Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">အင်မော်တယ်မန္တန်များ အားပြိုင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>'ဟင်...’</p> <p> </p> <p>မန္တန်တားမြစ်နယ်မြေ ကျရောက်သွားသည့် ခဏချင်းတွင် '(၅၉)' မှာ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သူသည် မည်မျှပင် ရိုးသားဖြူစင်စေကာမူ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိထားမိသွားလေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်နှင့် လော့ယောင်တို့သည်လည်း ထပ်မံ၍ ဖုံးကွယ်ထားရန် အစီအစဉ်မရှိတော့ဘဲ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ကွက်များ ထုတ်ဖော်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်လိုက်ကြစို့…။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်တစ်ယောက် ရွှေအုတ်ခဲပိုင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သလို၊ လော့ယောင်ကလည်း လက်ကိုမြှောက်ကာ မိုးရေစက်များအလား ငွေအပ်များကို '(၅၉)' ထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် '(၅၉)' ၏ တစ်ကိုယ်လုံး၌ ခုနစ်ရောင်ခြယ် ကျောက်စိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပလာသည်။ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ၏ အင်္ကျီလက်စမှ ပေါ်ထွက်နေသော သူ၏လက်မောင်းများမှာလည်း ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ရွှေကွင်းကိုးကွင်းက ထွက်ပေါ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုရွှေကွင်းကိုးကွင်းသည် လေထဲတွင် တဝီဝီမြည်လျက် ပျံဝဲသွားပြီး၊ ရှစ်ကွင်းမှာ လော့ယောင်ထံသို့ ဦးတည်ကာ ကျန်တစ်ကွင်းမှာ ချူလျန်ထံသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူက မိမိအား ဤမျှ အထင်သေးစွာ တိုက်ခိုက်ခြင်းအပေါ် ချူလျန်ခမျာ စိတ်ဆိုးနေရန် အချိန်မရှိပေ။ သူ စဉ်းစားနေသည်မှာ ဤလူသည် မန္တန်တားမြစ်နယ်မြေအတွင်း၌ မည်သို့ကြောင့် မှော်ဝင်ပစ္စည်းများကို အသုံးပြုနိုင်နေရသနည်း ဟူသောအချက်ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ယောင်သည် ကိုယ်ကိုယိမ်း၍ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရင်း "ဝမ်ဖာကျောက်စိမ်းခန္ဓာလား" ဟု ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူမ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ခဏမျှသာ တည်မြဲခဲ့သော မန္တန်တားမြစ်နယ်မြေမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သူမသည် မြေပြင်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ဆင်းသက်လျက် ထီးဖြူတစ်လက်ကို ဖြန့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှူး...</p> <p> </p> <p>ထီးဖြူပွင့်သွားသည်နှင့် သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် နို့နှစ်ရောင် အခိုးအငွေ့များ ဝန်းရံသွားပြီး၊ သေချာကြည့်လိုက်ပါက ကြီးမားသော တစ္ဆေပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုက သူမအား ပွေ့ဖက်ကာကွယ်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေသဖြင့် မည်သည့်တိုက်ခိုက်မှုမျှ မဖောက်ထွင်းနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ရွှေကွင်းရှစ်ကွင်းမှာ ထိုအကာအကွယ် အလင်းတန်းကို လာရောက်ထိမှန်ပြီး လှိုင်းတံပိုးများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း တစ်ကွင်းမျှ ဖောက်ထွင်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ချူလျန်သည်လည်း မိမိထံသို့ ပျံသန်းလာသော ရွှေကွင်းကို လက်ထဲရှိ ရွှေအုတ်ခဲဖြင့် အားကုန်ရိုက်ချလိုက်လေရာ 'ထန်' ဟူသော သတ္တုချင်း ထိခိုက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>ရွှေကွင်းမှာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး၊ ချူလျန်၏ လက်မောင်းမှာလည်း ထုံကျဉ်သွားရလေသည်။ ရုပ်ခန္ဓာခွန်အားသက်သက်ဖြင့် မှော်ဝင်ပစ္စည်းကို ခုခံရန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ယောင်၏ ရေရွတ်သံကြောင့် '(၅၉)' အပေါ် မန္တန်တားမြစ်နယ်မြေ၏ အာနိသင် သောက်ရောက်မခံရခြင်း အကြောင်းရင်းကို သူ သဘောပေါက်သွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ယင်းမှာ အင်မော်တယ်မန္တန် ဝမ်ဖာကျောက်စိမ်းခန္ဓာပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အင်မော်တယ်မန္တန်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ခပ်သိမ်းသော မန္တန်များ မဖောက်ထွင်းနိုင်သည့် ကျောက်စိမ်းခန္ဓာဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြ၏။ ဤမန္တန်ကို အသုံးပြုသူသည် အချိန်တိုအတွင်း မည်သည့် တန်ခိုးစွမ်းရည်နှင့် မန္တန်များ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကိုမျှ ခံရမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သီအိုရီအရဆိုလျှင် မန္တန်တားမြစ်နယ်မြေအတွင်း၌ သူသည် မည်သည့် တန်ခိုးစွမ်းရည်ကိုမျှ အသုံးပြု၍ မရနိုင်သော်လည်း၊ အင်မော်တယ်မန္တန်၏ အဆင့်အတန်းမှာ ပိုမိုမြင့်မားသဖြင့် ဝမ်ဖာကျောက်စိမ်းခန္ဓာဖြင့် ထိုနယ်မြေကို လွယ်လင့်တကူပင် ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအင်မော်တယ်မန္တန်၏ အချိန်အတိုင်းအတာမှာ အကန့်အသတ်ရှိသဖြင့် သူသည် အကြာကြီး တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ထိုအချိန်အတွင်း လော့ယောင်၏ မန္တန်တားမြစ်နယ်မြေမှာ မိမိဘက်တော်သားများကိုသာ ပြန်လည်ထိခိုက်စေမည်ဖြစ်ရာ၊ လော့ယောင်သည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ မန္တန်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ စစ်မှန်သော တိုက်ပွဲကို စတင်တော့မည့်ပုံပင်။ လော့ယောင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်စက် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ချူလျန် မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ရွှေကွင်းကိုးကွင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် '(၅၉)' သည် မှော်ဝင်ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ရုံရှိသေးသည်။ ထိုအချိန်တွင် လော့ယောင်က လက်ကိုမြှောက်ကာ လက်ညှိုးဖြင့် သူ့ထံသို့ ညွှန်ပြလိုက်ပြီး "လဲကျစမ်း" ဟု တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း...</p> <p> </p> <p>ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မသိရဘဲ '(၅၉)' ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ရုတ်တရက် ပြိုလဲကျသွားပြီး၊ မြေကြီးပေါ်တွင် ဝပ်လျက် သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ရတော့၏။</p> <p> </p> <p>"ဝူလောင်ချီရှန်း ကျိန်စာလား...” သူသည် လော့ယောင်ကို မော့ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်သော လေသံဖြင့် ခက်ခဲစွာ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချူလျန်၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း အချက်အလက်များ ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အင်မော်တယ်မန္တန် ဝူလောင်ချီရှန်း…။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ရှာမန်အတတ်ပညာ၏ အလွန်အစွမ်းထက်သော ကျိန်စာတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ထိမှန်သူအား ချက်ချင်းပင် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါ ခုနစ်ပါး ပျက်စီးကာ အလွန်အမင်း အားနည်းသွားစေနိုင်သဖြင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားစေနိုင်ချေရှိသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်မားသူက အသုံးပြုပါက ဤကျိန်စာသည် ရန်သူအား တစ်သက်လုံး ရောဂါဝေဒနာများဖြင့် နှိပ်စက်သွားနိုင်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အင်မော်တယ်မန္တန်ပင် ဖြစ်ချေ၏။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် '(၅၉)' ၏ ဝမ်ဖာကျောက်စိမ်းခန္ဓာမှာ အာနိသင် ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဤပြင်းထန်သော ကျိန်စာကို တိုက်ရိုက် ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ယောင်၏ အေးစက်သော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ချူလျန် အံ့သြမိရသည်။ သူမသည် ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်ဖြင့် ဤကဲ့သို့ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားနေခြင်းမှာ မဆန်းတော့ပေ။ ရွှေအမြုတေအဆင့်တွင် အင်မော်တယ်မန္တန်ကို ကျွမ်းကျင်ထားခြင်းမှာ ယနေ့ခေတ် ပါရမီရှင်များ၏ ပြယုဂ်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဤမန္တန်ဖြင့် အနိုင်ရပြီဟု ထင်မှတ်ထားစဉ် '(၅၉)' သည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ခက်ခဲစွာ လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ပြီး "ပြန်သွားစမ်း" ဟု အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း...</p> <p> </p> <p>လေထုထဲတွင် ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>'(၅၉)' မှာ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် မတ်တပ်ရပ်နိုင်သွားပြီး အားနည်းနေမှုများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လော့ယောင်မှာမူ မြေကြီးပေါ်သို့ အပြင်းအထန် လဲကျသွားပြီး သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>'ဒါက... တန်ပြန်အကျိုးသက်ရောက်ခြင်းမန္တန်လား...’ ချူလျန်တစ်ယောက် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို ချက်ချင်း သိလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ်သော အင်မော်တယ်မန္တန်တစ်ခုပင်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ အလွန်ရှားပါးသော အင်မော်တယ်မန္တန်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ရန်သူ ထုတ်ဖော်လိုက်သော တန်ခိုးစွမ်းရည်ကို ထိုသူ့ထံသို့ပင် ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားစေနိုင်သည့် အစွမ်း ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ လော့ယောင်သည် မိမိကိုယ်တိုင်၏ ဝူလောင်ချီရှန်း ကျိန်စာဒဏ်ကို ပြန်လည် ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ချေ၏။</p> <p> </p> <p>အခြေအနေမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ဦးသား၏ အားပြိုင်မှုမှာ အင်မော်တယ်မန္တန် အဆင့်အထိ ရောက်ရှိနေသဖြင့် ချူလျန်အနေဖြင့် ဝင်ရောက်ရန် ခက်ခဲနေလေသည်။ ယခုအခါ လော့ယောင်သည် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိသွားပြီဖြစ်ရာ၊ သူမအနေဖြင့် နောက်ထပ် တန်ပြန်မန္တန်တစ်ခုကို ထပ်မံ အသုံးမပြုနိုင်ပါက ရှုံးနိမ့်တော့မည်မှာ သေချာလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>မိမိ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အပေါ် ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိနေသဖြင့်၊ ချူလျန်သည်လည်း ‘ဆင့်ခေါ် ကျောက်စိမ်းပြား' အား ချက်ချင်းထုတ်ယူကာ လူခေါ်ရန် အသင့်ပြင်ထားလိုက်လေတော့၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လော့ယောင်မှာမူ အရှုံးပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ သူမသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေရင်း နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းထဲ၌ မလျှော့သော ဇွဲမာန်များ တောက်ပလာပြီး၊ လက်ကိုလှန်ကာ စက္ကူထီးနီတစ်လက်ကို ဖြန့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤစက္ကူထီးနီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ '(၅၉)' ၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုများ သိသိသာသာ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မလုပ်နဲ့..." သူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း...</p> <p> </p> <p>သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>အားနည်းနေသော လော့ယောင်သည် စက္ကူထီးနီကို ဖြန့်လိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်း ယင်ချီအငွေ့အသက်များက တောင်ကုန်းတစ်ခုလုံးနှင့် တောအုပ်တစ်ဝက်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးလှပေ၏။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်ပင်လျှင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လော့ယောင်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ ပွင့်သွားသော စက္ကူထီးနီအောက်တွင် ဝတ်ရုံနီဝတ်ထားသော ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ပုံရိပ် ပေါ်ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်ကတွေ့ခဲ့ရသော ထီးနက်အောက်မှ အမျိုးသား၊ ထီးဖြူအောက်မှ အမျိုးသမီးတို့နှင့်မတူဘဲ ဤဝတ်ရုံနီဝတ် ကလေးငယ်မှာ လော့ယောင်ကို ဗဟိုပြု၍ လှုပ်ရှားနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် ခေါင်းငုံ့လျက် လော့ယောင်၏ လက်ထဲမှ လခြမ်းကွေးဓားကို ယူလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ တစ္ဆေမျက်လုံးများထဲတွင် သွေးဆာနေသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး '(၅၉)' ထံသို့ တဟုန်ထိုး တိုးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မှားကုန်ပြီ...” (၅၉) က အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"နင် ဒါကို ဘာလို့ လွှတ်လိုက်ရတာလဲ… နင် ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ သိပြီ... နင်က ပကတိတရားသုံးပါး ချိုင့်ဝှမ်းက လော့ယောင်ပဲ...”</p> <p> </p> <p>ရှူး...</p> <p> </p> <p>သူ၏ စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး ထိုကလေးငယ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>'(၅၉)' သည် အန္တရာယ်ကို ကြိုတင် သိရှိလိုက်သဖြင့်၊ လက်ကိုမြှောက်ကာ အလင်းဖြူများ တောက်ပနေသော ကျောက်စိမ်းခေါင်းလောင်းပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီး၍ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဝတ်ရုံနီဝတ် ကလေးငယ်မှာ အနားသို့ ရောက်ရှိလာပြီး၊ သွေးရောင်အလင်းများ ပါဝင်သော ဓားချက်ဖြင့် ခေါင်းလောင်းပုံရိပ်ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>ချလွမ်...</p> <p> </p> <p>ဤဓားချက်အောက်တွင် ခိုင်မာလှသော ခေါင်းလောင်းပုံရိပ်မှာ ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ပုံရိပ် ပျက်ပြယ်သွားသော်လည်း ဤဓားချက်ကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သဖြင့် '(၅၉)' အနေဖြင့် နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းကို အမြန်အော်ဟစ်နိုင်ခဲ့၏။</p> <p>"ငါလည်း လူကောင်းပဲ… မြန်မြန် ရပ်လိုက်ကြပါတော့...”</p> <p> </p> <p>ရှူး...</p> <p> </p> <p>သွေးဆာနေသော ဤဓားချက်မှာ '(၅၉)' ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်တော့မည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လော့ယောင်သည် အချိန်မီ စက္ကူထီးနီကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မဟုတ်ပါက ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝတ်ရုံနီဝတ် ကလေးငယ်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို မည်သူမျှ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ မည်သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကလဲ့စားဝိညာဉ်မျိုးလဲ…။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်သည် လော့ယောင်၏ ရန်သူမဟုတ်သော်လည်း၊ ထိုကလေးငယ် မိမိရှေ့မှ ဖြတ်သန်းသွားသည့် ခဏ၌ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါပင်။</p> <p> </p> <p>လော့ယောင်က ဤအရာကို အချိန်မီ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်သဖြင့်သာ ချူလျန် စိတ်အေးသွားရခြင်း ဖြစ်၏။ မဟုတ်ပါက ထိုကလေးငယ်သည် '(၅၉)' ကို သတ်ပြီးနောက် မိမိကိုပါ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်မည်လားဟု စိုးရိမ်မိပေသည်။</p> <p> </p> <p>လွန်လွန်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ယောင်က ပဉ္စမအဆင့် ကျင့်ကြံသူကို ရင်ဆိုင်ရန် စဉ်းစားစဉ်က 'နည်းလမ်း ရှာကြည့်ရမယ်' ဟု ပြောခဲ့ခြင်းမှာ၊ ဤကလဲ့စားဝိညာဉ် တစ်ကောင်တည်းနှင့်ပင် နယ်ပယ်ကျော်၍ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိသောကြောင့် ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်၏ နှလုံးခုန်သံများ ပြန်လည်တည်ငြိမ်လာချိန်တွင်၊ လော့ယောင်မှာမူ သံသယများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် တစ်ဖက်ရှိ '(၅၉)' ကို စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>'(၅၉)' သည်လည်း လော့ယောင် နောက်တစ်ကြိမ် ထိုကလဲ့စားဝိညာဉ်ကို လွှတ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လုံးဝပေါ့ဆခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် မိမိ၏ မျက်နှာဖုံးဝတ်ရုံကို ချွတ်လိုက်ရာ၊ ပြောင်လက်နေသော ဦးခေါင်းတစ်ခုက ပေါ်ထွက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤ '(၅၉)' မှာ အမှန်စင်စစ် ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး ဖြစ်နေသည်လော…။</p> <p> </p> <p>ဝတ်ရုံအောက်တွင် ဆံပင်တစ်ပင်မျှမရှိဘဲ ဝင်းပနေသော ဦးခေါင်းနှင့်အတူ ဖြူဝင်းသော အသားအရေ၊ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာသွင်ပြင်တို့ကြောင့်၊ ကြည့်ရသည်မှာ ကရုဏာတရား ပြည့်နှက်နေသော ကိုယ်တော်လေးတစ်ပါးနှင့် တူလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော ရုပ်သွင်မှာ ချူလျန်၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသော လမ်းဘေးမှ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူပုံစံနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကိုယှက်ကာ ဂါရဝပြုလျက် တိုးညင်းစွာ ဆိုလိုက်၏။ "ဒီသေးနုပ်တဲ့ ဘုန်းကြီးဟာ ယွမ်ချွယ်ကျောင်းတိုက်က ပုရှန် ဖြစ်ပါတယ်... ဒီနေ့ လမ်းစဉ်တူ တာအိုရောင်းရင်းနှစ်ဦးနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့မိတာက တကယ့်ကို အပြစ်ရှိလှပါတယ်... ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါဦး...”</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ကြီးမားလှသော တောင်တန်းကြီး၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်...။</p> <p> </p> <p>အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်း၏ တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူနှင့် အနောက်တောင်လမ်းပြသူတို့ ထပ်မံဆုံတွေ့ကြလေသည်။ နှစ်ဦးသား မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ့လူတွေ အကုန် စုံပြီ... မင်းဘက် တောင်ပိုင်းလမ်းက လူတွေရော စုံပြီလား...” အနောက်တောင်လမ်းပြသူက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နီးစပ်နေပါပြီ... မနက်ဖြန်ဆိုရင် အကုန် စုံပါလိမ့်မယ်...” တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူက ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အင်း...” အနောက်တောင်လမ်းပြသူက ဆက်လက်၍ "ငါ သတင်းအချို့ စုံစမ်းထားတယ်... အိပ်မက်ချောက်နက်ကို သွားဖို့ဆိုရင် မြူခိုးတောင်ကြားကို ဖြတ်ရမယ်... အဲဒီတောင်ကြားမှာ အန္တရာယ်တွေ အများကြီး ရှိနေတော့... ဒီခရီးစဉ်အပြီးမှာ ငါတို့အင်အား ဘယ်လောက်ကျန်ဦးမလဲ မသိဘူး...”</p> <p> </p> <p>"သတ္တမအဆင့် စစ်ဝိညာဉ်နဲ့ ယှဉ်ရင်၊ ဝိညာဉ်ချုပ်သူ အနည်းငယ် ဆုံးရှုံးရတာက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး... မကြာခင်မှာ ပြန်ပြီး ဖြည့်တင်းလို့ ရတာပဲ...” တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူက ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"အောက်လက်ငယ်သားတွေ အကုန် သေသွားရင်တောင်မှ၊ ဒီစစ်ဝိညာဉ်ကို ရလိုက်တာက အမြတ်ပဲ... မြို့စားမင်း တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာက ထွက်လာရင် ငါတို့အတွက် ဆုလာဘ်တွေပဲ ရှိမှာပါ...”</p> <p> </p> <p>"ဟူး... အရင်းပြုတ်မသွားဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတာပေါ့...” အနောက်တောင်လမ်းပြသူ၏ လေသံတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပါဝင်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ စစ်ဝိညာဉ်ကို ရပြီး ပြန်လာတဲ့အချိန်ကို စိတ်ကူးကြည့်စမ်းပါ... အခု အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်းမှာ လူအင်အား လိုအပ်နေတဲ့ အချိန်လေ...” တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူက ပြောလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရိုးနန်းဆောင်၊ ဝတ်ရုံနီနန်းဆောင်၊ မြောက်ပင်လယ်နန်းဆောင်နဲ့ ပန်းချီနန်းဆောင်တွေအပြင်၊ အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ပဉ္စမမြောက် နန်းဆောင်သစ်ကို တည်ထောင်ဖို့ စိတ်ကူးရှိနေတယ်... အခု ငွေဖြူဘုရင်လည်း ကွယ်လွန်သွားပြီဆိုတော့ လက်ဝဲအစောင့်အရှောက် ရာထူးကလည်း လစ်လပ်နေပြီ...</p> <p> </p> <p>ငါတို့အတွက် အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ... ငါတို့လို မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို လိုက်စားသူတွေက ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး လုပ်ဆောင်နေကြတာလေ... သတ္တိရှိရှိနဲ့ ရှေ့တိုးရမှာပေါ့... ဘာကို ကြောက်နေရမှာလဲ...”</p> <p> </p> <p>သူ၏ လေသံမှာ နက်ရှိုင်းပြီး အားမာန်ပါလှသဖြင့်၊ အမှောင်ထုထဲတွင် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ တီးတိုးစကားကဲ့သို့ပင်၊ အနောက်တောင်လမ်းပြသူ၏ ရင်ထဲတွင် သွေးများ ဆူပွက်လာစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save