Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၁၃၁)</h2> <h2 style="text-align:center">ကျွယ်ယွင် ဓားအသိစိတ်</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>"ဆရာသခင်... တပည့်မှာ တင်ပြစရာ ကိစ္စရှိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>တိနွီဖုန့်သည် အထီးကျန်တောင်ထွတ်မှ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ချူလျန်တစ်ယောက် မျက်နှာအမူအရာလေးနက်စွာဖြင့် အဆောက်အအုံခန်းမထဲတွင် သူမအား စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသောအမူအရာကို ပြသလိုက်ပြီး "ဘာဖြစ်လို့လဲ... မင်း ထပ်ပြီး အရိုက်ခံရပြန်ပြီလား" ဟု မေးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>‘ကျွန်တော် အရိုက်ခံရရင်တောင်မှ ဆရာသခင်က ဒီလောက်ကြီး ပျော်နေစရာ မလိုပါဘူး’ ဟု ချူလျန် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်မိလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတစ်ပါးဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာနေသည့်အလားပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>သေချာပေါက် တိနွီဖုန့်တစ်ယောက် ဤသို့ဖြစ်ရခြင်းမှာ ယခင်က သူ အနိုင်ကျင့်ခံရတိုင်း သူမအတွက် ဝင်ငွေတိုးစေခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံများကြောင့်၊ တပည့်ဖြစ်သူ 'အရိုက်ခံရခြင်း' သည် 'ဝင်ငွေရခြင်း' နှင့် တူညီသည်ဟူသော အယူအဆတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို သူ နားလည်ထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ လူများကို ရိုက်နှက်ခဲ့သော်လည်း အမြဲတမ်း ပိုက်ဆံလျော်ခဲ့ရ၏။ မကြာသေးမီကမှ လူရိုက်ရင်း ပိုက်ဆံရှာ၍ရကြောင်းကို သိရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ဤအရာအားလုံးမှာ ချူလျန်၏ ထွက်ပေါ်လာမှုကြောင့်ပင် ဖြစ်ချေ၏။</p> <p> </p> <p>တောင်းပန်ပါတယ်... ဒီတစ်ခါတော့ တပည့်က အနိုင်ကျင့်မခံရလို့ ဆရာသခင်ကို စိတ်ပျက်စေမိပြီ...။</p> <p> </p> <p>"အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဝိညာဉ်ချုပ်တံဆိပ်ပြားထဲကနေ သတင်းထပ်ရောက်လာလို့ပါ... တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူက သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ခေါ်ယူပြီး (၇)ရက်အတွင်း ကျန်းနန်တောင်တန်းအပြင်ဘက်မှာ စုဝေးဖို့ အမိန့်ပေးထားပါတယ်... တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေပုံရတယ်" ချူလျန်က ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟင်" တိနွီဖုန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး "တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူလား... အကောင်ပေါက်လေးပဲဟာ..." ဟု ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အထင်သေးသောလေသံကို ကြားရသောအခါ ချူလျန်မှာ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာပေးလေးဖြင့်သာ နေလိုက်ရတော့သည်။ ဆရာသခင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အကောင်ပေါက်လေးသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ့ကိုမူ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် မိမိ၏ အတွေးကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။ "တပည့်ရဲ့ အထင်ကတော့... အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်း၊ အထူးသဖြင့် ခရမ်းရွှေမြို့စားဟာ အခုချိန်မှာ ငြိမ်သက်ပုန်းအောင်းနေတဲ့ အချိန်ပါ...</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားဖြစ်တဲ့ တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူက ဒီလိုအချိန်မှာ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် လူတွေစုဆောင်းပြီး ကျန်းနန်တောင်တန်းထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့ လုပ်နေတာဆိုတော့ သေချာပေါက် အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ ပစ်မှတ်တစ်ခု ရှိနေမှာပဲ...</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့က ဒီအမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်းသားတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်ကိုပါ တစ်ပါတည်း နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ရင် ဒါက ကြီးမားတဲ့ ကုသိုလ်ကောင်းမှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒါ့အပြင်... တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူကိုသာ အရှင်ဖမ်းနိုင်ခဲ့ရင် ခရမ်းရွှေမြို့စားရဲ့ တည်နေရာကိုလည်း စစ်ဆေးမေးမြန်းလို့ ရနိုင်ပါတယ်" ချူလျန်က ထပ်လောင်းပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း..." တိနွီဖုန့်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူမသည်လည်း တပည့်ဖြစ်သူ၏ အခြေအနေကို ကောင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်သည် ဝိညာဉ်ချုပ်သူများကြားတွင် ရောနှောနေခြင်းဖြစ်ရာ တစ်ကြိမ်လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပေါ်သွားမည်မှာ သေချာလှ၏။ ထို့ကြောင့် သူလျှိုလုပ်ရန် အခွင့်အရေးမှာ တစ်ကြိမ်သာ ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဤလှုပ်ရှားမှုတွင် ပါဝင်ခြင်းမရှိပါကလည်း သံသယဖြစ်ခံရနိုင်သဖြင့် ကြိုတင်၍ ကွန်ရက်သိမ်းရန်သာ ရှိတော့ချေသည်။</p> <p> </p> <p>"လိပ်ကြီးကို မရိုက်နိုင်ရင်တောင်... ပုစွန်ဆိတ်လေး နှစ်ကောင်လောက်ရရင်လည်း မဆိုးပါဘူးလေ..." တိနွီဖုန့်က ခေါင်းလေးစောင်းကာ မတတ်သာသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက ရုတ်တရက် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "အို... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီ ဝိညာဉ်ချုပ်တံဆိပ်ပြားကို အခု ဘယ်သူသုံးသုံး ရနေတာပဲလေ... ငါပဲ သူလျှိုအဖြစ် ဝင်သွားလိုက်ရင် ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်... မင်းလည်း အသက်အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတာ သက်သာတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ထိုသို့ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချူလျန်မှာ အနည်းငယ် ကြည်နူးသွားမိ၏။ အနည်းဆုံးတော့ ဆရာသခင်သည် သူ၏လုံခြုံရေးအတွက် စဉ်းစားပေးနေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ အောက်ခြေအဆင့် အစေခံတစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားမည့် တိနွီဖုန့်၏ပုံစံကို စဉ်းစားကြည့်လိုက်သောအခါ...။</p> <p> </p> <p>ထိုဝိညာဉ်ချုပ်သူများသည် လှုပ်ရှားမှု၏ အောက်ခြေအကျဆုံးသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် အခြားသူများ၏ အော်ဟစ်ခိုင်းစေခြင်းကို ခံရနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်ရောက်လျှင် တစ်စုံတစ်ယောက်က တိနွီဖုန့်အား အနည်းငယ် ကြိမ်းမောင်းလိုက်ရုံဖြင့် သူမက လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့် ထိုသူကို သတ်ပစ်လိုက်မည်မှာ သေချာလှ၏။ ကွန်ရက်သိမ်းရန်မပြောနှင့်၊ လူအများရိပ်မိသွားစေရန်က ပိုသေချာနေချေသည်။</p> <p> </p> <p>"မလုပ်တာပဲ ကောင်းပါတယ်... သူလျှိုလုပ်ချင်ရင် ရှိဖို့လိုတာက..." ချူလျန်သည် စကားကို မစဉ်းစားဘဲ လွှတ်ခနဲ ပြောမိမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူလျှိုလုပ်ချင်လျှင် ဦးနှောက်ရှိဖို့လိုသည်ဟု ဆိုလိုချင်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာလဲ" တိနွီဖုန့်က မျက်လုံးပြူးကြည့်လိုက်လေသည်။ ထိုစကားအပေါ် အလွန် အကဲဆတ်နေပုံရလေ၏။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ချူလျန်သည် နှုတ်ခမ်းဖျားရောက်နေသော စကားကို အသိတရားဖြင့် ပြန်ဆွဲသိမ်းလိုက်ပြီး စကားလွှဲပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟန်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိဖို့လိုပါတယ်... ဆရာသခင်ရဲ့ တောက်ပမှုက အမှောင်ထုထဲက ပိုးစုန်းကြူးလေးလိုပဲလေ... အရမ်းကို ထင်ရှားပြီး အရမ်းကို ထူးချွန်နေတော့... တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့တင် အဲဒီမိစ္ဆာဂိုဏ်းသားတွေနဲ့ လုံးဝမလိုက်ဖက်ဘူးဆိုတာ သိသာနေတာကို... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူတို့ကြားထဲ ရောနှောလို့ ရပါ့မလဲ"</p> <p> </p> <p>"မင်းပြောတာလည်း ယုတ္တိရှိတာပဲ... ဟီးဟီး..." တိနွီဖုန့်က နားထောင်ရင်း နှုတ်ခမ်းစွန်းများ တွန့်ကွေးသွားပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ငါ မင်းနောက်ကနေ ကျန်းနန်တောင်တန်းအပြင်ဘက်အထိ လိုက်ခဲ့မယ်... မင်း ခြေရာခံအဆောင်ကို သေချာယူသွား... ငါ မင်းနေရာကို ရှာရလွယ်အောင်လို့... အကယ်၍ အရေးပေါ်အခြေအနေ ဖြစ်လာရင်... ခြေရာခံကျောက်စိမ်းအဆောင်ကို ချက်ချင်းခွဲပစ်လိုက်... ငါ ချက်ချင်းလာကယ်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပါပဲ" ချူလျန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပြီးတော့..." တိနွီဖုန့်၏ မျက်လုံးများက အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး "အဲဒီ ဝူချန်ဓားကို မင်း သေချာသိမ်းထားရမယ်နော်... ဘာတွေပဲဖြစ်ဖြစ် လုံးဝပျောက်ပျက်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"သေချာတာပေါ့... ဆရာသခင် ပေးသနားထားတဲ့ ဓားကို တပည့်က သေချာပေါက် ဂရုစိုက်မှာပါ" ဟု ချူလျန်က ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း၊ တိနွီဖုန့်က အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ဤသို့ပြောလာရသနည်းဟု အနည်းငယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်မိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် တိနွီဖုန့်မှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားမိသဖြင့် သူ မေးလိုက်မိတော့သည်။ "ဒီဓားမှာ ထူးခြားချက်တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား"</p> <p> </p> <p>တိနွီဖုန့်က ရုတ်တရက် ကဗျာနှစ်ကြောင်းကို ရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းကင်ထွတ်က နတ်အလင်းကိုးသွယ်ဖြာ... တိမ်တိုက်ထက်က ကောင်းကင်တံခါး အဆင့်ဆင့်ပွင့်ဟလာ..." သူမသည် ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်နေသကဲ့သို့ ရှိသလို၊ တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် စကားပြောနေသကဲ့သို့လည်း ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချူလျန်ကို ပြောနေခြင်း မဟုတ်သည်မှာတော့ သေချာလှ၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ ခန့်မှန်းတာသာ မမှားရင်... သော့က ဒါပဲ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>"ဗျာ" ချူလျန်သည် သူမတစ်ယောက် အတိတ်အမှတ်တရ တစ်ခုခုထဲသို့ နစ်မျောနေပုံရသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြနေကြောင်းကိုသာ ပြသနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာသခင်က ဘယ်အချိန်ကတည်းက စကားထာတွေ ပြောတတ်သွားတာလဲ... တစ်ခုခုများ မှားယွင်းနေပြီလား...။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>အဆောက်အအုံငယ်လေးထဲမှ ပြန်ထွက်လာပြီးနောက် ချူလျန်သည် တောင်ကုန်းစောင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ထိုဝူချန်ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>တောက်ထျယ်မြို့မှ ပြန်ရောက်ကတည်းက သူသည် ဤဓားကို လူအများရှေ့တွင် တစ်ခါမျှ ထုတ်မပြရဲခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ညဉ့်နက်သန်းခေါင် လူသူတိတ်ဆိတ်ချိန်ရောက်မှသာ သိုလှောင်ရေးမှော်ဝင်ပစ္စည်းထဲမှ ထုတ်ယူပြီး ပျော်ရွှင်မြူးထူးမှုနှင့် တန်ဖိုးထားမှုတို့ဖြင့် ဂရုတစိုက် ပွတ်သပ်သုတ်သင်ရဲလေသည်။</p> <p> </p> <p>မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ရွှေငွေများစွာကို သော့ခတ်သိမ်းဆည်းထားသော သူဌေးအိုကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ပင်...။</p> <p> </p> <p>'ပစ္စည်းဥစ္စာကို လူမသိစေရ' ဟူသော သဘောတရားကို သူ အလွန်ပင် နားလည်ထားပေသည်။ အထူးသဖြင့် သူ၏လက်ရှိစွမ်းအားဖြင့်ဆိုလျှင် ဤဓားနှင့် အပြည့်အဝမထိုက်တန်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဆရာသခင်က ဖီးနစ်ဝိညာဉ် သွေးကျောက်စိမ်းကို အထင်ရှားဆုံးနေရာတွင် ဆွဲချိတ်ပြီး ဝင့်ကြွားစွာ သွားလာသကဲ့သို့ လိုက်လုပ်မည်ဆိုပါက၊ ရှုတောင်မှ ထွက်သည်နှင့် ဓားပြလုယက်သူများနှင့် တွေ့ဆုံရမည်မှာ သေချာလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကြည်လင်တောက်ပနေသော ဓားကိုယ်ထည်သည် လရောင်အောက်တွင် ပုံသဏ္ဌာန်မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အတွင်းမှ လှိုင်းထနေသော ရွှေရောင်မြူခိုးများကသာ ထက်ရှမှုကို ဖော်ပြနေ၏။</p> <p> </p> <p>အခြေခံချီစွမ်းအင်များ ဝင်ရောက်သွားသည့်အခါတိုင်းတွင်လည်း အတွင်းမှ ရွှေရောင်မြူခိုးများသည် လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားပြီး ဓားကိုယ်ထည်တစ်ခုလုံး ရွှေရောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်သည် ဓားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဖြူဝင်းသော ရွှေရောင်ဓားချီတစ်ခုက ဓားထဲမှ ရုတ်တရက် ပျံထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှစ်...</p> <p> </p> <p>ဤဓားချက်သည် ပိုးစဖြူတစ်ခုအလား လျင်မြန်ထက်ရှလွန်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>စွမ်းအားသက်သက်ကိုသာ ပြောရမည်ဆိုလျှင် ယခင်က ဖန်ထင်တစ်ယောက် ကျန်းနန်တောင်တန်း၏ တောအုပ်ထဲတွင် ထုတ်ဖော်ခဲ့သော လေမိုးကြိုးဓားချက်ထက် အများကြီး မနိမ့်ကျတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သိထားရမည်မှာ ထိုဖန်ထင်သည် အဆင့်မြင့် နတ်မိုးကြိုးငါးသွယ် ရွှေအမြုတေကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော စတုတ္ထအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူအကျွမ်းကျင်ဆုံး ဓားသိုင်းကို ထုတ်ဖော်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါက နတ်ဘုရားဓားနီးပါးလောက် စွမ်းအားကြီးမားတဲ့ အစွမ်းလား...။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် သက်သက်ဖြင့်ဆိုလျှင် သေချာပေါက် ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သာမန်သံမဏိများသည် အခြေခံချီစွမ်းအင်အပေါ်တွင် နှောင့်နှေးမှု ရှိလေသည်။ အကယ်၍ သာမန်သံဓားတစ်လက်ကို အသုံးပြုပါက အခြေခံချီစွမ်းအင် ဆယ်ပုံထည့်သွင်းလျှင် ဓားသွားမှတဆင့် ခုနစ်ပုံခန့်သာ ထုတ်လွှတ်နိုင်မည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ရှုတောင်၏ ပုံမှန်ဓားပျံများမှာမူ ကိုးပုံခန့် ထုတ်လွှတ်နိုင်လေသည်။ အခြေခံချီစွမ်းအင် ဆယ်ပုံကို အပြည့်အဝထုတ်လွှတ်နိုင်ပါက ရတနာဓားဟု သတ်မှတ်နိုင်ပြီဖြစ်ပြီး၊ ယခင်က ဓားလဲလှယ်ရေးခန်းမတွင် ချိတ်ဆွဲရောင်းချနေသော ရတနာဓားများမှာ ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>သမိုင်းတွင် ကျော်ကြားသော ဓားများမှာမူ ဓားချီကို အားဖြည့်ပေးနိုင်ကြပြီး အခြေခံချီစွမ်းအင် ဆယ်ပုံထည့်သွင်းလိုက်ပါက ဆယ့်နှစ်ပုံ သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပိုသော စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်ပေးနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ချူလျန်သည် သူ့လက်ထဲရှိ ဤဝူချန်ဓားသည် သူ၏အခြေခံချီစွမ်းအင်ကို ဆယ့်ငါးပုံခန့်အထိ ထုတ်ဖော်ပေးနိုင်ပြီး အထူးအကျိုးသက်ရောက်မှုများကိုပါ ပေါင်းထည့်ပေးနိုင်သည်ဟု ခံစားနေရ၏။</p> <p> </p> <p>မှန်ပေသည်၊ တိနွီဖုန့်၏ ဖီးနစ်ဝိညာဉ် သွေးကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။ ထိပ်တန်း (၁၀၀)စာရင်းဝင်နိုင်မည့် နတ်ဘုရားဓားတစ်လက်တွင် အထူးအကျိုးသက်ရောက်မှုမရှိသည်မှာ သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤဝူချန်ဓား၏ အထူးအကျိုးသက်ရောက်မှု အားဖြည့်ပေးခြင်းမှာ ဓားချီထဲတွင် ရောနှောနေသော တာအိုအငွေ့အသက်တစ်စပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာသခင်အား ရွှီခွန်းဝူ၏ ပြောပြချက်အရ ယင်းမှာ ထိုစဉ် ရှောင်းယွင်ရှေးဟောင်းဓားကို သွန်းလုပ်စဉ်က ရောနှောထည့်သွင်းခဲ့သော တိမ်တိုက်များကြားမှ တာအိုအငွေ့အသက်ဖြစ်ပြီး "ကျွယ်ယွင်" ဟု အမည်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ တာအိုသခင်ယန်၏ အဓိကကျင့်ကြံသော မဟာတာအိုလမ်းစဉ်လည်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွယ်ယွင်၏ လမ်းစဉ်မှာ ကောင်းကင်ကိုးဆင့်အထက်သို့ တက်လှမ်းပြီး၊ ဓားတစ်ချက်ဖြင့် တိမ်တိုက်များကို ခွဲဖြာပစ်လိုက်နိုင်သော ကျယ်ပြောပြီး ပြတ်သားသည့် ဓားအသိစိတ်ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>တာအိုသခင်ယန်သည် ရှုတောင်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံခဲ့သော်လည်း အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်စွာ နေထိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ နာမည်ကျော်ကြားသွားစေသော တိုက်ပွဲမှာ ပီလော့တောင်ထွတ်ပေါ်မှနေ၍ 'ကောင်းကင်ထောက် ဓားတစ်ချက်' ဟူသော ဓားတာအိုအင်မော်တယ်မန္တန်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ဓားချီသည် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ဝေးကွာသောနေရာအထိ ရောက်ရှိသွားပြီး မိစ္ဆာကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ပြည်နယ်ကိုးခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှစ၍ အကန့်သတ်မဲ့ဓားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်တိုင်ကပင် အကယ်၍ ဤလောကတွင် ဓားတာအိုလမ်းစဉ်၌ သူ့ကို ကျော်လွန်နိုင်မည့်သူ ရှိမည်ဆိုပါက၊ ထိုသူသည် ရှုတောင်မှ တာအိုသခင်ယန်သာ ဖြစ်ရမည်ဟု ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>'ကျွယ်ယွင်' လမ်းစဉ် မည်မျှ အစွမ်းထက်ကြောင်းကို ဤအချက်ဖြင့် ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ချူလျန်သည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ဆရာသခင် တိနွီဖုန့်၏ အဓိကကျင့်ကြံသော မဟာတာအိုလမ်းစဉ်မှာ မည်သည်ဖြစ်ကြောင်း မေးမြန်းခဲ့ဖူးလေသည်။</p> <p> </p> <p>တိနွီဖုန့်က သူမ အဓိကကျင့်ကြံသည်မှာ 'ဖန်ချန်း' ဖြစ်ကြောင်း ပြန်ဖြေခဲ့၏။ မီးတောက်များဖြင့် လောကကို လင်းလက်စေပြီး သတ္တဝါအပေါင်းကို လောင်ကျွမ်းစေခြင်းကို အလေးထားကာ ပူပြင်းမှုနှင့် ဖျက်ဆီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မဟာတာအိုလမ်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချူလျန် နားထောင်ပြီးနောက် သူမ၏ဉာဏ်ရည်မျိုးဖြင့်ပင် အောင်မြင်အောင် ကျင့်ကြံနိုင်သည်မှာ မဆန်းတော့ကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။ ဤသည်မှာ သူမအတွက် သီးသန့်ဖန်တီးပေးထားသည်နှင့် လုံးဝတူညီနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ယခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် သတ္တမအဆင့်ရှိ အစွမ်းထက်သူများ အဓိကကျင့်ကြံသော မဟာတာအိုလမ်းစဉ်တိုင်းသည် သူတို့ကိုယ်တိုင်နှင့် အနည်းနှင့်အများ ဆက်စပ်မှု ရှိနေပုံရလေသည်။ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းရန်အတွက် လျှို့ဝှက်ချက်များထဲမှ တစ်ခုများ ဖြစ်နေမည်လော...။</p> <p> </p> <p>မိမိနှင့် အကိုက်ညီဆုံးဖြစ်မည့် မဟာတာအိုလမ်းစဉ်ကို ရွေးချယ်ခြင်းလော... သို့မဟုတ် မဟာတာအိုလမ်းစဉ်တစ်ခုခုကို ရွေးချယ်ပြီးနောက် ထိုလမ်းစဉ်နှင့်အညီ နေထိုင်ကျင့်ကြံခြင်းလော...။</p> <p> </p> <p>သေချာပေါက် ဤသည်မှာ ချူလျန် ယခုအချိန်တွင် စဉ်းစားရမည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ သူသည် ယခုအခါ ရွှေအမြုတေတည်ဆောက်ရန်အတွက် အရင်းအမြစ်များ ရှာဖွေရမည်ကိုသာ ပူပန်နေရသော လူငယ်လေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သေးသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>သို့သော်...။</p> <p> </p> <p>ဝူချန်ဓားကို လက်တွင် ကိုင်ဆောင်ထားရသဖြင့် ချူလျန်၏ယုံကြည်မှုများမှာ အပြည့်အဝဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ယခုအချိန်တွင် ဝိညာဉ်အသိအမြင်အဆင့်သာ ရှိသေးသော်လည်း မိမိကိုယ်ကို ပြည်နယ်ကိုးခု၏ နံပါတ်တစ် ဝိညာဉ်အသိအမြင်အဆင့်ဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်လောက်ပြီဟု ယုံကြည်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လက်ထဲတွင် နတ်ဘုရားဓား ရှိနေသည့်အပြင် ခေါင်းကြီးရုပ်သေးထံမှ အဆုံးမရှိ ထောက်ပံ့ပေးနေသော အခြေခံချီစွမ်းအင်များကြောင့် မိမိသည် စွမ်းအားပိုင်းတွင်ဖြစ်စေ၊ ခံနိုင်ရည်ပိုင်းတွင်ဖြစ်စေ အဆင့်တူကျင့်ကြံသူများထက် များစွာသာလွန်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အားနည်းသော ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် ယခုအခါ သူသည် အဆင့်ကျော်လွန်၍ စိန်ခေါ်ကြည့်နိုင်မည်ဟု ခံစားနေရ၏။ အဆင့်ကျော်လွန်စိန်ခေါ်ရန် လိုအပ်ချက်များမှာ အလွန်ခက်ခဲသော်လည်း မိမိသည် ထိုအခြေအနေများအားလုံးနှင့် ကွက်တိကိုက်ညီနေပုံရပေသည်။</p> <p> </p> <p>လရောင်အောက်တွင် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် သူသည် လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို ပူးကာ မြှောက်လိုက်ပြီး "အသက်ဝင်စမ်း" ဟု အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူချန်ဓားသည် လေထဲသို့ မြှောက်တက်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှစ်...</p> <p> </p> <p>လေမီးတောက် အဆောင်ဓားသိုင်း...။</p> <p> </p> <p>ဝူချန်ဓားကို အသုံးပြု၍ ထုတ်ဖော်လိုက်သော ဤအဆောင်ဓားသိုင်းသည် ချူလျန်၏ လက်ရှိအစွမ်းအထက်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖြူဝင်းသော ရွှေရောင်ကျွယ်ယွင်ဓားချီ၏ အားဖြည့်မှုအောက်တွင် ဓားသိုင်းသည် တောင်နံရံပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း...</p> <p> </p> <p>ကြီးမားသော တောင်နံရံကြီးတစ်ခုလုံး ဤဓားချက်ကြောင့် အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြိုကျပျက်စီးသွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟားဟား..."</p> <p> </p> <p>မိမိပိုင်ဆိုင်ထားသော အစွမ်းထက်စွမ်းအားကို ခံစားရရှိပြီးနောက် ချူလျန်၏ရင်ထဲတွင် ရဲရင့်သော စိတ်ဓာတ်များ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာကာ လမင်းကြီးကိုကြည့်၍ သုံးခါတိုင်တိုင် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လောကရှိ သူရဲကောင်းများဆိုသည်မှာလည်း ဤမျှလောက်သာ ဖြစ်မည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မနက်ဖြန်တွင် ဓားကိုကိုင်စွဲကာ တောင်အောက်ဆင်းပြီး အစွမ်းထက်သော ရန်သူတစ်ဦးကို စိန်ခေါ်ရန် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>အမွေးပွအကောင်မည်းလေးတို့ရေ…</p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p> <p> </p>


Save