Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">နတ်ဘုရားအလင်း သရဲသတ်ဓား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ချူလျန်သည် ရေတံခွန်ဂူထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ တဖွဲဖွဲရွာနေသော မိုးစက်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မိုးစက်များမှာ ရွှေရောင်အဆင်းရှိနေပြန်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ကောင်းပါလေစွ... အခုတော့ ငါက ရွေ့လျားမိုးတိမ်တိုက်ကြီး ဖြစ်နေပြီပေါ့…။</p> <p> </p> <p>သူသည် အထီးကျန်တောင်ထွတ်သို့ သွားရောက်ကာ ထိုနဂါးစစ်အား မေးမြန်းကြည့်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်မိတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့် ဤနဂါးချီမိုးသည် လူတစ်ယောက်တည်းနောက်သို့ လိုက်၍ ရွာနေရသနည်းဟုပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ အနည်းငယ်တော့ တွန့်ဆုတ်နေမိလေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤကိစ္စမှာ ကောင်းကျိုးလော၊ ဆိုးကျိုးလောဆိုသည်ကို သူ မသေချာသေးသဖြင့် ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>ငွေဓားတောင်ထွတ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ တောင်ထိပ်ထက်၌ ဆူညံသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။ ဟိန်းဟောက်သံများနှင့် "ဝူးဝူးဝါးဝါး" အော်မြည်သံများကြား၌ လျိုရှောင်ယွီလေး၏ ဟန့်တားသံလည်း ပါဝင်နေ၏။</p> <p>"ပန်းခင်းလေးကို မနင်းနဲ့လေ" ဟူသတည်း။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာတွင် ၎င်းတို့မှာ ကစားပွဲတစ်ခု ပြုလုပ်နေကြခြင်း ဖြစ်ချေသည်။ ချူလျန်သည် လွန်ခဲ့သောရက်က ပိုင်ဇယ်ပေါက်စလေးအား ချော့မြှော့ကစားရန်အတွက် ဝမ်ယွဲ့လုံအား ရိုးရှင်းသောအစီအရင်များပါဝင်သော ကျောက်စိမ်းဝိုင်းပြားတစ်ခု သွန်းလုပ်ခိုင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ အခြားစွမ်းအားမရှိသော်လည်း အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ရုံဖြင့် လေထဲတွင် အဝေးကြီးသို့ ပျံသန်းသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လျိုရှောင်ယွီလေးက ထိုကျောက်စိမ်းပြားကို လွှင့်ပစ်လိုက်ရာ လေထဲတွင် ဝဲပျံသွားတော့သည်။ ထိုအခါ ပိုင်ဇယ်ပေါက်စလေးသည် ဖြူဖွေးသော လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုအလား အလျင်အမြန် ပြေးဝင်ဖမ်းဆီးလေ၏။ ရွှေရောင်အမွေးပွကြီးသည်လည်း အနောက်မှ တကုတ်ကုတ် လိုက်ပါနေသော်လည်း၊ ၎င်း၏ကိုယ်ထည်မှာ ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် ပိုင်ဇယ်လေး၏အရှိန်ကို မမီနိုင်ဘဲ အမြဲတစေ ရှုံးနိမ့်နေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝူးဝူး…"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဇယ်ပေါက်စလေးက ကျောက်စိမ်းပြားကို အရင်ဆုံး ကိုက်ချီလိုက်ပြီး လျိုရှောင်ယွီလေးထံသို့ ပြေးဝင်လာကာ ပြန်လည်ပေးအပ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"တော်လိုက်တာ... အခုလည်း ရှောင်ပိုင်ပဲ နိုင်ပြန်ပြီ...” လျိုရှောင်ယွီလေးက ပိုင်ဇယ်လေး၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရင်း "ရှောင်ကျင်းလည်း ကြိုးစားဦးနော်...” ဟု ရွှေရောင်အမွေးပွကြီးကို ရယ်မောကာ အားပေးလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ပိုင်တဲ့လား…။</p> <p> </p> <p>ချူလျန် ဤအခေါ်အဝေါ်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးမိသွားရသည်။ ယခုအခါတွင်မူ စီနီယာအစ်မ ကျန်းယွဲ့ပိုင်သည် သူ့ရှေ့၌ ဟန်ဆောင်ခြင်းမရှိတော့သော်လည်း ဤအမည်ဝှက်ကို သူ အမှတ်ရနေဆဲ ဖြစ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ရွှေရောင်အမွေးပွကြီးကို ရှောင်ကျင်းဟု ခေါ်ခြင်းက ပို၍ပင် အဓိပ္ပာယ်မရှိလှပေ။ ရွှေဦးခေါင်းကြီးဟု ခေါ်လျှင်ပင် ပို၍သင့်တော်ပေဦးမည်။</p> <p> </p> <p>( စကားချပ် - ရှောင်ပိုင် က အဖြူလေး၊ ရှောင်ကျင်းက ရွှေလေးလို့ အဓိပ္ပါယ်ရပါတယ်)</p> <p> </p> <p>သို့သော် ၎င်းတို့သုံးဦးသား ချစ်ခင်စွာ ကစားနေကြသည်ကို မြင်ရသည်မှာ ချူလျန်အတွက် စိတ်ကျေနပ်စရာပင်။ အစပိုင်းတွင် ပိုင်ဇယ်ပေါက်စလေးမှာ မွေးရာပါ မာန်မာနကြီးသဖြင့် အခြားသူများနှင့် အတူကစားပါ့မလားဟု သူ စိုးရိမ်ခဲ့ဖူး၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်းတွင်မူ သူ မိတ်ဆက်ပေးထားသော သူငယ်ချင်းများနှင့် အတူကစားရသည်ကို ပိုင်ဇယ်လေးက များစွာနှစ်သက်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ အထူးသဖြင့် ယခုရက်ပိုင်းတွင် လျိုရှောင်ယွီလေး၊ ရွှေရောင်အမွေးပွကြီးတို့နှင့် ပျော်ရွှင်နေသဖြင့် ချူလျန် ရောက်လာသည်ကိုပင် သိပ်ဂရုမစိုက်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအချက်ကြောင့် ချူလျန်တစ်ယောက် အနည်းငယ်တော့ ဝမ်းနည်းမိသွားရ၏။</p> <p> </p> <p>မူလက ပိုင်ဇယ်ပေါက်စလေးသည် ရှုတောင်၏ အစောင့်အရှောက်တောင်ထွတ်နှင့် ရတနာစေတီတောင်ထွတ်တို့တွင်သာ လှည့်လည်သွားလာလေ့ရှိသော်လည်း ယခုအခါ ငွေဓားတောင်ထွတ်သို့ပါ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ မကြာသေးမီရက်များအတွင်းက စားသောက်ချိန်မှလွဲ၍ ကျန်အချိန်များတွင် ငွေဓားတောင်ထွတ်၌သာ အချိန်ကုန်ဆုံးနေသဖြင့် ဤနေရာမှာ ၎င်း၏ ဒုတိယအိမ်အလား ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>အတန်ကြာ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက်၊ ချူလျန် နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှေရောင်အမွေးပွကြီးသည် ပိုင်ဇယ်လေးလောက် မမြန်သော်လည်း ဤမျှလောက်အထိတော့ မနှေးကွေးနိုင်ပေ။ ၎င်းသည် တမင်သက်သက်ပင် လမ်းကြောင်းမှားပြေးခြင်း၊ ခြေချော်သလို ဟန်ဆောင်ခြင်းများ ပြုလုပ်၍ ပိုင်ဇယ်လေးကို အနိုင်ပေးနေခြင်း ဖြစ်ချေ၏။</p> <p> </p> <p>"မဆိုးဘူးပဲ...” ချူလျန် တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဤဦးခေါင်းကြီးမှာ တကယ်ကို ဉာဏ်ကောင်းလှပေ၏။ ပိုင်ဇယ်ပေါက်စလေးသည် ရှုတောင်၌ ၎င်း၏ ထမင်းရှင်ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိနားလည်ထားပုံ ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် အလုပ်ရှင်ကို မျက်နှာသာပေးတတ်သည့် အတတ်ပညာကိုမူ ကျွမ်းကျင်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမှ မစားရရင် ဘယ်သူစားရမှာလဲ…။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>အတန်ကြာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် အခန်းသို့ ပြန်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဆင်းသက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ညီလေးဝမ်...” ချူလျန်က လာရောက်သူကို မြင်သောအခါ ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုချူ...” ဝမ်ယွဲ့လုံကလည်း ပြုံးရွှင်စွာ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။ "ခင်ဗျားတို့ ငွေဓားတောင်ထွတ်က ပိုပိုပြီး စည်ကားလာပါလား...”</p> <p> </p> <p>"ဒီကလေးတွေက ဆော့ရတာကို အရမ်းဝါသနာပါနေကြလို့ပါ...” ချူလျန်က ရင့်ကျက်သော လေသံဖြင့် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကလေးများ၏ အသက်အရွယ်ကို ပေါင်းလိုက်လျှင် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူကိုယ်တိုင်မှာမူ အသက် (၂၀) ပင် မပြည့်သေးကြောင်းကို သူ မေ့လျော့နေပုံ ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"စည်ကားတာ ကောင်းတာပေါ့...” ဝမ်ယွဲ့လုံက အနည်းငယ် လောကွတ်ပြုပြီးနောက် သစ်ရွက်စိမ်းမှော်ဝင်ပစ္စည်းကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။ "စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ မှော်ဝင်ပစ္စည်းကို ကျုပ် သန့်စင်ပေးခဲ့ပြီ... တစ်ချက်လောက် စစ်ဆေးကြည့်ပါဦး...”</p> <p> </p> <p>"အိုး...” ချူလျန်က လှမ်းယူလိုက်ရာ ထိုသစ်ရွက်စိမ်းပေါ်တွင် ယခုအခါ အနက်ရောင်အစင်းကြောင်းများအပြင် အလယ်ဗဟို၌ သေးငယ်သော အနီရောင် ပုလဲလုံးလေးတစ်ခု စိုက်သွင်းထားသည်ကို တွေ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါကို စမ်းကြည့်လို့ ရမလား...” သူက အဝေးရှိ မိစ္ဆာသားရဲများကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။ ယခင်ကကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုမျိုး ဖြစ်သွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်မိသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီတစ်ခါတော့ စွမ်းအားပိုင်းမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲထားတာမျိုး မဟုတ်လို့ စိတ်ချလက်ချ စမ်းကြည့်လို့ ရပါတယ်...” ဝမ်ယွဲ့လုံက အာမခံလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်က အခြေခံချီစွမ်းအင်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ထည့်သွင်းလိုက်ရာ သစ်ရွက်စိမ်းသည် ရောင်စုံအလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သေသပ်လှပသော မီးအိမ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးပတ်လည်တွင် သစ်ရွက်စိမ်းများ ဝန်းရံထားသော်လည်း အလင်းများမှာ ကြည်လင်တောက်ပလှ၏။ မီးအိမ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ အနီရောင်မီးစာတစ်ခု ရှိနေပြီး ယင်းမှာ နီမြန်းသော ကြာနီရတနာပုလဲပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါက...။</p> <p> </p> <p>ချူလျန် ဤပုံစံကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲ၌ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားမိ၏။</p> <p> </p> <p>ရတနာကြာပန်းမီးအိမ်လော…။</p> <p> </p> <p>မဟုတ်သေး... သစ်ရွက်စိမ်းမီးအိမ်ဟုသာ ခေါ်သင့်ပေသည်…။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုလဲ...” ဝမ်ယွဲ့လုံက ဂုဏ်ယူစွာ မေးလိုက်လေသည်။ "ဒါက ကျုပ် သေသေချာချာ ဒီဇိုင်းထုတ်ထားတဲ့ ပုံစံပဲ...”</p> <p> </p> <p>"မဆိုးဘူး... တည်ငြိမ်ပြီး ခန့်ညားတဲ့ အသွင်ရှိတယ်...” ချူလျန်က စိတ်ရင်းအတိုင်း ချီးကျူးလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် အခြေခံချီစွမ်းအင်ကို ထပ်မံ၍ အားစိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ထိုမီးစာမှနေ၍ အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ခဏချင်းမှာပင် တစ်ကျန်းခန့် ရှည်လျားသော ဓားအလင်းတန်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဓားအလင်းတန်းလော…။</p> <p> </p> <p>ဤအပြောင်းအလဲမှာ ချူလျန်၏ မျှော်လင့်ချက်ထက် ကျော်လွန်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>လက်ထဲ၌ သစ်ရွက်စိမ်းမီးအိမ်ကို ကိုင်ထားသော်လည်း ရှေ့တွင်မူ စွမ်းအားကြီးမားသော ဓားအလင်းတန်းကြီး ရှိနေသဖြင့် ဓားကို ကိုင်ထားရသကဲ့သို့ ခံစားရလေ၏။</p> <p> </p> <p>"ညီလေးဝမ်... ဒါက…” သူက အံ့သြစွာ မေးမြန်းလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟဲဟဲ...” ဝမ်ယွဲ့လုံက ရယ်မောကာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။ "ဒါက ကျုပ်ရဲ့ အကောင်းဆုံးသော ဖန်တီးမှုပဲ… အရင်က ကြာနီရတနာပုလဲရဲ့ အလင်းဟာ ပြန့်ကျဲလွန်းတော့ ဖျက်ဆီးအားက မစုစည်းနိုင်ဘဲ အားနည်းခဲ့တယ်… ကျုပ်က အဲဒီစွမ်းအားကို ပိုပြီး မမြှင့်တင်ပေးနိုင်ပေမဲ့ အလင်းတန်းတွေကို စုစည်းပေးလိုက်နိုင်တယ်လေ…</p> <p> </p> <p>အရင်က တစ်ကျန်းပတ်လည်ကို လွှမ်းခြုံထားတဲ့ အလင်းက သရဲအငယ်စားတွေကိုပဲ ခြောက်လှန့်နိုင်ပေမဲ့ အခုလို တစ်ကျန်းရှည်တဲ့ ဓားအလင်းတန်းအဖြစ် စုစည်းလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သရဲဘုရင်တစ်ကောင်ကိုတောင် တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်နိုင်ပြီ...”</p> <p> </p> <p>"နောင်ကျရင် စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်တက်လာတာနဲ့အမျှ ဒီဓားအလင်းတန်းဟာ ကျန်းပေါင်းရာချီအထိ ရှည်လျားလာနိုင်ပြီးတော့ သရဲတစ္ဆေမှန်သမျှ အနားမကပ်ရဲအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်… ဒါကြောင့် ကျုပ်က ဒါကို 'နတ်ဘုရားအလင်း သရဲသတ်ဓား' လို့ အမည်ပေးထားတယ်...”</p> <p> </p> <p>ချူလျန်တစ်ယောက် သူ၏ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် စိတ်ထဲ၌ တွေးတောမိလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ မီးသီးကြီးတစ်လုံးကို လက်နှိပ်ဓာတ်မီးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်းပင် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>အလင်းဖြာထွက်မှုကို လျှော့ချပြီး အမှတ်တစ်ခုတည်းသို့ စုစည်းလိုက်ခြင်းဖြင့် ဖျက်ဆီးအားကို မြှင့်တင်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှသော အကြံဉာဏ်ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရပေမည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့... တကယ်လို့ ကျုပ်က အဲဒီစွမ်းအားကြီးတဲ့ အလင်းကို အရင်လို ဘေးပတ်လည် ဖြန့်ကြက်ချင်ရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ...” ချူလျန်က ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ထိုပြင်းထန်သော စွမ်းအားကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားပြီး လွှမ်းခြုံမှုကိုပါ မြှင့်တင်နိုင်မည်ဆိုပါက အမှန်တကယ် ပြည့်စုံသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"ဟဲဟဲ...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယွဲ့လုံက လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မီးအိမ်ကို ချူလျန်ထံမှ ယူလိုက်လေ၏။ ထို့နောက် အနောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီး ဓားအလင်းတန်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကာ...။</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p>… အားကုန်သုံး၍ ချာချာလည်အောင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝှီး… ဝှီး… ဝှီး…</p> <p> </p> <p>ချူလျန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မေးခွန်းသင်္ကေတများစွာ ပေါ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>အမ်...။</p> <p> </p> <p>ဒါက ဘာကြီးတုန်း…။</p> <p> </p> <p>ဘာလုပ်တာလဲ…။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုချူ... အစ်ကိုက သိုင်းပညာကို နည်းနည်းလောက် လေ့ကျင့်လိုက်ရုံပါပဲ… ကျုပ်လိုမျိုး မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ အဟုန်ရှိအောင် ဝှေ့ယမ်းနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီဓားအလင်းတန်းကို အရင်လို တစ်ကျန်းပတ်လည် လွှမ်းခြုံသွားအောင် လုပ်လို့ရပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယွဲ့လုံသည် တကယ်ပင် လူ‌သားမီးသီးတစ်လုံးအလား အလင်းတန်းကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းနေပြီး အလင်းမိုးကာကြီးတစ်ခု ဖန်တီးထားသဖြင့်၊ ၎င်း၏အသံမှာ ထိုအလင်းများကြားမှ တုန်ခါကာ ထွက်ပေါ်လာချေ၏။ ၎င်း၏မျက်နှာတွင်လည်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>ချူလျန်တစ်ယောက် အတော်လေး ဆွံ့အသွားရလေသည်။ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှသာ စိတ်ထဲ၌ စကားတစ်ခွန်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီကောင်က တကယ့်အရူးကောင်ပဲ…။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save