Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">အထင်မှားမှု ပြေလည်သွားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ဘာလုပ်တာလဲ…"</p> <p>ချူလျန်သည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်ပြီး၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ခုန်ထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူက လက်ဦးမှုယူကာ တိုက်ခိုက်လာလိမ့်မည်ဟု သူကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသော်လည်း၊ အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်း၏ ဝိညာဉ်ချုပ်သူတစ်ဦးက ရှာမန်အတတ်ပညာကို စတင်အသုံးပြုလာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်းသည် တစ်ချိန်က မဟာကြယ်တာရာဂိုဏ်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ခဲ့ပြီး ကြယ်တာရာထူးဆန်းအတတ်များကို ကျင့်ကြံခဲ့ကြခြင်းဖြစ်၏။ ဂိုဏ်းခွဲထွက်ပြီးနောက် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သို့ သက်ဆင်းသွားကာ မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ ကျင့်စဉ်အချို့ကိုလည်း ဝါးမျိုခဲ့ကြလေသည်။ သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရှာမန်အတတ်ပညာနှင့်မူ အလှမ်းဝေးလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>မန္တန်တားမြစ်နယ်မြေသည် ခပ်သိမ်းသော မန္တန်အတတ်များနှင့် မှော်ဝင်ကိရိယာများကို အာနိသင်မဲ့သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအခြေအနေမှာ အနည်းငယ်အန္တရာယ်ရှိနေသော်လည်း၊ မန္တန်တားမြစ်နယ်မြေနှင့် အတွေ့အကြုံရှိဖူးသော ချူလျန်သည် ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ခုန်ဆုတ်ကာ အကွာအဝေးတစ်ခုကို ခြားနားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူအနေဖြင့် မိမိတွင် ကျားဆယ်ကောင်ခွန်အားနှင့် အုတ်ခဲသိုင်းပညာရှိသည်ကို သိရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူတွက်ဆထားသည်။ အကယ်၍ သိုင်းပညာသက်သက်ဖြင့် အနိုင်ယူလိုပါကလည်း သူ၏တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ လုံးဝလျှော့တွက်၍မရနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရန်သူ၏ အစစ်အမှန်အစွမ်းကို မသိရှိသေးသည့်အတွက် မန္တန်တားမြစ်နယ်မြေအပြင်ဘက်သို့ အရင်ဆုံးထွက်ခွာပြီး၊ အရေးပေါ်အခြေအနေအတွက် သက်စောင့်ကျောက်စိမ်းပြားဖြင့် ဆရာသခင်ကို အသိပေးရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူအနေဖြင့် မန္တန်တားမြစ်နယ်မြေကို အသုံးပြုရဲသည်ဆိုလျှင် တစ်စုံတစ်ရာသော အစီအစဉ်ရှိမည်မှာ သေချာလှသဖြင့် ချူလျန်၏ရွေးချယ်မှုမှာ အလွန်ပင်သတိကြီးလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>"(၆၀)" သည်ကား စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။</p> <p> </p> <p>ချူလျန် မန္တန်တားမြစ်နယ်မြေထဲမှ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်၊ ထိုသူက လက်ကိုတစ်ချက်ခါလိုက်ရာ ငွေရောင်အလင်းတန်းများမှာ မိုးစက်မုန်တိုင်းအလား ပြေးထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လက်နက်ပုန်းတွေလား…။</p> <p> </p> <p>ရွှစ်… ရွှစ်… ရွှစ်…</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံအပြည့် ဖုံးလွှမ်းသွားသော ငွေရောင်အလင်းများကို ရင်ဆိုင်ရင်း၊ ချူလျန်လည်း ကိုယ်ဖော့ပညာကို အစွမ်းကုန်ထုတ်ဖော်ကာ လျင်မြန်စွာရှောင်တိမ်းလိုက်သဖြင့် ငွေအပ်အားလုံးကို ကပ်သီးလေး ရှောင်ကွင်းနိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသော ငွေအပ်များကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပျော့ခွေသွားပြီး ငွေချည်မျှင်ကဲ့သို့သော ပိုးကောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မြေကြီးထဲသို့ တိုးဝင်သွားကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်တစ်ယောက် ကြက်သီးထသွားရချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအရာများမှာ အပ်များမဟုတ်ဘဲ ကျိန်စာပိုးကောင်များသာ ဖြစ်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကူပိုးကောင်များပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ထိုပိုးကောင်များ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားပါက မည်သို့သောအကျိုးဆက်မျိုး ဖြစ်လာမည်ကို မတွေးဝံ့ချေ။ ဤထူးဆန်းသော ရန်သူနှင့် ဆက်လက် မပတ်သက်လိုတော့သဖြင့် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ မန္တန်တားမြစ်နယ်မြေ၏ အစွန်းဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"(၆၀)" သည်လည်း ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပုံရပြီး "ရေစီးလေဆန်ကိုယ်ဖော့သိုင်းလား" ဟု တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချူလျန် လွတ်ထွက်သွားတော့မည့်အခြေအနေတွင်မူ သူသည်လည်း တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်လှသော ကိုယ်ဖော့သိုင်းဖြင့် အနောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချူလျန် မန္တန်တားမြစ်နယ်မြေအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ အနောက်ဘက်မှ မိုးစက်များအလား ငွေအပ်များ ထပ်မံပစ်လွှတ်ခြင်းခံလိုက်ရပြန်သဖြင့် လူးလိမ့်ရှောင်တိမ်းလိုက်ရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် "(၆၀)" က လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မန္တန်တားမြစ်နယ်မြေမှာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှေးဦးစွာတွေ့ခဲ့ဖူးသော ရှာမန်အဘိုးကြီးမှာ သေဆုံးသွားသဖြင့် မန္တန်ကို မရုပ်သိမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ ဤ "(၆၀)" မှာမူ အသက်ရှင်နေသေးသဖြင့် ရှာမန်အတတ်ကို အလွယ်တကူပင် သိမ်းဆည်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆက်လက်၍ သူသည် အနက်ရောင်ထီးတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝှစ်...</p> <p> </p> <p>ထီးပွင့်သွားသည်နှင့် "(၆၀)" ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တစ်ဒင်္ဂမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး၊ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ပေပေါင်းများစွာသော အကွာအဝေးသို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>အလွန်ပင်လျင်မြန်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်လည်း ထိတ်လန့်သွားရသည်။ ရန်သူက မိမိနှင့် နီးကပ်လာသောအခါမှ ထိုအနက်ရောင်ထီးအောက်တွင် ဝိုးတဝါး ဝိညာဉ်ပုံရိပ်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်တစ်ခုလား…။</p> <p> </p> <p>ထိုဝိညာဉ်က "(၆၀)" ၏ ခါးကိုဖက်လျက် ရှေ့သို့ လျှပ်စီးကဲ့သို့ပြေးထွက်နေခြင်း ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ထီးအောက်၌ ဝိညာဉ်ကို ထိန်းချုပ်အသုံးပြုသည့် အတတ်ပင်လော။ ထိုသူသည် အရာရာကို တတ်မြောက်ထားသည်လော။</p> <p> </p> <p>ဤဝိညာဉ်ဖြင့် ခရီးနှင်သည့် အမြန်နှုန်းမှာ ချူလျန်မြင်ဖူးသမျှထဲတွင် စီနီယာအစ်မကျန်း၏ မြေချုံ့နည်းစနစ်ပြီးလျှင် အမြန်ဆုံးပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ရန်သူ နီးကပ်လာပြီဖြစ်သော်လည်း ချူလျန်သည် သက်စောင့်ကျောက်စိမ်းပြားကို လက်ထဲတွင် အသင့်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်၏။ သူသာ အားစိုက်လိုက်ပါက ဆရာသခင်ကို ချက်ချင်းဆင့်ခေါ်နိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်စိရှေ့မှ "(၆၀)" က ငွေရောင်တောက်ပနေသော ကြီးမားသည့် ဓားကောက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ဓားသွား၏ အနားသတ်များမှာ မည်းနက်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>အဆိပ်ပင်ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဤလက်နက်က ချူလျန်၏ရင်ထဲရှိ သံသယကို ပိုမိုခိုင်မာစေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>"(၆၀)" ၏ ပုံရိပ်က တစ်ဖန်ထပ်မံ လင်းလက်သွားပြီးနောက် ချူလျန်၏ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိလာကာ အေးစက်လှသော ဓားသွားက ကျရောက်လာတော့မည့်အချိန်၌...</p> <p> </p> <p>ချူလျန်သည် ကျောက်စိမ်းပြားကို မခွဲပစ်ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ဝိညာဉ်ချုပ်သူ မဟုတ်ဘူး… မင်းက ပကတိတရားသုံးပါး ချိုင့်ဝှမ်းက တပည့်ပဲ… ငါက ရှုတောင်ဂိုဏ်းသားဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ဝှူး...။</p> <p> </p> <p>ဓားကောက်သည် သူ၏ဦးခေါင်းထက် လက်မအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်တန့်သွားသော်လည်း ချူလျန်မှာမူ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိပေ။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက လက်မလျှော့ခဲ့လျှင်လည်း သူသည် သစ်ရွက်ပျံမှော်ဝင်ပစ္စည်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ပြီး လွတ်မြောက်နိုင်ရန် အစီအစဉ်ရှိပြီးသား ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဗျူဟာနှင့် သတ္တိဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှုမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဓားသွားပေါ်မှ ပြင်းထန်သော အစစ်အမှန်ချီစွမ်းအင်နှင့် အဆိပ်ငွေ့များက သူ၏ဆံစများကို ထိလုနီးပါးဖြစ်နေသဖြင့် ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားရသည်မှာမူ အမှန်ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ရှုတောင်ဂိုဏ်းသားလား…"</p> <p> </p> <p>"(၆၀)" က မေးခွန်းထုတ်လိုက်ရင်း ဦးထုပ်ကိုချွတ်လိုက်ရာ ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ မျက်နှာသွင်ပြင်က ပေါ်ထွက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက မိန်းကလေးတစ်ယောက်လား…။</p> <p> </p> <p>ချူလျန် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ထိုသူမှာ အေးစက်စက် မျက်နှာအမူအရာရှိသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆံပင်များမှာ အဖြူရောင်ရှိပြီး နားရွက်အောက်အထိ တိုနေသဖြင့် အမျိုးသမီးများထဲတွင် ဆံပင်တိုသည့်စာရင်း၌ ပါဝင်လေသည်။ မျက်နှာမှာ ဖြူစင်ဝင်းပပြီး မျက်ဝန်းများမှာမူ အေးစက်နေကာ ကလေးဆန်သောပုံရိပ်နှင့် အေးစက်သော အမူအရာမှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ဆန့်ကျင်နေသကဲ့သို့ ရှိနေလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏အရပ်မှာလည်း အစောပိုင်းကအတိုင်း မဟုတ်ဘဲ ဦးထုပ်ချွတ်လိုက်သည့်အခါမှသာ အနည်းငယ်ပုဝင်သွားပြီး၊ အသံမှာ သာယာငြိမ့်ညောင်းသော်လည်း ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သေးငယ်သော မိန်းကလေးက ကြီးမားလှသော ဓားကောက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်မှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းလှသော မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဟုတ်ပါပဲ…" ချူလျန်က တစ်ဖက်လူ၏ ရိုးသားမှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မိမိ၏ဦးထုပ်ကိုလည်း ချွတ်လိုက်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှုတောင်တပည့် ချူလျန်ပါ…"</p> <p> </p> <p>သူသည် တစ်ဖက်လူမှာ အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်းသား မဟုတ်ကြောင်းကို အစောပိုင်းကတည်းက သံသယရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သလို၊ ယခုသူမ ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သော အတတ်ပညာများကလည်း သက်သေပြနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှာမန်အတတ်၊ ကျိန်စာပိုးကောင်အတတ်၊ အဆိပ်အတတ်...။</p> <p> </p> <p>ဤအရာများကို တစ်ခုတလေ တတ်မြောက်ထားခြင်းမှာ မဆန်းသော်လည်း၊ အားလုံးကို ကျွမ်းကျင်နေခြင်းမှာ ထူးခြားလွန်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ထီးအောက်၌ ဝိညာဉ်ကို ထိန်းချုပ်သည့်အတတ်နှင့် ထိုဓားကောက်မှာ ပကတိတရားသုံးပါး ချိုင့်ဝှမ်း၏ ထူးခြားသော အတတ်ပညာများသာ ဖြစ်ချေသည်။ အစောပိုင်းတွင် အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်း၏ ဝိညာဉ်ချုပ်သူများ အသုံးပြုခဲ့သော ကြယ်တာရာအတတ်နှင့် ဝိညာဉ်မန္တန်များကိုမူ သူမက တစ်ခုမျှ ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့ခြင်း မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်သာ သူမသည် ပကတိတရားသုံးပါး ချိုင့်ဝှမ်းမှ တပည့်ဖြစ်ကြောင်း သူအခိုင်အမာ ယုံကြည်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ ဤသို့တွေးလိုက်မှသာ အစောပိုင်းက သူမ၏ထူးဆန်းသော အပြုအမူများအားလုံးမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း..." ဓားကောက်ကို ကိုင်ထားသော မိန်းကလေးက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ငါ နင့်ကို ယုံတယ်"</p> <p> </p> <p>ချူလျန်လည်း ပြုံးလိုက်မိ၏။ မိမိ၏ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သော မျက်နှာထားကြောင့် တစ်ဖက်လူ၏ ယုံကြည်မှုကို ရရှိလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထိုမိန်းကလေးက ဆက်ပြောလိုက်သည်မှာ "အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဝိညာဉ်ချုပ်သူဆိုတာ အနည်းဆုံး ရွှေအမြုတေအဆင့် ရှိရမယ်လေ… နင်က တတိယနယ်ပယ်ပဲ ရှိသေးတာဆိုတော့ အစစ်မဖြစ်နိုင်ဘူး…"</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>မိမိ၏ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် နိမ့်ပါးမှုကြောင့် ယုံကြည်ခြင်းခံလိုက်ရသည်မှာ အနည်းငယ်တော့ စိတ်မကောင်းစရာပင်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့နာမည် လော့ယောင်…" မိန်းကလေးက ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး အေးစက်သော အသံဖြင့် မိတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်…" ချူလျန် ဤနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကြယ်ခုနစ်စင်းသတင်းစာထဲတွင် ဖတ်ခဲ့ဖူးသည့် ပကတိတရားသုံးပါး ချိုင့်ဝှမ်းမှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ပါရမီရှင် အမျိုးသမီးတပည့်မှာ မျက်စိရှေ့မှ ဤမိန်းကလေးပင် ဖြစ်နေသည်လော။</p> <p> </p> <p>ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လျှင်၊ အစောပိုင်းက မိမိအနေဖြင့် နည်းလမ်းမျိုးစုံ အသုံးပြုပြီးမှသာ ခေတ္တမျှ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူမသာ ဆက်လက်လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေမည်ဆိုပါက မိမိအနေဖြင့် ဆရာသခင်ကို ခေါ်ဆောင်ခြင်း သို့မဟုတ် မှော်ဝင်ပစ္စည်းဖြင့် ထွက်ပြေးခြင်းမှလွဲ၍ အခြားနည်းလမ်း ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ ဧကန်မုချ စီနီယာအစ်မကျန်းယွဲ့ပိုင်၏ အောက်တွင် ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်သည့်အပြင်၊ သူမ၏ ထူးဆန်းလှသော ရှာမန်အတတ်ပညာများက ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>အစောပိုင်းက သူမသည် မိမိအား ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူဟု ထင်မှတ်ထားသဖြင့် မန္တန်တားမြစ်နယ်မြေဖြင့် စတင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ ချူလျန်က ကိုယ်ဖော့သိုင်းဖြင့် လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူမသည်သာ ချူလျန်သည် ဝိညာဉ်အသိအမြင်အဆင့်သာ ရှိကြောင်းကို အစကတည်းက သိရှိထားပြီး အစွမ်းကုန်တိုက်ခိုက်ခဲ့ပါက သူ သေချာပေါက်ခုခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"လော့မိန်းကလေး တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်… နာမည်ကျော်ကြားမှုကို ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ…" ချူလျန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"နင် ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ" လော့ယောင်က အပိုစကားမပြောဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်က ဝိညာဉ်ချုပ်တံဆိပ်ပြားထဲကနေ အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို သိရှိခဲ့ရလို့၊ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ လာခဲ့တာပါ… လော့မိန်းကလေးကရော ဝိညာဉ်ချုပ်တံဆိပ်ပြားကို ဘယ်လိုမျိုး အသုံးပြုနိုင်တာလဲ…"</p> <p> </p> <p>မိမိမှာမူ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုကြောင့် ထိုဝိညာဉ်ချုပ်သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ငရဲဘုံကျမ်းထဲတွင် ထည့်သွင်းသိမ်းဆည်းထားနိုင်ခဲ့သဖြင့်သာ တံဆိပ်ပြားကို အသုံးပြုနိုင်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ဤကဲ့သို့သော တိုက်ဆိုင်မှုမျိုးမှာ အချိန်တိုင်းရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ငါက ယုတ်မာတဲ့ ဝိညာဉ်ချုပ်သူတစ်ယောက်ကို ဖမ်းမိခဲ့တာ… သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်ကို ထုတ်ယူပြီး ရှာမန်အတတ်အတွက် အသုံးပြုဖို့ ပြင်ဆင်နေရင်းနဲ့မှ သူ့ရဲ့တံဆိပ်ပြားကို အသုံးပြုလို့ရမှန်း သိခဲ့ရတာ…"</p> <p> </p> <p>လော့ယောင်က ဆိုလေသည်။ "ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ဒီတံဆိပ်ပြားရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိတယ်လို့ ထင်နေတာ… အခုတော့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေကို ပိုပြီးသတ်နိုင်အောင် အခွင့်အရေးရှာနေရင်းနဲ့ နင့်ကို တွေ့လိုက်ရတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပါပဲလေ…" ချူလျန်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လော့ယောင်ကဲ့သို့ ရက်စက်သောသူ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်က ဝိညာဉ်ချုပ်သူမှာ သူမရှေ့တွင် ကစားစရာအရုပ်တစ်ခုအလား ဖြစ်ခဲ့ပြီး သေခွင့်ပင် မရရှိခဲ့သည်မှာ သနားစဖွယ်ပင်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်း... နှမြောစရာပဲ" လော့ယောင်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာကို နှမြောတာလဲ…" ချူလျန်က မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ချိုင့်ဝှမ်းက အကြီးအကဲတွေ အပြင်မှာ စောင့်နေကြတာ၊ ငါက သူတို့အတွက် ဝိညာဉ်တွေ ထပ်ထုတ်ပေးပြီး တံဆိပ်ပြားတွေ ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတာလေ… အဲဒီကျရင် အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်းထဲကို အတူတူ အယောင်ဆောင်ပြီး ဝင်ကြမလို့ပေါ့…" လော့ယောင်က ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုနည်းလမ်းမျိုးက တစ်ခါပဲ သုံးလို့ရမှာ၊ နောက်ဆိုရင် သူတို့ သေချာပေါက် သတိထားမိသွားကြလိမ့်မယ်… အကြီးအကဲတွေကလည်း ဒီလိုမျိုး အယောင်ဆောင်ရတာကို စိတ်ဝင်စားနေကြတာလေ…"</p> <p> </p> <p>သောက်ကျိုးနည်း...။</p> <p> </p> <p>ခင်ဗျားတို့က ဒါကို ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲတစ်ခုလို သဘောထားနေကြတာလား…။</p> <p> </p> <p>သူသည် မတတ်သာဘဲ ပြောလိုက်ရတော့သည်။ "နောက်ပိုင်းမှာ အခွင့်အရေးတွေ ရှိပါသေးတယ်ဗျာ… ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး “(၅၉)” နဲ့ မြေကမ္ဘာတမန်တော်ကို ရင်ဆိုင်ကြတာပေါ့…"</p> <p> </p> <p>လော့ယောင်က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ ဝိညာဉ်ချုပ်သူကိုတော့ ငါတစ်ယောက်တည်း ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်… မြေကမ္ဘာတမန်တော်ကတော့... သူက ပဉ္စမနယ်ပယ်ဆိုတော့ နည်းနည်း ခက်ခဲလိမ့်မယ်… တစ်ခုခုတော့ နည်းလမ်းရှာရမှာပဲ…"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save