Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">တစ်ကွက်တည်းဖြင့် အနိုင်အရှုံး ဆုံးဖြတ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လက်နက် အသုံးပြု၍ အနိုင်အရှုံး ဆုံးဖြတ်ခြင်းကသာ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်ကြောင်း ရှောင်ဖန် ကောင်းစွာ နားလည်ထား၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင်…</p> <p> </p> <p>သိုင်းခန်းမ ဝင်ပေါက်မှ ကျန်းနင်၏ အသံကို ရှောင်ဖန် ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူက မျက်လုံးများကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်ပြီး တရားထိုင်နေသော အခြေအနေမှ ပြန်လည် နိုးကြားလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>"ကျန်းနင်... မင်း နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ" သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်တော့…</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က သိုင်းခန်းမ၏ ရှေ့ဘက် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် သူ့အပေါ်သို့ စူးစူးရဲရဲ ကျရောက်လာသော အကြည့်တစ်ချက်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"သူပဲ... ရှောင်ဖန်" ထိုလူကို မြင်သည်နှင့် ကျန်းနင်၏ စိတ်ထဲ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဖန်၏ မျက်လုံးများက မီးတောက်နှစ်ခုအလား တောက်လောင်နေပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်လျက်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျန်းနင်... ငါနဲ့ တိုက်ရအောင်" ရှောင်ဖန်က ကြေညာလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း အလွန် ပြတ်သားနေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အသံက သိုင်းခန်းမ အတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အားလုံးက သူတို့ လုပ်လက်စ အလုပ်များကို ရပ်တန့်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>"နောက်ဆုံးတော့ စတော့မှာလား" တစ်စုံတစ်ယောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့တော့ ပွဲကောင်း တစ်ပွဲ ကြည့်ရတော့မယ်။ ရှောင်ဖန်က ဒီအခွင့်အရေးကို ကျန်းနင်ဆီ အလွယ်တကူ ထိုးအပ်လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူ နိုင်မယ်လို့ ထင်လဲ"</p> <p> </p> <p>"ငါကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ ထင်တယ်... သေချာပေါက် အစ်ကိုရှောင်ဖန်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အစ်ကိုကျန်းနင်က သိုင်းပညာ သင်နေတာ သိပ်မှ မကြာသေးတာ"</p> <p> </p> <p>"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ... ငါလည်း အဲ့လိုပဲ ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်အတွင်း အားလုံးက တီးတိုး ပြောဆိုနေကြရင်း ထိုလူနှစ်ယောက် ရှိရာဆီသို့ အလျင်အမြန် စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်…</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဖန်၏ စကားကိုကြားလျှင် ကျန်းနင်ကလည်း ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ... အစ်ကိုရှောင်ဖန်ရဲ့ သဘောအတိုင်း ဖြစ်စေရမယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြားသောအခါ ရှောင်ဖန်က သူ ကိုင်ဆောင်ထားသော ဓားရှည်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက စကားစလိုက်၏။</p> <p>"ကျန်းနင်... မင်းလည်း ဓားရှည် ကိုင်ထားတာပဲ ဆိုတော့... ဒီနေ့ ငါတို့ ဓားတွေနဲ့ အနိုင်အရှုံး ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ပြဿနာ မရှိပါဘူး" ကျန်းနင်က သဘောတူသည့် အနေဖြင့် ထပ်မံ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင်…</p> <p> </p> <p>လီချင်းက အနီးအနားရှိ ခြံဝင်း တစ်ခုထဲမှ ထွက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>"ဓားတွေက မျက်စိ မပါဘူးကွ... မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဓားတွေနဲ့ အနိုင်အရှုံး ဆုံးဖြတ်ချင်တာ ဆိုတော့ ခဏစောင့်ဦး... ဆရာကြီး ဝမ်ကို သွားခေါ်လိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီး ဝမ် ရှိနေရင် မတော်တဆ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် တပည့်အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်မိတာမျိုး မဖြစ်အောင် သူ ဝင်တားပေးလို့ ရတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ" လူနှစ်ယောက်လုံးက သဘောတူသည့် အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>သိုင်းခန်းမ၏ ပင်မ ခန်းမဆောင်…</p> <p> </p> <p>လီချင်းက အလျင်စလို ဝင်ရောက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာတွေ အလောတကြီး ဖြစ်နေတာလဲ" လီချင်း၏ ခြေလှမ်းများကို မြင်သည်နှင့် ဝမ်ကျင်းက မေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>လီချင်းက အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး အပြင်ဘက်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို ဝမ်ကျင်း၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင်…</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်းက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကြေညာလိုက်၏။</p> <p>"လူကြီးမင်းတို့... ဒီနေ့ ကျုပ်ရဲ့ တပည့်နှစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့ ကျန်းနင်နဲ့ ရှောင်ဖန်တို့က ဘယ်သူ ပိုသာသလဲ ဆိုတာကို အဆုံးအဖြတ် ခံယူချင်နေကြတယ်။ နိုင်တဲ့သူက ကျုပ်ရဲ့ အတွင်းစည်း တပည့် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ အခု သူတို့က ရှေ့ဘက် ခြံဝင်းထဲမှာ ဓားတွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ပြင်နေကြပြီ။ သူတို့ရဲ့ ဆရာ တစ်ယောက် အနေနဲ့ တပည့်အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်မိတဲ့ မတော်တဆမှုမျိုး မဖြစ်ရအောင် ကျုပ် အဲဒီမှာ ရှိနေဖို့ လိုအပ်တယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလျှင် တော်ဝင်မြို့တော် သိုင်းခန်းမ၏ ခန်းမသခင် ယွီယွမ်က ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အစ်ကိုဝမ်ရဲ့ ပါရမီရှင် တပည့်နှစ်ယောက် ယှဉ်ပြိုင်ကြမှာ ဆိုတော့ ကျုပ်လည်း စိတ်ဝင်စားသွားပြီ။ အစ်ကိုဝမ်... ကျုပ်တို့ပါ လိုက်ခဲ့လို့ ရမလား"</p> <p> </p> <p>လင်းချင်းရီကလည်း "ကျွန်မလည်း စိတ်ဝင်စားတယ်"</p> <p> </p> <p>မြစိမ်းရောင်မြွေဂိုဏ်းချုပ် ရှီရှောင်ယွမ်က ထပ်လောင်းပြောကြားသည်။</p> <p>"သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ကျန်းနင် ဆိုတော့ ကျုပ်လည်း အရမ်း စိတ်ဝင်စားသွားပြီ"</p> <p> </p> <p>ရှီရှောင်ယွမ်၏ စကားနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို အားလုံးက ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မြစိမ်းရောင်မြွေဂိုဏ်း၏ ဒုတိယ ဂိုဏ်းချုပ် ဟုန်ချန်ထောင်တစ်ယောက် လော့ရွှေ ခရိုင်တွင် ကျန်းနင်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရခြင်းမှာ အထက်တန်းလွှာများကြားတွင် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုသတင်းက ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပျံ့နှံ့နေခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>အတော်အသင့် စွမ်းဆောင်ရည် ရှိသော နာမည်ကြီး လူဆိုးတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည့် တက်သစ်စ ပါရမီရှင်တစ်ဦး အနေဖြင့် အာဏာစက် အသီးသီး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရမည်မှာ သဘာဝပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူသုံးယောက်၏ စကားများ အပြီးတွင် အခြားသူများကလည်း လုပ်စရာ အလုပ် မရှိသဖြင့် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲတွင် ပါဝင်လိုကြောင်း ဆန္ဒပြုကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်းက ထိုလူဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုဆိုမှတော့ အားလုံး အတူတူ သွားကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>သိုင်းခန်းမ ရှေ့ဘက် ခြံဝင်း…</p> <p> </p> <p>အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် တပည့်များ အားလုံး ထိုနေရာသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှင်း၊ ကျောက်ဟူနှင့် ကျန်းထျဲ့ရှန်း တို့လည်း ရောက်ရှိနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>"ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... ငါ နည်းနည်း နောက်ကျသွားတယ်" ကျန်းနင်က စိတ်ထဲ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းတာက သိပ်မနောက်ကျသေးဘူး"</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြားထဲတွင် ကျိုးရှင်းက ထိုနှစ်ယောက်အား အပြုံးမမည်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကြည့်နေပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းများက နွေဦးရာသီ ကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနိုင်သည့် ပုံစံဖြင့် အမြဲတမ်း ကွေးညွတ်နေလျက်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီး ဝမ် ရောက်လာပြီ" ခန်းမဆောင်ဆီမှ ထွက်လာသော ပုံရိပ်ကို မြင်သည်နှင့် သူက အသိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် အားလုံး၏ အာရုံများ စုစည်းသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ အကြည့်များက ခန်းမဆောင်ဆီသို့ ရောက်သွားကြပြီးနောက် နေရာတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယနေ့ ဤနေရာတွင် အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်များစွာ စုဝေးနေကြသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် နာမည်သာ ကြားဖူးပြီး လူချင်း မမြင်ဖူးကြသော ထိုဩဇာကြီးမားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သဘာဝကျကျပင် သတိထားလာကြပြီး ဆူညံသံများ မပြုလုပ်ရဲကြတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့…</p> <p> </p> <p>လင်းကျားအာက အနက်ရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ကျန်းနင်အား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက လင်းချင်းရီ၏ နားအနီးသို့ ကပ်ကာ "အဒေါ် ပြောတဲ့ ကျန်းနင် ဆိုတာ အဲဒါလား"</p> <p> </p> <p>စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူမက သွယ်လျပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းသော လက်ညှိုးလေးဖြင့် ကျန်းနင် ရှိရာဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လင်းချင်းရီက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး အသံလွှဲပြောင်းခြင်း လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြု၍ ပြောလေသည်။</p> <p>"ဘယ်လိုလဲ... အဒေါ့် အမြင်က မဆိုးဘူး မဟုတ်လား။ ဒီကောင်လေးက တော်တော် ချောတယ် မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>လင်းကျားအာက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လင်းချင်းရီ၏ နားအနီးသို့ ထပ်မံ ကပ်သွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူက တကယ် ချောတာပဲ... ထူးခြားတဲ့ အသွင်အပြင် ရှိတယ်။ သိုင်းဥယျာဉ်ထဲမှာတောင် ရုပ်ရည်ပိုင်းမှာ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်တဲ့လူ အနည်းအကျဉ်းပဲ တွေ့ဖူးတယ်။ ပြီးတော့ သူ့မျက်ခုံးတွေ ကြားက ယုံကြည်မှုတွေကို ကြည့်ရတာ ခိုင်မာတဲ့ နောက်ခံ တစ်ခုခု ရှိနေပုံပဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းကျားအာ၏ စကားများကို ကြားလျှင် လင်းချင်းရီမှာ ပြုံးမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ကျားအာ သူ့ကို သဘောကျရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်းကျားအာ၏ မျက်နှာထက်တွင် တွေဝေမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး အခြား အမျိုးသား တစ်ဦး၏ ပုံရိပ်က သူမ စိတ်ထဲ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အဒေါ်... အခု ဒီလူ အသက်ဘယ်လောက် ရှိပြီလဲ... ပြီးတော့ သိုင်းအဆင့် ဘယ်လောက် ရောက်နေပြီလဲ ဆိုတာ သိလား"</p> <p> </p> <p>လင်းချင်းရီက ပြန်ဖြေလေသည်။</p> <p>"ကျန်းနင်က အသက် ဆယ့်ကိုးနှစ် နီးပါးလောက် ရှိပြီ။ သူ့သိုင်းအဆင့် ကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်ကမှ အဆင့်ကိုးကို ရောက်သွားတာ"</p> <p> </p> <p>ဆယ့်ကိုးနှစ်…</p> <p> </p> <p>အဆင့်ကိုးကို အခုမှ ရောက်တာ…</p> <p> </p> <p>ထိုအချက်အလက်များကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လင်းကျားအာ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ မထီမဲ့မြင် ပြုလိုသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမက ချင်းရီအနီးသို့ ကပ်ကာ ချိုသာစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"သူက တကယ် မဆိုးပါဘူး။ ဒီလောက် ဆင်းရဲတဲ့ ခရိုင်လေးမှာ မွေးဖွားလာပြီး ဒီအသက်အရွယ်နဲ့ ဒီအဆင့်အထိ ရောက်လာတာ ဆိုတော့ အတော်လေး ချီးကျူးစရာ ကောင်းနေပါပြီ။ ဒါကြောင့်လည်း အဒေါ်က သူ့ကို ဒီလောက်တောင် အထင်ကြီးနေတာကိုး"</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့…</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်းက ကျန်းနင်နှင့် ရှောင်ဖန် နှစ်ယောက်ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီတိုက်ပွဲက ဒီနေ့ ဘယ်သူ့ကို ငါ့ရဲ့ အတွင်းစည်း တပည့်အဖြစ် လက်ခံရမလဲ ဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ပေးလိမ့်မယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး နားလည်လား"</p> <p> </p> <p>"နားလည်ပါတယ်" ရှောင်ဖန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းနင်အား စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်နေသော သူ၏ အကြည့်များတွင် ပြင်းပြသော ဆန္ဒများ လောင်ကျွမ်းနေလျက်။</p> <p> </p> <p>"နားလည်ပါတယ်" ကျန်းနင်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ကောင်းပြီ"</p> <p>"ဒီလိုဆိုမှတော့ စလိုက်ကြတော့... မြန်မြန် ပြီးလေ မြန်မြန် စရလေပဲ... လူတွေလည်း အားလုံးနီးပါး ရောက်နေကြပြီ"</p> <p> </p> <p>စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဝမ်ကျင်းက နောက်သို့ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီး ထိုနှစ်ယောက် အတွက် လုံလောက်သော နေရာနှင့် အကျယ်အဝန်းကို ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့လက်ချောင်းများကြားတွင် ကျောက်စရစ်ခဲလေး တစ်လုံးကို ညှပ်ထား၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာက တပည့်နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အပြင်းအထန် ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရစေရန် နောက်ပိုင်းတွင် အသုံးပြုမည့် အရာပင်။</p> <p> </p> <p>သူ့ လက်ရှိ ခွန်အားနှင့် နည်းစနစ်များ အရ...</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့ သေးငယ်သော ကျောက်စရစ်ခဲလေး တစ်လုံးကပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အရှိန်အဟုန်ကို လွယ်ကူစွာ ထုတ်လွှတ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားရှည်များကို တစ်ချက်တည်းနှင့် လွင့်စင်သွားအောင် လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော နည်းစနစ်ဖြင့် သွေးထွက်သံယို ဖြစ်မည့် ဘေးအန္တရာယ်ကို သဘာဝကျကျပင် တားဆီးနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်း နေရာဖယ်ပေးပြီးနောက် ရှောင်ဖန်က ဓားကို ကိုင်လျက် အရိုအသေ ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျန်းနင်... ဆရာကြီး ဝမ်ရဲ့ အတွင်းစည်း တပည့် ဖြစ်လာဖို့ ဒီတိုက်ပွဲမှာ ငါ့အစွမ်းကုန် ပေးဆပ်သွားမယ်။ ဒါက အမြဲတမ်း ငါ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်... ငါ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်ကလည်း ဓားဖြင့် ပြန်လည် အရိုအသေ ပေးလိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်လည်း အတူတူပဲ"</p> <p> </p> <p>ရွှစ်...</p> <p> </p> <p>နှစ်ယောက်လုံးက ဓားရှည်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ကြရာ သူတို့ ပတ်လည်ရှိ လေထုမှာ တင်းမာလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင်…</p> <p> </p> <p>စောင့်ကြည့်နေသော တပည့်များမှာ အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့နေကြပြီး သူတို့ အကြည့်များက ကွင်းလယ်ဗဟိုသို့ စူးစိုက်ရောက်ရှိနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့…</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်း၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော တပ်မှူး ဝမ်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>"မင်းရဲ့ တပည့်နှစ်ယောက်လုံးက တော်တော်လေး ထူးချွန်ကြတာပဲ... နှစ်ယောက်လုံး ခန့်ညားတဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ရှိကြတယ်... ပုံသွင်းယူလို့ ရတဲ့ လူရည်ချွန်တွေပဲ"</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်တော့…</p> <p> </p> <p>တပ်မှူး ဝမ်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားပြီး ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် အံ့အားသင့်သွားသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွား၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်းလည်း ထိုနည်းတူ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ကြောင်အသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသူများ နည်းတူ သူတို့ အားလုံးက အံ့ဩခြင်း၊ တုန်လှုပ်ခြင်း... စသည့် ခံစားချက် မျိုးစုံကို ပြသနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကွင်းအတွင်းရှိ တိုက်ပွဲမှာ အဆုံးသတ်သွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင် ဆွဲထုတ်လိုက်သော ဓားရှည်မှာ ယခုအခါ ရှောင်ဖန်၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေပြီး ဓားသွားထိပ်တွင် တောက်ပသော သွေးစက်လေး တစ်စက်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသွေးစက်လေးမှာ ရှောင်ဖန်၏ လည်ပင်းမှ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းက သူတို့နှစ်ယောက်ကြား အနိုင်အရှုံး ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဖန် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအချိန်တွင် ကျန်းနင်သာ သူ့ဓားကို ရှေ့သို့ လက်တစ်ဆစ်ခန့် တိုးလိုက်ပါက ရှောင်ဖန် နေရာမှာတင် လဲကျ သေဆုံးသွားမည် ဖြစ်ပြီး... အခြား ဖြစ်နိုင်ချေ လုံးဝ မရှိသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လောက်တောင် မြန်တဲ့ ဓားလဲ" ရှောင်ဖန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">End</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save