Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">အေးစက်စက် လျစ်လျူရှုခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ဟောဟဲ… ဟောဟဲ…”</p> <p> </p> <p>"ဟူး... ဟူး... ဟူး..."</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယွဲ့လုံက အမောတကောဖြင့် ဘေးတွင်ထိုင်ကာ အသက်ရှူနှုန်းကို ညှိနေလေသည်။ ချူလျန်က သူ့အား ရေတစ်ခွက် ကမ်းပေးလိုက်ရင်း "ညီလေးဝမ်ပင်ပန်းသွားပြီ အတော်လေး နွမ်းနယ်နေပုံပဲ…" ဟု ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မ... မပင်ပန်းပါဘူး…" ဝမ်ယွဲ့လုံက လက်ခါပြလိုက်လေသည်။ "ကျုပ်ဒီဓားသိုင်းကို လေ့ကျင့်ရတဲ့ အချိန်က နည်းသေးလို့ အားအင်ချွေတာတဲ့ နည်းလမ်းကို မသိသေးတာပါ… နောက်ပိုင်းထပ်ပြီး လေ့လာကြည့်ရင်တော့ ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင်နဲ့ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်လာမှာပါ…"</p> <p> </p> <p>"ကြာနီရတနာပုလဲကိုသုံးပြီး နတ်ဘုရားအလင်း သရဲသတ်ဓားကို ဖန်တီးလိုက်တာက တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့စိတ်ကူးပဲ… ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်းကြီး အကျပ်မရိုက်စေနဲ့ဦး…" ချူလျန်က အကြံပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲဝင်သည့်အချိန်၌ ချာချာလည်အောင် လှည့်ပတ်နေသည့် အလင်းလုံးကြီးကို ဓားသိုင်းအဖြစ် ထုတ်သုံးနေလျှင် ရန်သူများက ကြောက်ရွံ့ခြင်းထက် ရယ်မောရင်းနှင့်ပင် အသက်ထွက်သွားကြမလားဟု သူစိုးရိမ်နေမိခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် အစီအစဉ်များကို ငရဲဘုံရှိ သရဲဘုရင်ကြီးများပင်လျှင် မြင်တွေ့ဖူးကြမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>"အကယ်လို့ အစ်ကိုက မနှစ်သက်ဘူးဆိုရင်တော့ ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်လို့ ရပါတယ်… ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ရဲ့အကြံပြုချက်ကတော့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာက အကောင်းဆုံးပါပဲ…" ဝမ်ယွဲ့လုံက အသက်ရှူမှန်သွားသောအခါ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟဲဟဲ..." ချူလျန်က အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယွဲ့လုံသည် ချူလျန်စိတ်မဝင်စားသည်ကို ရိပ်မိပုံရသဖြင့် မိမိ၏ထူးခြားသော စိတ်ကူးများကို နားလည်သူရှားပါးလှသည်ဟု စိတ်ထဲမှ ညည်းတွားလိုက်ရင်း၊ အသက်ရင်းမြစ် မူလသစ်ရွက်စိမ်းကို ပြန်လည်ယူလိုက်ကာ "နတ်မီးတောက်ပုံသဏ္ဌာန်ကတော့ အထူးအထွေ ပြောစရာမရှိပါဘူး.. သာမန်အတိုင်းပါပဲ…" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>အတွင်းအားချီစွမ်းအင်များကို ထည့်သွင်းလိုက်သောအခါ ကြာနီရတနာပုလဲထဲမှ နတ်မီးတောက်တစ်စု ထွက်ပေါ်လာပြီး သစ်ရွက်စိမ်းပေါ်တွင် တောက်လောင်နေသည်မှာ တောက်ပသော မီးအိမ်တစ်ခုနှင့် တူလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကြာနီနတ်မီးတောက်က သရဲတစ္ဆေတွေကို နှိမ်နင်းတဲ့နေရာမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံးပဲ… သာမန်ကလဲ့စားဝိညာဉ်တွေဆိုရင် ထိမိရုံနဲ့တင် ပြာဖြစ်သွားလိမ့်မယ်...” ဝမ်ယွဲ့လုံက ရှင်းပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အတော်လေး ကောင်းမွန်လှတာပဲ...” ချူလျန်က ချီးကျူးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယွဲ့လုံဖန်တီးလိုက်သော ပစ္စည်းများထဲတွင် အထူးအဆန်း မဟုတ်သည့်အရာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားလှသည်ဟု ဆိုရပေမည်။ ယခုတစ်ကြိမ် တာဝန်ပေးအပ်မှုမှာ အောင်မြင်သည်ဟု ယူဆနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကြာနီနတ်မီးတောက်ရော၊ နတ်ဘုရားအလင်း သရဲသတ်ဓားပါ အတော်လေး ကောင်းမွန်လှချေသည်။</p> <p> </p> <p>အစောပိုင်းက ထူးဆန်းသော ဖျော်ဖြေမှုကိုတော့ လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပါလေ...။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ပေးလိုက်ပါပြီ...” ဝမ်ယွဲ့လုံက ပြုံးလျက် သစ်ရွက်စိမ်းမှော်ဝင်ကိရိယာကို ချူလျန်ထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အရှိန်အဝါဖုံးကွယ်ပုဝါပါးဖြင့် ချုပ်လုပ်ထားသော ဝတ်ရုံကို ထုတ်ပေးလိုက်ပြန်သည်။ "ဒီဝတ်ရုံက ချုပ်ရတာ မခက်ပါဘူး… ဒါနဲ့ အစ်ကို့အတွက် မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ပေးမယ့် အရိပ်နဲ့ အသံပြောင်းလဲပေးတဲ့ အစီအရင်လေးကိုပါ တစ်ခါတည်း ထည့်ပေးထားတယ်… ကိုယ်တိုင်မန္တန်သုံးပြီး ဖုံးကွယ်နေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ချူလျန်ဝတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ အရွယ်အစားက ကွက်တိပင်ဖြစ်ချေသည်။ ကိုယ်ကျပ်ပုံစံနှင့် ချုပ်လုပ်ထားမှုမှာ သာမန်အဝတ်အစားများထက်ပင် ပိုမိုကြည့်ကောင်းနေသေး၏။ ဦးထုပ်ကိုဆောင်းလိုက်သောအခါ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူထပ်သော အရိပ်တစ်ခု ကျရောက်သွားပြီး အပြင်ဘက်ကိုမူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ညီလေးဝမ်ရဲ့ လက်ရာက တကယ့်ကို ပြောင်မြောက်လှပေတယ်… နောင်တစ်ချိန် ကျင့်ကြံခြင်းမလုပ်တော့ရင်တောင် အပ်ချုပ်သည်အဖြစ် အသက်မွေးလို့ ရတာပဲ...” ချူလျန်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူစကားပြောလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်၌ သူ၏အသံမှာလည်း အိုမင်းရင့်ရော်နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ အသံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ အလွန်ပင် သေသပ်လှပသော ဖန်တီးမှုဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအရှိန်အဝါဖုံးကွယ်ဝတ်ရုံ ရှိနေမှသာ အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်း၏ လှုပ်ရှားမှုများတွင် ပါဝင်သည့်အခါ မိမိ၏အထောက်အထားကို ပိုမိုလုံခြုံစွာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပေမည်။ ဤသို့ဖြင့် ကျန်းနန်တောင်တန်းခရီးစဉ်အတွက် အားလုံးအဆင်သင့် ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ဟင်း..." သူက ဝတ်ရုံကိုပြန်ချွတ်ကာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး "မင်းက အမြဲတမ်းငါ့အတွက် စိတ်ရောကိုယ်ပါ အားစိုက်ပြီး လုပ်ပေးတာပဲ… ဘယ်လိုကျေးဇူးတင်ရမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး...” ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယွဲ့လုံက ရိုးသားစွာဖြင့် "စီနီယာချူက တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့... နောက်ထပ်ပိုက်ဆံ နည်းနည်းလောက် ထပ်တိုးပေးလို့ ရပါတယ်...” ဟု ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အချိန်မစောတော့ဘူး...” ချူလျန်၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားပြီး "ကိစ္စမရှိရင်လည်း ပြန်တော့လေ… ခဏနေရင် ကျုပ်ရဲ့ဆရာသခင် နိုးလာတော့မှာ… သူမက လူကို ကိုက်တတ်တယ်...” ဟု ပြောလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ညဉ့်နက်ချိန်၌ မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်အိပ်မောကျနေစဉ် ဝိညာဉ်ချုပ်တံဆိပ်ပြားက ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသဖြင့် သူချက်ချင်းနိုးလာတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံသူများမှာ အိပ်ပျော်နေလျှင်ပင် ဝိညာဉ်အာရုံက နိုးကြားနေတတ်သည် မဟုတ်ပါလော။ အထူးသဖြင့် သူသည်ဤကိစ္စကို စိတ်ထဲတွင် အမြဲစွဲထင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်အာရုံကို တံဆိပ်ပြားထဲသို့ နစ်မြုပ်စေလိုက်သောအခါ ရွှေရောင်စာတန်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>(၆၀) : "ကျုပ် ကျန်းနန်တောင်တန်းအစွန်အဖျားကို ရောက်ပြီ...”</p> <p> </p> <p>(၅၉) : "စောလှချည်လား… လမ်းပြသူက ခုနစ်ရက်အတွင်းလို့ အမိန့်ပေးထားတာလေ… အခုမှ သုံးရက်ပဲ ရှိသေးတာကို...”</p> <p> </p> <p>ဤလူမှာ အချိန်ပြည့် လိုင်းပေါ်တွင်ရှိနေသလောဟု ချူလျန်တွေးမိလိုက်သည်။ သန်းခေါင်ယံအချိန်၌ပင် ချက်ချင်းပြန်စာပို့နိုင်သည်မှာ အံ့သြစရာပင်။</p> <p> </p> <p>သူသည်လည်း မိမိကိုယ်တိုင် မည်သည့်အချိန်တွင် ထွက်ခွာရမည်ကို စတင်တွက်ချက်လိုက်လေသည်။ လမ်းပြသူတစ်ဦးစီ၏ လက်အောက်တွင် မြေကမ္ဘာမိစ္ဆာတမန် သုံးဦးရှိပြီး၊ မြေကမ္ဘာမိစ္ဆာတမန် တစ်ဦးစီ၏ လက်အောက်တွင် ဝိညာဉ်ချုပ်သူ သုံးဦးစီ ရှိကြသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် မြေကမ္ဘာမိစ္ဆာတမန်က မိမိ၏အဖွဲ့ကို အရင်စုစည်းပြီးမှသာ အဖွဲ့ကြီးနှင့် သွားရောက်ပူးပေါင်းရမည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အဖွဲ့ဝင်များ ရောက်ရှိမှုအစီအစဉ်မှာလည်း အရေးကြီးလှသည်။ ချူလျန်အတွက်မူ ဒုတိယမြောက် ရောက်ရှိခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် အခြားသော အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်းသားတစ်ဦးနှင့်သာ ထိပ်တိုက်တွေ့ရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အယောင်ဆောင်မှုအဆင်ပြေလျှင် (၅၈) နှင့် အခြားအဖွဲ့ဝင်များ၏ ဆက်ဆံရေးကို စုံစမ်းနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ အကယ်၍ အဆင်မပြေပါက ဆရာသခင်ကို လှမ်းခေါ်၍ ထိုသူအား ဖမ်းဆီးကာ စစ်ဆေးမေးမြန်းနိုင်မည် ဖြစ်၏။ လူနည်းလေလေ ခြေရာဖျောက်ရလွယ်လေလေ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>(၆၀) : "ကျုပ်က ဒီနားတဝိုက်မှာပဲ လှုပ်ရှားနေတာဆိုတော့... အားနေတာနဲ့ အရင်လာလိုက်တာပဲလေ...”</p> <p> </p> <p>(မြေကမ္ဘာမိစ္ဆာတမန်) : "မင်းရောက်တာ တကယ်စောတာပဲ… ကျုပ်ကတော့ လက်ကျန်ကိစ္စတွေကို ရှင်းလင်းဖို့ နောက်ထပ် တစ်ရက်လောက် လိုဦးမယ်… ပြီးမှ ကျန်းနန်တောင်တန်းကို လာခဲ့မယ်… မင်းတို့တွေ အရင်ရောက်နေရင် အပြင်ဘက်မှာ အရင် စုထားကြ...”</p> <p> </p> <p>(စကားချပ် - ယခင်က မိစ္ဆာ ကို တကယ့်မိစ္ဆာတွေနဲ့ ရောမှာစိုးလို့ အမည်ပြောင်းထားပါကြောင်း)</p> <p> </p> <p>ချူလျန်တွေးတောနေစဉ်မှာပင် မြေကမ္ဘာမိစ္ဆာတမန်ကလည်း ပြန်စာပို့လာလေသည်။ အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်းသား အချို့မှာ သိုင်းလောကတွင် လှည့်လည်နေသော ကျင့်ကြံသူများဖြစ်ကြသော်လည်း၊ အချို့မှာမူ သာမန်လူများကဲ့သို့ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်အကိုင်များနှင့် နေထိုင်နေကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် အချိန်ညှိနှိုင်းရန် လိုအပ်ပုံရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည်လည်း မိမိ၏ပြန်စာကို ရေးသားလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>(၅၈) : "ကျုပ် မနက်ဖြန်မနက် ရောက်မယ်… ဘယ်နေရာမှာ တွေ့ကြမလဲ...”</p> <p> </p> <p>(၆၀) : "ကျန်းနန်တောင်တန်းရဲ့ ဘယ်ဘက်တောင်ခြေက ဝံပုလွေအမြီးတောအုပ်ကို လာခဲ့ပါ… တောအုပ်အဝင်မှာ ကျောက်တုံးမည်းတွေ စုထားတာရှိတယ်… အဲဒီကျောက်တုံးမည်းတွေရဲ့ အမှတ်အသားအတိုင်း လိုက်လာရင် ကျုပ်ကို တွေ့ပါလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>(၅၈) : "ကောင်းပြီ...”</p> <p> </p> <p>(၅၉) : "ကျုပ်ကတော့ မနက်ဖြန်ညလောက်မှ ရောက်မယ်ထင်တယ်… လမ်းပြသူနဲ့ တွေ့ဖို့ အချိန်ရဦးမှာဆိုတော့ ကျုပ်တို့တွေ အရင်ဆုံး ဆုံကြရင် မကောင်းဘူးလား… တောင်ခြေက ခေါင်းစန်းမြို့မှာ အတူတူ စားသောက်ပြီး လည်ပတ်ကြရအောင်လေ...”</p> <p> </p> <p>(၅၉) : "ကျုပ် ဝယ်ကျွေးပါ့မယ်...”</p> <p> </p> <p>ချူလျန်နှင့် (၆၀) တို့ ချိန်းဆိုပြီးသည်နှင့် (၅၉) က ရုတ်တရက်ဝင်လာပြန်သည်။ ဤလူမှာ အရင်တစ်ခေါက်ကလည်း စုဝေးရန် ပြောခဲ့သူ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်းသားများ၏ ဆက်ဆံရေးမှာ မည်သို့ရှိသည်ကို ချူလျန်မသိသော်လည်း ဤမျှလောက်အထိ ရင်းနှီးကြလိမ့်မည်ဟု မထင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ အခြေအနေကိုသာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မည်သူမျှ စကားပြန်မပြောကြချေ။</p> <p> </p> <p>အေးစက်စက် လျစ်လျူရှုခြင်း…။</p> <p> </p> <p>ကြာရှည်လှသော တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှု…။</p> <p> </p> <p>အတော်ကြာမှသာ စာတိုလေးတစ်စောင် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>(၅၉) : "ဟားဟား... အားလုံးက အလုပ်ရှုပ်နေကြတာပဲကိုး..."</p> <p> </p> <p>(၅၉) : "အလုပ်များတာလည်း ကောင်းပါတယ်လေ..."</p> <p> </p> <p>ချူလျန်သည် ထိုလူတစ်ယောက်တည်း ရေးထားသော စာတိုလေးများကို ကြည့်ရင်း အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သနားစိတ် ဖြစ်ပေါ်မိလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက အေးစက်နေသည့် နေရာမျိုးတွင် မိမိတစ်ယောက်တည်းကသာ အခြေအနေကို တက်ကြွအောင် ကြိုးစားနေရပြီး၊ မည်သူကမျှ ဂရုမစိုက်သည့်အပြင် မိမိဘာသာ ပြန်လည်ချော့မော့နေရသည့် အဖြစ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ရင်နာစရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီအကြောင်းကို တွေးမိရင် ငါ့နှလုံးသားလေးတောင် နာကျင်မိပါရဲ့…။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save