Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">အပြည့်အဝ တင်ဆောင်လျက် ပြန်လာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဝမ်ဟွာ အဆောက်အအုံ…</p> <p> </p> <p>ဒုတိယထပ်…</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က "တာဝန်ခံဟန်... ခိုင်ခံ့တဲ့ ဓားရှည် တစ်လက်လည်း လဲလှယ်ချင်သေးတယ်"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီလိုအပ်ချက်အတွက် ဆိုရင်တော့ သခင်လေးကျန်း သွားသင့်တဲ့ အကောင်းဆုံး နေရာက မြို့ပြင်ပိုင်း မြောက်ဘက်ရပ်ကွက်မှာရှိတဲ့ လက်နက် ပန်းပဲဖိုပါပဲ... လော့ရွှေ မြို့နယ်ထဲမှာ အဲဒီရပ်ကွက်က လက်နက် ပန်းပဲဖိုက ထွက်တဲ့ လက်နက်တွေက အရည်အသွေး အကောင်းဆုံးပါ" ဟန်ဟုန်မေက ပြန်ဖြေလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး "ပြောပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တာဝန်ခံဟန်"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျန်းနင်က ဆက်ပြော၏။</p> <p>"နောက်ထပ် တစ်ခု လိုသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဆက်ပြောပါ သခင်လေးကျန်း" ဟန်ဟုန်မေက ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က "ဝမ်ဟွာ အဆောက်အအုံမှာ သတင်းအချက်အလက် မျိုးစုံကိုလည်း ရောင်းချတယ်လို့ ကြားဖူးပါတယ်... လော့ရွှေ ကန်တစ်ဝိုက်က ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းအချက်အလက် တချို့ ဝယ်ယူချင်လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကိုကြားလျှင် ဟန်ဟုန်မေ ပြုံးလိုက်ပြီး "ပြဿနာ မရှိပါဘူး... လော့ရွှေ ကန်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ခဏနေ ယူလာပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်…</p> <p> </p> <p>ပထမထပ်ရှိ အထူးဧည့်ခန်းဆောင် တစ်ခုအတွင်း…</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးကျန်း စစ်ဆေးကြည့်ပါဦး... ဒီမှာ နွားသိုးမိစ္ဆာ ခွန်အား သစ်သီး သုံးလုံးပါ" ဟန်ဟုန်မေက ပိုးချည်သေတ္တာ တစ်လုံးကို ကျန်းနင် အရှေ့သို့ တွန်းပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က သေတ္တာကို ချက်ချင်းဖွင့်၍ အတွင်းသို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုးချည်သေတ္တာ အတွင်းတွင် အနက်ရောင်နှင့် အပြာရောင် ရောယှက်နေသော သစ်သီး သုံးလုံး သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>သစ်သီး တစ်လုံးစီမှာ ကြက်ဥ အရွယ်အစားခန့်ရှိပြီး ပါးလွှာသော အမြှေးပါး တစ်ခုဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသည်။</p> <p> </p> <p>ဤပါးလွှာသော အလွှာမှာ ဝိညာဉ်သစ်သီးများကို လတ်ဆတ်နေစေရန် ထိန်းသိမ်းထားသည့် ဝမ်ဟွာ အဆောက်အအုံ၏ နည်းလမ်းပင်။</p> <p> </p> <p>လေလုံအောင် ပိတ်ထားသည့် အနေအထားတွင် ဝိညာဉ်သစ်သီးများမှာ လပေါင်းများစွာ လတ်ဆတ်နေနိုင်ပြီး ၎င်းမှာ အတော်လေး အံ့ဩဖွယ် ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ပြဿနာ မရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဟန်ဟုန်မေက မိန်းကလေးလွီ ကိုင်ဆောင်ထားသော ဗန်းထဲမှ စာအုပ်ငယ် တစ်အုပ်ကို ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက သခင်လေးကျန်း တောင်းဆိုထားတဲ့ စုစည်းထားတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေပါ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ၎င်းကို အပေါ်ယံမျှ ခဏတာ လှန်လှောကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထွက်သက်ဝင်သက် ဆယ်ကြိမ်ခန့် ကြာပြီးနောက် သူ ထပ်မံ၍ ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး "မဆိုးဘူး... အတော်လေး အသေးစိတ် ကျပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ဟန်ဟုန်မေက ပြုံးရင်း "သခင်လေးကျန်း တောင်းဆိုထားတဲ့ ရွှေကိုယ်ထည် ဆေးရည် ဆေးထုပ် စုစုပေါင်း အထုပ် ငါးဆယ် အတွက်ကတော့... ပမာဏ များလွန်းတဲ့အတွက် သခင်လေးကျန်း နေအိမ်ကို တိုက်ရိုက် ပို့ပေးဖို့ ရထားလုံး တစ်စီး စီစဉ်ထားပြီးပါပြီ... သခင်လေးကျန်းဆီက လိပ်စာလေး ရဖို့ပဲ လိုပါတော့တယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် "ပြဿနာ မရှိပါဘူး"</p> <p>ထို့နောက် ကျန်းနင်က "တာဝန်ခံဟန်... ဒီနေ့ ကျွန်တော် ဝယ်ယူခဲ့တာတွေအတွက် ဘယ်လောက် ကျသင့်မလဲ ဆိုတာ တွက်ပေးနိုင်မလား"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ" ဟန်ဟုန်မေက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမက ဆက်လက်၍ "သခင်လေးကျန်း ဝယ်ယူခဲ့တဲ့ နွားသိုးမိစ္ဆာ ခွန်အား သစ်သီး သုံးလုံးက တစ်လုံးကို ငွေတုံး ၈၀၀ နှုန်းနဲ့ စုစုပေါင်း ၂၄၀၀ ကျသင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ရွှေကိုယ်ထည် ဆေးရည် ဆေးထုပ်က တစ်ထုပ်ကို ငွေတုံး ၅၀ ဖြစ်ပြီး အထုပ် ၅၀ ဝယ်ယူတဲ့အတွက် ငွေတုံး ၂၅၀၀ ကျသင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"လော့ရွှေ ကန်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းအချက်အလက် အတွက်ကတော့ လက်ဆောင် အနေနဲ့ ကျွန်မ စီစဉ်ပေးလိုက်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့် ဒီနေ့ သခင်လေးကျန်းရဲ့ စုစုပေါင်း ကုန်ကျစရိတ်က ငွေတုံး ၄၉၀၀ ပါ... သခင်လေးကျန်းဆီမှာ အထူးဧည့်သည် ကတ်ပြား ရှိနေတဲ့အတွက် အဆောက်အအုံ အတွင်း ကုန်ကျစရိတ် အားလုံးကို နှစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ဈေးနဲ့ တွက်ချက်ပေးမှာ ဖြစ်လို့ ၃၉၂၀ ကျသင့်ပါမယ်"</p> <p> </p> <p>"အကြွေတွေ မယူတော့ဘဲ စုစုပေါင်း ၃၉၀၀ လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဟန်ဟုန်မေက ငွေတုံး တစ်ရာတန် ငွေစက္ကူ တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးကျန်း... ဒါက စောစောက ရောင်းချခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေကနေ ပိုနေတဲ့ ငွေကြေးတွေပါ... သေချာ သိမ်းထားပါဦး"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က သူ့ရှေ့တွင် ချပေးလာသော ငွေတုံး တစ်ရာတန် ငွေစက္ကူကို လက်ခံရယူပြီး သေချာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး "အရောင်းအဝယ် လုပ်ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ဟန်ဟုန်မေက ပြုံးလိုက်ပြီး "ကျွန်မလည်း ဝမ်းသာပါတယ်... သခင်လေးကျန်းရဲ့ ခွန်အားတွေ ကြီးမားစွာ တိုးတက်လာဖို့ ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်…</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ဝမ်ဟွာ အဆောက်အအုံမှ ရထားလုံးဖြင့် အိမ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ဘေးတွင်တော့ စည်းနှောင်ထားသော ရွှေကိုယ်ထည် ဆေးရည်အထုပ် ၅၀ ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>ဘေးရှိ ဆေးထုပ်များကို ကြည့်ရင်း ရထားလုံး အတွင်းမှ ဆေးနံ့ကို ရှူရှိုက်မိချိန်တွင် သူ့မျက်နှာပေါ်၌ ဖျော့တော့သော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလို ဆေးစွမ်းအင် အကူအညီနဲ့ ဆိုရင် ငါ့အရေပြား အမြှေးပါး သန့်စင်ခြင်း စွမ်းဆောင်ရည်က သေချာပေါက် တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>"တကယ်လို့ အသုံးဝင်တယ် ဆိုရင် ဒါတွေ သုံးပြီးသွားရင် ဆက်ဝယ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>"ငါ့ဆီမှာ ငွေတုံး ၁၉၀၀ တန် ငွေစက္ကူတွေ ရှိနေသေးတယ်... ဒီနေ့ ငါနဲ့ ကိုက်ညီမယ့် ဓားရှည် တစ်လက် ဝယ်ပြီးရင်တောင် ငွေပို အနည်းငယ် ကျန်နေဦးမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ တွေးမိရင်း သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားသော ပိုးချည်သေတ္တာကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သေတ္တာ ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် အကြည်ရောင် အမြှေးပါးဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော နွားသိုးမိစ္ဆာ ခွန်အား သစ်သီး သုံးလုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"တာဝန်ခံဟန်ရဲ့ ရှင်းပြချက်အရဆိုရင် အရေပြား သန့်စင်ခြင်းက အောင်မြင်မှု အသေးစား အဆင့်မှာ ရှိနေပြီး သားရေလို မာကျောနေပြီမို့ နွားသိုးမိစ္ဆာ ခွန်အား သစ်သီး နှစ်လုံးရဲ့ သန့်စင်ခြင်း အာနိသင်ကို ကောင်းကောင်း ခံနိုင်ရည် ရှိရမယ်"</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ အရေပြား သန့်စင်ခြင်းက အောင်မြင်မှု အသေးစား အဆင့်ကို ကျော်လွန်ပြီး ကျောက်တုံးလို မာကျောနေပြီ ဆိုတော့ သုံးလုံးလုံး စားရင်တောင် ပြဿနာ မရှိနိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုအတွေးဖြင့် ကျန်းနင်က ပိုးချည်သေတ္တာ အတွင်းမှ နွားသိုးမိစ္ဆာ ခွန်အား သစ်သီး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ အပြင်ဘက် အမြှေးပါးကို ဆုတ်ဖြဲလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ပါးစပ်ဟ၍ ကိုက်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် သစ်သီးအရည်များက ပါးစပ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"နည်းနည်း ခါးသက်သက်နဲ့ ငန်ကျိကျိ အရသာမျိုးပဲ... အရသာက နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတယ်"</p> <p> </p> <p>သူ့ဘာသာ ရေရွတ်ရင်း ကြက်ဥ အရွယ်အစားခန့် ရှိသော နွားသိုးမိစ္ဆာ ခွန်အား သစ်သီးကို နှစ်ချက်တည်း ကိုက်ကာ မျိုချလေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်…</p> <p> </p> <p>သစ်သီးက အစာအိမ်ထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ချေဖျက်ခံရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းနင်က ဝမ်းဗိုက်မှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသော နာကျင်မှု လှိုင်းလုံးများကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ဤနာကျင်မှုမှာ သူ၏ ကလီစာများမှ လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကြွက်သားတိုင်းဆီမှ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးစွမ်းအင်များ ဆက်လက် ပျံ့နှံ့လာသည်နှင့်အမျှ ကြွက်သားများမှာ အသွင်ပြောင်းလဲမှု စတင် ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကြွက်သားများ တင်းမာလာပြီး ရံဖန်ရံခါ ကိုက်ခဲ နာကျင်လာ၏။</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးများကို ခေတ္တမှိတ်၍ အာနိသင်များကို ခဏတာ ခံစားပြီးနောက် ကျန်းနင်က မျက်လုံးများ ပွင့်လာကာ…</p> <p>"ဒီအာနိသင်က တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ... ဆေးစွမ်းအင်တွေက ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးမှာရှိတဲ့ ကြွက်သားတွေကို သန့်စင်ပေးနေတာကို ခံစားလို့ရတယ်" ကျန်းနင်က ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီသန့်စင်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်က ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆက်ဖြစ်နေမလဲ မသိဘူး"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ရထားလုံးအတွင်း မတ်မတ် ထိုင်လိုက်ပြီး ချီနှင့် သွေးကို စတင် လှည့်ပတ်ကာ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်သစ်သီး၏ ဆေးစွမ်းအင်များကို သန့်စင်ရာတွင် အထောက်အကူ ဖြစ်စေရန် သူ၏ စွမ်းအားကို အသက်သွင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ သန့်စင်ခြင်း အကူအညီဖြင့်…</p> <p> </p> <p>ခန္ဓာကိုယ် အပူချိန်မှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီး အရေပြားများ နီရဲလာကာ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးမှာ မီးဖို တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>နွားသိုးမိစ္ဆာ ခွန်အား သစ်သီး၏ ဆေးစွမ်းအင်များကို သူက လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူနေသည်။</p> <p> </p> <p>ရထားလုံးမှာ အတွင်းမြို့တော်၏ သန့်ရှင်း ကျယ်ဝန်းသော လမ်းမကြီးများ တစ်လျှောက် တည်ငြိမ်စွာ ရွေ့လျားနေ၏။</p> <p> </p> <p>မြင်းခွာများက လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေပြီး ရထားလုံးကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>မိနစ်သုံးဆယ် ကြာပြီးနောက်…</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးကျန်း... အိမ်ရောက်ပါပြီ" အပြင်မှ ခေါ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်လည်း မျက်လုံးများ ပွင့်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ကြီးမားသော ဆေးအိတ်ကြီးကို မယူကာ ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ကျန်းနင်က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရထားမောင်းသူကလည်း ရင်းနှီးသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် "သခင်လေးကျန်းကို အိမ်အရောက် ပို့ပေးရတာက ကျွန်တော့် တာဝန်ပါပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ တံခါးဝတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသော ကျန်းလီကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>"ညီလေး... မင်း ပြန်လာပြီပဲ" ကျန်းနင်၏ အကြည့်ကို မြင်သည်နှင့် ကျန်းလီက ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာလို့ တံခါးဝမှာ လာစောင့်နေရတာလဲ" ကျန်းနင်က လှေကားထစ်များကို လျင်မြန်စွာ ကျော်ဖြတ်ပြီး အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ချန်ရန် မင်းကို လာရှာတယ်... ဧည့်ခန်းဆောင်ထဲမှာ စောင့်နေတာ တစ်နာရီ နီးပါးလောက် ရှိနေပြီ"</p> <p>ကျန်းလီက ရှင်းပြလေ၏။</p> <p> </p> <p>"ချန်ရန် ရောက်နေတာလား" ကျန်းနင်က အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ စည်းနှောင်ထားသော ဆေးအိတ်ကြီးကို မြှောက်ပြကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"အစ်ကိုကြီး... ဒီဆေးအိတ်တွေကို ကျွန်တော့် ခြံဝင်းထဲ ယူသွားပေးနိုင်မလား... သူနဲ့ အခု သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>"ညီလေး... ဒါတွေက ဘာတွေလဲ" ကျန်းလီက ကျန်းနင် လက်ထဲမှ ဆေးအိတ်ကြီးကို ယူလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပေါ်လွင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါတွေက ကျွန်တော် ဆေးရည်စိမ်ဖို့အတွက် ဆေးထုပ်တွေပါ... သိုင်းပညာအတွက် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေတယ်" ကျန်းနင်က ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက ချက်ချင်း နားလည်သွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် "ဪ... ဒါကြောင့်ကိုး"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျန်းလီက ဆက်ပြောလေသည်။</p> <p>"ဆေးရည်စိမ်ဖို့ ရေနွှေးပြီး ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ ထည့်ဖို့ လိုတယ်လေ... အခု အစ်ကိုကြီးလည်း အားနေတာဆိုတော့ ကူညီပေးလို့ ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီးအတွက် ခရိုင်ရုံးက နေရာ မချပေးသေးဘူးလား" ကျန်းနင်က မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက အနည်းငယ် အားနာသွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>"အရင်က အကြီးအကဲဖုန်းနဲ့ တွေ့တော့ သူက ဒီနှစ်နှစ်အတွင်း ရဲမက်တွေ သေဆုံး ဒဏ်ရာရမှုက အတော်လေး များပြားခဲ့လို့ ထောက်ပံ့ရေး နေရာတွေ အကုန် ပြည့်နေပြီတဲ့... အစ်ကိုကြီးအတွက် သင့်တော်တဲ့နေရာ မရှိသေးဘူးလို့ ပြောတယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကိုကြားလျှင် ကျန်းနင် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကုတ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ဤကိစ္စကို သူ အရင်ကတည်းက သိထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရလျှင် ရဲမက်များမှာ အစိုးရရုံးအတွက် အသက်စွန့် အမှုထမ်းကြရပြီး မတော်တဆမှု တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပွားခဲ့ပါက ထိခိုက်ဒဏ်ရာရ ပင်စင်လစာ သေချာပေါက် ရှိရပေမည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် ဒဏ်ရာရရှိပြီး ရာထူးနှင့် မသင့်တော်တော့သည့် ရဲမက်တစ်ဦး အနေဖြင့် အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမှုကို မအောင်မြင်ပါက ဂိုဒေါင်စောင့်ခြင်း သို့မဟုတ် မှတ်တမ်းရုံးစောင့်ခြင်း ကဲ့သို့သော သင့်တော်သည့် ထောက်ပံ့ရေး နေရာ တစ်ခုကိုလည်း စီစဉ်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းမှာ သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ် ပျောက်ဆုံးသွားသော ရဲမက်များ အနေဖြင့် ဆက်လက် အသက်ရှင် နေထိုင်နိုင်စေရန် သေချာစေရန်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဤအာမခံချက်များသာ မရှိလျှင် ထိုရဲမက်များက အစိုးရရုံးအတွက် အဘယ်ကြောင့် အသက်စွန့် အမှုထမ်းကြမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သူတို့ အနေဖြင့် သေချာပေါက် ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်ကြမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ချောင်မိသားစု၏ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်မှုကြောင့် သူ့အစ်ကိုကြီးမှာ လျော်ကြေးငွေ မရရှိခဲ့ရုံသာမက ထောက်ပံ့ရေး နေရာနှင့် ပတ်သက်၍လည်း မည်သည့် သတင်းအချက်အလက်မှ မရရှိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ အဆင့်အတန်း မြင့်တက်လာမှုကြောင့် အကြီးအကဲဖုန်းနှင့် ချောင်ဘင်းတို့ လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ပြီး ဤပြဿနာများ ယာယီ ပြေလည်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ့အစ်ကိုကြီး၏ ထောက်ပံ့ရေးနေရာ စီစဉ်မှုမှာ အကောင်အထည် မပေါ်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>နေ့စဉ် အိမ်တွင် အားလပ်နေရသော သူ့အစ်ကိုကြီး အနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးမျိုးဖြင့် အလွန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေမည်ကိုလည်း ကျန်းနင် သိထား၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူ့တွင် ရာထူး တစ်ခုနှင့် ဝင်ငွေတစ်ခု ရှိနေမည် ဆိုပါက ပို၍ ယုံကြည်မှု ရှိနေမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသော စီစဉ်မှုမျိုးကိုပင် ခရိုင်ရုံးက ယခုတိုင် အကောင်အထည် မဖော်သေးသည်ကို ကျန်းနင် မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ့စိတ်ထဲ အတွေးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး... နောက်ဆယ်ရက်လောက်နေရင် စစ်ဆေးရေးရုံး ဖွင့်တော့မှာမို့ ဒီကာလက ကျွန်တော့်အတွက် အတော်လေး အရေးကြီးနေတယ်... အစ်ကိုကြီးရဲ့ အကူအညီ ရတာက ပိုတောင် အဆင်ပြေပါသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလျှင် ကျန်းလီက ရယ်မောလိုက်ပြီး "ညီလေး... မင်း သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံဖို့ကိုသာ အာရုံစိုက်ပါ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အစ်ကိုကြီးက အားနေတတ်တာဆိုတော့ ဒီလို အသေးအဖွဲ ကိစ္စတွေကို တာဝန်ယူပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်လည်း ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ခြံဝင်းထဲတွင် ဆော့ကစားနေသော ပေါက်စီလုံးလေးကို ကိုယ်ကိုင်း၍ ကောက်ချီလိုက်ပြီး ပခုံးပေါ် တင်ကာ ဧည့်ခန်းဆောင်ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်၏ ပခုံးပေါ် ထိုင်ရင်း ပေါက်စီလုံးလေးက ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ချီတက်... ချီတက်... ချီတက်၊ ချီတက်... ဘဲလေး"</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင်…</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ဧည့်ခန်းဆောင် အပေါက်ဝသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ပေါက်စီလုံးလေးကို ပခုံးပေါ်မှ ချပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ကာ "ယွမ်ယွမ်... သွားဆော့တော့နော်"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဦးဦး" ပေါက်စီလုံးလေးက နှုတ်ခမ်းလေး ဆူကာ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း လိမ္မာစွာပင် ခေါင်းညိတ်ပြရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"လိမ္မာလိုက်တဲ့ ကလေးလေး" ကျန်းနင်က ပြုံးရင်း သူမ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင်…</p> <p> </p> <p>သူက ဧည့်ခန်းဆောင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ခန်းမဆောင် ထိုင်ခုံပေါ်၌ ဖရဲစေ့စားရင်း ရေနွေးကြမ်းကို အေးဆေးစွာ သောက်နေသော ချန်ရန်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်၏ အသံကိုကြားလျှင် သူကလည်း အပေါက်ဝဆီသို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ညီလေးကျန်း" ချန်ရန်က ခန်းမထဲ ဝင်လာသော ကျန်းနင်ကို မြင်သည်နှင့် နှုတ်ဆက်ရန် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ပြုံးလိုက်ပြီး "အစ်ကိုချန် ရုတ်တရက် ရောက်လာမယ်မှန်း မသိခဲ့ဘူး... အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းလိုက်ရတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျန်းနင်က မေးလိုက်၏။</p> <p>"အစ်ကိုချန် ရုတ်တရက် ရောက်လာတာ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ အရေးကြီးတဲ့ ကြေညာစရာ ရှိတယ်လို့ ဆရာဝမ်က အကြောင်းကြားလာတယ်... ဒါကြောင့် သိုင်းပညာခန်းမကို သွားဖို့ လိုအပ်နေလို့ပါ" ချန်ရန်က ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလျှင် ကျန်းနင်က "ဒါဆို အခုပဲ သွားကြမလား"</p> <p> </p> <p>"အခု သွားရင် အချိန်မီပါ့မလား မသိဘူး" ချန်ရန်က တွေဝေစွာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"မီတာ မမီတာက သိုင်းပညာခန်းမ ရောက်ရင် သိရမှာပဲလေ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကနေ သိပ်မဝေးပါဘူး" ကျန်းနင်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ" ချန်ရန်က သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး ဧည့်ခန်းဆောင်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်ရှေ့ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်…</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး" ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးက ချန်ရန်ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း စကားဆိုလာ၏။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်လော့... မင်း လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ၊ သိုင်းပညာခန်းမက ဘာပြောလိုက်လဲ" ချန်ရန်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးကို သတင်းပို့ပါတယ်... သခင်လေးနဲ့ သခင်လေးကျန်း သိုင်းပညာခန်းမကို လာခဲ့ဖို့ သိုင်းပညာခန်းမက သခင်ကြီးက အကြောင်းကြားခိုင်းလိုက်ပါတယ်... သခင်ကြီးက သခင်လေးနဲ့ သခင်လေးကျန်းကို အသိပေးချင်တဲ့ ကိစ္စတချို့ ရှိနေလို့ပါတဲ့"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကိုကြားလျှင် ချန်ရန်က ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျန်းနင်ဘက် လှည့်ကာ "ညီလေးကျန်း... သွားကြစို့"</p> <p> </p> <p>"သွားကြစို့" ကျန်းနင်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">End</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save