Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">လုံးလုံးလျားလျား အဆုံးသတ်သွားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>သိုင်းခန်းမ အတွင်း၌…</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဖန်က သူ့လည်ပင်းပေါ်တွင် တင်နေသော ဓားရှည်ကို ငေးမောကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ရှုံးနိမ့်မည်ကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားသော်လည်း ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ့လက်ထဲရှိ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရုံသာ ရှိသေးသည်... အနိုင်အရှုံးက ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဒီလောက် မြန်တဲ့ ဓားသိုင်းကို လေ့ကျင့်ထားမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး... မင်းကို ငါ အထင်သေးသွားမိတာပဲ" ရှောင်ဖန်က အနည်းငယ် ခေါင်းမာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်း ငါနဲ့ ထပ်တိုက်ရဲရင်တော့ ငါ့အရှုံးကို အသိအမှတ်ပြုပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်ကလည်း "အစ်ကိုရှောင်ဖန်သာ ကျွန်တော့်ရန်သူ ဆိုရင်... ဒီဓားက အစ်ကိုရှောင်ဖန်ရဲ့ ခေါင်းကို မြေကြီးပေါ် ချပေးပြီးလောက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ထိုစကားနှင့်အတူ ကျန်းနင်က သူ၏ ဓားကို ဓားအိမ်ထဲ ပြန်သွင်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုရှောင်ဖန် ခင်ဗျား ရှုံးသွားပြီ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက လက်ထဲရှိ ဓားရိုးကို အောက်ဘက်သို့ လှည့်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဝမ်ကျင်း ရှိရာဆီသို့ လှည့်ကာ အရိုအသေပေးလေသည်။</p> <p>"ဂါရဝပြုပါတယ် ဆရာကြီး ဝမ်"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းတယ်" ဝမ်ကျင်း၏ မျက်နှာထက်တွင် ကျေနပ်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>စောစောက ကျန်းနင်၏ ဓားချက် တစ်ချက်တည်းကပင် အားလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေလောက်အောင် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထိုမျှ မြန်ဆန်သော ဓားချက်က ဝမ်ကျင်းကို အလွန် ပျော်ရွှင်သွားစေပြီး အထူးတလည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင်…</p> <p> </p> <p>ရှီရှောင်ယွမ်က ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေရင်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။</p> <p> </p> <p>ဒီလူငယ်လေးရဲ့ ခွန်အားက မမျှော်လင့်ထားလောက်အောင် ထူးချွန်နေတာပဲ။</p> <p> </p> <p>ဒီလောက် အံ့မခန်း ဓားချက်မျိုးကို ငါတောင် သတိလက်လွတ် ဖြစ်နေရင် ကာကွယ်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p>ဟုန်ချန်ထောင် တစ်ယောက် သူ့လက်ထဲမှာ အသက်ပျောက်သွားရတာ မဆန်းတော့ပါဘူး။</p> <p> </p> <p>ကြည့်ရတာ ဒီကောင်လေးက သိပ်တော့ ရိုးရှင်းတဲ့ပုံ မပေါ်ဘူး။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ် သူ၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရှီရှောင်ယွမ်၏ ဝတ်ရုံလက်ထဲမှ သံလိုက်အိမ်မြှောင်ငယ်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>သံလိုက်အိမ်မြှောင်၏ လက်တံက ကျန်းနင် ရှိရာဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ညွှန်ပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>"မွေးရာပါ ဝိညာဉ်ဉာဏ်ရည် ပိုင်ရှင်"</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်လေးက မွေးရာပါ ဝိညာဉ်ဉာဏ်ရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာပဲ"</p> <p> </p> <p>အံ့အားသင့်မှုကြောင့် သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်များတွင် ပြင်းပြသော လောဘစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>လော့ရွှေ ခရိုင် တစ်ခုလုံးတွင် ယခုအချိန်အထိ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်ဉာဏ်ရည် ပိုင်ဆိုင်သူ သုံးယောက်ကိုသာ သူ ရှာတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>ပထမ တစ်ယောက်မှာ ဝမ်ကျင်း ဖြစ်ပြီး ရှာတွေ့သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လက်လျှော့ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝမ်ကျင်းမှာ သူ ရန်စဝံ့သော သူမျိုး မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိထားသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယ တစ်ယောက်ကတော့ လွန်ခဲ့သော အချိန်အတန်ကြာက သူ ရှာတွေ့ခဲ့သည့် သာမန် အရပ်သား တစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူကို သတ်ဖြတ်ပြီး သံလိုက်အိမ်မြှောင်ဖြင့် ဝိညာဉ်ကို စုပ်ယူကာ နတ်ဘုရား ကိုးကွယ်ခြင်း ဂိုဏ်းမှ ကိုးကွယ်သည့် သွေးသား နတ်ဘုရားထံ ပူဇော်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရလဒ် အနေဖြင့် သူက နတ်ဘုရား၏ လက်ဆောင်ကို ရရှိခဲ့ပြီး သူ၏ ခွန်အားကို များစွာ တိုးတက်လာစေကာ အလွန် ထူးခြားသော နည်းစနစ် တစ်ခုကိုပါ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သွားစေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုထူးခြားသော နည်းစနစ်ကို အသုံးချ၍ သာမန် အဆင့်ခုနစ် သိုင်းပညာရှင်များကို ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်းနှင့် ပတ်သက်၍ပင် ဤရက်ပိုင်း အတွင်း သူ အကြံအစည် အချို့ကို စဉ်းစားနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အမြင်တွင် ဝမ်ကျင်းမှာ သက်တမ်းရင့် အဆင့်ခုနစ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း...</p> <p> </p> <p>အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လာခြင်းနှင့် သွေးအား ဆုတ်ယုတ်လာခြင်းတို့ကြောင့် ခွန်အားများ များစွာ ကျဆင်းသွားမည် ဖြစ်ပြီး အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိုက်ခိုက်ရမည့် တိုက်ပွဲများအတွက် သင့်တော်မည် မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အချိန်တို အတွင်းဆိုလျှင် သာမန် အဆင့်ခုနစ် သိုင်းပညာရှင်များထက် ပိုမို အစွမ်းထက်နေနိုင်သော်လည်း...</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ အခြေအနေက ယိုယွင်းလာမည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ ချန်လန် သိုင်းခန်းမ၏ ဆရာကန်တော့ပွဲသို့ လာရောက်ရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာလည်း ထိုအချက်ကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရား လက်ဆောင်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ခံစားရပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းအပေါ် အကွက်ဆင်ရန် တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သွေးသား နတ်ဘုရား လိုအပ်သော မွေးရာပါ ဝိညာဉ်ဉာဏ်ရည် ပိုင်ရှင် နောက်တစ်ယောက်ကိုသာ ပူဇော်နိုင်ခဲ့လျှင်...</p> <p> </p> <p>သူ သေချာပေါက် နောက်ထပ် နတ်ဘုရား လက်ဆောင်တစ်ခု ထပ်ရမည် ဖြစ်ကြောင်း ရှီရှောင်ယွမ် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ထား၏။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယမြောက် နတ်ဘုရား လက်ဆောင်ကို ပေါင်းစပ်ပြီးသည်နှင့် သိုင်းပညာ အဆင့်ခုနစ် အတန်းအစားသို့ တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သိုင်းပညာ အဆင့်ခုနစ်သို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လော့ရွှေခရိုင် တစ်ခုလုံးတွင် စစ်မှန်သော ထိပ်တန်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>မြစိမ်းရောင်မြွေဂိုဏ်း အနေဖြင့်လည်း ချောင်မိသားစု၏ ထိန်းချုပ်မှု အောက်မှ အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချောင်မိသားစု၏ အမိန့်များကို နာခံပြီး ခွေးတစ်ကောင်လို နေစရာ မလိုတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဤအကြောင်းပြချက်များ အားလုံးကြောင့် လွန်ခဲ့သော ရက်များအတွင်း ရှီရှောင်ယွမ်၏ ဆန္ဒများ ပိုမို ပြင်းပြလာပြီး ဝမ်ကျင်းကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန်၊ ဝိညာဉ်ကို သံလိုက်အိမ်မြှောင်ဖြင့် စုပ်ယူကာ နတ်ဘုရား ကိုးကွယ်ခြင်း ဂိုဏ်း၏ သွေးသား နတ်ဘုရားထံ ပူဇော်ရန် စွန့်စားချင်စိတ်များ တစ်နေ့တခြား တိုးပွားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝမ်ကျင်းကို တိုက်ခိုက်ရန် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု မရှိသေးဘဲ အောင်မြင်နိုင်ခြေက ထက်ဝက်စီသာ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူ တွေဝေနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် သူ၏ လက်ဖဝါးအရွယ် သံလိုက်အိမ်မြှောင်က ကျန်းနင် ရှိရာဆီသို့ ညွှန်ပြလာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်မှာ အခြား မွေးရာပါ ဝိညာဉ်ဉာဏ်ရည် ပိုင်ရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ရှီရှောင်ယွမ် သိလိုက်ရလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင်…</p> <p> </p> <p>သူ့နှလုံးသားထဲ၌ ကြီးမားသော ဝမ်းသာမှုများ လျှံတက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်းကို ရင်ဆိုင်ရခက်သော်လည်း ကျန်းနင်ကတော့ အလွန်လွယ်ကူနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>မွေးရာပါ ဝိညာဉ်ဉာဏ်ရည် ပိုင်ရှင် ကျန်းနင်၏ ဝိညာဉ်ကို နတ်ဘုရား ကိုးကွယ်ခြင်း ဂိုဏ်း၏ သွေးသား နတ်ဘုရားထံ ပူဇော်လိုက်လျှင် နောက်ထပ် နတ်ဘုရား လက်ဆောင် တစ်ခု ထပ်ရမည် ဖြစ်ပြီး ခွန်အားများလည်း တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာမည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ဖြစ်လာပါက...</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်းကိုလည်း သူ တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်း၏ ဝိညာဉ်ကို ပူဇော်ပြီးသည်နှင့် သူ့ရှေ့တွင် တောက်ပသော အနာဂတ် တစ်ခု စောင့်ကြိုနေကြောင်း ရှီရှောင်ယွမ် ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ အနာဂတ်...</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင်…</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်ကလည်း ရှီရှောင်ယွမ်ထံမှ လောင်ကျွမ်းနေသော အကြည့်များကို သတိပြုမိသွား၏။</p> <p> </p> <p>သူ့ အကြည့်များကလည်း ထိုလူ့ဆီသို့ အလိုအလျောက် ရောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလူက ဘယ်သူလဲ" ကျန်းနင်က တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာလို့ ရှားပါး ရတနာ တစ်ပါးကို မြင်လိုက်ရသလိုမျိုး ပြင်းပြတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ငါ့ကို ကြည့်နေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒါ့အပြင်... သူ့အကြည့်တွေထဲမှာ နက်နဲတဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေ ပုန်းအောင်းနေသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ပိုမို ကောင်းမွန်သော အာရုံခံစားမှုများဖြင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်နှင့် အမျိုးမျိုးသော ပြင်းထန်သည့် ခံစားချက်များကို ကျန်းနင် လျင်မြန်စွာ သိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ အနောက်မှ အကြည့်များကိုပင် ဘယ်နေရာမှ လာသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ အာရုံခံနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ယခုချိန်တွင် ရှီရှောင်ယွမ်က သူ့သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖိနှိပ်ထားသော်လည်း ကျန်းနင် ကောင်းစွာ အာရုံခံမိနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>အလွန်ထင်ရှားနေသော သူ၏ အကြည့်များကိုတော့ ထည့်ပြောစရာပင် မလိုတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင် အတွေးလွန်နေစဉ်မှာပင်…</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်း၏ အသံက သူ့နားထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>"သတိထား"</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်…</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဖန်က သူ၏ ဓားကို လွှဲခုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဆက်တည်းမှာပင် သူက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>"ကျန်းနင်... ငါ မင်းနဲ့ ထပ်တိုက်ချင်သေးတယ်"</p> <p> </p> <p>သူ၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ဓားရောင်ကလည်း တစ်ပြိုင်နက် တောက်ပလာသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်တော့…</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်၏ မျက်နှာထားက အနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိ သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းဖြင့် ရှောင်ဖန်၏ ကနဦး လှုပ်ရှားမှုကို လျှပ်တစ်ပြက် အတွင်းမှာပင် သူ သိရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက်…</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ခြေထောက်မှ စတင်သော အားကို ခါးဆီသို့ ပို့လွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က နေရာမှာပင် လျင်မြန်စွာ လည်ထွက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>လက်ထဲရှိ ဓားရှည်က အနေအထား ပြောင်းလဲသွားပြီး အားကုန်သုံး၍ အလျားလိုက် ခုတ်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤဓားချက်က ရှောင်ဖန်၏ ဓားရှည်အောက်သို့ တည့်မတ်စွာ ကျရောက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချွင်...</p> <p> </p> <p>သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဖန်က ကျန်းနင်၏ ဓားချက်မှ တစ်ဆင့် သူ၏ ဓားရှည်ပေါ်သို့ ကူးစက်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ် အားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့လက်ဖဝါး ထုံကျင်သွားပြီး ဓားကို ကိုင်ထားသော ညာဘက်လက်မောင်းမှာ အားအင်များ လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားကာ ဓားရှည်ကို ဆက်လက် မဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် ရှောင်ဖန်၏ ဓားရှည်က လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ရှောင်ဖန်၏ ဓားရှည်ကို လွင့်စင်သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက ကာကွယ်မှု အနည်းငယ်မျှ မရှိဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားအောင်ပါ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျန်းနင်က အားကုန် ကန်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခြေထောက်က ရှောင်ဖန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ကြိမ်ခန့် အသက်ရှူချိန် ကြာပြီးနောက်…</p> <p> </p> <p>ဘုန်း...</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဖန်မှာ ကျန်းနင်၏ ကန်ချက်ကြောင့် ကိုက်အနည်းငယ် အကွာအထိ လွင့်စင်သွားပြီး တုံးတုံးအိအိ အသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်နေရာတွင်တော့…</p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ဝမ်ကျင်းမှာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ချောင်းများကြားတွင် ညှပ်ထားသော ကျောက်စရစ်ခဲလေးမှာ မြေကြီးပေါ်သို့ လွတ်ကျသွား၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းတယ် ကောင်လေး" ဝမ်ကျင်းက ချီးကျူးလိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်…</p> <p> </p> <p>သူ၏ အကြည့်များက နံရံထောင့်သို့ ပြုတ်ကျသွားသော ရှောင်ဖန်အား ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် အလွန် တင်းမာလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်ဖန်... တပည့်အချင်းချင်း ဖြစ်ပြီး ကျန်းနင် အပေါ် ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်တာက အရမ်း ယုတ်မာတဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒီအချိန်က စပြီး မင်းက ငါဝမ်ကျင်းရဲ့ တပည့် မဟုတ်တော့သလို ချန်လန် သိုင်းခန်းမရဲ့ တပည့်လည်း မဟုတ်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>"မင်းမှာ ကန့်ကွက်စရာ ရှိသေးလား"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်း၏ ပြင်းထန်သော အပြစ်တင်စကားများကို ရှောင်ဖန် ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူက မတ်တတ်ရပ်နိုင်ရန် ရုန်းကန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဟွတ် အဟွတ်..."</p> <p> </p> <p>သို့သော် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ဒဏ်ရာများ ပိုဆိုးသွားသဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ အကြိမ်အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးလိုက်ရပြီး ချောင်းဆိုးလိုက်တိုင်း သွေးစက်များ ထွက်ကျလာသည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ကြိမ်ခန့် အသက်ရှူချိန် အကြာတွင် ရှောင်ဖန် အနည်းငယ် ပြန်လည် သက်သာလာ၏။</p> <p> </p> <p>"တပည့်မှာ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>သူက မနည်း ရုန်းကန်ထရပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ရခြင်းမှာ ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်မခံနိုင်သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျန်းနင်၏ ဓားတစ်ချက်ကိုပင် သူ မခံနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် သူ၏ ဓားလွင့်စင်သွားပြီး ကန်ချက် တစ်ချက်ကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူနှင့် ကျန်းနင် ကြားရှိ ကြီးမားလှသော ကွာဟချက်ကို ရှောင်ဖန် အမှန်တကယ် နားလည်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာမှာ ခွန်အားအရ အပေါ်ယံ ကွာဟချက်မျိုး မဟုတ်ဘဲ လုံးလုံးလျားလျား လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရသည့် ကွာဟချက်မျိုးပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်…</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဖန်က ကျန်းနင် ရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ လုံးဝကို အရှုံးပေးပါတယ်" သူက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>စကားပြောပြီးသည်နှင့် ခြံဝင်းထွက်ပေါက်ဆီသို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ လျှောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့…</p> <p> </p> <p>စောင့်ကြည့်နေသူများက ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီးနောက် တီးတိုး ပြောဆိုနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ... အစ်ကိုကျန်းရဲ့ ခွန်အားက ဒီလောက်တောင် ထူးချွန်နေမယ်လို့"</p> <p> </p> <p>"တကယ်ပဲ။ ရှောင်ဖန်ရဲ့ လက်နက်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ လွင့်သွားအောင် လုပ်နိုင်တာ ဆိုတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု အားကွာခြားချက်က အရမ်းကို ကြီးမားလွန်းတယ်"</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုရှောင်ဖန်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက သူ့ကိုယ်သူ အရှက်ခွဲလိုက်သလိုပဲ"</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကျန်းက ဒီလောက် အစွမ်းထက်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ။ လအနည်းငယ် အတွင်းမှာ ဒီအဆင့်ထိ ရောက်လာတာက အရမ်းကို အံ့မခန်းပဲ"</p> <p> </p> <p>"စောစောက အရေးအကြီးဆုံး အချက်က အစ်ကိုကျန်းရဲ့ စွမ်းအားပဲ။ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသသွားတာ... လုံးဝကို မယုံနိုင်စရာပဲ"</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>လူများက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် မှတ်ချက်များ ဖလှယ်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင်…</p> <p> </p> <p>သာမန် တပည့်များသာမက လီချင်းပင် အံ့အားသင့်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူမသာ ရှောင်ဖန် နေရာတွင် ဆိုလျှင်လည်း သူမ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ သိပ်ပိုကောင်းမည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ နားလည်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဓားချက်က လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် သူမလည်း ကာကွယ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဖန်၏ ဓားကို လွင့်စင်သွားစေသော နောက်ဓားချက်ကလည်း သူမ၏ လက်နက်ကို အလွယ်တကူ လွင့်စင်သွားစေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှောင်ဖန် ကဲ့သို့ပင် သူမလည်း သိုင်းပညာ အဆင့်ကိုးသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ကြားတွင် ခွန်အား ကွာခြားချက် သိပ်မကြီးမားဘဲ သူမက ရှောင်ဖန်ထက် လအနည်းငယ် စော၍ သိုင်းပညာ အဆင့်ကိုးသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း ရှန်ချုံးယွမ်နဲ့ ဆရာကြီး ဝမ်တို့က ကျန်းနင်ကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးနေတာပဲ။ ဒီလို ပါရမီမျိုးက တကယ့်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းတာပဲ" လီချင်းက စိတ်ထဲ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူမဘေးရှိ ကျိုးရှင်းမှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်နေ၏။</p> <p> </p> <p>လီချင်းထက် ပိုမို အစွမ်းထက်သောကြောင့် ကျန်းနင်၏ စွမ်းအားကို သူက ပို၍ ရှင်းလင်းစွာ နားလည်သည်။</p> <p> </p> <p>အလင်းတန်း တစ်ခုကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော ထိုဓားအမြန်နှုန်းက ကျန်းနင် အနေဖြင့် အလွန် မြန်ဆန်သော ဓားသိုင်း တစ်ခုကို လေ့ကျင့်ထားကြောင်း ပြသနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအခြေအနေများအောက်တွင် သတိလက်လွတ် ဖြစ်နေချိန်၌ ရှောင်ဖန် ရှုံးနိမ့်သွားခြင်းမှာ မဆန်းတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နောက်ဆက်တွဲ ဓားချက်ကတော့ တကယ့်ကို လွန်ကဲလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် လက်နက်ကို လွင့်စင်သွားအောင် လုပ်နိုင်ခြင်းက ကျန်းနင်၏ ဓားချက် နောက်ကွယ်မှ အားမှာ ရှောင်ဖန်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ကြီးမားနေကြောင်း ညွှန်ပြနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော ကြီးမားသည့် ကွာဟချက် ရှိမှသာ ဤအကျိုးသက်ရောက်မှုမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက် ကြောက်စရာ ကောင်းတဲ့ အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာ ဆိုတော့ ကျန်းနင်က အလွန် အဖိုးတန်တဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ရတနာ တစ်ခုခုကို စားသုံးထားတာ သေချာတယ်။ ဒါမှမဟုတ်ရင် သာမန် အဆင့်ကိုး သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် အနေနဲ့ ဒီလို ခွန်အားနဲ့ ပေါက်ကွဲအားမျိုး ရှိဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး" ကျိုးရှင်းက စိတ်ထဲ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့…</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်း၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသူများကလည်း အံ့အားသင့်သွားသော မျက်နှာထားများကို ပြသနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုဝမ်က တကယ့်ကို တပည့်ကောင်းတစ်ယောက် ရထားတာပဲ... တကယ် အားကျစရာပဲ" နတ်ဘုရား ကိုးကွယ်ခြင်း ဂိုဏ်း၏ ခန်းမသခင် ယွီယွမ်က မနာလိုသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလျှင် ဝမ်ကျင်း အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ပြန်ပြောလေသည်။</p> <p>"ခန်းမသခင် ယွီရဲ့ တပည့် ချန်ကန်းကသာ အားကျစရာ အကောင်းဆုံးပါ။ အသက် နှစ်ဆယ်တည်းနဲ့ သိုင်းပညာ အဆင့်ရှစ်ကို ရောက်နေပြီလေ။ အချိန်နည်းနည်း ပေးလိုက်ရင် သေချာပေါက် မျှော်မှန်းထားတာထက် ပိုပြီး အောင်မြင်လာမှာပဲ"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">End</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save