Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">တိုက်ရိုက်သာ ဗျင်းလိုက်ကြစို့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"မိန်းကလေးလော့... အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်းအကြောင်း အတွင်းကျကျ သိထားတာမျိုးရှိမလား...”</p> <p> </p> <p>ချူလျန်ကမေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်ကတော့ အဲဒီဂိုဏ်းအကြောင်းသိတာ သိပ်မရှိလို့... သိထားတဲ့ သတင်းအချက်အလက်လေးတွေ အပြန်အလှန်နှီးနှောရင် ကောင်းမလားလို့ပါ...”</p> <p> </p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် '(၆၀)'သည် လော့ယောင်ဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်ရခြင်းက သူ့ကို ဝမ်းသာအားရဖြစ်စေသည်။</p> <p> </p> <p>ပကတိတရားသုံးပါးချိုင့်ဝှမ်းသည် လမ်းမှန်အသိုင်းအဝိုင်းတွင် ဂုဏ်သတင်း သိပ်မမွှေးလှသော်လည်း၊ မြေကမ္ဘာဂိုဏ်း (၁၀)ဂိုဏ်းဝင် မြင့်မြတ်သောဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုဖြစ်လေသည်။ အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်းကဲ့သို့သော လူယုတ်မာများအကြားတွင်မူ သူမသည် ချူလျန်အတွက် စိတ်ချရသော အဖော်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်နေလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>နှစ်ဦးသား မျက်နှာဖုံးဦးထုပ်များကို ပြန်လည်ဆောင်းလျက် ဂူအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ယခုတစ်ကြိမ် စကားပြောဆိုရာတွင်မူ ယခင်ကထက်များစွာ ချောမွေ့သွားချေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ သိတာလည်း သိပ်တော့မများလှပါဘူး...” လော့ယောင်ကဆို၏။</p> <p> </p> <p>"ခရမ်းရွှေမြို့စားရဲ့ လက်အောက်ကလူတွေက အဆင့်ဆင့် စီမံခန့်ခွဲတာကို ခံရတာလို့ပဲ သိထားတယ်... ခရမ်းရွှေမြို့စားက လမ်းပြသူတွေကိုပဲ တိုက်ရိုက်အုပ်ချုပ်တာ... မြေကမ္ဘာမိစ္ဆာတမန်တော်တွေကိုတော့ သေချာမသိဘူး... လမ်းပြသူတွေကလည်း သူတို့လက်အောက်က မြေကမ္ဘာမိစ္ဆာတမန်တော်တွေကိုပဲ စီမံခန့်ခွဲပြီး ဝိညာဉ်ချုပ်သူတွေနဲ့ဆိုရင် ပိုပြီးတော့တောင် စိမ်းကြသေးတယ်... အရင်တုန်းကဆိုရင် တစ်လတစ်ခါ ဝိညာဉ်ပူဇော်ပွဲမှာ ခရမ်းရွှေမြို့စားဆီ ဝိညာဉ်တွေ လာဆက်သတဲ့အချိန်ကလွဲရင် အချင်းချင်းဆက်ဆံတာမျိုး မရှိသလောက်ပဲ...”</p> <p> </p> <p>"ဒီတော့ကာ ငါတို့ ရောနှောဝင်ရောက်ဖို့အတွက် အခွင့်ကောင်းပဲပေါ့...” ချူလျန်ကပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးမှာ ငါတို့ရဲ့အထောက်အထားကို သိနိုင်တဲ့သူဆိုလို့ ငါတို့ကိုအုပ်ချုပ်တဲ့ မြေကမ္ဘာမိစ္ဆာတမန်တော် တစ်ယောက်ပဲရှိတယ်..." လော့ယောင်က ပြောလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့် တောင်ထဲရောက်ရင် သူ့ကိုအမြန်ဆုံး ရှင်းပစ်နိုင်ဖို့ပဲလိုတယ်... အဲဒီလိုဆိုရင် ဘယ်သူမှ ငါတို့ကို သံသယဝင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမက ချူလျန်ကို ထပ်မံပြောကြားလိုက်ပြန်၏။ "ကျွန်မ ပကတိတရားသုံးပါးချိုင့်ဝှမ်းရဲ့ တန်ခိုးစွမ်းရည်အချို့က အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်းနဲ့ ဆင်တူတယ်... ဥပမာ သရဲထိန်းကျောင်းတဲ့ အတတ်ပညာမျိုးပေါ့... ဒါကြောင့် ကျွန်မအတွက်ကတော့ ဟန်ဆောင်ရတာ လွယ်ကူပေမဲ့... ရှင်လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ မူမတူတဲ့ကျင့်စဉ်လမ်းကြောင်းတွေ ပေါ်ထွက်လာမှာမို့လို့ တတ်နိုင်သလောက် ဖုံးကွယ်ထားဖို့ လိုလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်နားလည်ပါတယ်...” ချူလျန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မဂိုဏ်းက အကြီးအကဲတွေရဲ့ အမြင်အရတော့... ဒီတစ်ခေါက်လှုပ်ရှားမှုကို တတ်နိုင်သမျှ ဖုံးကွယ်ထားဖို့ပဲ... တောင်ပိုင်းလမ်းကြောင်းက လမ်းပြသူတွေ ဒီလောက်အထိအင်အားသုံးနေတာကိုကြည့်ရင် ကျန်းနန်တောင်တန်းထဲမှာ စွန့်စားရကျိုးနပ်တဲ့ ရတနာတစ်ခုခုကို တွေ့ထားတာသေချာတယ်...</p> <p> </p> <p>ရတနာကို လက်ဝယ်ရရှိတဲ့ အချိန်ကျမှ အကုန်လုံးကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ရှင်းလင်းဖို့ ကျွန်မတို့စီစဉ်ထားတာ... အဲဒီအချိန်မတိုင်ခင်အထိတော့ အထောက်အထား မပေါက်ကြားစေနဲ့ဦး...”</p> <p> </p> <p>ချူလျန်ကခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "ရပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ပကတိတရားသုံးပါးချိုင့်ဝှမ်းမှ လာရောက်သော အကြီးအကဲမှာ မည်မျှအစွမ်းထက်မည်ကို သူမသိပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ ဆရာသခင်လောက်တော့ အစွမ်းထက်မည် မဟုတ်ဟုသာ သူ ယုံကြည်နေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်တစ်ချက်က အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေက ဝိညာဉ်ထိန်းကျောင်းတာနဲ့ ဝိညာဉ်သန့်စင်တာကိုပဲ အဓိကထားတော့ သူတို့ရဲ့ရုပ်ခန္ဓာက အတော်လေးအားနည်းတတ်ကြတယ်... ဒါကြောင့် သူတို့ကိုရင်ဆိုင်တဲ့အခါ မန္တန်တားမြစ်နယ်မြေက အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုပဲ...</p> <p> </p> <p>စောစောက ကြည့်ရသလောက် ရှင့်ရဲ့ရုပ်ခန္ဓာက အတော်လေးသန်မာပုံရတယ်... အခွင့်အရေးရရင် ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး ဗျင်းကြတာပေါ့...” လော့ယောင်က ဆက်လက် ပြောကြားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်လည်း ထိုအခါမှ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ အစောပိုင်းက သူမသည် အဘယ်ကြောင့် မန္တန်တားမြစ်နယ်မြေကို ဦးစွာထုတ်သုံးခဲ့သနည်း ဆိုသည်မှာလည်း ရှင်းလင်းသွားချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ရုပ်ခန္ဓာမှာ များစွာ မသန်မာသော်လည်း ပိုးမွှားကျိန်စာနှင့် အဆိပ်အတတ်ပညာများတွင် ကျွမ်းကျင်သဖြင့် ထိခိုက်မှုက ပြင်းထန်လှပေသည်။ သူ၏ ကျားဆယ်ကောင်ခွန်အားနှင့် အုတ်ခဲသိုင်းပညာကိုသာ ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ရှေ့တန်းနှင့်နောက်တန်း မျှတသွားမည်ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ချောင်ရှန်းကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းသိုင်းပညာရှင်မျိုးနှင့် မတွေ့သရွေ့ သူတို့နှစ်ဦးကို ယှဉ်နိုင်မည့်သူ ရှားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့တွေးတောရင်း ချူလျန်က ယင်းယွမ်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ လော့ယောင်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မိန်းကလေးလော့... ဒါက ယင်းယွမ်ဆေးလုံးပါ...” ချူလျန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကျုပ်နဲ့ အစ်မနဲ့ ဝိုင်းဗျင်းတဲ့အချိန်မှာ အခြေခံချီစွမ်းအင် လှုပ်ခတ်မှုကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်တယ်... ခဏနေရင် လိုအပ်ကောင်း လိုအပ်လာလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>သူမက မိမိအပေါ် ပွင့်လင်းစွာ ပြောဆိုထားသဖြင့် သူကလည်း စေတနာကို တုံ့ပြန်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လော့ယောင်သည်လည်း တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ထိုဆေးလုံးကို လှမ်းယူလိုက်လေ၏။ ဤယင်းယွမ်ဆေးလုံးမှာ ရှားပါးလှသည်ကို သူမ သိရှိထားသဖြင့် ချူလျန်ကို ကြည့်သော အကြည့်မှာ ပိုမိုနူးညံ့သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကနဦးအစပြုရာတွင် လူအများ၏ စိတ်ကို ဆွဲဆောင်ရာ၌ ချူလျန်သည် အမြဲတမ်း ရက်ရောတတ်သူ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>နှစ်ဦးသား ဂူအတွင်း၌ အချိန်အတန်ကြာ ဆက်လက် စကားပြောဆိုနေကြသည်။ လော့ယောင်မှာ စကားနည်းသူ ဖြစ်သော်လည်း ချူလျန်က စကားကို အလိုက်သင့် ပြောဆိုတတ်သဖြင့် သူတို့ကြားရှိ လေထုမှာ အတော်လေး သင့်တင့်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မိုးချုပ်ခါနီးအချိန်တွင် ဝိညာဉ်ချုပ်တံဆိပ်ပြားက တုန်ခါလာပြီး သတင်းစကားတစ်ခု ရောက်ရှိလာလေ၏။</p> <p> </p> <p>[ (၅၉) ] : "မင်းတို့တွေ ဆုံမိကြပြီလား… ငါလည်း မကြာခင် ရောက်တော့မယ်… ဝံပုလွေအမြီးတောအုပ်မှာပဲ ဆုံကြမှာလား...”</p> <p> </p> <p>ချူလျန်က သတင်းစကားကို ဖတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လော့ယောင်ကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒီနေရာမှာပဲလား...”</p> <p> </p> <p>လော့ယောင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ရပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ...” ချူလျန်က ပြောလိုက်သည်။ "ခဏနေရင် သူ့ဆီကနေ သတင်းအချက်အလက် အချို့ကို အရင်နှိုက်ကြည့်မယ်... ပြီးမှ အရင်အတိုင်းပဲ... ကျုပ်က အစ်မနဲ့ ပူးပေါင်းပေးမယ်...”</p> <p> </p> <p>နှစ်ဦးသား အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးပြီးနောက် '(၅၉)'ကို ကြိုဆိုရန် အစီအစဉ်ဆွဲလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>[ (၅၈) ] : "ဝံပုလွေအမြီးတောအုပ်က ကျောက်တုံးနက်ပုံနားမှာပဲ ရှိနေတုန်းပဲ...”</p> <p> </p> <p>[ (၆၀) ] : "ဟုတ်တယ်...”</p> <p> </p> <p>[ မြေကမ္ဘာမိစ္ဆာတမန်တော် ] : "ကောင်းပြီ... မင်းတို့နှစ်ယောက် အရင်တွေ့ရင် ရန်ဖြစ်နေမှာကို စိုးရိမ်နေတာ... အခု သုံးယောက်လုံး လူစုံသွားရင်တော့ အဆင်ပြေသွားမှာပါ... မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် ငါ ရောက်လာမယ်... အဲဒီအချိန်ကျမှ လမ်းပြသူနဲ့ သွားတွေ့ကြတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>မကောင်းဆိုးဝါးများ အကြားတွင်လည်း အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်နေပုံရလေသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် ဂူတံခါးဝတွင် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေ၏။ "အိုး... မင်းတို့တွေ တကယ်ရှိနေတာပဲ... နောက်ဆုံးတော့ တွေ့ကြပြီပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ချူလျန်နှင့် လော့ယောင်တို့မှာ အစောကြီးကတည်းက အာရုံခံမိထားကြပြီးဖြစ်၏။ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသော လူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝတ်စုံချင်းကလည်း ထပ်တူကျနေပြန်ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်မှာမူ ထိုကဲ့သို့ ဝတ်စုံတူနေခြင်းကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်၏။ ဤ '(၅၉)'မှာမူ သတိထားတတ်သူပုံစံ မပေါက်လှသဖြင့် သူ့ထံမှ သတင်းအချက်အလက်အချို့ ရရှိနိုင်မည်ဟု သူတွေးတောမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်က ဘေးနားရှိ ကျောက်ခုံကို ညွှန်ပြလိုက်ပြီး "ထိုင်ပါဦး...” ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အိုက်ယား... နောက်ဆုံးတော့ နားရပြီ... ပင်ပန်းလိုက်တာဗျာ... ကျုပ် ဒီရက်ပိုင်း ဘယ်လောက်တောင် ခရီးနှင်ခဲ့ရလဲ မင်းတို့သိမှာမဟုတ်ဘူး... ကျုပ်က အစောဆုံးရောက်မယ် ထင်နေတာ... နောက်ဆုံးကျမှ ရောက်လာရတယ်လို့..."</p> <p> </p> <p>မေးစရာပင်မလိုဘဲ '(၅၉)'မှာ တစ်ယောက်တည်း မနားတမ်း ပြောဆိုနေတော့သည်။ ချူလျန် ခဏကြာအောင် နားထောင်ကြည့်သော်လည်း မည်သည့်အနှစ်သာရမျှ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူက စကားကိုဖြတ်ပြီး မေးလိုက်ရတော့သည်။ "ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ဘာတွေထူးထူးခြားခြား ရခဲ့လဲ...”</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ချုပ်သူ (၇၂)ဦးလုံး၏ လမ်းကြောင်းမှာ ခရမ်းရွှေမြို့စားအတွက် ဝိညာဉ်များ လိုက်လံစုဆောင်းနေရသူများ ဖြစ်သဖြင့် ဤမေးခွန်းက ထူးဆန်းမနေပေ။</p> <p> </p> <p>'(၅၉)'က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဟားဟား... အဲဒါကို ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ ကျုပ်ရဲ့ ဒီလပိုင်း အတွေ့အကြုံတွေကို ပြောပြရမှာပေါ့... ပထမဆုံးအနေနဲ့ ကျုပ်က ပိုင်ဟွာမြို့ကို သွားခဲ့တယ်..."</p> <p> </p> <p>"အဲဒီနောက်မှာ ရဲ့ယိုမြို့ကို ထပ်သွားတယ်..."</p> <p> </p> <p>"ပြီးတော့ ကျင်းစီမြို့ကို ထပ်သွားတယ်..."</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုနဲ့... ကျုပ် ဘာမှမရခဲ့ဘူး..."</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူကလက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်ခမျာ မျက်နှာမည်းသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလူမှာ မည်သို့သော ပါရမီရှင်မျိုးနည်း...။</p> <p> </p> <p>ဘာအဓိပ္ပာယ်မှမရှိသော စကားများကို တစ်နာရီနီးပါးကြာအောင် မည်သို့ ပြောနိုင်ပါသနည်း…။</p> <p> </p> <p>မေးမြန်းနေခြင်းမှာ အချိန်ဖြုန်းနေခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက လော့ယောင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ 'စကားမပြောတော့ဘဲ ဗျင်းသာဗျင်းလိုက်ကြစို့’ ဟု ဆိုလိုသော အကြည့်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ယောင်လည်း ခေါင်းကိုအသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဤမျှလောက်အထိ စကားများသောသူကို သူမလည်း သည်းခံနိုင်တော့မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p> </p> <p>သဘောထားချင်း တူညီသွားကြပြီဖြစ်၍ လော့ယောင်က ထရပ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "စောစောက ဟိုဘက်တောင်စောင်းမှာ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုတွေ့ခဲ့တယ်... အဲဒီမှာ ရတနာတစ်ခုခု ရှိနေပုံရတယ်... ကျုပ်နဲ့အတူ ဘယ်သူလိုက်ခဲ့မလဲ...”</p> <p> </p> <p>ချူလျန်က ဘေးဘီကိုကြည့်ပြီး "ကျုပ်တို့တွေ လူစုံနေမှတော့ လူမခွဲတာ အကောင်းဆုံးပဲ... အတူတူ သွားကြတာပေါ့...” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အတူတူ သွားတာပေါ့... ကောင်းတာပေါ့ဗျာ...” '(၅၉)'မှာ သံသယ အနည်းငယ်မျှမရှိဘဲ ထရပ်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ရတနာမရှိရင်တောင်မှ အပြင်ထွက်ပြီး လှုပ်လှုပ်ရှားရှား လုပ်တာက ပိုကောင်းတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဖြူစင်လွန်းသော ပုံစံကိုကြည့်ပြီး ဤလူသည် အမှန်တကယ်ပင် အမှောင်လမ်းစဉ်ကို လိုက်စားသူမှ ဟုတ်ကောဟုတ်ရဲ့လားဟု ချူလျန် သံသယဖြစ်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တကယ့်ကို စက္ကူဖြူတစ်ချပ်ကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ဦးသား '(၅၉)'ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဂူထဲမှထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ရင်းနှီးသော လမ်းအတိုင်း တောင်စောင်းကို ကျော်ဖြတ်လာကြပြီးနောက်၊ '(၅၉)'က တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိသွားပုံ ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟိုဘက်မှာ ဘာချိုင့်ဝှမ်းမှ ရှိမနေသလိုပဲနော်...” သူကမေးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>စကားမဆုံးသေးမီမှာပင်...</p> <p> </p> <p>လေထုထဲမှ ‘ချပ် ဟူသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မန္တန်တားမြစ်နယ်မြေသည်ကား တစ်ဖန်ပြန်လည်၍ ရောက်ရှိလာချေပြီ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save