Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်းက စုံတွဲကျင့်ကြံချင်တာလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆိုင်ရှင်... လက်ဖက်ရည်အသစ် ရပြီလား..."</p> <p> </p> <p>ချူလျန်၏ ပုံရိပ် လက်ပံနီဈေးတန်းတွင် ထပ်မံပေါ်ထွက်လာသောအခါ၊ ရင်းနှီးသူအချို့က ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။ သူ ဤနေရာသို့ လာရောက်သည့်အကြိမ်အရေအတွက် သိပ်မများလှသော်လည်း၊ နာမည်အနည်းငယ် ရနေပြီ ဖြစ်ချေ၏။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်ကလည်း ပြုံး၍ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ "ဒီရက်ပိုင်း မလုပ်ဖြစ်တော့ဘူး... အလုပ်ပြောင်းလိုက်ပြီဗျ..."</p> <p> </p> <p>ကြားရသူများမှာ နှမြောတသဟန်ဖြင့် ညည်းတွားလိုက်ကြရာ၊ သူတို့သည် နွေဦးရာသီပထမဆုံးသော သစ်သီးလက်ဖက်ရည်၏ သစ္စာရှိဖောက်သည်များ ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ချူလျန်သည်လည်း အလွန်နှမြောမိလေ၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကုန်အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုကို လူသိများလာစေရန် တည်ဆောက်ရသည်မှာ မလွယ်ကူလှချေ။ သို့သော်လည်း မတတ်နိုင်ချေ။ ကံကောင်းသည်မှာ သစ်သီးလက်ဖက်ရည်လုပ်ငန်း မပြီးဆုံးမီလေးတွင် ဘယ်ရီသီးများကို အနည်းငယ် မိတ်ဆက်ရောင်းချခဲ့ရာ ဈေးကွက်တုံ့ပြန်မှု မဆိုးလှခြင်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော ဆိုင်ခန်းနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက်၊ ချူလျန်သည် ကော်ဇောငယ်လေးကို ဖြန့်ခင်းလိုက်ပြီး သူ၏ဆိုင်းဘုတ်ငယ်လေးကို ချိတ်ဆွဲလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>[ နဂါးချီ ရွှေရောင်အစင်းကြားသစ်သီး... ]</p> <p> </p> <p>[ အမျိုးသားများအတွက် အားအင်ပြည့်ဖြိုးစေပြီး၊ အမျိုးသမီးများအတွက် အလှတိုးစေသည်... ]</p> <p> </p> <p>ဤဆိုင်းဘုတ်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်နှင့်၊ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့လေသည်။ အချို့က မှတ်မိသွားကြပြီး မေးမြန်းလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က လက်ဆောင်ပေးတဲ့ သစ်သီးမလား... အရသာ တကယ်ကောင်းတာဗျ... ဒီတစ်ခေါက်ရော လက်ဆောင်ပေးဦးမှာလား..."</p> <p> </p> <p>"ဒီတစ်ခေါက်တော့ လက်ဆောင်မပေးတော့ဘူးဗျ... ရောင်းမှာ..." ချူလျန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ပြောရင်းဆိုရင်း၊ သူသည် သေတ္တာသုံးလုံးကို မြေကြီးပေါ်တွင် ချလိုက်ရာ၊ အရွယ်အစားမှာ အငယ်မှ အကြီးသို့ အစဉ်လိုက် ဖြစ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လို ရောင်းမှာလဲဗျ..." ထိုအချိန်တွင် ရင်းနှီးသူအချို့က အနားသို့ တိုးကပ်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်သည် ဈေးနှုန်းရေးသားထားသော ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး၊ သေတ္တာသုံးလုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဓားဒင်္ဂါး တစ်ပြားကို သစ်သီးသုံးလုံး၊ ဓားဒင်္ဂါး သုံးပြားကို သစ်သီးငါးလုံး၊ ဓားဒင်္ဂါး ငါးပြားကို သစ်သီးဆယ်လုံးပါ..."</p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ ရှေ့တွင် တန်းစီနေသူများ၏ ခေါင်းထဲ၌ မေးခွန်းသင်္ကေတများ ပြည့်နှက်သွားကြပြီး အားလုံး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း မှားပြောမိတာလား... ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ပဲ နားကြားမှားတာလား..." ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုတစ်ဦးက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ "ဘယ်လိုဖြစ်လို့ များများဝယ်လေ ဈေးပိုကြီးလေ ဖြစ်နေရတာတုန်း..."</p> <p> </p> <p>"လုံးဝ မမှားပါဘူးဗျ..." ချူလျန်က ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။ "နဂါးချီ ရွှေရောင်အစင်းကြားသစ်သီးရဲ့ တန်ဖိုးနဲ့ အရသာက ဒီဈေးနှုန်းလောက်နဲ့ ဝယ်လို့ရနိုင်တဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး... အခု ရောင်းချနေတယ် ဆိုတာကလည်း တကယ်တော့ ရှုတောင်ဂိုဏ်းတူတွေအတွက် သက်သာချောင်ချိရေး အစီအစဉ်တစ်ခုလိုပါပဲ...</p> <p> </p> <p>သက်သာချောင်ချိရေး ဆိုမှတော့ ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကို မောင်နှမတွေ ပိုပြီး ခံစားခွင့်ရဖို့ လိုတယ်လေ... ဒါကြောင့် မတတ်သာတဲ့အဆုံး ဒီလိုနည်းလမ်းကို စဉ်းစားလိုက်ရတာပါ... တစ်ယောက်ကို တစ်နေ့ တစ်ဗူးပဲ ဝယ်ယူခွင့်ရှိပြီး၊ ဒီသေတ္တာသုံးလုံးထဲက တစ်လုံးကိုပဲ ရွေးချယ်ဝယ်ယူခွင့် ရှိပါတယ်..."</p> <p> </p> <p>"သက်သာချောင်ချိရေး ဟုတ်လား..." လူတိုင်းက သူ့ကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အရင်တုန်းက သစ်သီးလက်ဖက်ရည်လိုမျိုးပေါ့ဗျာ... ကျွန်တော် ကန့်သတ်ရောင်းချခဲ့ရတာကလည်း အရေအတွက် အကန့်အသတ်ရှိနေလို့၊ သက်သာချောင်ချိရေး သက်သက်ပါပဲ... အခု ကြည့်လေ... ရောင်းကုန်သွားတော့ ထပ်ပြီး မရှိတော့ဘူး မဟုတ်လား..."</p> <p> </p> <p>ချူလျန်က စေတနာကို နားမလည်ကြသကဲ့သို့ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်လေ၏။ "ဒီသစ်သီးကလည်း အတူတူပါပဲ... ရှုတောင်ဂိုဏ်းတူတွေကိုသာ မိသားစုဝင်တွေလို သဘောမထားဘူးဆိုရင်၊ ကျွန်တော်က ဒီလိုပစ္စည်းမျိုးကို ထုတ်ရောင်းပါ့မလားဗျာ..."</p> <p> </p> <p>"နေပါဦး..." ထိုအချိန်တွင် ဘေးနားရှိ ဉာဏ်ပြေးသော ရှုတောင်တပည့်တစ်ဦးက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။ "တကယ်လို့ ငါက များများလည်း ဝယ်ချင်တယ်၊ ဈေးကြီးပေးပြီးလည်း မဝယ်ချင်ဘူးဆိုရင်... တခြားဂိုဏ်းတူတစ်ယောက်ကို ငါ့အစား လာဝယ်ခိုင်းလိုက်ရင် ရပြီ မဟုတ်လား... မင်းက တစ်ယောက်ကို တစ်ဗူးပဲ ကန့်သတ်ထားတယ်ဆိုတော့၊ သူက ဝယ်ပြီးရင် ငါ့ကို ပြန်ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် မင်းလည်း တားလို့မရဘူးလေ..."</p> <p> </p> <p>"ဒါက..." ချူလျန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ကြီးမားသော အမှားတစ်ခုကို ကျူးလွန်မိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေတော့သည်။ "ဒါကျ ဟာကွက်ကို အခွင့်ကောင်းယူတာ မဟုတ်ဘူးလားဗျာ..."</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား..." ထိုဉာဏ်ကြီးရှင်လေးမှာ အလကားရလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ အလွန် ဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "ငါ အခုပဲ ပြန်သွားပြီး ငါ့တောင်ထွတ်ကလူတွေကို လာဝယ်ခိုင်းလိုက်ဦးမယ်... မင်း ထွက်မပြေးနဲ့နော်..."</p> <p> </p> <p>ဤသို့ ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားမှုကြောင့် ထိုနေရာတွင် လူအုပ်ကြီးမှာ ပိုမို စုဝေးလာကြပြီး၊ ယခင်က ချူလျန်ကို မသိရှိခဲ့သူများပင် စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် အနားသို့ တိုးကပ်လာကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က သစ်သီးကို စားဖူးသူများမှာလည်း စောစောစီးစီးကတည်းက တန်းစီနေကြပြီဖြစ်ပြီး၊ အများစုမှာ သစ်သီးသုံးလုံးပါသော သေတ္တာငယ်ကိုသာ ဦးစွာ ဝယ်ယူကြလေ၏။ စားကြည့်ပြီးနောက် အမှန်တကယ်ပင် အကျိုးအာနိသင်ရှိကြောင်း ခံစားလိုက်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အချို့လူများသည် သူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်းများကို သွားရောက်ခေါ်ယူကြပြီး၊ တစ်ဦးချင်း ကန့်သတ်ချက်ကို အသုံးပြု၍ သေတ္တာငယ်များကို ဝယ်ယူကာ 'အလကားရယူခြင်း' ရည်ရွယ်ချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အလတ်စားနှင့် အကြီးစား သေတ္တာများမှာလည်း လုံးဝ ရောင်းမထွက်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အချို့သော တပည့်များမှာ ငွေကြေးသုံးစွဲရာတွင် ရက်ရောကြပြီး၊ အခြားသူများကို အစားဝယ်ခိုင်းရန် ပျင်းရိသဖြင့် အကြီးစားကိုသာ တိုက်ရိုက် ဝယ်ယူလိုက်ကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်တွင်လည်း ဓားဒင်္ဂါး သုံးပြား၊ ငါးပြားမျှသာဖြစ်ရာ မည်သူမဆို တတ်နိုင်ကြပေသည်။ သို့သော် ထိုသို့ဝယ်ယူလိုက်ခြင်းဖြင့် နောက်တွင် တန်းစီနေသူများ၏ လေးစားအားကျသော အကြည့်များကို ခံစားရရှိသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ဖြင့် နံနက်ခင်းတစ်ခုလုံး ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ၊ လက်ပံနီဈေးတန်းသို့ မကြာခဏ လာရောက်လေ့ရှိသော ရှုတောင်တပည့် အများစုမှာ ဤသတင်းကို သိရှိသွားကြလေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသစ်သီးလက်ဖက်ရည် ရောင်းသူက မိသားစုဝင်များအတွက် သက်သာချောင်ချိရေး အစီအစဉ်များ ထပ်ယူလာပြန်ပြီဟူ၍ပင်...။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>"နင်က နာမည်ကြီးမယ့် ဘယ်ရီသီးလုပ်ငန်း နောက်တစ်ခုကို စတင်လိုက်ပြန်ပြီလို့ ကြားတယ်... တကယ်ကို တော်တာပဲနော်..." ကျန်းယွဲ့ပိုင်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ချူလျန်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အာ... ဆင်းရဲတဲ့အိမ်ကကလေး စောစောစီးစီး အိမ်ထောင်ဦးစီး ဖြစ်ရုံပါပဲဗျာ..." ချူလျန်က ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ဂိုဏ်းတူအစ်မကျန်း ကူညီပံ့ပိုးပေးလို့သာ ရောင်းပန်းပွင့်သွားခဲ့တာပါ... အစ်မရဲ့ အကူအညီသာ မပါခဲ့ရင် ဒီလောက် ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."</p> <p> </p> <p>"ကျန်းအစ်မ မရှိလည်း ကျောက်အစ်မ၊ ချန်အစ်မဆိုတာ ရှိဦးမှာပဲလေ... နင်က ဒီလောက် ဉာဏ်ကောင်းတာ၊ သေချာပေါက် နည်းလမ်းတစ်ခုခုတော့ တွေ့မှာပါ..." ကျန်းယွဲ့ပိုင်က ချီးကျူးလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>"ရှုတောင်ပေါ်မှာဆိုရင် ကျွန်တော်က ဂိုဏ်းတူအစ်မကျန်းကိုပဲ အသိအမှတ်ပြုတာပါ..." ချူလျန်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဖြူဖွေးသော ပိုးသားဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ မြစိမ်းရောင် ကျောက်စိမ်းခါးပတ်ကို ပတ်ထားလေသည်။ ခါးသိမ်သိမ်လေး၏ လှုပ်ရှားသွားလာပုံမှာ လေအဝှေ့တွင် ယိမ်းနွဲ့နေသော မိုးမခပင်လေးအလား ဖြစ်ပြီး၊ လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း မွှေးရနံ့များ သင်းပျံ့နေချေ၏။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်သည် ရှုတောင်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက်၊ သူမနှင့် စက္ကူကြိုးကြာငှက်ဖြင့် စာအနည်းငယ် အပြန်အလှန် ပို့ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် သူမ အားလပ်နေခိုက်၊ မေးမြန်းစရာရှိသည်များကို တိုင်ပင်ရန် အထူးတလည် ချိန်းဆိုထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲပါ... လျှာအရိုးမရှိတိုင်း မြှောက်ပင့်မနေနဲ့တော့... ဒီနေ့ ဘာမေးချင်လို့လဲဆိုတာသာ ပြောစမ်းပါ..." ကျန်းယွဲ့ပိုင်က ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး အပိုစကားများ မပြောတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်က ရွှေအမြုတေ တည်ဆောက်တဲ့ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အကြံဉာဏ်တောင်းချင်လို့ပါ... ဂိုဏ်းတူအစ်မကျန်းက ရွှေအမြုတေအဆင့်မှာ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သူတစ်ယောက် ဆိုတော့လေ... ကျွန်တော် မေးချင်တာက..." ချူလျန်က စကားစလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ စကားပင် မဆုံးသေးမီ၊ ကျန်းယွဲ့ပိုင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး "နင်က ဘာလို့ ဒီလောက် စောစောစီးစီး လာမေးနေရတာလဲ... နေဦး... နင်က ဝိညာဉ်အသိအမြင်အဆင့် အထွတ်အထိပ်ကိုတောင် ရောက်နေပြီလား..." ဟု မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က ချူလျန်တစ်ယောက် တတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ ခံစားမိခဲ့သော်လည်း၊ ဤမျှ မြန်ဆန်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ရက်ပိုင်းလေးပဲ ရှိသေးတာလေ...။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအတွေး ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ကျန်းယွဲ့ပိုင်သည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ငါ အံ့သြမနေတော့ပါဘူး...။</p> <p> </p> <p>ငါက လောကအတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ကျန်းရှောင်ပိုင်ပဲလေ...။</p> <p> </p> <p>တစ်ခါပြီးတစ်ခါ အံ့သြခဲ့ရပြီးပြီမို့... အခု နင် ဘယ်လောက်ပဲ မြန်မြန်၊ ငါ့ဆီကနေ အံ့သြတဲ့ အရိပ်အယောင်လေး တစ်စက်တောင် ထွက်လာမှာမဟုတ်ဘူး...။</p> <p> </p> <p>"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ကပဲ ကံကောင်းပြီး အဆင့်တက်သွားတာပါ..." ချူလျန်ကလည်း နှိမ့်ချသော အမူအရာဖြင့် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အထွတ်အထိပ်ဆိုတော့လည်း ကောင်းတာပေါ့... ကဲပါ... နင် ဆက်ပြောပါဦး..." ကျန်းယွဲ့ပိုင်က လက်ကို ညင်သာစွာ မြှောက်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်တော့... ကျွန်တော် ရွှေအမြုတေတည်ဆောက်တဲ့ ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဂိုဏ်းတူအစ်မကျန်းဆီက အကြံဉာဏ်လေး တောင်းချင်လို့ပါ... ဒီကိစ္စက တော်တော်လေး ရှုပ်ထွေးတဲ့အပြင်၊ ကျွန်တော်ကလည်း ရှုတောင်ပေါ်မှာ ရင်းနှီးတဲ့သူ သိပ်မရှိတော့လေ..." ချူလျန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွဲ့ပိုင်သည် သူ၏စကားကို နားထောင်ရင်း မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်လိုက်ပြီး၊ တစ်စုံတစ်ရာကို တွေးမိသွားသကဲ့သို့ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ စကားစလိုက်သည်။ "နင့်ရဲ့ လက်ရှိ ပါရမီနဲ့ ဉာဏ်ရည်အရဆိုရင်... အနည်းဆုံးတော့ အထက်တန်းအဆင့် ရွှေအမြုတေကို ရွေးချယ်သင့်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်..."</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့..." ချူလျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်ကလည်း အထက်တန်းအဆင့် ရွှေအမြုတေကို တည်ဆောက်ရန်ပင် ဖြစ်လေသည်။ အမှန်တကယ်တွင် ရှုတောင်တပည့်တိုင်း ဤသို့ မစဉ်းစားသူဟူ၍ မရှိပေ။ အချို့မှာမူ ကျရှုံးသည့်အကြိမ် များလွန်းသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင်မှ မတတ်သာဘဲ အလယ်အလတ်အဆင့် ရွှေအမြုတေကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်ကြရခြင်း ဖြစ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>မြင့်မြတ်ဂိုဏ်း (၉)ဂိုဏ်းနှင့် မြေကမ္ဘာဂိုဏ်း (၁၀)ဂိုဏ်းမှ တပည့်များ၏ အစပျိုးမှုမှာ အခြားသူများထက် အမြဲတမ်း မြင့်မားနေရမည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>သိုင်းလောကအောက်ခြေမှ သာမန်ကျင့်ကြံသူများသာလျှင် ဖြစ်သလို ရွှေအမြုတေကို တည်ဆောက်တတ်ကြသည်။ အဆင့် မည်မျှပင် နိမ့်ကျနေသည်ဖြစ်စေ၊ တည်ဆောက်နိုင်ဖို့ကသာ အရေးကြီးသည်ဟု ခံယူထားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်လို့ နင်က ပုံမှန်ကျင့်ကြံတဲ့အခါမှာ ဓာတ်ကြီးငါးပါးထဲက သီးသန့်နှစ်သက်တာမျိုး မရှိဘူးဆိုရင်၊ ယင်ယန်ရွှေအမြုတေတွေထဲကနေ ရွေးချယ်ဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်... ပုံမှန်အားဖြင့် အမျိုးသမီးတွေက ယင်ဓာတ်နဲ့နီးစပ်ပြီး၊ အမျိုးသားတွေက ယန်ဓာတ်နဲ့ နီးစပ်ကြတယ်...</p> <p> </p> <p>ငါဆိုရင်လည်း ဓာတ်ကြီးငါးပါးထဲက သီးသန့်နှစ်သက်တာ မရှိလို့ နတ်မိုးကြိုးယင် ရွှေအမြုတေကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ပုံသေတော့ မဟုတ်ပါဘူး... တချို့ အမျိုးသားတွေက ယင်ဓာတ်ကို နှစ်သက်ရင်လည်း၊ နတ်မိုးကြိုးယင် ရွှေအမြုတေကို တည်ဆောက်လို့ ရတာပဲ..."</p> <p> </p> <p>"နတ်မိုးကြိုးယင်ယန် ရွှေအမြုတေက သီးသန့် ဓာတ်တစ်မျိုးတည်းကို အားပြုတာ မဟုတ်ပေမဲ့... ဓာတ်အားလုံးကို ကျင့်ကြံတဲ့နေရာမှာတော့ ခြုံငုံကြည့်ရင် တခြား ရွှေအမြုတေတွေထက် သာလွန်တယ်..."</p> <p> </p> <p>"ဓာတ်ကြီးငါးပါး ရွှေအမြုတေကတော့ သီးသန့် ဓာတ်တစ်မျိုးတည်းကိုပဲ အားဖြည့်ပေးတာမို့လို့၊ အဲဒီဓာတ်တစ်ခုတည်းမှာတော့ ယင်ယန်ရွှေအမြုတေထက် စွမ်းအားပိုကြီးတယ်... ဒါပေမဲ့ တခြားဓာတ်တွေကို ကျင့်ကြံတဲ့နေရာမှာတော့ ယေဘုယျအားဖြင့် အနည်းငယ် အားနည်းသွားတတ်တယ်..."</p> <p> </p> <p>"ယင်ယန်ကို ရွေးမလား၊ ဓာတ်ကြီးငါးပါးကို ရွေးမလား ဆိုတာကတော့ နင့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အကြိုက်ပေါ် မူတည်ပြီး ဆုံးဖြတ်ရမှာပဲ..." ကျန်းယွဲ့ပိုင်က ရှင်းပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်သည် သေချာစွာ နားထောင်နေလေသည်။ ဤကဲ့သို့ လက်တွေ့ကျသော အသိပညာများသည် စာအုပ်များတွင် ရေးမှတ်ထားလေ့ မရှိသဖြင့်၊ ဝမ်ယွဲ့လုံတစ်ယောက် သိရှိနိုင်မည့်အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မနေ့က ဝမ်ယွဲ့လုံနှင့် စကားပြောဆိုရာမှ သူ သိရှိခဲ့ရသည်မှာ၊ သူ ရရှိထားသော နက်ရှိုင်းပင်လယ် ရွှေကြာပန်းသည် ယင်ဓာတ်စစ်စစ်ပါဝင်သော သဘာဝရတနာ ဖြစ်သဖြင့်၊ ရွှေအမြုတေ တည်ဆောက်ရာတွင် အသုံးပြုနိုင်ပြီး နတ်မိုးကြိုးယင် ရွှေအမြုတေကို တည်ဆောက်နိုင်ကြောင်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား အနည်းငယ်ပင် ဖြုန်းတီးရာကျနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤရတနာသည် ကျင့်ကြံသူများကို ဓာတ်ကြီးငါးပါးနယ်ပယ်၏ တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရာတွင် ကူညီပေးနိုင်သော သဘာဝရတနာ ဖြစ်လေရာ၊ ရွှေအမြုတေ တည်ဆောက်ရာတွင် အသုံးပြုလိုက်ခြင်းမှာ အဖိုးတန်ပစ္စည်းကို အသေးအဖွဲကိစ္စတွင် သုံးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချူလျန်အနေဖြင့် လက်ရှိတွင် ဖိအားများ အလွန်ကြီးမားနေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် လုံလောက်သော သဘာဝရတနာများကို မရှာဖွေနိုင်ပါက၊ ၎င်းကို ဦးစွာ အသုံးပြုလိုက်လျှင်လည်း မဖြစ်နိုင်စရာမရှိဟု တွေးတောထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွဲ့ပိုင် ဆက်ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"အထွတ်အထိပ်အဆင့် ရွှေအမြုတေ ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့... နင် အများကြီး စဉ်းစားမနေပါနဲ့... အဲဒီ အင်မော်တယ်တက်လှမ်းမြက်ပင်က တောင်ပိုင်းနယ်မြေ အင်မော်တယ်စိမ့်တောမှာ ရှိတာ... ရွှေအမြုတေ တည်ဆောက်ခါနီး ရှုတောင်တပည့်တိုင်းက ကံစမ်းဖို့ သွားတတ်ကြပေမဲ့... တကယ်တမ်း ပြန်သယ်လာနိုင်တဲ့သူက အရမ်းကို ရှားပါးလွန်းတယ်... နှစ်တစ်ရာမှာ တစ်ယောက်လောက်ပဲ ရှိတာ... အဲဒီအချိန်ကျရင် နင်လည်း အပျော်သဘောလောက်ပဲ သွားကံစမ်းလိုက်ပေါ့... အရမ်းကြီးတော့ စွဲလမ်းမနေပါနဲ့..."</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုကိုး..." ချူလျန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်ကလည်း အဲဒီလောက်ကြီး ရူးမိုက်တဲ့ မျှော်လင့်ချက်မျိုး မထားပါဘူးဗျာ..."</p> <p> </p> <p>"တကယ်လို့များ နင် ကံကောင်းပြီး အင်မော်တယ်တက်လှမ်းမြက်ပင်ကို တကယ် ပြန်သယ်လာနိုင်ရင်ရော..." ကျန်းယွဲ့ပိုင်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါတောင် နင့်ကို မနာလိုဖြစ်ရတော့မယ်..."</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်က ဘယ်ဝံ့ပါ့မလဲဗျာ..." ချူလျန်က အလျင်အမြန် ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ပြောရင်းဆိုရင်း သူ စဉ်းစားလိုက်မိသည်။ အကယ်၍ မိမိတွင် ရွှေအမြုတေ နှစ်ခုရှိနေပါက၊ ထိုရွှေအမြုတေနှစ်ခုသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အထောက်အကူပြုနိုင်ကောင်း ပြုနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဤရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် မည်သို့သော ပေါင်းစပ်မှုက အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ကို သူ မသိရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူက ထပ်မံ မေးလိုက်ပြန်သည်။ "ကျွန်တော့်မှာ နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်..."</p> <p> </p> <p>"အကယ်၍များ... ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက အကယ်၍ပါ... ရွှေအမြုတေနှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျင့်ကြံမယ်ဆိုရင်... ဘယ်လို ပေါင်းစပ်မှုမျိုးက ပိုကောင်းမလဲဟင်..." သူသည် တိကျသော အဖြေရလိုခြင်းထက်၊ စမ်းသပ်မေးမြန်းကြည့်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>မမျှော်လင့်ဘဲ ကျန်းယွဲ့ပိုင်က ချက်ချင်းပင် မေးလိုက်လေသည်။ "နင် ပြောတာက စုံတွဲကျင့်ကြံခြင်းကို ပြောတာမလား..."</p> <p> </p> <p>"အာ... ဟုတ်တယ်..." ချူလျန်က ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ညိတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ မေ့သွားခဲ့သည်။ ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ချစ်သူစုံတွဲများ အတူကျင့်ကြံကြသည်မှာ မဆန်းလှပေ။ ကောလာဟလများအရ အချို့သော သီးသန့် စုံတွဲကျင့်စဉ်များသည် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး ပူးပေါင်းကျင့်ကြံပါက၊ တစ်ကိုယ်တည်း ကျင့်ကြံခြင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်များချည်းသာ မဟုတ်ပေ။ မိတ်ဆွေဝမ်ရန် ရှိနေသော မြေကမ္ဘာဂိုဏ်း (၁၀)ဂိုဏ်းဝင် ပင်လယ်ဘုရင်ဂိုဏ်းသည်ပင် စုံတွဲကျင့်စဉ်ဖြင့် နာမည်ကျော်ကြားသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>"စုံတွဲကျင့်ကြံမယ်ဆိုရင်တော့၊ အကောင်းဆုံး ပေါင်းစပ်မှုက ဓာတ်ကြီးငါးပါး အချင်းချင်း အားဖြည့်ပေးတဲ့ သဘောတရားကို မှီငြမ်းလို့ရတယ်... သစ်သားက မီးကိုမွေးဖွားတယ်၊ မီးက မြေကိုမွေးဖွားတယ် စသဖြင့်ပေါ့... ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုမျိုးက များသောအားဖြင့် တစ်ဖက်က နောက်တစ်ဖက်ကို ကူညီပံ့ပိုးပေးတဲ့ သဘောဖြစ်နေပြီး၊ နှစ်ဖက်စလုံး အကျိုးအမြတ်ရဖို့ ခက်ခဲတယ်... အားမဖြည့်ပေးရင်တောင်မှ၊ အနည်းဆုံးတော့ အချင်းချင်း ဆန့်ကျင်နေတာမျိုးကို ရှောင်ရှားရမယ်...</p> <p> </p> <p>ယင်နဲ့ ရေ၊ ယန်နဲ့ မီး ဆိုတာမျိုးတွေကျတော့ နှစ်ဖက်စလုံး အကျိုးအမြတ်ရနိုင်ပေမဲ့၊ အဓိကနဲ့ သာမညဆိုပြီး ကွဲပြားမှု ရှိသေးတယ်... တကယ်တမ်း ပြောရရင်၊ ယင်နဲ့ ယန် ပေါင်းစပ်တာကမှ အဓိက သာမည ခွဲခြားစရာမလိုဘဲ အကောင်းဆုံး ပေါင်းစပ်မှုလို့ ဆိုနိုင်တယ်..." ကျန်းယွဲ့ပိုင်က သေချာစွာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရွှေအမြုတေအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ရွှေအမြုတေအဆင့်ကို အရင်ရောက်တဲ့သူရဲ့ ဓာတ်သဘာဝကို ကြည့်ပြီးမှ၊ စုံတွဲကျင့်ကြံမယ့် နောက်တစ်ယောက်ရဲ့ ရွှေအမြုတေ ဓာတ်သဘာဝကို ရွေးချယ်ကြတာလေ..." ကျန်းယွဲ့ပိုင်က ပြောရင်းနှင့် ရုတ်တရက် မေးလိုက်ပြန်၏။</p> <p> </p> <p>"နင်က ဘယ်လို ဓာတ်သဘာဝရှိတဲ့ ရွှေအမြုတေနဲ့ စုံတွဲကျင့်ကြံချင်လဲ ဆိုတာကို အရင် သတ်မှတ်လိုက်ပါ... အဲဒီကျမှ ဘယ်လို ပေါင်းစပ်ရမလဲ ဆိုတာကို ငါ အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးမယ်..."</p> <p> </p> <p>ချူလျန်သည် နားထောင်ရင်း တွေးတောနေမိသည်။ မိမိ၏ နက်ရှိုင်းပင်လယ် ရွှေကြာပန်းကို ယင်ဓာတ်ပါသော ရွှေအမြုတေတစ်ခု တည်ဆောက်ရန် အရင်ဆုံး အသုံးပြုလိုက်ပါက၊ နောက်ထပ် ရွှေအမြုတေတစ်ခုကို ယင်းအပေါ် မူတည်၍ တွဲဖက်ရန် ဆုံးဖြတ်ရပေမည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွဲ့ပိုင်၏ အမေးကို ကြားသောအခါ၊ သူက အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ "နတ်မိုးကြိုးယင် ရွှေအမြုတေပါ..."</p> <p> </p> <p>မမျှော်လင့်ဘဲ၊ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းယွဲ့ပိုင်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် နီမြန်းသွားပြီး၊ ခပ်တိုးတိုး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"နင် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ... ဟွန့်…"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save