Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">လှုပ်ခတ်နေသော ရေအောက်ရေစီးကြောင်းများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အနေရခက်သွားချေပြီ။</p> <p> </p> <p>စကားထွက်သွားသည်နှင့် မိမိစကားမှားသွားကြောင်း ချူလျန်သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းတူအစ်မကျန်းက သူမသည် နတ်မိုးကြိုး ယင်ရွှေအမြုတေဖြစ်ကြောင်း ယခုလေးတင် ပြောထားပြီးရာ၊ မိမိက နတ်မိုးကြိုး ယင်ရွှေအမြုတေနှင့် ကျင့်ကြံဖက်ပြုလုပ်လိုကြောင်း ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပြောလိုက်မိသဖြင့် နားထောင်ရသည်မှာ အတော်လေး ထူးဆန်းနေလေ၏။</p> <p> </p> <p>သေချာဆက်ပြီး မတွေးဝံ့တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရှင်းပြရန်လည်း နည်းလမ်းမရှိချေ။</p> <p> </p> <p>'ခင်ဗျား လုံးဝ အထင်လွဲသွားပြီ... ကျုပ်က အရုပ်လေးနဲ့ ကျင့်ကြံဖက် လုပ်ချင်တာပါ... လူအစစ်နဲ့ မဟုတ်ပါဘူး' ဟု ပြောရမည်လော။</p> <p> </p> <p>ဟူး...။</p> <p> </p> <p>သူသည် အခြေအနေကို ရယ်ကျဲကျဲလုပ်၍သာ ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျုပ်က ဒီအတိုင်းသက်သက် မေးကြည့်ရုံပါ... ဒါနဲ့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ကျုပ်ရဲ့ အဆောင်ဓားသိုင်းက ထပ်ပြီး တိုးတက်လာတယ်... အဆောင်သုံးမျိုးပါတဲ့ ဓားသိုင်းကိုတောင် ကျင့်ကြံအောင်မြင်သွားပြီ..."</p> <p> </p> <p>"ဟွန့်..."</p> <p>ကျန်းယွဲ့ပိုင်က သူမ၏အကြည့်ကို ညင်သာစွာ လွှဲဖယ်လိုက်ပြီး ချူလျန်၏ လျင်မြန်သော တိုးတက်မှုနှုန်းအပေါ် ကျင့်သားရနေပုံဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။ "ထုတ်သုံးပြစမ်းပါဦး... ငါ ကြည့်ရအောင်..."</p> <p> </p> <p>ချူလျန်သည် ချက်ချင်းမတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဓားပျံကို ဆင့်ခေါ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အဆောင်ဓားသိုင်းကို လေ့လာခြင်းအား တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရပ်နားခဲ့ပေ။ မကြာသေးမီက အတော်လေးနက်နဲခက်ခဲသော မိုးကြိုးအဆောင်စာလုံးကို ကျင့်ကြံအောင်မြင်ခဲ့ပေသည်။ မိုးကြိုးပညာရပ်သည် မွေးရာပါ ယင်ဓာတ်နှင့် မကောင်းဆိုးဝါးများကို နှိမ်နင်းနိုင်သဖြင့် ဤအဆောင်သည် မိစ္ဆာများကို သုတ်သင်ရာတွင် အထူးအာနိသင်ရှိလေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မကြာမီမှာပင် သူသည် အဆောင်သုံးမျိုးပါသော ဓားသိုင်းကို ကျင့်ကြံအောင်မြင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ယခင်က လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ဆက်လက်တိုးတက်မလာခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ ဉာဏ်ရည်မမီသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မလုံလောက်သောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ သူ ထုတ်ဖော်နိုင်သော အဆောင်အရေအတွက်မှာလည်း လိုက်ပါတိုးတက်လာခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှစ်... ရွှစ်... ရွှစ်...</p> <p> </p> <p>ဓားအလင်းတန်းသည် လေထဲတွင် ပျံဝဲနေ၏။ ချူလျန်သည် သူ၏ရလဒ်ကို ကျန်းယွဲ့ပိုင်အား ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြသလိုသဖြင့် လေ၊ မီးနှင့် မိုးကြိုး အဆောင်သုံးမျိုးကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရေးဆွဲလိုက်ပြီးနောက် လက်ညှိုးဖြင့် ရှေ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း...</p> <p> </p> <p>ဤအဆောင်သုံးမျိုး ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ ကောင်းကင်မိုးကြိုးနှင့် မြေကမ္ဘာမီးတောက်များအလား ကြီးမားလှသော တွင်းကြီးတစ်ခုကို ပေါက်ကွဲထွက်သွားစေပြီး စွမ်းအားမှာ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုကြီးမားလာချေသည်။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ အဆောင်ဓားသိုင်း၏ စွမ်းအားမှာ နောက်ဆုံးတွင် တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားပေါ်လွင်လာခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွဲ့ပိုင်သည် ကြည့်ရှုပြီးနောက် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိသကဲ့သို့ ပုံမှန်သာဖြစ်သည်ဟု ယူဆကာ ခေါင်းကို ညင်သာစွာညိတ်လျက် "မဆိုးပါဘူး..." ဟု မှတ်ချက်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ သာမန်တုံ့ပြန်မှုအပေါ် ချူလျန်အနေဖြင့် အံ့သြခြင်းမရှိပေ။ မိမိကိုယ်မိမိ တိုးတက်မှုမြန်ဆန်ပြီး စွမ်းအားကြီးမားသည်ဟု ထင်မှတ်နေသော်လည်း ၎င်းမှာ မိမိနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်သာ ဖြစ်ပေ၏။ ဂိုဏ်းတူအစ်မကျန်းအတွက်မူ ကလေးကစားနေသည်မျှသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ရုတ်တရက် မေးလိုက်လေသည်။ "နင် ရှောင်းယွင်ရှေးဟောင်းဓားရဲ့ ပုံတူတစ်လက် သွန်းလုပ်ခဲ့တယ်ဆို... ဘာလို့ မသုံးတာလဲ..."</p> <p> </p> <p>"အာ..." ချူလျန်က ပြုံးလိုက်ရင်း လက်ကိုလှန်ကာ ဝူချန်ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး "ကျုပ်က ပုံမှန်အချိန်မှာ အရမ်း ထင်ပေါ်လွန်းနေမှာစိုးလို့ အရင်သိမ်းထားလိုက်တာပါ..." ဟု ရှင်းပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော ဓားကောင်းတစ်လက် ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း သတင်းပျံ့နှံ့သွားမည်ကို သူ အမှန်တကယ် မလိုလားပေ။ သို့သော် ကျန်းယွဲ့ပိုင်ကမူ ဤကိစ္စကို သိရှိထားပြီး ဖြစ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤဓားမှာ သူမ၏ ဆရာသခင်ပိုင်ဆိုင်သော နတ်ဘုရားဓား၏ ပုံတူဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။ ထို့ကြောင့် သူမရှေ့တွင် ထုတ်ပြရသည်မှာ ဘာမျှမဖြစ်လှပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွဲ့ပိုင်သည် လက်ညှိုးနှင့်လက်ခလယ်ဖြင့် ဝူချန်ဓား၏ ကြည်လင်တောက်ပနေသော ဓားကိုယ်ထည်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ရာ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင်များ တောက်ပနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ကို ဓားကောင်းတစ်လက်ပဲ... ငါ့မှာတောင် ရှောင်းယွင်ရှေးဟောင်းဓားရဲ့ ပုံတူမရှိသေးတာကို နင်က အရင်ရသွားတယ်ပေါ့လေ..."</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပြင်ပပစ္စည်းတစ်ခုပါပဲဗျာ... ကျုပ်လိုလူမျိုးက နတ်ဘုရားဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်တောင် ဂိုဏ်းတူအစ်မကျန်းလောက် စွမ်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး..." ချူလျန်က ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"နင်သာ စိတ်နှစ်ပြီး ကျင့်ကြံမယ်ဆိုရင် ငါ့အဆင့်ကိုမီလာမယ့်ရက်က သိပ်မဝေးတော့ဘူးလို့ ယုံကြည်တယ်..." ကျန်းယွဲ့ပိုင်က ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းတူအစ်မကျန်းကို မှီဖို့ဆိုတာ လွယ်တဲ့ကိစ္စမှ မဟုတ်တာ..." ချူလျန်က ထောက်ခံလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဟင်..." ကျန်းယွဲ့ပိုင်တစ်ယောက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>(စကားချပ် - အထက်က မှီက စာလုံးပေါင်းမှားတာမဟုတ်ဘူးနော်။ စကားကိုက အီစီကလီသဘောဘက်ကို ရောက်သွားလို့။)</p> <p> </p> <p>ချူလျန်သည် ချက်ချင်းပင် စကားလမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "အဲဒီအချိန်ကျရင် ဂိုဏ်းတူအစ်မကျန်းက ကျုပ်ကို ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်လို သဘောထားပြီး... နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေ မသင်ပေးဘဲနေမှာကိုတော့ စိုးရိမ်မိသား..."</p> <p> </p> <p>"စိတ်ချပါ... အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် နင် သင်ယူသင့်တာတွေ အကုန်လုံးကို သင်ယူပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်မှာပါ..."</p> <p>ကျန်းယွဲ့ပိုင်က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး အေးဆေးစွာ ဆက်ပြောလိုက်ပြန်သည်။ "နင် အရင်ဆုံး ရွှေအမြုတေအဆင့်ကို ရောက်အောင် ကြိုးစားလိုက်ဦး... နင် ရွှေအမြုတေအဆင့် ရောက်လာတဲ့အခါကျရင် ငါ နင့်ကို အင်မော်တယ်မန္တန် သင်ပေးမယ်..."</p> <p> </p> <p>ချူလျန်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် အရောင်တောက်သွားတော့သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းတူအစ်မ..."</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် သူတို့နှစ်ဦး နှုတ်ဆက်ခွဲခွာလိုက်ကြပြီး၊ ချူလျန်က ငွေဓားတောင်ထွတ်သို့ ပြန်သွားကာ ကျန်းယွဲ့ပိုင်မှာမူ ထိုနေရာတွင် ခေတ္တမျှ ဆက်လက် နေရစ်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ချူလျန် ပေါက်ကွဲစေခဲ့သော တောင်နံရံမှ တွင်းကြီးကို ကြည့်ရင်း ယခင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အမူအရာများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော မျက်နှာအမူအရာက အစားထိုး နေရာယူလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>'သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် ကျင့်ကြံနိုင်ရတာလဲ...'</p> <p> </p> <p>'ငါ့ရဲ့ ဘိုးစဉ်ဘောင်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ အင်မော်တယ်ဝိညာဉ်ခန္ဓာကပဲ အတုဖြစ်နေလို့လား...'</p> <p> </p> <p>'မဖြစ်နိုင်ပါဘူးလေ...'</p> <p> </p> <p>'ဒီအတိုင်း ဆက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေနေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး... ငါ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံမှ ရတော့မယ်...'</p> <p> </p> <p>‘ဟုတ်တယ်...'</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>"မြို့စားမင်း တံခါးပိတ်ပြီး ဒဏ်ရာကုသနေတာ လနဲ့ချီ ကြာနေပြီ... အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်းထဲမှာလည်း အခြေအနေတွေ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေပြီး ငါတို့ရပ်တည်စရာနေရာတောင် ပျောက်တော့မယ့် အခြေအနေပဲ..."</p> <p> </p> <p>မည်သည့်နေရာမှန်းမသိရသော ထူထပ်သည့် တောအုပ်ကြီးတစ်ခုအတွင်း၌ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသူ နှစ်ဦးသည် လျှို့ဝှက်စွာ တွေ့ဆုံနေကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် ခေါင်းစွပ်ပါသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်များမှတစ်ဆင့် အရိပ်များဖြင့် မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားကြကာ အသံကိုပင် ပြောင်းလဲထားလောက်ပေသည်။ ဂိုဏ်း၏ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများမှာ ဤအတိုင်းပင်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အထောက်အထားကို သက်သေပြနိုင်သည်မှာ ဝိညာဉ်ချုပ်တံဆိပ်ပြား တစ်ခုတည်းသာ ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကွာခြားချက်မှာ ဘယ်ဘက်မှ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင်၏ ရင်ဘတ်တွင် 'တောင်' ဟူသော ရွှေရောင်စာလုံးကို ထိုးနှံထားပြီး၊ ညာဘက်မှ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင်၏ ရင်ဘတ်တွင် 'အနောက်တောင်' ဟူသော စာလုံးနှစ်လုံးကို ထိုးနှံထားခြင်းပင် ဖြစ်ချေ၏။</p> <p> </p> <p>အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်းချုပ်၏ လက်အောက်တွင် လက်ဝဲ၊ လက်ယာ အစောင့်အရှောက်များနှင့် ငရဲခန်းမဆောင်လေးခု ရှိလေသည်။ လက်ယာအစောင့်အရှောက် ခရမ်းရွှေမြို့စား၏ လက်အောက်တွင်မူ အရပ်ရှစ်မျက်နှာ လမ်းပြသူများ၊ မြေကမ္ဘာမိစ္ဆာတမန်တော် (၂၄) ဦးနှင့် ဝိညာဉ်ချုပ်သူ (၇၂) ဦး ရှိကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခု သူတို့နှစ်ဦးမှာ တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူနှင့် အနောက်တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူတို့ ဖြစ်ကြပြီး တစ်စုံတစ်ရာအတွက် အငြင်းပွားနေကြပုံ ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ... မင်းက ငါ့လူတွေအကုန်လုံးကို ခေါ်ပြီး မင်းနဲ့အတူ ကျန်းနန်တောင်တန်းထဲကို သွားပြီး စွန့်စားစေချင်သေးတာလား..."</p> <p> </p> <p>အနောက်တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူမှာ အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "အကယ်၍ လူအင်အားသာ ဆုံးရှုံးသွားရင် ငါတို့မှာ နောင်ကျရင် အခြေအနေကို ပြန်လှန်ဖို့ အရင်းအနှီးတောင် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p> </p> <p>မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူကမူ အလောတကြီးမရှိဘဲ ဖြည်းညင်းစွာ စကားစလိုက်သည်။ "အရပ်ရှစ်မျက်နှာ လမ်းပြသူတွေထဲက လေးယောက်က တခြားခန်းမဆောင်သခင်တွေဆီ ခိုလှုံသွားကြပြီ... ငါတို့ ကျန်ရစ်နေတဲ့သူတွေက ပိုပြီး စည်းလုံးညီညွတ်သင့်တယ်... မြောက်ပိုင်းငရဲခန်းမဆောင်က ငါ့ဆီကို နောက်ဆုံးရာဇသံ ပေးပို့ထားပြီးပြီ... လက်မခံရင် သေရမယ်တဲ့... မင်းလည်း အဲဒီသတင်းကို ရပြီးပြီလို့ ငါယုံကြည်တယ်..."</p> <p> </p> <p>"ငါ ရထားတာကတော့ ဝတ်ရုံနီခန်းမဆောင်က ပို့လိုက်တဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုပဲ..." ဟု အနောက်တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူက ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရော ငါရော မြို့စားမင်းကို သစ္စာမဖောက်ချင်ကြဘူး... ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာ မြို့စားမင်းက ထွက်မလာနိုင်သေးဘူးလေ... ငါတို့က ဒီအတိုင်းဆက်ပြီး စောင့်နေမယ်ဆိုရင် သေမယ့်ရက်ကို ထိုင်စောင့်နေသလို ဖြစ်မနေဘူးလား..."</p> <p>တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူက ပြောလိုက်လေ၏။ "ငါက အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ရုန်းကန်ချင်တာကွ..."</p> <p> </p> <p>"မင်းပြောတဲ့ အသက်ရှင်ဖို့ ရုန်းကန်တယ်ဆိုတာက ကျန်းနန်တောင်တန်းရဲ့ အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာထဲကို ဝင်ပြီး ရှိမရှိတောင် မသေချာတဲ့ စွမ်းအားကြီးဝိညာဉ်ကို သွားဖမ်းဖို့လား..." အနောက်တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူ၏ လေသံထဲတွင် ပြင်းထန်သော သံသယများ ပြည့်နှက်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှိမရှိ မသေချာရအောင် ဘာအကြောင်းရှိလို့လဲ..." တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီထဲမှာ အိပ်မောကျနေတဲ့ စွမ်းအားကြီးဝိညာဉ်တစ်ခု ရှိနေတယ်ဆိုတာ ငါ အသေအချာကို ယုံကြည်တယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ တစ်ယောက်တည်း အင်အားနဲ့ကျတော့ အနားကို မကပ်နိုင်ဘူးလေ... ငါတို့သာ ပူးပေါင်းပြီး အဲဒီဝိညာဉ်ကို ငရဲဘုံကျမ်းထဲ ဖမ်းသွင်းနိုင်မယ်ဆိုရင် သတ္တမအဆင့်နဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ စစ်သည်တော်ဝိညာဉ်အဖြစ် သန့်စင်ပစ်လို့ ရတယ်...</p> <p> </p> <p>အဲဒီအချိန်ကျရင် ခန်းမဆောင်သခင် လေးယောက်တောင်မှ ငါတို့ကို ကြောက်ရွံ့သွားရလိမ့်မယ်... ဒါမှသာ မြို့စားမင်း တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံမှုကနေ ထွက်လာတဲ့အထိ ငါတို့ တောင့်ခံထားနိုင်မှာ..."</p> <p> </p> <p>"မင်းက တကယ်ပဲ မြို့စားမင်းအပေါ် သစ္စာရှိလို့ ဒီလိုလုပ်တာ ဟုတ်ရဲ့လား..." အနောက်တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူ၏ လေသံတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေပြန်၏။</p> <p> </p> <p>"သတ္တမအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ရသွားရင် ကိုယ်ပိုင်ဂိုဏ်းတည်ထောင်ပြီး ထွက်သွားမှာကိုတောင် စိုးရိမ်ရသေးတယ်..."</p> <p> </p> <p>"ငါက မြို့စားမင်းအပေါ် အကြွင်းမဲ့ သစ္စာရှိတယ်ကွ..." တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူက ချက်ချင်း ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်လို့ မင်းက ငါ့ကို သံသယရှိနေတယ်ဆိုရင် အဲဒီအချိန်ကျရင် ဝိညာဉ်ကို မင်းရဲ့ ငရဲဘုံကျမ်းထဲကို ထည့်ထားလိုက်လို့ ရတယ်... မင်းက ခရမ်းရွှေမြို့စားကို လုံးဝ သစ္စာမဖောက်ဘူးလို့ ကတိသစ္စာပြုရင် ရပြီ..."</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနောက်တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူမှာ ခေါင်းခါရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကြီးမားလှသော မြှူဆွယ်မှုအပေါ် သူ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော အန္တရာယ်များကိုသာ ရှေ့နောက်စဉ်းစားနေမိသည်။ မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားများသည် မိမိတို့ ဂိုဏ်းသားအချင်းချင်း လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးရမှုမှာ ပြင်ပလူများ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးရမှုထက် များစွာ လျော့နည်းနေမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာလမ်းစဉ်က ယခုတိုင် အားကောင်းနေဆဲ ဖြစ်ရခြင်းမှာ အောင်မြင်မှုကို လောဘတကြီးနှင့် လိုချင်သူများ အမြဲတစေ များပြားနေပြီး လိုလိုလားလား ဝင်ရောက်လာကြသော သွေးသစ်များ အဆက်မပြတ် ရှိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့အထဲမှ ရိုးအသူများမှာ လျင်မြန်စွာပင် အာဟာရများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြပြီး ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသူများကို အားဖြည့်ပေးကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>မြှူဆွယ်မှုကို မခံနိုင်ခြင်းမှာ များသောအားဖြင့် တုံးအမှု၏ လက္ခဏာပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အနောက်တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူသည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန် သတိထားနေမိသည်။ မိမိမှာ အနည်းငယ်မျှ ပေါ့ဆမိသည်နှင့် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားပြီး အခြားသူများ၏ သားကောင် ဖြစ်သွားမည်ကို အလွန် ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘာကို စိုးရိမ်နေလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်..." တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူက ဆက်လက် ဖျောင်းဖျလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါက လူတွေကို ခေါ်ပြီး ရှေ့ကနေ လမ်းရှင်းပေးမယ်... မင်းက ခွန်အားတွေကို သိမ်းဆည်းထားပြီး ငါ အကူအညီ လိုအပ်တဲ့အချိန်ကျမှ ဝင်ကူညီပေးလိုက်... ငါက မြို့စားမင်းအပေါ် အမြဲတမ်း သစ္စာအရှိဆုံးလူပါ... မင်း ငါ့ရဲ့ စေတနာကို ယုံကြည်သင့်တယ်..."</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို..." အနောက်တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားပြီး "မင်းက အဲဒီ အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာအကြောင်းကို ဘယ်လောက်လောက် သိထားလို့လဲ... ကျန်းနန်တောင်တန်းထဲမှာ အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာတွေ အရမ်းများတယ်... တကယ်လို့များ ရှေးဟောင်း တားမြစ်နယ်မြေတွေထဲကို မဆင်မခြင် ဝင်သွားမိရင် လူဘယ်နှယောက် အသက်ပေးရပေးရ လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်..." ဟု မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် သိပ်အများကြီးတော့ မသိထားဘူး..." တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူက ချက်ချင်းပင် အေးစက်စူးရှသော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါကြောင့်မလို့ မင်းကို လက်အောက်ငယ်သားတွေ အစုံအလင်ပါအောင် ခေါ်လာခိုင်းရတာပေါ့..."</p> <p> </p> <p>အနောက်တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူမှာ သူ၏ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားလေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ဖြင့် ဆိုပါက အများဆုံး မြေကမ္ဘာမိစ္ဆာတမန်တော် အနည်းငယ်ခေါ်သွားရုံဖြင့် လုံလောက်ပေပြီ၊ ထိုဝိညာဉ်ချုပ်သူများမှာ အမှန်တကယ်တွင် မည်သည့်အကူအညီမျှ ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့ကို ခေါ်ဆောင်သွားရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းအစစ်အမှန်မှာ သူတို့၏ အသက်များကို အသုံးပြု၍ လမ်းစမ်းသပ်ရန်သာ ဖြစ်ချေ၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ..." အနောက်တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူက အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှသာ သဘောတူလိုက်သော်လည်း အနည်းငယ်ပူပန်ဟန်ဖြင့် "ဒီခရီးစဉ်မှာ ဘာမှ မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ပဲ မျှော်လင့်ရတော့တာပေါ့..." ဟု တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူက ရယ်မောလိုက်ပြီး "သေချာပေါက် ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူးကွ... ပြန်လာတာနဲ့ မင်းနဲ့ ငါ့ရဲ့ လက်ထဲမှာ သတ္တမအဆင့် စစ်သည်တော်ဝိညာဉ်တစ်ခု တိုးလာမှာ သေချာတယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင်... ငှဲ... ငှဲ... ငှဲ..." ဟု ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save