> <p>"မလောပါနဲ့ဦး..."</p> <p>"သခင်လေးကျန်းမှာ တခြား ကိစ္စများ ရှိသေးလို့လားရှင်..." ဟန်ဟုန်မေက ကျန်းနင်ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ကျန်းနင်က "ကျွန်တော် တခြား ပစ္စည်းတချို့ ဝယ်ချင်သေးလို့ပါ... ပြီးမှ အားလုံး ပေါင်းတွက်လိုက်တာပေါ့... အလုပ်လည်း ရှုပ်သက်သာတာပေါ့..."</p> <p>"ကောင်းပါပြီရှင်... သခင်လေးကျန်း သဘောကျသလိုသာ စီစဉ်ပါ့မယ်..." ဟန်ဟုန်မေက သဘောတူလိုက်လေသည်။</p> <p>End</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save