Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ခက်ခဲသော စကားအစပျိုးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ရှေးဟောင်းကာလ ပဝေသဏီက ကျန်းနန်နယ်မြေတွင် ဆိုးယုတ်သော နတ်ဆိုးတစ်ပါး ပေါ်ထွက်လာခဲ့ဖူးကြောင်း ဒဏ္ဍာရီများအရ သိရပေ၏။ ထိုနတ်ဆိုးသည် တန်ခိုးစွမ်းအား ကြီးမားလှပြီး များစွာသော မိစ္ဆာသတ္တဝါများကို ဦးဆောင်ကာ လူ့လောကတွင် သွေးချောင်းစီးအောင် ရက်စက်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဘေးဒုက္ခဆိုးကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် လူ့လောကနှင့် အဆက်အသွယ် မပြတ်သေးသော အင်မော်တယ်ဘုံမှ လက်ကမ်းကူညီခဲ့ပြီး၊ ကောင်းကင်ယံမှ ကြီးမားလှသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခု ကျဆင်းလာကာ ထိုနတ်ဆိုးအား ဖိနှိပ်သတ်ဖြတ်ခဲ့သဖြင့် လူသားတို့၏ အသက်ပေါင်းများစွာကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုတောင်တန်းကြီးသည် အလွန်ပင် ကျယ်ပြောလှသဖြင့် ကျန်းနန်နတ်ဆိုးနှင့် သူ၏ မိစ္ဆာနောက်လိုက်များ အားလုံးကို အပြီးတိုင် ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့ပေသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုတောင်တန်းအား 'ကျန်းနန်တောင်တန်း' ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p>များစွာသော မိစ္ဆာများ ထိုနေရာတွင် မြုပ်နှံခံထားရသဖြင့် ကျန်းနန်တောင်တန်း အတွင်း၌ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်ဆန်းများ မကြာခဏ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိပြီး၊ မရေမတွက်နိုင်သော တားမြစ်နယ်မြေများ၊ အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများနှင့် မိစ္ဆာနယ်မြေများအဖြစ် တည်ရှိနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် နေရာများတွင် အဖိုးတန် ရတနာများလည်း ထွက်ပေါ်လေ့ရှိသဖြင့် များစွာသော ကျင့်ကြံသူများသည် အသက်စွန့်ကာ ရတနာရှာပုံတော်ဖွင့်ရန် အမြဲတစေ ကြိုးစားလေ့ရှိကြသည်။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ထိုနေရာတွင် အသက်ပျောက်သွားကြသူများမှာလည်း မနည်းလှပေ။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ 'လူသည် စည်းစိမ်အတွက် သေရပြီး၊ ငှက်သည် အစာအတွက် သေရသည်' ဟူသော ရှေးစကားအတိုင်းပင် ဖြစ်ချေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနန်တောင်တန်း၏ ဘယ်ဘက်တောင်ခြေတွင် 'ဝံပုလွေအမြီးတောအုပ်' ဟု ခေါ်ဆိုသော တောအုပ်တစ်ခု ရှိလေသည်။ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ကျဉ်းမြောင်းရှည်လျားပြီး ထူးဆန်းနေသဖြင့် ထိုအမည်ကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဤနေ့တွင် ဝံပုလွေအမြီးတောအုပ်သို့ ကိုယ်ကျပ်ဝတ်ရုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ခန့်ညားသည့် လူငယ်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။ ခေါင်းမှခြေအထိ လုံခြုံစွာ ဖုံးအုပ်ထားပြီး အရှိန်အဝါများကိုလည်း ကွယ်ဝှက်ထားသဖြင့် မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိရန် ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ချူလျန်ပင် ဖြစ်ချေ၏။ မနေ့ညက 'နံပါတ် (၆၀)' သည် ဝံပုလွေအမြီးတောအုပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့်၊ သူသည် ဆရာသခင်နှင့်အတူ ကျန်းနန်တောင်တန်းသို့ စောစောစီးစီး လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိတွင် တိနွီဖုန့်မှာ မဝေးလှသော နေရာ၌ စောင့်ဆိုင်းနေချေပြီ။ အကယ်၍ ချူလျန်က ကျောက်စိမ်းပြားကို ခွဲလိုက်သည်နှင့် သူမ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ရန်သူကို ဖမ်းဆီးပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်းနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံရမည်မှာ မရေရာမှုများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ချူလျန်အနေဖြင့် မိမိဘာသာ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရမည်ဖြစ်ရာ၊ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေမိသော်လည်း အပြင်ပန်းကြည့်လျှင်မူ သူ၏ ခြေလှမ်းများသည် တည်ငြိမ်မြဲမြံနေဆဲပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>တောအုပ်အဝင်တွင် အမှန်တကယ်ပင် ကျောက်နက်ပုံတစ်ပုံ ရှိနေ၏။ ကျောက်နက်များကို မြားပုံသဏ္ဌာန် စီထားပြီး ဦးတည်ချက်တစ်ခုကို ညွှန်ပြနေချေသည်။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်သည် ထိုဦးတည်ချက်အတိုင်း တောနက်ထဲသို့ လျှောက်လှမ်းသွားရာ ကျောက်နက်ပုံတစ်ပုံကို ထပ်မံ တွေ့ရှိရပြီး လမ်းကြောင်း ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ အတော်ဝေးဝေးအထိ လျှောက်သွားပြီးမှသာ မကြီးမားလှသော လိုဏ်ဂူတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်သည် ဂူဝတွင် ခေတ္တမျှ အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။ လိုဏ်ဂူမှာ မနက်လှဘဲ အတွင်းတွင် လူမရှိပေ။ သို့သော် သူ ဝင်ရောက်သွားပြီးသည်နှင့် ဂူဝတွင် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ရောက်လာပြီပဲ...” ဟု ထိုသူက ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အသံမှာ အောရှရှ ဖြစ်နေပြီး ထူးခြားသော မန္တန်အချို့ဖြင့် ပြောင်းလဲထားပုံရ၏။ ချူလျန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဂူဝရှိ ထိုပုံရိပ်သည်လည်း မိမိကဲ့သို့ပင် ဝတ်ရုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ကာ ခေါင်းမှခြေအထိ ဖုံးအုပ်ထားပြီး အရှိန်အဝါများကို ကွယ်ဝှက်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အိုး…။</p> <p> </p> <p>ငါတို့တွေ ဝတ်စုံတူနေပြီနော်…။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်သည် 'နံပါတ် (၆၀)' နှင့် သီးသန့် တွေ့ဆုံရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းမှာ တစ်ဦးတည်း ရှိနေချိန်တွင် စကားနှိုက်ရန် အလွယ်ကူဆုံး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူ့ထံမှ အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်း၏ သတင်းအချက်အလက်များကို ပိုမို သိရှိနိုင်မှသာ နောက်ပိုင်းတွင် အဖွဲ့လိုက် ဆုံတွေ့မည့်ပွဲအတွက် ကြိုတင် ပြင်ဆင်နိုင်ပေမည်။ အကယ်၍ စကားမှားသွားပါကလည်း ဆရာသခင်ကို အချက်ပြခေါ်ယူပြီး တစ်ဖက်လူအား ချက်ချင်း နှိမ်နင်းလိုက်နိုင်သဖြင့် အန္တရာယ် မရှိနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် 'နံပါတ် (၆၀)' ကို စတွေ့ကတည်းက စိတ်အာရုံကို စုစည်းပြီး တစ်ဖက်လူကို အကဲခတ်ကာ သတင်းအချက်အလက်များ ရရှိရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ သို့သော် နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ တစ်ဖက်လူ၏ ကာကွယ်မှုမှာလည်း မိမိကဲ့သို့ပင် လုံခြုံလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချူလျန် ခံစားမိလိုက်သည်မှာ ယခုကဲ့သို့ လူကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံရခြင်းအပေါ် မိမိတစ်ယောက်တည်း စိုးရိမ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ်ဖက်လူလည်း စိုးရိမ်နေပုံရခြင်းပင် ဖြစ်၏။ စောစောက 'နံပါတ် (၆၀)' သည် ချူလျန် ဂူထဲသို့ ဝင်သွားပြီးမှ ပေါ်လာခြင်းမှာလည်း အမှောင်ထဲမှနေ၍ အခြေအနေကို အကဲခတ်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ အကယ်၍ ချူလျန်၏နောက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် လိုက်ပါလာပါက သူ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အလင်းနှင့်အမှောင် ရောယှက်နေသော နေရာတွင် လူနှစ်ဦးသည် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြကုန်၏။ သို့သော် ထိုသူမှာ ချူလျန်ထက် အနည်းငယ် အရပ်ပုသည်မှလွဲ၍ အခြား မည်သည့်အချက်ကိုမျှ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ပေ။ အရပ်အမြင့်ဆိုသည်မှာလည်း အစစ်အမှန် ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ချူလျန် စိတ်ထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရမိသည်။ အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်းသားများမှာ တွေ့ဆုံတိုင်း ဤမျှအထိ ကာကွယ်မှု ပြုလုပ်ကြသည်ဆိုပါက သူတို့ အချင်းချင်း မည်သို့ ဆက်သွယ်ကြပါသနည်း။ သို့မဟုတ် လုံးဝ ဆက်သွယ်မှု မပြုကြဘဲ နေကြသည်လော။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ် ရောက်လာပြီ...” ဟု သူသည်လည်း လုံခြုံစွာဖြင့် တိုတိုတုတ်တုတ်သာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။ စကားများများ ပြောမိပါက အမှားပါသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>"ထိုင်ပါ...” နံပါတ် (၆၀) က ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လိုဏ်ဂူထဲတွင် ကျောက်တုံးခုံနှစ်ခု ရှိရာ ချူလျန်က ဘယ်ဘက်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ထိုသူက ညာဘက်တွင် လာထိုင်လေသည်။ သိပ်မဝေးလှသော်လည်း ချူလျန်မှာ ထူထဲသော အမှောင်ရိပ်မှလွဲ၍ ဘာကိုမျှ မမြင်ရချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုသူမှာ ဝတ်ရုံပုံစံ၊ အသံနှင့် အမှောင်ရိပ်များအထိ မိမိနှင့် ထပ်တူကျနေသဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ အချက်အလက်ကို စုံစမ်းရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ မိမိက ဘယ်ဘက်တွင် ထိုင်နေသော်လည်း တစ်ဖက်လူနှင့် မိမိကြားတွင် နဂါးငွေ့တန်းကြီး ခြားနေသကဲ့သို့ ခံစားရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်ကကိစ္စ ဘယ်လိုဖြစ်သွားပြီလဲ” ဟု ထိုင်ပြီးသည်နှင့် ချူလျန်က ဦးစွာ စကားစလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သူ ကြိုတင် စဉ်းစားထားသော စကားဖြစ်ပြီး အကယ်၍ 'နံပါတ် (၅၈)' နှင့် 'နံပါတ် (၆၀)' တို့ကြားတွင် အမှန်တကယ်ပင် လျှို့ဝှက်ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိနေပါက စကားနှိုက်ရန် အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ မရှိခဲ့လျှင်လည်း တစ်ဖက်လူက မည်သည့်ကိစ္စလဲဟု မေးမြန်းပါက မိမိနှင့် 'နံပါတ် (၅၉)' တို့ အဖွဲ့ထဲတွင် အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်ခဲ့သည့်ကိစ္စဖြင့် လွှဲဖယ်ပြောဆိုနိုင်ရန် ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဤရိုးရှင်းသော မေးခွန်းကို နံပါတ် (၆၀) က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ "မင်း ခန့်မှန်းမိမှာပါ...”</p> <p> </p> <p>ချူလျန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ဝင်ရောက်လာချေသည်။ တစ်ဖက်လူက မည်သည့်ကိစ္စလဲဟု ပြန်မမေးခြင်းမှာ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အမှန်တကယ်ပင် သီးသန့်ကိစ္စ တစ်ခု ရှိနေကြောင်း ပြသနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုကိစ္စ၏ ရလဒ်ကို မိမိက ခန့်မှန်းမိလိမ့်မည်ဟု ပြောဆိုခြင်းမှာ အဘယ်ကို ဆိုလိုသနည်း။</p> <p> </p> <p>မည်သည့်အချက်ကိုမျှ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>တကယ့်ကို ခက်ခဲသော စကားအစပျိုးခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ချူလျန် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒီရက်ပိုင်း အခြေအနေတွေက တော်တော် ခက်ခဲနေတယ်… ဘာတစ်ခုမှ အဆင်မပြေဘူး...”</p> <p> </p> <p>ဤစကားသည်လည်း အဓိပ္ပာယ်နှစ်မျိုး ထွက်နိုင်ပေသည်။ ထိုသီးသန့်ကိစ္စ၏ ရလဒ်မှာ အဆင်မပြေကြောင်း ခန့်မှန်းလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ သာမန် ညည်းတွားလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိတွင် ခရမ်းရွှေမြို့စား၏ လက်အောက်ခံ အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်းသားများအတွက် အခြေအနေ ခက်ခဲနေသည်မှာ သေချာလှသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>"အမှန်ပဲ...” နံပါတ် (၆၀) က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်ပြန်၏။ "မင်းကတော့ ငါ့ထက် နည်းနည်း ပိုအဆင်ပြေမှာပါ...”</p> <p> </p> <p>ချူလျန် ကြောင်အသွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>မိမိက အဘယ်ကြောင့် ပိုအဆင်ပြေရမည်နည်း…။</p> <p> </p> <p>'နံပါတ် (၅၈)' ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က 'နံပါတ် (၆၀)' ထက် မြင့်မားသောကြောင့်လော၊ သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းရင်း ရှိသည်လော…။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူက သတင်းအချက်အလက် မပါသော စကားများကိုသာ ဆက်တိုက်ပြောနေသဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာထုတ်ပြောလာအောင် လမ်းကြောင်းပေးရပေမည်။</p> <p> </p> <p>ချူလျန် ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်လေသည်။ "မင်းရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေလေး ပြောပြပါဦး...”</p> <p> </p> <p>နံပါတ် (၆၀) က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြန်မေးလိုက်၏။ "ငါကတော့ ထွေထွေထူးထူး မရှိပါဘူး… မင်းရော...”</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်လည်း အတူတူပါပဲ...” ချူလျန်က ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>စကားဝိုင်းမှာ လုံးဝ ပိတ်ဆို့သွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်၏ စိတ်ရှည်မှုမှာလည်း ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်လာတော့သည်။ တစ်ဖက်လူက မိမိအား သတိထားနေသဖြင့် မည်သည့်သတင်းမျှ မရနိုင်ဘဲ ရှိနေလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤအတိုင်း ဆက်သွားနေလျှင်လည်း အချိန်ကုန်ရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။ ဆရာသခင်ကို ခေါ်ပြီး တိုက်ရိုက် ဖမ်းဆီးလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤနေရာတွင် လက်ပါရန်မှာ မသင့်တော်ပေ။ ဝံပုလွေအမြီးတောအုပ်နှင့် နီးကပ်လွန်းလှသဖြင့်၊ အကယ်၍ တိုက်ခိုက်သည့်အရိပ်အယောင် သို့မဟုတ် ချီစွမ်းအင်အနည်းငယ် ကျန်ရစ်ခဲ့ပါက ကျန်ရှိသောလူနှစ်ဦးကို သတိပြုမိသွားစေနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ချူလျန်သည် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသည့်အတိုင်း လမ်းတွင် အဖိုးတန်ရတနာတစ်ခု ရှိနိုင်သောနေရာကို တွေ့ခဲ့သဖြင့် အတူသွားကြည့်ရန် ဖိတ်ခေါ်မည့် အကြောင်းပြချက်ကို အသုံးပြုရန် ပြင်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားများမှာ အချင်းချင်း လှည့်စားတတ်ကြသဖြင့် တစ်ဖက်လူက သတိထားကောင်း ထားနိုင်သော်လည်း၊ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ဆရာသခင်၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အောက်တွင် သူ မည်သို့မျှ ရှောင်လွှဲနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ချူလျန် ပါးစပ်ဟရုံသာ ရှိသေး၊ ရုတ်တရက် နံပါတ် (၆၀) က တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အစောပိုင်း ငါလာတုန်းက တောအုပ်အပြင်ဘက်တောင်စောင်းမှာ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခု တွေ့ခဲ့တယ်… အထဲမှာ အဖိုးတန်ရတနာတွေ ရှိနေပုံပဲ… မင်း ရောက်လာရင် မတွေ့မှာစိုးလို့ ငါ အရင် ပြန်လာခဲ့တာ… ကျန်တဲ့သူတွေ ရောက်ဖို့လည်း ကြာဦးမှာဆိုတော့ တို့နှစ်ယောက် အတူသွားကြည့်ကြမလား...”</p> <p> </p> <p>ဒါက…။</p> <p> </p> <p>ဒါတွေက ငါပြောရမယ့် စကားတွေလေ….။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ဝင်လာချေပြီ။ တစ်ဖက်လူက အဘယ်ကြောင့် ဤစကားကို ပြောရသနည်း။</p> <p> </p> <p>ယခင်က နက်ရှိုင်းပင်လယ် ရွှေကြာပန်းကိစ္စဖြင့် မိမိအား တွေ့ဆုံရန် မြူဆွယ်ခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်ရာ၊ ဤသူက မိမိအားသတ်ပြီး ပစ္စည်းလုရန် ကြံစည်နေခြင်းလောဟု တွေးမိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားခြင်းက မိမိအတွက် အကျိုးရှိသဖြင့် လိုက်ပါသွားခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ သိပ်ကောင်းတာပေါ့...” သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် နံပါတ် (၆၀) က ထရပ်ပြီး ရှေ့မှ လျှောက်သွားလေ၏။ သို့သော် သူသည် ကိုယ်ကို အနည်းငယ် စောင်းထားပြီး ချူလျန်ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ သတိထား လျှောက်လှမ်းနေချေသည်။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်သည်လည်း အနောက်မှ လိုက်ပါသွားသော်လည်း တစ်ဖက်လူကိုသာ တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေလေ၏။ နှစ်ဦးလုံးမှာ တစ်ဖက်လူ၏ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကို စိုးရိမ်နေကြသည်မှာ သိသာလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤခေတ္တမျှ ထိတွေ့မှုအတွင်း ချူလျန်သည် နံပါတ် (၆၀) အပေါ်တွင် ရင်းနှီးသော ခံစားချက်မျိုးပင် ဖြစ်ပေါ်လာမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ လုပ်ရပ်တိုင်းမှာ ဆရာတစ်ယောက်တည်းက သင်ပေးထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပြီး မည်သို့မျှ အကဲခတ်၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤသူသည်လည်း သူလျှိုတစ်ယောက်များ ဖြစ်နေလေမလားဟု အတွေးတစ်ချက် ဝင်လာသဖြင့် ချူလျန်တစ်ယောက် ကိုယ့်ဘာသာ ရယ်မိသွားရ၏။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နိုင်ချေ မရှိသော ကိစ္စပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူတွင် မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက် ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ ဆရာသခင် ရောက်လာပြီး ဖမ်းဆီးလိုက်လျှင် အမှန်တရား ပေါ်လာမည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>ဝံပုလွေအမြီးတောအုပ်နှင့် ဝေးကွာသော တောင်စောင်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ ချူလျန်သည် ကျောက်စိမ်းပြားကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ယူရန် ပြင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ့ထက် လက်ဦးသွားပြီး လေထုထဲတွင် အက်ကွဲသံတစ်ခုက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ရင်းနှီးနေသော ခံစားချက်တစ်ခု ကျရောက်လာပြီး မမြင်ရသော အချုပ်အနှောင်တစ်ခုဖြင့် ချည်နှောင်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လေပြည်တိုးသံနှင့်အတူ ဖုန်မှုန့်များ ဝဲပျံလာပြီး၊ လောက၏ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရချေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှာမန်အတတ်လား…။</p> <p> </p> <p>မန္တန်တားမြစ်နယ်မြေလော…။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save