Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">အားလုံးက လူယုတ်မာတွေချည်းပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>“ကြုံမှ ကြုံတတ်ပါပေ့...”</p> <p> </p> <p>လိုဏ်ဂူငယ်လေးထဲတွင် လူသုံးဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် နေရခက်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူလျှိုတစ်ဦးက တစ်ကိုယ်တော်ထိုင်နေပြီး သူလျှိုနှစ်ဦးမူ မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်နေသည်။ သူလျှိုသုံးဦးလုံး ဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်နေကြချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူတို့သုံးဦးစလုံးမှာ ခေါင်းစွပ်များကိုပင် ပြန်လည်ဝတ်ဆင်ခြင်း မရှိကြတော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤနေရာတွင် ပြင်ပလူဟူ၍ မရှိတော့သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>အားလုံး သူလျှိုများ ဖြစ်နေကြခြင်းမှာ သူလျှို လုံးဝမရှိသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“အဟမ်း...” ချူလျန်က ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး ပုရှန်ဟုခေါ်သော ထိုဘုန်းတော်ကြီးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်ကို ထင်မထားမိဘူး ငါတို့ကြားထဲမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာလမ်းစဉ်က မြင့်မြတ်တဲ့ ရဟန်းတစ်ပါး ပါနေလိမ့်မယ်လို့လေ...”</p> <p> </p> <p>“မြင့်မြတ်တဲ့ ရဟန်းတော့ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ… သာမန် လှည့်လည်ကျင့်ကြံတဲ့ ရဟန်းလေးတစ်ပါးပါပဲ...” ပုရှန်က အဆက်မပြတ် ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ပြုံးလျက် ဆက်ပြောပြန်သည်။ “ကျုပ်က ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး နှုတ်ဆိတ်ကျင့်စဉ်ကိုပဲ အားထုတ်ခဲ့တာမို့ လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေး သိပ်မရှိဘူး… လူ့လောကအကြောင်းလည်း သိပ်နားမလည်တော့ တောင်ပေါ်ကဆင်းပြီး အတွေ့အကြုံယူဖို့ ထွက်လာခဲ့တာ… ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းမျိုးနဲ့ ကြုံရလိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ဗျာ...” ချူလျန်တစ်ယောက် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>ခင်ဗျားက နှုတ်ဆိတ်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်တာလား…။</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီးရယ်... ခင်ဗျားသာ နေပူထဲ တစ်ပတ်လောက် ထွက်သွားရင် သွားတွေတောင် နေလောင်ပြီး မည်းသွားနိုင်တဲ့အထိ စကားတွေ ပြောနေတာကို... ဒါကို နှုတ်ဆိတ်ကျင့်စဉ်လို့ ခေါ်တာလား….။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး၏ အံ့သြနေသော အကြည့်များကို မြင်သောအခါ ပုရှန်က တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားပုံရပြီး အလျင်အမြန် ရှင်းပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်က ဆယ့်သုံးနှစ်တိုင်တိုင် နှုတ်ဆိတ်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံခဲ့တာမို့... အခု ကျင့်စဉ်ကနေ ကင်းလွတ်ခွင့်ရတဲ့အခါမှာ အတိုးချပြီး ပြောမိနေတာပါ...”</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ ချူလျန်လည်း သဘောပေါက်သွားတော့၏။ ဆယ့်သုံးနှစ်လုံးလုံး စကားမပြောခဲ့ရသဖြင့် ယခုအခါတွင်မူ ကလဲ့စားချေသည့်အနေဖြင့် စကားတွေ အတိုးချပြောနေခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကမ္ဘာ၏ ဗုဒ္ဓဘာသာလမ်းစဉ်မှာ အနောက်ဘက် အစွန်အဖျားဒေသမှ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ခန့်ကမှ စတင်ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ သိပ်မခိုင်မာသေးဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နက်ရှိုင်းလှသော ဗုဒ္ဓတရားတော်များနှင့် အစွမ်းထက်သော ဓမ္မအတတ်များကြောင့် ကိုးကွယ်ယုံကြည်သူ အမြောက်အမြား ရှိနေပြီဖြစ်ကာ တာအိုလမ်းစဉ်၊ ကွန်ဖြူးရှပ်လမ်းစဉ်တို့နှင့်အတူ လမ်းစဉ်ကြီးသုံးရပ်အဖြစ် ရပ်တည်နေနိုင်ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>မြင့်မြတ်ဂိုဏ်း (၉)ဂိုဏ်းနှင့် မြေကမ္ဘာဂိုဏ်း (၁၀)ဂိုဏ်းတို့အကြားတွင်လည်း နေရာနှစ်ခု ရရှိထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းတို့မှာ မြင့်မြတ်ဂိုဏ်းများထဲမှ ယွမ်ချွယ်ကျောင်းတော်နှင့် မြေကမ္ဘာဂိုဏ်းများထဲမှ ကျုံးလော်ကျောင်းတော်တို့ ဖြစ်ကြပေသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာလမ်းစဉ်သည် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်အတွင်းမှာပင် လမ်းစဉ်ကြီးသုံးရပ်ထဲတွင် ပါဝင်လာနိုင်ခြင်းမှာ ယွီဧကရာဇ်မင်းဆက်၏ အားပေးထောက်ပံ့မှုနှင့်လည်း မကင်းချေ။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခင်က ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် တာအိုလမ်းစဉ်ကသာ အင်အားအကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး ဩဇာအာဏာအားလုံးကို ချုပ်ကိုင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ယွီမင်းဆက်၏ ဧကရာဇ်အဆက်ဆက်တို့သည် ကွန်ဖြူးရှပ်လမ်းစဉ်နှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာလမ်းစဉ်တို့ကို အားပေးထောက်ပံ့ခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာဂိုဏ်းများထဲမှ နဂါးပျံကျောင်းတော်နှင့် ကျုံးလော်ကျောင်းတော်တို့မှာ နန်းတွင်းအသိုင်းအဝိုင်းကို အမှီပြု၍ တည်ထောင်ထားကြခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကျုံးလော်ကျောင်းတော်၏ အမည်ရင်းမှာပင် နိုင်ငံတော်စောင့်ရှောက်ရေး ကျုံးလော်ကျောင်းတော်ဟု ခေါ်ဆိုပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ချွယ်ကျောင်းတော်မှာမူ တရားဦးစတင်ဟောကြားရာ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အထွတ်အမြတ်ထားရာနေရာ ဖြစ်သဖြင့် အဆင့်အတန်းမှာ ပိုမိုမြင့်မြတ်လှပေ၏။ ဒဏ္ဍာရီများအရ ထိုကျောင်းတော်၏ တံခါးမှာ တိမ်တိုက်များထက်တွင် တည်ရှိသည်ဟု ဆိုကြပြီး “တိမ်ပေါ်က နန်းတော်၊ မြင့်မြတ်သော ဗုဒ္ဓတရား” ဟုပင် တင်စားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အချို့သော ဂိုဏ်းဂဏကွဲပြားမှုများကြောင့် ကောင်းကင်မဏ္ဍိုင်မျှော်စင်သည် ဗုဒ္ဓဘာသာအကြောင်းကို သတင်းစာထဲတွင် ထည့်သွင်းဖော်ပြခြင်း နည်းပါးလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျုံးလော်ကျောင်းတော်မှာ နန်းတွင်း၏ ဂုဏ်အရှိန်အဝါကြောင့် လူသိများသော်လည်း မြင့်မြတ်ဂိုဏ်း (၉)ဂိုဏ်းဝင်ဖြစ်သော ယွမ်ချွယ်ကျောင်းတော်အကြောင်းကိုမူ သိသူရှားပါးလှချေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ချွယ်ကျောင်းတော်သည် တိမ်တိုက်များထက်တွင် မြင့်မားစွာ တည်ရှိနေပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ အရှုပ်အထွေးများတွင်လည်း ပါဝင်ပတ်သက်လေ့ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ချူလျန်ကဲ့သို့သော တပည့်ငယ်များမှာ ဤကျောင်းတော်၏ အမည်ကိုသာ ကြားဖူးပြီး လူကိုမူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချက်ကြောင့်ပင် အစောပိုင်းက ပုရှန်နှင့် လော့ယောင်တို့ တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း ပုရှန်က ဗုဒ္ဓဘာသာ တန်ခိုးစွမ်းရည်များကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးမှာ ခန့်မှန်းရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ပုရှန်၏ နောက်ခံကို အတည်မပြုနိုင်ခဲ့ကြခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>“...အဲဒီလိုနဲ့ ကျုပ်က 'လောကဓမ္မ ပြောင်းပြန်လှန်ခြင်း' ဆိုတဲ့ နည်းစနစ်နဲ့ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ဆွဲထုတ်တဲ့ တန်ခိုးစွမ်းရည်ကို သူ့ဆီကိုပဲ ပြန်ပြီး ရိုက်ခတ်စေခဲ့တာ… သူက ကိုယ့်မန္တန်နဲ့ကိုယ် ငရဲဘုံကျမ်းထဲမှာ ပြန်ပြီး ပိတ်မိသွားတော့တာပဲ… ဒီလို ယုတ်မာတဲ့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူကတော့ ကိုယ့်ဝဋ်နဲ့ကိုယ် ပြန်ခံရတာပါပဲ… ကျုပ်လည်း အဲဒီကျမှ ဝိညာဉ်ချူပ်တံဆိပ်ပြားကို ရလိုက်တာ...”</p> <p> </p> <p>ချူလျန် အတွေးလွန်နေစဉ်အတွင်း ပုရှန်မှာမူ သူ ဝိညာဉ်ချူပ်တံဆိပ်ပြားကို မည်သို့ရရှိခဲ့ကြောင်း ရှင်းပြပြီးနေပြီ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>စကားလေး နှစ်ခွန်း၊ သုံးခွန်းနှင့် ပြီးနိုင်သော အကြောင်းအရာကို သူသည် တစ်နာရီနီးပါးခန့် အချိန်ယူ၍ အာဘောင်အာရင်းသန်စွာ ပြောပြနေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး “ပုရှန်ရောင်းရင်း ပါဝင်လာပြီဆိုတော့ ကျုပ်တို့ရဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီအစဉ်က ပိုပြီး စိတ်ချရသွားပြီပေါ့...” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လော့ယောင်က သမ်းဝေလိုက်ပြီး “ငါတော့ အိပ်ချင်လာပြီ...” ဟု ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူမကဲ့သို့ အဆင့်ရှိသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ အိပ်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းမှာ အလွန်ရှားပါးလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ပုရှန်၏ စကားများကို အချိန်အတော်ကြာ နားထောင်ခဲ့ရသဖြင့် သူမကိုလည်း အပြစ်ဆို၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>“အချိန်လည်း မစောတော့ဘူးပဲ… ဒါဆိုရင် ငါတို့ အနားယူကြတာပေါ့...” ချူလျန်သည်လည်း မိမိကိုယ်မိမိ ကယ်တင်ရန်အတွက် အမြန်ပြောလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“မိန်းကလေးလော့ယောင်က အမျိုးသမီးဆိုတော့ ဒီလိုဏ်ဂူထဲမှာပဲ နေလိုက်ပါ… ငါတို့က အပြင်မှာ...”</p> <p> </p> <p>“မလိုဘူး...” လော့ယောင်က ငြင်းပယ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ကိုလှန်၍ စက္ကူဖြူထီးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ဖြူဖွေးနူးညံ့သော အလင်းတန်းတစ်ခုက သူမကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ ဖြူဖွေးသော အမျိုးသမီး ဝိညာဉ်ပုံရိပ်တစ်ခုက သူမကို ပွေ့ဖက်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အလွန်ပင် လုံခြုံမှုရှိနေပုံ ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အနားယူတော့မှာလား...” ပုရှန်က ချူလျန်ကို မဝသေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး စကားဆက်ပြောချင်နေပုံ ရသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်က ချက်ချင်းပင် ကပျာကယာ ပြောလိုက်ရသည်။ “မနက်ဖြန်ကျရင် စိန်ခေါ်မှုတွေ ရှိသေးတယ်… စောစောစီးစီး အနားယူထားတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ...” ပုရှန်က နှမြောတသဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လင်းလက်နေသော ရွှေခေါင်းလောင်းကြီး၏ ပုံရိပ်ယောင်က သူ့ကို ထပ်မံ၍ လွှမ်းခြုံသွားပြီး သီးသန့်နေရာတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်သည် သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း ရှုတောင်ဂိုဏ်း၏ သိက္ခာကို မကျဆင်းစေရန်အတွက် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အသက်ရင်းမြစ် မူလသစ်ရွက်စိမ်းကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>စိမ်းလန်းသော အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ့ကို ဖက်ထုတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ပတ်ပတ်လည် အုပ်မိုးသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟမ့်... ဘာတွေလာကြွား… ငါ့မှာလည်း ရှိတာပဲကို…။</p> <p> </p> <p>... ...</p> <p> </p> <p>သူတို့အတွက်မူ 'အနားယူခြင်း' ဆိုသည်မှာ အချိန်အကြာကြီး မလိုအပ်ပေ။ အကယ်၍ မိုးလင်းသည်အထိ အိပ်ပျော်သွားခဲ့လျှင် မြေကမ္ဘာမိစ္ဆာတမန်က စောစီးစွာ ရောက်ရှိလာပြီး ဤမှော်ဝင်ပစ္စည်းများကို မြင်တွေ့သွားပါက သူတို့သုံးဦးလုံး ချက်ချင်း ဖော်ထုတ်ခံရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် သုံးဦးသား တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြန်ထွက်လာကြပြီး လိုဏ်ဂူထဲတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ တရားမှတ်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ပုရှန်မှာ ကြားထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးနှင့် စကားပြောရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း ချူလျန်ကသာ ရံဖန်ရံခါ စကားပြန်ပြောပေးပြီး လော့ယောင်ကမူ မျက်နှာသေဖြင့် တစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောပေ။</p> <p> </p> <p>ဤလူနှစ်ဦးမှာ ရေနှင့်မီးကဲ့သို့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေကြရာ ချူလျန်တစ်ယောက် ဤခရီးစဉ်၌ အတော်လေး အားအင်ကုန်ခမ်းရတော့မည်ဟု ကြိုတင် ခံစားနေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံတွင် အလင်းရောင်သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာချိန်၌ ဝိညာဉ်ချူပ်တံဆိပ်ပြားက နောက်တစ်ကြိမ် တုန်ခါလာလေသည်။</p> <p>[ မြေကမ္ဘာမိစ္ဆာတမန် ] : “ငါ အခုချက်ချင်း ရောက်လာတော့မယ်...”</p> <p> </p> <p>[ မြေကမ္ဘာမိစ္ဆာတမန် ] : “မင်းတို့ ပြင်ဆင်ထားကြ… ရောက်တာနဲ့ ငါတို့ လမ်းပြတမန်တော်နဲ့ သွားပြီး ဆုံကြမယ်...”</p> <p> </p> <p>[ ၅၈ ] : “နားလည်ပါပြီ...”</p> <p> </p> <p>[ ၆၀ ] : “နားလည်ပါပြီ...”</p> <p> </p> <p>[ ၅၉ ] : “ဟုတ်ကဲ့ပါဗျာ...”</p> <p> </p> <p>[ ၅၉ ] : “အရှင်စေတမန်ကို စောင့်ကြိုနေတာ ကြာပါပြီ...”</p> <p> </p> <p>ဤမြေကမ္ဘာမိစ္ဆာတမန်နှင့် ပတ်သက်၍လည်း သူတို့သုံးဦး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်လေသည်။ ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူတို့၏ ဟန်ဆောင်မှုကို မရိပ်မိပါက လောလောဆယ် ဘာမှမလုပ်သေးရန် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဖွဲ့ကြီးနှင့် သွားရောက်ဆုံတွေ့ရန်အတွက် သူက လမ်းပြပေးရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ချူပ်သူများသည် စေတမန်ကို ကျော်ဖြတ်၍ အထက်လူကြီးများနှင့် တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လမ်းပြတမန်တော်နှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်း၏ အဖွဲ့ကြီးထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဆိုလျှင်မူ ဤမြေကမ္ဘာမိစ္ဆာတမန်သည် သူတို့ ပထမဆုံး ရှင်းလင်းရမည့်သူ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည်သာ သူတို့၏ ဟန်ဆောင်မှုကို ရိပ်မိနိုင်ခြေ အရှိဆုံးသူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေပြီးနောက် အနက်ရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုသည် လိုဏ်ဂူငယ်လေး၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။ လူသုံးဦးလုံး စနစ်တကျ ထွက်ကြိုလိုက်ကြ၏။</p> <p>မြေကမ္ဘာမိစ္ဆာတမန်၏ ပုံရိပ်ကို မမြင်ရသေးမီမှာပင် စေတီတော်ဖြူထဲရှိ ကြက်သွေးရောင်ကွပ်မျက်သူဓားက အရင်ဆုံး တုန်ခါလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချူလျန်သည် ထိုအခါမှ စိတ်အေးသွားရတော့သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ဤမိစ္ဆာဂိုဏ်းသားမှာမူ အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်ပင် အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်းသားများသည် လူသားဝိညာဉ်များကို ဖမ်းဆီးကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် ကြက်သွေးရောင်ကွပ်မျက်သူဓား၏ တုံ့ပြန်မှုကို ခံရမည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်နှစ်ဦးတုန်းက မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိခဲ့ခြင်းမှာ သူတို့မှာ အတုများ ဖြစ်နေကြသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ကြက်သွေးရောင်ကွပ်မျက်သူဓား၏ တုန်ခါမှုကို လောလောဆယ် ဖိနှိပ်ထားလိုက်ရသည်။ ဤမိစ္ဆာကောင်ကို သတ်ဖြတ်ရန် အချိန်မတန်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>ဤမြေကမ္ဘာမိစ္ဆာတမန်သည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူတို့သုံးဦးကဲ့သို့ လုံခြုံစွာ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိဘဲ ရုပ်ရည်ကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် သာမန် တန်ခိုးစွမ်းရည် အနည်းငယ်သာ အသုံးပြုထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အရှင်စေတမန်...” သူတို့သုံးဦးလုံး ဂါရဝပြုလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟဲဟဲ... မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ...” မြေကမ္ဘာမိစ္ဆာတမန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပြီးနောက် “ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ...” ဟု ဆိုကာ ရှေ့မှ ဦးဆောင်ထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချက်က ချူလျန်၏ ယခင်ခန့်မှန်းချက်ကို ထပ်မံ အတည်ပြုလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ခရမ်းရွှေမြို့စား၏ လက်အောက်ငယ်သားများသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာမိစ္ဆာတမန်သည် သူ၏ တိုက်ရိုက်လက်အောက်ငယ်သားများနှင့်ပင် လောကွတ်စကား များများစားစား ပြောဆိုခြင်း မရှိဘဲ သူစိမ်းများကဲ့သို့သာ ဆက်ဆံလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝိညာဉ်ချူပ်သူကဲ့သို့သော အောက်ခြေလူများမှာ အသေအပျောက် အလွန်များပြားလှသဖြင့် တစ်ယောက်သေလျှင် နောက်တစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း အစားထိုးလေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်မီးလျှံတစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်နှင့် ယခင်လူ၏ ဝိညာဉ်ချူပ်တံဆိပ်ပြားကို ဆက်ခံနိုင်သဖြင့် အထက်နှင့်အောက်ကြားတွင် ရင်းနှီးမှုဟူ၍ မရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့ စီမံခန့်ခွဲခြင်းမှာ အလုပ်တွင် ပိုမို ထိရောက်မှုရှိပြီး အတွင်းပိုင်း ပဋိပက္ခများကို လျှော့ချနိုင်သော်လည်း အားနည်းချက်မှာမူ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မသိရှိကြသဖြင့်၊ ဝိညာဉ်ချူပ်တံဆိပ်ပြားကိုသာ ဖော်ထုတ်နိုင်ပါက အလွယ်တကူ ရောနှောဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာမိစ္ဆာတမန်သည် သူတို့သုံးဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ တောအုပ်များနှင့် တောင်ကုန်းများကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် လျှိုမြောင်နက်ကြီးတစ်ခု၏ အထက်သို့ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ကုန်းစောင်းပေါ်မှ ရပ်ကြည့်လိုက်ရာ အောက်ဘက်တွင် အနက်ရောင်ပုံရိပ်များစွာကို လှမ်းမြင်နေရပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာမိစ္ဆာတမန်က ထပ်မံ၍ မှာကြားလိုက်သည်။ “ခဏနေလို့ လမ်းပြတမန်တော်ကို တွေ့တဲ့အခါ အားလုံး သတိထားကြဦး...”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ...” သုံးဦးစလုံးက ပြိုင်တူ ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိသောနှစ်ဦး၏ အသံမှာ လုံလောက်အောင် ကျယ်လောင်လှသဖြင့် ချူလျန်၏ အသံထဲတွင် ပါဝင်နေသော အနည်းငယ်သော တုန်ရီမှုကို ဖုံးကွယ်ပေးလိုက်နိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ်ပါက အမှားအယွင်းတစ်ခုခု ပေါ်ပေါက်သွားနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာလည်း ချူလျန်၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှု မရှိ၍တော့ မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ ရန်သူ့စခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်တော့မည်ဖြစ်၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ တုန်ခါနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>မှန်ပေသည်၊ စေတီတော်ဖြူ ဟင်းလင်းပြင်ထဲရှိ ကြက်သွေးရောင်ကွပ်မျက်သူဓားသည် တောင်အောက်မှ အနက်ရောင်ပုံရိပ်များကို အာရုံခံမိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဆက်တိုက်ဆိုသလို အပြင်းအထန် တုန်ခါနေတော့ခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များသည် ချူလျန်၏ အသိစိတ်ကို အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေပြီး မကောင်းဆိုးဝါးများကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းရန်အတွက် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပါတော့ဟု တိုက်တွန်းနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>တရားမျှတသောဓား၏ ဒေါသမီးတောက်များမှာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>‘အိုး… အားလုံးက လူယုတ်မာတွေချည်းပါလား…”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save