Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">တစ်ကွက်တည်းဖြင့် အနိုင်အရှုံး ဆုံးဖြတ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ချန်လန် သိုင်းခန်းမ…</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် သိုင်းခန်းမ ဝင်ပေါက်၌ မြင်းလှည်း အများအပြား ရပ်တန့်ထားလျက် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှန်ဝေ သိုင်းခန်းမက ခန်းမသခင် ယွီယွမ် ရောက်ရှိလာပါပြီ"</p> <p> </p> <p>"မြို့တံခါး တပ်မှူးချုပ် ကယ်ကျိန်းယွမ် ရောက်ရှိလာပါပြီ"</p> <p> </p> <p>"မြစိမ်းရောင်မြွေ ဂိုဏ်းချုပ် ရှီရှောင်ယွမ် ရောက်ရှိလာပါပြီ"</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဩဇာတိက္ကမ ကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်များ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ချန်လန် သိုင်းခန်းမ၏ ဝင်ပေါက်၌ ပေါ်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>သိုင်းခန်းမ အတွင်းရှိ တပည့်များမှာ ထိုဟိန်းထွက်နေသော နာမည်များကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အလိုအလျောက် တုန်လှုပ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီး ဝမ်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက တကယ့်ကို ကြီးမားတာပဲ" တစ်စုံတစ်ယောက်က လေးစားအားကျစွာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်" ထိုစကားကိုကြားလျှင် အခြားတစ်ယောက်ကလည်း ထောက်ခံစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှင်းက လူအနည်းငယ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရင်း "အလုပ်သွားလုပ်ကြစမ်း... ထပ်ပြီး အချိန်မဆွဲနဲ့တော့"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကိုကျိုး" ထိုလူအနည်းငယ်က ကျိုးရှင်း၏ အပြစ်တင်စကားကို ကြားသည်နှင့် ခေါင်းငုံ့ကာ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့…</p> <p> </p> <p>သိုင်းခန်းမ၏ ပင်မခန်းမဆောင်…</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ခန်းမဆောင်အတွင်း ဩဇာကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်များ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ရောက်ရှိလာကြပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသဖြင့် စည်ကားသိုက်မြိုက်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>"အဒေါ်... အဒေါ်ပြောတဲ့ လူက ဘယ်သူလဲ" လင်းကျားအာက တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လင်းကျားအာက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်ရာ သူမ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း အသံထွက်မလာဘဲ လင်းချင်းရီ၏ နားထဲတွင်တော့ ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"မကြာခင် သူ့ကို မြင်ရမှာပါ... အဲဒီလူက အလွန် ချောမောခန့်ညားတယ်... ကျားအာကို သူ သေချာပေါက် ကျေနပ်စေလိမ့်မယ်လို့ အဒေါ် ယုံကြည်တယ်"</p> <p> </p> <p>"အဒေါ်... ကျားအာက ရုပ်ရည်တစ်ခုတည်းကိုပဲ ကြည့်တဲ့ အပေါ်ယံကောင်မလေးမျိုး မဟုတ်ပါဘူးနော်" လင်းကျားအာက ချွဲနွဲ့စွာ ကန့်ကွက်လိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင်…</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်းက ပင်မခန်းမဆောင် အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"လူကြီးမင်းတို့... အချိန်ပေး စောင့်ဆိုင်းပြီး နားလည်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုခဏတွင် ဝမ်ကျင်း၏ ဘေးရှိ သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော ခန့်ညားထည်ဝါသည့် ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် အားလုံးက ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>"တပ်မှူး ဝမ်"</p> <p> </p> <p>"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် တပ်မှူး ဝမ်"</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>ထိုသူကို မြင်သည်နှင့် တကယ့် လူကုံထံ ဆိုသူများက တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အပြင်ရောက်နေတာ ဆိုတော့ သက်တောင့်သက်သာပဲ နေကြတာပေါ့" တပ်မှူး ဝမ်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တပ်မှူး ဝမ် ပြောတာ ယုတ္တိရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>"တပ်မှူး ဝမ် ပြောတာ မှန်တယ်"</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>ရောက်ရှိနေသူ အားလုံး၏ နှုတ်ဖျားမှ မြှောက်ပင့် ဖော်ရွေသော စကားများ တသီတတန်းကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လူအနည်းငယ်ကသာ သူတို့နေရာ၌ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ထိုင်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်ကတော့ လင်းချင်းရီပင်။</p> <p> </p> <p>တပ်မှူး ဝမ်က လင်းချင်းရီကို မြင်လျှင် အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီးနောက် သူမအောက်ဘက်ရှိ နေရာတွင်သာ ထိုင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တပ်မှူး ဝမ်... ဘာလို့ အပေါ်ပိုင်း နေရာမှာ မထိုင်တာလဲ" တစ်စုံတစ်ယောက်က နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းခိုင်မာသော တပ်မှူး ဝမ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီနေရာကို ကျုပ် အတော်လေး သဘောကျလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် မည်သူကမှ ထပ်မံ ကန့်ကွက်ရဲခြင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဩဇာကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်များ အကြောင်း ပြောရလျှင်။</p> <p> </p> <p>တပ်မှူး ဝမ်မှာ လော့ရွှေ ခရိုင်ရှိ ထိပ်တန်း အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သေချာလှသည်။ သူက အထူးတပ်သား တစ်ရာနှင့် မြို့စောင့်တပ်သား ငါးရာကို ကွပ်ကဲပိုင်ခွင့် ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>တပ်မှူး ဝမ်၏ ကိုယ်ပိုင် ကြောက်မက်ဖွယ် ခွန်အားကိုတော့ ထည့်ပြောစရာပင် မလိုတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူ့ ဩဇာအာဏာ ဖြစ်စေ၊ ကိုယ်ပိုင် ခွန်အား ဖြစ်စေ... နှစ်ခုစလုံးက သူ့အား လော့ရွှေ ခရိုင်၏ အဆင့်အတန်း အမြင့်ဆုံး နေရာတွင် ရပ်တည်နိုင်စေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင်…</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်းက လင်းချင်းရီကို နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p>"အဆောင်သခင်မ လင်း... ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီနေ့ ကျုပ်ရဲ့ ဆရာကန်တော့ပွဲကို တက်ဖို့ အချိန်ရနေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းချင်းရီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ရင်း "ရှန်ချုံးယွမ် မထွက်သွားခင်က လူတစ်ယောက်ကို ဂရုစိုက်ပေးဖို့ ကျွန်မကို အကူအညီ တောင်းသွားလို့... အဲဒါကြောင့် ဒီနေ့ ကျွန်မ ဒီကို လာခဲ့တာပါ"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီလူက မကြာသေးခင်ကမှ နာမည်ကြီးနေတဲ့ ကျန်းနင် ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်လား" ရှန်ဝေ သိုင်းခန်းမမှ ခန်းမသခင် ယွီယွမ်က ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းချင်းရီက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး "ဟုတ်ပါတယ်... သူပါပဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်…</p> <p> </p> <p>သူမ အနောက်ရှိ လင်းကျားအာ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ စိတ်ဝင်စားမှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွား၏။</p> <p> </p> <p>"ကျန်းနင်... ဒါ အဒေါ်က သမီးအတွက် အကောင်းဆုံး အမျိုးသားအဖြစ် မိတ်ဆက်ပေးချင်နေတဲ့ လူလား"</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့…</p> <p> </p> <p>ရှီရှောင်ယွမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျန်းနင်... သူက တကယ့်ကို ကံကောင်းတဲ့ ကောင်ပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက်များပြားတဲ့ အထက်တန်းလွှာတွေရဲ့ အကူအညီကို ရထားတာကိုး"</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် သူက လက်သီးကို တိတ်တဆိတ် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ရင်း "အဲဒါက တကယ့် ကံကောင်းမှုပဲ။ အဲဒါတွေသာ မရှိခဲ့ရင် ငါ့ညီအတွက် ကလဲ့စားချေဖို့ သူ့ကို ငါ အစောကြီးကတည်းက သတ်ပစ်လိုက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>"အခုတော့ ဟိုဟာကို ထောက်ထားရ၊ ဒီဟာကို ထောက်ထားရနဲ့"</p> <p> </p> <p>"တကယ့်ကို ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ"</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်နေရာတွင်တော့…</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်ကလည်း သူ့ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သိုင်းခန်းမသို့ လာရာလမ်းတွင် သူက မြင်းလှည်း စီးရန် မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။ သူ့အတွက်တော့ မြင်းလှည်း စီးခြင်းက အလွန် နှေးကွေးပြီး အချိန်ကုန်ကာ အလုပ်ရှုပ်လွန်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သူ့ အမြန်နှုန်းမှာ သာမန် မျိုးကောင်းမြင်းများထက်ပင် များစွာ သာလွန်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သိုင်းပညာရှင် အများစု စိုးရိမ်လေ့ရှိသော ခံနိုင်ရည် ပြဿနာမှာလည်း သူ့အတွက်တော့ အပူအပင် ကင်းလှ၏။</p> <p> </p> <p>အတွင်းအား သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်က အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိုက်ခိုက်ရမည့် တိုက်ပွဲများကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိ... ထိုသည်မှာ သူတို့၏ အခြေခံ အကျဆုံး ထူးခြားချက်ပင်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူက အတွင်းအမြုတေ ကျင့်စဉ်ကို ကျွမ်းကျင်အဆင့် ရောက်သည်အထိ ကျင့်ကြံထားပြီး ဖြစ်ရာ အတွင်းအား သိုင်းပညာရှင်များ၏ အခြေခံ ထူးခြားချက်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိုက်ခိုက်ရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိ သူ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါ အခြေအနေအရ ကြည့်လျှင်...</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကြီး ဆင်နွှဲရခြင်းမျိုး မဟုတ်လျှင် သူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားရဖို့ ဆိုသည်မှာ အခြေခံအားဖြင့် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင်…</p> <p> </p> <p>သိုင်းခန်းမ ဝင်ပေါက်၌ စောင့်ကြပ်နေသော တပည့်က ကျန်းနင် ရောက်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း အရိုအသေ ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် အစ်ကိုကျန်း"</p> <p> </p> <p>"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် အစ်ကိုကျန်း"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ဝင်ပေါက်ရှိ မြင်းလှည်းများကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက မေးလိုက်၏။</p> <p>"ငါ နောက်ကျသွားပြီလား"</p> <p> </p> <p>"လုံးဝ နောက်မကျပါဘူး အစ်ကိုကျန်း။ အမြန် ဝင်သွားပါ... ဆရာကန်တော့ပွဲ စဖို့ အချိန် နည်းနည်း လိုပါသေးတယ်" သိုင်းခန်းမ ဝင်ပေါက်အား စောင့်ကြပ်နေသော တပည့် တစ်ယောက်က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့" ကျန်းနင်က သက်ပြင်းချမိသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်…</p> <p> </p> <p>သိုင်းခန်းမ၏ ရှေ့ဘက် ခြံဝင်းအတွင်း…</p> <p> </p> <p>ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော ရှောင်ဖန်က ခြံဝင်းအတွင်း မျက်လုံးမှိတ်၍ အနားယူနေ၏။</p> <p> </p> <p>သူက လူတစ်ယောက် ရောက်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင် ပေါ်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က သူ ကျန်းနင်နှင့် အချိန်တိုလေး ဖလှယ်တိုက်ခိုက်ဖူးသည်။ ထိုအချိန်က ကျန်းနင်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိအားကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ခံစားခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်၏ ခွန်အားမှာ သူ့ထက် များစွာ သာလွန်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ခြင်း၏ အစောပိုင်း အဆင့်များတွင် ခွန်အားက အနိုင်အရှုံးကို ဆုံးဖြတ်ရာ၌ အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ပြီး အထူးသဖြင့် လက်ဗလာ တိုက်ပွဲများတွင် ခွန်အား ကွာဟချက်က ရလဒ်အပေါ် ပို၍ပင် ကြီးမားသော အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိစေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ရှောင်ဖန် အနေဖြင့် ထိုအချိန်က ကျန်းနင်၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သဘောပေါက်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကမှ သူ အဆင့်ကိုး သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီး ဝမ်ကျင်း၏ သတ်မှတ်ချက် အားလုံးကို ပြည့်မီသွားချိန်တွင်...</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်လိုသော စိတ်ကူးများ ပြန်လည် နိုးကြားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ အဆင့်ကိုး သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်လာသည့်တိုင် သူ့ခွန်အားမှာ ကျန်းနင်ကို မီမည် မဟုတ်ကြောင်း သိထားဆဲဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ယနေ့ သူ ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ကျန်းနင် ရောက်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လက်နက် အသုံးပြု၍ ကျန်းနင်ကို စိန်ခေါ်ကာ မည်သူက ပိုသာသနည်း ဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ပြီး အနိုင်အရှုံးကို အဆုံးအဖြတ် ခံယူရန်ပင်။</p> <p> </p> <p>လက်နက် အသုံးပြု တိုက်ခိုက်ချိန်တွင် တိုက်ပွဲ အတွေ့အကြုံနှင့် ကျွမ်းကျင်မှုတို့က ရလဒ်အပေါ် များစွာ ပိုမို လွှမ်းမိုးနိုင်ပြီး ခွန်အား၏ သက်ရောက်မှုမှာ လျော့ကျသွားတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">End</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save